Ze zal gelukkiger zijn bij de achterstandskinderen.
Hoe weet je dat?
Omdat ze een achterstand heeft.
Ze kan niet praten, Philippe. Dat is niet hetzelfde.
Ze vormt een uitdaging waar die school beter mee kan omgaan.
De naam van de school...
Wat?
Madame Walrafens school voor achterstand en delicten.
Nou en?
Oké.
Onze dochter die niet kan praten, gaat naar een school met meisjes
die mensen met potloden neersteken.
Delicten?
Ze houden ze gescheiden. De doofstomme meisjes en de delicten.
Behalve tijdens de pauze.
Ze schijnt niet te kunnen praten.
Ze heeft selectief mutisme, wat betekent dat ze wel geluiden maakt.
Wanneer?
Ze kan schreeuwen als ze opgewonden is.
Laten we haar opwinden om te zien of ze schreeuwt.
Ja, dat is leuk.
Wil je genade spelen?
Ik weet niet hoe.
Geef je hand.
Dan proberen we elkaars handen te draaien en te buigen
tot een van ons zich overgeeft door genade te zeggen.
Nee, bedankt.
Zeg genade.
Genade.
Genade?
Laat los, trut.
Kun je schreeuwen?
Wanneer?
Onder welke omstandigheden?
Ken je dat woord?
Dus wanneer?
Het lukte zelfs niet met hun stomme spel. Je bent een harde.
Ik zit op de domme school, maar ik ben niet dom. Ik heb een slechte vader.
Ik snap het.
Ik zit op de slechte school, maar ik ben niet slecht.
Mijn moeder geeft niets om me.
Agathe.
Vingerlevensvatbaarheid
Geeft iemand iets om de tijd
die we nog hebben om de vingers aan te zetten?
Verdomme.
Het geeft niet dat John er niet is met de laatste vinger die van mij kan zijn.
Ik ga naar het ziekenhuis en laat die vingers aanzetten,
of ze nu van mij zijn of niet.
Je mocht van Tom niet naar het ziekenhuis.
Tom is mijn vader niet.
Mijn vader heeft twee Arby's.
-Wat doet hij? -Hij wil naar het ziekenhuis.
Dennis, nee. Dat heb je al gedaan.
Eerder?
Ja. Toen John me neerstak.
Dit is het gevolg daarvan.
Dus ik ben bang dat je hier moet...
Het zijn mijn vingers.
-Hallo, Tom. -Dennis...
Shit.
Horen al deze mensen hier te zijn?
Nee.
Maar het is in orde.
Het zijn mijn vrienden.
Ik ben Johns moeder.
Ik weet niet wat hier gaande is,
maar jullie gaan naar het ziekenhuis.
Dat kunnen ze niet, Bernice.
Dat kunnen ze wel.
Mooi, want we hebben minder dan een uur. Lieve hemel.
Wie zijn al die mensen?
Ik ben Johns man?
Nee, dat ben je niet.
-Nee, dat ben ik niet. -Ik ben nog getrouwd met Alice.
Ik ben Johns beste vriend, Dennis.
Ik ben ook geraakt. In mijn schouder.
-Een beetje maar. -Eddie. O, mijn god.
Maar cooler dan dat? Dit is mijn zoon, Efram.
Dat is Carol. Ze is geweldig. Ze is dierenarts.
Ze zet geen vingers aan, maar ze is een goede dierenarts
en danseres en moeder.
En dit is mijn moeder.
-Heb je die vingers? -Ja, in mijn zak.
Dennis heeft er één, maar ik heb de andere.
Oké, vooruit dan.
Dat kunnen ze niet.
Dat zijn de vingers van je zoon en van zijn vriend.
-Beste. -Wat?
We zijn beste vrienden.
Dat heb je te vaak gezegd. Het is vreemd.
Vooruit.
Goed. Doe wat je wilt, Bernice.
Ik doe niet wat ik wil, Tom.
Dit moeten we doen om je zoon zijn vingers terug te geven.
Niemand luistert naar me.
Wat weet ik nou als directeur van de inlichtingendiensten?
Oké. Verdomme.
