Walong taon na ako noon sa trabaho.
At ang pinagtuunan ko noon ay ang
pigilan ang Iraq na gumawa ng nukleyar na armas.
Nag-organisa ako ng plano para pondohan
ang kandidato sa Iran na ayaw ring matuloy ang paggawa ng nukleyar na armas.
Pero...
napunta ang pera
sa pondo ng ibang partido.
'Yong kumuha ng pera ay may plano na upang
gamitin ang pondo pambayad sa
ekspertong bubuo ng sistema para sa programa.
Kaya noong Mayo 2012
Nasa posisyon ng pagsasaarmas ng Iran.
Pero naiwala nila ang pera.
Dahil sa nalaman naming sadyang mahirap
magpadala ng bagay mula A patungong B, sa tingin ko.
Nagkaroon ng pagkakataon para mabawi ang pera.
Talagang...
magandang pagkakataon iyon para sa amin upang
maiayos ang plano.
Hindi namin kayang pabayaan na lang ang pera na makarating
sa kabilang partido ng Iran,
kaya nanatili kami roon.
Sa puntong iyon nga na...
inaayos ulit namin ang plano,
ang pera pala ay nasa kamay ng
isang...
dalagang puppeteer.
Ang plano lang noon ay maghintay bago bumalik ng Luxembourg.
MALUNGKOT NA LALAKING NAKA-SUIT
May nais ka bang sabihin bago tayo magsimula?
Oo.
Sige.
Hindi talaga ako industrial engineer.
Alam kong mahalaga
ang ginagawa mo sa trabaho mo.
Kaya sisimplehan ko na ang paliwanag para 'di na masayang ang oras mo.
Peke ang mga papeles ko rito.
May karanasan naman ako.
Mga natutunan ko sa dati kong trabaho tungkol sa structural design.
Pero limitado ang alam ko rito sa mismong ginagawa ng kompanya.
Nagsinungaling ako sa kanila tungkol sa karanasan ko
at pati na rin sa kaalaman ko sa field na ito.
Sigurado akong mahalaga ang trabaho mo. Nauunawaan ko.
Asahan mong maayos akong sasagot.
Nagkita na tayo noon.
Noong unang beses
kong pagpunta rito...
doon sa paradahan.
'Di ka mapakali noon.
Tapos sa Luxembourg,
noong may nangyari sa'yo sa kalsada...
Noong...
'Di ko alam ang tawag.
-Nahimatay? -Nahimatay ka...
sa kalsada.
Isang lalaking malinis ang rekord sa pulisya,
walang naitalang asunto sa Luxembourg sa loob ng 9 na taon
ay pinatay noong ika-11 ng Mayo
sa Luxembourg City.
Simulan natin.
Dumating ka sa Luxembourg ng Mayo 11?
Oo.
-Kasama ng McMillan? -Oo.
May nakasalamuha ka bang empleyado ng
paliparan sa Luxembourg ng ika-11?
Wala.
May kasamahan ka bang nakasalamuha ng
empleyado ng paliparan ng araw na iyon?
Wala.
May nakasalamuha ka bang empleyado ng
paliparan habang nasa ibang lugar sa Luxembourg?
Wala.
Ano'ng relasyon n'yo ni Dennis McClaren?
Kasama sa trabaho.
Magkaibigan din.
At nagkasama kayo noong gabing iyon
pagdating mo?
Oo.
Naglakad-lakad kami sa siyudad.
Sinaksak si G. McClaren
pagtapos n'yong maghiwalay noon.
Saan ka nagpunta nang maghiwalay na kayo?
Inaasahan akong pumunta sa pulong kasama
ang boss ko na si Leslie Claret.
Ano'ng oras ka pumunta sa pulong?
'Di ako pumunta.
-Inasahan ka roon. -Oo.
-At 'di ka pumunta? -Hindi.
Sabi ng kasama mong si Leslie,
kaya ka raw 'di nakapunta ng pulong noon
ay dahil sa iyong bagahe.
Bagahe mula sa paliparan.
Dahil nawala iyon doon.
Sabi niya, hinanap mo raw ang bag.
