Będzie szczęśliwsza w szkole specjalnej.
Skąd wiesz?
Bo jest specjalna.
Nie mówi, Philippe. To nie to samo.
Jest nam trudno, szkoła poradzi sobie z tym lepiej.
Sama nazwa tej szkoły...
Co?
Szkoła Specjalna i Zakład Poprawczy Madame Walrafen.
No i?
Jasne.
Wysyłamy naszą córkę, która nie mówi, do szkoły pełnej dziewczyn
dźgających ludzi ołówkami?
Zakład poprawczy...
Przestępczynie trzymają oddzielnie. Głupie z głupimi, groźne z groźnymi.
Nie licząc przerw.
Podobno nie mówi.
Ma mutyzm wybiórczy, czasem wydaje dźwięki.
Czasem?
Krzyczy. Na przykład, kiedy jest zdenerwowana.
Nieźle. Zdenerwujmy ją, zobaczymy, czy krzyknie.
Dobra, będzie fajnie.
Pobawimy się w litość?
Nie umiem.
Łapiemy za ręce.
I wykręcamy je sobie nawzajem,
póki jedna z nas się nie podda, prosząc o litość.
Nie, dzięki.
Proś o litość.
Proszę.
Prosisz?
Odwal się od niej, pipo!
Możesz krzyczeć?
Kiedy?
W jakich okolicznościach?
Znasz to słowo?
Czyli kiedy?
Nie zmusili cię. Nawet tą głupią zabawą. Jesteś twarda.
Jestem w szkole dla głupich, ale taka nie jestem. Po prostu mam okropnego ojca.
Rozumiem.
Ja jestem w złej szkole. Ale nie jestem zła.
Po prostu mama mnie nie kocha.
Agathe.
PATRIOTA
ARMIA NIEZNAJOMYCH
Żywotność odciętych palców
Czy kogokolwiek obchodzi
ten pieprzony czas na przyszycie mi palców?!
Kurwa!
Mam gdzieś, czy John wróci z ostatnim palcem.
Idę do szpitala, niech przyszyją mi te palce,
moje czy nie!
Tom mówi, że nie możesz.
Nie jest moim ojcem.
Mój ojciec ma dwa bary.
-Co on robi? -Chce iść do szpitala.
Dennis, nie możesz. Już to przerabiałeś, prawda?
Wcześniej?
Tak. Kiedy John mnie dźgnął.
I to są konsekwencje.
Musisz sobie odpuścić...
To moje pieprzone palce! Proszę pana!
-Cześć, Tom. -Dennis...
Kurwa.
Oni wszyscy muszą tu być?
Nie.
Ale jest OK.
To moi przyjaciele.
Jestem mamą Johna.
Nie wiem, co tu się, kurwa, dzieje,
ale idziecie do szpitala.
Nie mogą, Bernice.
Mogą. I pójdą.
To dobrze, bo mamy niecałą godzinę. Cholera.
Co to za ludzie?
Jestem mężem Johna.
Nie jesteś.
-Nie jestem. -Wciąż jestem mężem Alice.
Dennis, najlepszy przyjaciel Johna.
Też jestem postrzelony. W ramię.
-Ale tylko trochę. -Boże, Eddie!
Co lepsze, to mój syn, Efram.
A to Carol, jest super. Jest weterynarzem.
Nie umie przyszyć palców, ale to nic,
świetnie tańczy, jest mamą...
A to moja mama.
-Masz te palce? -Tak, w kieszeni.
Dennis ma jeden, ja mam drugi.
No to idziemy.
Nie mogą.
To palce twojego syna. I jego przyjaciela.
-Najlepszego. -Co?
Najlepszego przyjaciela.
Zbyt często to powtarzasz. To dziwne.
Chodźmy.
Dobra. Rób jak uważasz.
Ja nic nie uważam.
Twojemu synowi trzeba przyszyć te pieprzone palce.
Nikt mnie nie słucha.
Co ja tam wiem? Jestem tylko szefem wywiadu.
Dobra. Kurwa.