Mijn moeder wilde Dat ik mijn twee vingers terugkreeg
Mijn vader stond dat toe Omdat hij bang is voor haar
Ik wil geen monsterhand Maar hij heeft gelijk over mensen
Die me volgen
Als mijn alias bekend wordt Heb ik nog steeds een middenvinger
Maar ook extra kwalproblemen.
Ik moet aan een kinderliedje werken.
Me concentreren zodat ik geen Geheime informatie deel onder narcose
Het is een techniek die we gebruiken
Maar ik kan me er vast geen herinneren Want ik ben uitgeput
Voor hoeveel vrouwen ben je niet opgestaan?
In de metro vandaag?
Ja.
Drie.
Vier.
Hé, Stroughs.
Hij is in Parijs.
Ja, John Lakeman.
Hij is in Parijs.
-Ja. -John Lakeman.
Ja.
Sophie ook.
Hoe wist ze het?
Sophie is slim.
Ze bleef het vreemde congreslid volgen.
Je had gelijk. Dat is Lakeman met het vreemde congreslid.
Lakeman is in Parijs.
Hij is in Parijs.
Wat?
Verdomme.
James?
James, hé?
Kom binnen. Het wordt koud.
James?
Kwallen.
James, vergeet de kwallen.
Ik moet de kwallen bijhouden.
Waarom, James?
Dat kan ik niet zeggen.
Schat, alsjeblieft...
Ik kom als ik alle kwallen heb geteld.
James, die blijven komen. Je kunt ze niet allemaal tellen.
Daarna kom ik binnen.
Nadat je alle kwallen hebt geteld?
Ja.
Allemaal?
Ja.
Ik heb er nog nooit zoveel gezien.
Wat, schat?
Ze blijven maar komen.
Hallo.
Zie je iets?
Nee.
Zie je vormen?
Nee.
Zie je licht?
Nee.
Schaduwen?
Nee.
Niets?
Zie je helemaal niets?
Niets.
We kunnen gaan.
Waarom ben je in het trappenhuis?
Ik wil me gedeisd houden.
Want de hel breekt los.
Op weg naar je kamer.
Waarom zit je op de trap?
Ik weet het niet.
Weet je het niet?
Niet echt.
Ik wilde gewoon de kamer uit.
Ik ging hier maar heen.
Heb je honger?
Nee, dank je.
SAMENWERKINGSACTIE INTERPOL - FRANKRIJK
Lakeman wordt over een uur ontslagen.
-We waren op tijd, John. -Ja.
Hoe voelen jullie je?
De medicijnen zijn bijna uitgewerkt.
Moeten we iets ophalen?
We moeten terug naar de kamer. Van de straat af.
Het spijt me.
-Viel ik flauw? -Ja.
-Van de pijn? -Ik weet niet waarom, maar...
Sorry. Het is een nieuwe sensatie.
De pijn van nieuw aangezette botten.
We halen de medicijnen.
Dat kan niet.
Wat niet?
De pijnstillers ophalen. Voor Lakeman.
Ja.
-Je bent nu bekend. -Ja.
-Lakeman is bekend. -Ja.
-Door je moeder. -Nou ja,
ook omdat dit hele plan verpest is, maar...
Ja.
-Ook door je moeder. -Oké.
Dus je hebt geen pijn?
Ik ben in orde.
Hij viel flauw.
Zeg je dat je oké bent?
Want je voelt waarschijnlijk hetzelfde.
Je hebt hetzelfde ondergaan.
Hoe gaat het?
Niet slecht.
Haal de pijnstillers.
Vooruit.
PASPOORT Verenigde Staten van Amerika
Hoe ontdekte je dat John Lakeman in Parijs was?
Vanwege...
Pijn.
Ik vermoedde het
vanwege mijn eigen achtergrond van exponentieel geweld
en de pijn die daarbij hoort,
en vanwege het feit dat John Lakeman in een ziekenhuis in Parijs kwam
via de eerste hulp.
Hij verbleef er langer dan 16 uur,
dus hij had vast pijn.
In Parijs.
En vast erdoor omringd.
Dat vermoedde ik.
Dus je ontmoette hem die morgen in de apotheek in Parijs.
De verdachte?
Dat was zijn fout.
Ik bedoel... Ik weet het niet. Fout?
Hij kwam pijnstillers halen. Dat mag.