Sabi mo kanina noong nagsimula tayo rito,
na wala kang nakasalamuhang empleyado ng
paliparan, kahit saan sa Luxembourg ng Mayo 11.
Oo, tama ka.
'Di ako nakapunta ng pulong...
dahil 'di ko alam ang iaambag ko sa pag-uusapan sa pulong.
'Di ako handa sa mga teknikal na paksa sa pulong.
Buong gabi noon ay
sinubukan kong aralin
ang mga detalye ng trabaho sa field namin.
Noong naghiwalay kami ni Dennis McClaren, pumunta ako sa aklatan
ng Haupfhausen Western European Technical Library,
at nagbasa ako ng mahahalagang paksang magagamit para sa pulong.
Ano'ng pag-aaral?
Isa lang naman ang librong
tumatalakay sa sistema ng trabaho namin.
The Integral Principles of the Structural Dynamics of Flow.
Hiniram ko ang libro...
at buong gabi kong inaral ang mga dapat kong malaman.
Pero mahirap talaga iyon.
'Di ko talaga naintindihan ang paksa
na kailangan kong ipaliwanag para sa pulong.
Kaya pumunta na lang ako noong tapos na.
Sinabi ko lang kay Leslie
na nahuli ako sa pulong dahil nawala ang bag ko.
Pero 'di naman talaga.
Pakiulit ang titulo ng libro.
The Integral Principles of the Structural Dynamics of Flow.
Tungkol iyan sa?
Sa komplikadong proseso ng paglipat ng elemento mula sa A papunta sa B.
May tinawagan ka ba noong Mayo 11?
-Mula sa Luxembourg? -Oo.
Wala.
Kilala mo si Alice Taylor?
Hindi.
Tinawagan mo ba si Alice Taylor noong 7:00 ng gabi
habang nasa Luxembourg noong Mayo 11?
Hindi.
May lalaki noon...
Medyo kakaiba siya, naka-suit na Amerikano,
ang sabi niya ay
may posisyon daw siya.
Kakaiba rin ang tawag.
Attaché raw siya.
Galing ako sa aklatan
tapos hiniram niya ang telepono ko.
Nilapitan niya ako at sabi niya, nanakawan daw siya.
Kaya makikitawag siya sa pamilya niya,
at ginamit niya ang telepono ko.
Pumayag ka?
Oo, pumayag ako.
Parang problemado siya noon.
Ano pa ang naalala mo mula sa nangyaring iyon?
-Doon sa lalaki? -Oo.
Hindi siya nagpasalamat.
At may wirdo siyang tsapa.
Pwede mo bang isulat ito?
77 de Champlain.
Parang malungkot ka.
Siguro nga.
Bakit?
May inaalala lang ako.
Malaking bagay rin.
Ilang linggo na akong nag-aalala na baka masesante ako rito.
Kaya 'di ko maitatanggi kung noong nagkita tayo ay 'di ako mapakali.
Noong una.
'Di na rin ako nakakakain at nakakatulog masyado nitong nakaraang mga linggo.
Kaya siguro ako nahimatay noong araw na nakita mo ako.
Pero bakit ka malungkot ngayon, John?
Nasesante na ako kanina.
Salamat sa oras at tulong mo sa aming imbestigasyon.
The Integral Principles of the Structural Dynamics of Flow.
Tingnan mo ngayon.
Sa Haupfhausen?
Oo.
Babalik ka ba ngayon?
Dito na muna ako sa hotel,
bukas na ako uuwi.
Nasa Colony Motel siya, sa Room 207.
Pumunta ka na lang daw pagkatapos ng trabaho.
Uy.
Ako si Edward Tavner, hinahanap ko ho si G. Mills.
-Ano'ng pakay mo? -Ang mga nanakaw kong gamit.
Ito ang tsapa ko.
Maghintay ka rito, tatawagin ko si Mills.
Pasok?
-Hello. -Hi.
-'Di ka pa nag-email. -Ipapadala ko na.
Paumanhin, ito ba ang 211?
Hindi, 207 ito.
Ah, pasensya ka na.
Walang problema.
Umalis ka na, Alice.
Nalaman kong tumakas siya.
Sinundan kita mula McMillan. Sinundan kita hanggang dito.
-Hala. -Bakit?