Dzięki mojej kochanej mamie Przyszyli mi dwa palce
Tata się zgodził, bo trochę się jej boi
Nie chcę mieć ręki jak potwór Ma rację co do tych,
Którzy mnie szukają
Kiedy wypłynie moje lipne nazwisko Wciąż będę miał środkowy palec
Wiem, że czekają mnie kolejne meduzy
Muszę powtarzać przedszkolne wierszyki
Skupić się, by nie wyjawić Tajnych informacji pod wpływem narkozy
To spoko technika
Ale raczej nic sobie nie przypomnę Jestem wyczerpany
Mało nas, mało nas, do pieczenia chleba
Tylko nam, tylko nam
Potrzeba, byście coś tam dojebali
Coś tam, coś tam, chusteczkę haftowaną
Ilu kobietom nie ustąpiłeś dziś miejsca?
W metrze?
Tak.
Trzem.
Ja czterem.
Ej, Stroughs.
Jest w Paryżu.
Lakeman?
Tak, John Lakeman.
Jest w Paryżu.
Lakeman?
-Tak. -John Lakeman?
Tak.
Świetnie. Sophie też.
Jak się dowiedziała?
To Sophie, ma czuja!
Śledziła tego dziwnego kongresmena.
Miałaś rację. To Lakeman z dziwnym kongresmenem.
Lakeman jest w Paryżu.
Jest w Paryżu.
Entliczek pentliczek, czerwony stoliczek
Kółko graniaste, chujokanciaste
Idzie rak nieborak
Jak uszczypnie, będzie znak
Chodzi lisek koło drogi Nie ma ręki ani nogi
Upierdoliło mu je
Chyba nie?
Nie wiem. Co?
Co?
Kurwa.
James?
Hej, James?
Chodź, robi się zimno.
James?
Meduzy.
Zapomnij o meduzach.
Muszę liczyć meduzy.
Po co?
Nie mogę powiedzieć.
Kochanie, proszę...
Wrócę, kiedy policzę wszystkie meduzy.
Przypływa ich coraz więcej, nie policzysz ich.
Przyjdę, kiedy je policzę.
Jak je policzysz?
Tak.
Wszystkie?
Tak.
Nigdy tylu nie widziałem.
Co mówisz?
Jest ich coraz więcej.
Dzień dobry.
Widzi pani coś?
Nie.
Widzi pani kształty?
Nie.
Widzi pani światło?
Nie.
Cienie?
Nie.
Nic?
Nic pani nie widzi?
Nic.
Hej.
Możemy iść.
Dobrze.
Co robisz na schodach?
Próbuję nie rzucać się w oczy.
Tyle się teraz dzieje, jakieś piekło...
Szedłem do ciebie.
A ty co robisz na schodach?
Nie wiem.
Nie wiesz?
Nie za bardzo.
Chciałem wyjść z pokoju.
I przyszedłem tutaj.
Zjesz coś, Myszko?
Nie, dzięki.
POMARAŃCZOWY ALARM INTERPOL - FRANCJA
Za godzinę wypuszczą Lakemana.
-Zdążyliśmy. -Tak.
Jak się czujecie?
Znieczulenie słabnie.
Chyba powinniśmy kupić leki.
Wracamy do pokoju. Nie łaźmy po ulicach.
Fakt.
Hej.
Przepraszam.
-Czy ja zemdlałem? -Tak.
-Z bólu? -Nie wiem, czemu.
Przepraszam. To nowe doświadczenie.
Czuję je w tych łączonych kościach.
Chodźmy do apteki.
Nie możemy.
Czego?
Kupić leków. Recepta jest na Lakemana.
Tak.
-Szukają cię. -Tak.
-Szukają Lakemana. -Tak.
Z powodu twojej mamy.
Sam plan też jest nieźle popierdolony...
Tak. No cóż...
-Z powodu mamy też. -Niech będzie.
Nie boli cię nic?
Wszystko gra.
Zwyklak zemdlał.
Jasne.
A ty dajesz radę?
Prawdopodobnie czujesz to, co on.
Mieliście ten sam zabieg.
Jak się czujesz?
W porządku.
Idź po leki przeciwbólowe.
Już.
Dobra.
PASZPORT - USA
Jak dowiedział się pan, że Lakeman jest w Paryżu?
Chyba z powodu...
Bólu.
Domyśliłem się.
W życiu spotkało mnie wiele przemocy,
co wiąże się z bólem,
a skoro John Lakeman trafił do paryskiego szpitala
przez SOR
i spędził tam ponad 16 godzin,
uznałem, że jest z nim źle.
W Paryżu.