Hij is een jongen. Hij is niet John Wayne.
Ik dacht dat hij het zou doen.
Daar vonden we hem. Ja.
Hé, het is in orde.
Veel dierenartsen hadden het niet gekund.
Dat boeit me niets.
Het werd bijna je dood.
Ik wil niet...
Ik wil niet dat je doet wat je hebt gedaan.
Congreslid zijn?
Nee, dat is in orde. Ik bedoel...
Het is smerig, maar ik ben er niet bang voor.
Je vader helpen.
Ik help mijn vader niet, maar John.
Je bent sexy als je opereert.
Bedankt.
Vind je het sexy dat ik werd neergeschoten?
-Een beetje? -Nee.
Een beetje?
Een beetje, misschien.
Cantar Walley vertrekt over drie dagen.
Het is nu kalm genoeg.
We nemen een paar dagen vrij en rusten uit.
Ja?
Hallo.
Gregory Gordon. HR.
Tom.
Ja, van de eendenjacht.
-Wat doe je in onze... -Leslie heeft me gevraagd.
Hier, vanuit Luxemburg.
Om onze Denon-presentatie te ondersteunen.
En...
En?
John kon blijkbaar ook wat ondersteuning gebruiken.
Dat zei Leslie.
Hallo, zoon.
Leslie Claret.
Aangenaam.
Hoi. Ik ben Valerie.
Nou.
Wie hebben we hier?
Hé, jongen, ik ben je opa.
Wat denk je daarvan?
-O, mijn god. -Verdomme.
Hier hebben we van genoten. Eerder.
Wanneer werden jullie gezegend
met dit mooie meisje?
Hij is een jongen.
Ja.
Het is het haar.
Sorry.
Hij moet naar de kapper.
-Dat beslissen wij wel. Bedankt. -Natuurlijk.
Ik zeg alleen dat de jongen naar de kapper moet.
-Want hij ziet eruit als een meisje. -Zeg dat niet.
-Wat? -Weet je wat?
Dit was een slecht idee.
-Kan ik je spreken? -Het wordt laat, papa.
Wat is er, jongen?
Ik wil je even spreken in de keuken.
Ik knip je haar
met dit mes.
Vind je dat goed?
Hij is vast zenuwachtig.
Hij had vast al een glas wijn op.
Hij had vast coke gebruikt.
-En tien glazen wijn gedronken. -Het is vreemd voor iedereen.
Alsjeblieft.
Het heet de Nederlandse jongen.
Een echte klassieker.
O, mijn god.
-Wat? -Stop.
Knip je zijn haar?
We hebben plezier.
Je bent dronken.
Het is laat, papa. Je moet gaan.
-Ik ben er net. -Je moet gaan.
Het was net zo gezellig.
Ik knipte jouw haar ook af en toe.
Dan konden we bijpraten
en we bespaarden geld.
Slaap je de laatste tijd beter?
Niet echt, nee.
En de kaarttrucjes?
Ja... Nee.
Ja, nee, wat? Helpen ze tegen de stress...
Nee. Ik ben ermee gestopt.
Eet je
regelmatig kleine maar voedzame snacks?
Nee.
Eet je maaltijden?
Nee.
Nee...
Soms.
Ze gaven me wat appelmoes.
In het ziekenhuis.
Een klein bakje appelmoes.
Maar ik heb het niet gegeten.
Dat telt niet als maaltijd.
John, ik maak me zorgen.
-Hoeveel slaap krijg je, John? -Geen.
Spanning in combinatie met verlaat herstel,
zoals periodes van sociaal comfort of slaap,
creëert een onhoudbaar psychologisch landschap.
We hebben bepaalde dingen nodig.
Zoals slaap.
En meer, hebben we ontdekt.
Dit klinkt vreemd. Ik snap het.
Maar het is echt.
Wat?
Droomgebrek.
Droomgebrek?
We hebben slaap nodig omdat we moeten dromen.
Om te worden verlost
van het gehoorzamen van de wetten van het leven,
de eisen van het leven.
We moeten dromen, John.
En als je jezelf je dromen te lang ontzegt
en je zo blijft verdergaan,
kun je je realiteitsgevoel verliezen.
Om pauze te nemen...
Van de last
of het gewicht van de realiteit.