Otoczony bólem.
To był mój trop.
Spotkał pan go tamtego ranka w paryskiej aptece.
Obiekt?
Popełnił błąd.
Nie wiem... Błąd?
3 LUTEGO 2017
Kupował tylko leki. To nic takiego.
To dzieciak, a nie John Wayne.
Obstawiałem, że tak zrobi.
Tam go zgarnęliśmy.
Wszystko gra.
Na pewno wielu weterynarzy nie dałoby rady przyszyć palców.
Nie przejmuję się tym.
Mogłeś zginąć.
Nie chcę, żebyś dalej to robił.
Był kongresmenem?
Nie, to jest w porządku.
Obleśna praca, ale tego się nie boję.
Nie chcę, żebyś pomagał tacie.
Nie pomagam tacie, pomagam Johnowi.
Podobasz mi się, kiedy operujesz.
Dzięki.
Jara cię to, że mnie postrzelono?
-Trochę? -Nie.
Ani trochę?
Może trochę.
Cantar Walley wylatuje za trzy dni.
Na razie jest spokojnie.
Zróbmy sobie kilka dni wolnego. Odpocznijmy.
Co ty na to?
Czołem.
Dzień dobry.
Gregory Gordon. Dział HR.
Tom.
Poznaliśmy się na polowaniu.
-Co tu robisz? -Leslie mnie tu wezwał.
Z Luksemburga.
Szykujemy prezentację dla Denona...
I...
I?
Mówił, że Johnowi przyda się wsparcie.
Leslie.
Hej.
Cześć, synu.
Leslie Claret.
Miło cię poznać.
Jestem Valerie.
No, no.
Kogo my tu mamy?
Cześć, jestem twoim dziadkiem.
Co ty na to?
-Boże. -Kurwa.
Było pyszne. Ale już nie ma.
Kiedy zostaliście obdarowani
tą piękną dziewczynką przez los?
To chłopiec.
Tak.
To przez te włosy.
Przepraszam.
Przydałoby się strzyżenie.
-Sami o tym zdecydujemy. Dzięki. -Oczywiście.
Tylko mówię, że trzeba łobuza ostrzyc.
-Wygląda jak dziewczynka. -Nie mów tak.
-Co? -Wiesz co?
To był zły pomysł.
-Możemy porozmawiać? -Robi się późno.
Co jest, synu?
Chodźmy na chwilę do kuchni.
Ostrzygę cię
tym nożem do steków.
Może być?
Na pewno się denerwuje.
Był pewnie po lampce wina.
Wciągnął koks.
-I popił litrem wina! -Sytuacja jest niezręczna dla wszystkich.
Proszę cię...
Fryzura "na pazia".
Kultowa.
Mój Boże.
-Co? -Przestań.
Obcinasz mu włosy?!
Dobrze się bawimy.
Jesteś naćpany i nawalony.
Jest późno, tato. Czas się pożegnać.
-Dopiero przyszedłem. -Pora iść.
Dobrze się bawiliśmy.
Ciebie też strzygłem, druhu.
Nadrobilibyśmy stracony czas
i zaoszczędziłbyś.
Sypiasz więcej ostatnio?
Nie za bardzo.
A co ze sztuczkami karcianymi?
Tak... Nie.
Tak, nie? Dobrze działają na stres.
Zrezygnowałem z nich.
No dobrze.
Odżywiasz się zdrowo i regularnie w ciągu dnia?
Nie.
Jesz posiłki?
Nie.
Czasem jem.
Dali mi mus jabłkowy.
W szpitalu.
Pudełeczko z musem.
Ale nie zjadłem.
To nie posiłek.
Dobra.
Martwię się o ciebie.
Dobra.
-Ile sypiasz? -W ogóle.
Niedostatek snu, zmęczenie czy opóźnianie regeneracji
poprzez brak odpoczynku i snu
powodują poważne problemy psychologiczne.
Pewnych rzeczy potrzebujemy.
Potrzebujemy snu.
I nie tylko. Tak wynika z badań.
Zabrzmi to dziwnie, wiem.
Ale to realny problem.
Co takiego?
Deprywacja snów.
Snów?
Musimy spać, ale częściowo chodzi też o sny.
Zapewniają nam odpoczynek.
Potrzebujemy ucieczki od zasad życia na jawie,
tego, czego od nas wymaga.
Musimy śnić.
Jeśli zbyt długo będziesz odmawiać sobie snów
i żył w takim stanie,
możesz zatracić poczucie rzeczywistości.
Chcieć uciec...
Od obciążeń
i ciężaru rzeczywistości.
Może tak być.
Nic nie poradzisz.
Dowiedzmy się, co powoduje, że nie możesz spać.
Co najgorszego w życiu zrobiłeś?
Ja?
Była letnia sesja.
Na studiach, w Syracuse.
Ja.
Brad Conrack.
Tad Pondich.
Jedliśmy bez płacenia.
W Applebee's.
Co najgorszego zrobiłeś ty?
Zastrzeliłem pokojówkę.
Co?
Strzeliłem pokojówce hotelowej w głowę.
Gregory, możemy porozmawiać?
3 LUTEGO 2017
Dotarliśmy do dnia, kiedy spotkał pan Lakemana.
Po południu.
Jak przebiegała konfrontacja?
Tamtego dnia w Paryżu?
Powiem pani, ale proszę wybaczyć
słownictwo rodem z Milwaukee.
Paryż jest przejebany.
John ma pewien telefon.
Zapasowy.
Tak.
Powiedział mi,
że jeśli chcesz coś odwołać,
dzwonisz na ten numer.
Zawsze nosi go ze sobą, bo możesz zadzwonić.
Wtedy wszystko rzuca i znika.
To prawda.
Myślałem sobie...
Tak?
Czemu jeszcze go nie użyłeś?
Żenię się.
Żenię się, więc...
Carol marzyła o ślubie w Paryżu.
Jesteśmy w Paryżu,
postrzelono mnie, zacząłem myśleć,
że gdybym umarł, Efram by płakał, i Carol...
Gdybym był jego tatą na serio, a jestem, i jej mężem,
płakaliby bardziej.
Pewnie tak.
O to w tym wszystkim chodzi.
Jak bardzo ktoś będzie płakać.
Twoje złote myśli są coraz lepsze.
Dzięki.
Tom.
Poprosiłam cię, żebyś dał Johnowi odpocząć.
Chociaż dzień.
Odmówiłeś.
On potrzebuje odpoczynku.
Prosisz czy każesz, Alice?
Chcę, żebyś zainteresował się swoim synem.
Dałem mu kilka dni wolnego.
Myślę o odejściu.
Jakim odejściu?
Nie chcę być kongresmenem.
Co będziesz robił?
Szukał skarbów.
-Super. -Wiem.
Myślę, że mi się spodoba.
Skończyć z czymś, czego nie kocham...
Nie całym sercem.
Myślę, że ona chce aresztować tatę.
Powinna już przyjść po Mynę.
Coś jest nie tak.
Czemu nie przyszła? To pojebane.
Pojebane.
Ano, to pojebane.
Będziesz świadkiem?
-Świadkiem? -Tak.
-Twoim? -Tak.
No kurwa!
Eddie się żeni!
-Niemożliwe. -Tak.
Tak.
Jak przystało na Ricka Luzaka!
Omówimy wieczór kawalerski?
Tak.
Jutro ślub, więc musi być dzisiaj.
Ale Dennis się nawali.
I Icabod. I Gordon...
Pochowamy Johna Lakemana.
-Czemu? -Nie mogę już nim być.
Mama kazała mi iść do szpitala jako on,
ludzie go szukają. Musi zniknąć.
Musi odejść.
Mam wolny dzień.
Tak słyszałam.
Zaczynamy imprezę?
Jest 11.
Wiem.
Niech będzie.
-Będziesz pić? -Pewnie tak.
To wieczór kawalerski. Mam wolne.
Jesteś na lekach, lepiej uważaj.
Idziesz z nami.
-Tak? -No.
Czyli Carol też z nami idzie?
Bo...
Na to wychodzi.
PARYŻ
Człowiek z Luksemburga...
Tak?
Ten, któremu zabraliśmy pieniądze.
John Lakeman.
Tak.
Jest w Paryżu.
Skąd wiesz?
Przyjęto go do szpitala.
Tutaj?
W Paryżu.
Jest tu.
Ruszamy.
Przygotować się do wyjazdu z Paryża z Cantarem Walleyem o pierwszej w nocy.
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska leyem o pierwszej w nocy.