Dit kan gebeuren.
Je houdt het niet tegen.
Dus waarom kun je 's nachts niet slapen?
Wat is het ergste dat je ooit hebt gedaan?
Ik?
Zomersessie.
Universiteit. Syracuse.
Ik.
Brad Conrack.
Tad Pondich.
Eten zonder te betalen.
Applebee's.
Wat is het ergste dat jij ooit hebt gedaan?
Ik heb in een hotel een kamerjongen neergeschoten.
Wat?
Ik heb in een hotel een kamerjongen neergeschoten.
Gregory, kan ik je even spreken?
Nu zijn we bij de dag dat je Lakeman confronteerde.
Later die dag.
Wat was de aard van die confrontatie?
Die dag in Parijs?
Ik kan je zeggen, en vergeef me
mijn straattaal,
dat Parijs verkloot was.
John heeft een telefoon.
Een extra telefoon die hij altijd heeft.
Ja.
Hij zei eens
dat als je iets wilt afzeggen,
je hem daarop moet bellen.
Hij heeft hem altijd bij zich omdat je erop zou kunnen bellen.
Dan kan hij omdraaien en vertrekken.
Dat is waar.
Ik vraag me af...
Ja?
Waarom heb je hem nog niet gebruikt?
Ja, ik ga trouwen.
Carol wilde altijd al in Parijs trouwen.
We zijn in Parijs
en ik werd neergeschoten.
Als ik sterf, zou Efram huilen en Carol...
Maar als ik echt zijn vader was, wat ik ben, en echt haar man,
zouden ze harder huilen.
Waarschijnlijk. Ja.
Dus daar gaat het om.
Hoe hard huilt iemand als je sterft?
Je gezegdes worden beter.
Bedankt.
Toen vroeg ze: 'Mag ik in je kasteel slapen?'
Tom.
Ik heb je gevraagd of je John met rust kon laten.
Een dag vrij of zoiets.
Je zei nee.
Ik zeg je nu dat hij rust nodig heeft.
Vraag je het of zeg je het, Alice?
Laat zien dat je iets om je zoon geeft.
Ik heb hem een paar dagen vrij gegeven.
Ik wil er mogelijk mee stoppen.
Waarmee?
Congreslid zijn.
Wat ga je dan doen?
Begraven schatten vinden.
-Cool. -Ja, het is cool.
Het voelt vast heel goed.
Stoppen met iets wat ik niet echt...
Niet met heel mijn hart.
Ze wil papa pakken.
Ze had Myna moeten komen halen.
Er is iets gaande.
Waarom is ze niet gekomen? Het is een zooitje.
Dat is een zooitje.
Ja, het is een zooitje.
Dus...
Getuige?
-Getuige? -Ja.
-Voor jou? -Ja.
Natuurlijk.
Eddie gaat trouwen.
-Echt niet. -Ja.
Ja.
Goede zet, Rick.
Een vrijgezellenfeest?
Ja.
We gaan morgen trouwen, dus dat moet vandaag.
Ik wil Dennis dronken zien.
Ja. En Icabod. En Gordon.
En we kunnen John Lakeman ook begraven.
-Waarom? -Ik kan hem niet meer zijn.
Ik moest van mijn moeder mijn vingers aanzetten als hem.
Nu wordt hij gezocht en moet hij verdwijnen.
Hij moet weg.
Ik heb een vrije dag.
Dat heb ik gehoord.
Kunnen we nu beginnen met feesten?
Het is 11.00 uur.
Ja, ik weet het.
Vooruit.
-Ga je drinken? -Waarschijnlijk.
Het is een vrijgezellenfeest en ik heb een vrije dag.
Je slikt pijnstillers, dus wees voorzichtig.
Jij gaat met ons mee.
-O ja? -Ja.
Gaat Carol nu ook mee?
Want...
Blijkbaar.
De man uit Luxemburg...
Ja.
De jongeman van wie we het geld pakten in Luxemburg.
John Lakeman.
Ja.
Hij is in Parijs.
Hoe weet je dat?
Hij ging naar een ziekenhuis.
Hier.
In Parijs.
Hij is hier.
We gaan.
Bereid je voor om met Cantar Walley voor 1.00 uur uit Parijs te vertrekken. n.