May hindi ako napatay.
May humawak sa akin sa likod.
Sa puntong iyon, kumpyansa kami na mababawi na namin ang bag.
Ang humahadlang na lang para maibalik sa ayos ang plano
ay 'yong pambabae ang pangalan.
Nahihirapang makabalik sa Luxembourg ang
tao namin na kukuha ng bag.
Humingi siya ng
tulong para makasama ulit siya sa mga aalis na empleyado.
'Pag tapos nitong hunt dapat maayos na lahat ng gusot mo rito.
Subukan nating gawan ng paraan para
makabalik ka pa sa Luxembourg sa Lunes.
Akong bahala sa pambabae ang pangalan.
Sige.
Ilan pa bang sabit mo rito?
Si Stephen,
Birdbath, Icabod, Gregory Gordon.
Marami pa pala.
Ito ang Papa ko.
Nandito siya kasi matagal kaming 'di nagkita
galing siya sa... barko.
Leslie.
Alam kong marino ka.
Kapitan ka, sabi ng anak mo.
Oo, tama.
Tom.
'Di ako namamangka pero
nasa dugo ko ang pagbabangka.
Mukhang marami tayong mapag-uusapan n'yan?
Tingin ko nga, Tom.
Pagkakataon natin mamaya sa hunt.
Oo, magpalitan tayo ng paboritong kwento.
Ayos.
Ito si Lawrence, kasunod ko.
Tom Lakeman.
-Ito si Icabod. -Uy.
Uy, ano'ng totoo mong pangalan?
Bakit?
Mahaba ang bakasyon natin.
Ang layunin ay
mapalapit tayo sa isa't isa.
Magsasaya tayo ngayong linggo.
Magluluto ng s'mores, magkukwentuhan,
magpamalas ng talento.
Ayos.
Kilalanin natin ang isa't isa ngayong linggo.
Lahat-lahat na.
Ayos! McMillan, pumasok na tayo ng gubat.
Sama-sama tayo rito
at isang grupo tayong pupunta sa Luxembourg,
para makuha ang kontrata sa Denon.
Maliban kay Lakeman. 'Di siya kasama.
Natagalan lang pero
sasabihin ko pa rin na may problema sa mga papeles ni John.
Mali ang detalye.
'Di siya pwedeng magtagal sa kompanya.
Kahit nga yata ang manatili siya sa Amerika ay 'di pwede.
Misteryoso talaga.
Kaya hinanap ko talaga ang impormasyon kung sino siya.
Sa totoo lang,
mausisa lang talaga ako.
Hindi na kita pinapakinggan ngayon,
dahil tanggal na rin naman si John pagkatapos nito.
Pwera na lang kung magbago pa ang isip ni Leslie, pero 'di ba,
alam naman nating malabo iyon.
Kaya 'wag mo na isipin iyan.
Gaya ng sabi ko,
mausisa lang ako.
Bumalik ang lalaki tapos sabi ng kapitan,
"Hindi diyan, tanga,
'yong forward quarter bitt."
Gustong-gusto ko iyan.
Ako rin.
-Oo. -Ayos.
-Oo. -Totoo talaga iyan.
Hindi ba? Isipin mo itong taong 'to,
nasa Morse lamp, kaunti na lang nasa Knort nozzle na.
Iyan din ang iniisip ko.
Nakakatawa talaga.
Oo, nakatatawa talaga, Tom.
Lintik.
Ano'ng ibig sabihing nakalimutan mo?
Marami akong inasikaso, pare.
Para akong wirdong nakaupo sa tambayan ko buong hapon.
Pasensya ka na.
Dapat kahapon dahil iyon ang usapan.
Sinira mo ang plano ko, John.
Pasensya na talaga, pare.
Maglagay ka ng 400 libo sa bangko ko ngayong araw,
kung hindi, magkukwento ako mamayang gabi sa harap nila
tungkol sa mga narinig ko sa banyo noon.
Siguradong 'di mo magugustuhan ang s'mores mamaya.
Bwisit.
Ano'ng alam mo tungkol kay John?
'Wag kang maingay.
Sa ngayon.
Ano iyon?
Wala.
Sabi mo, 'wag ako maingay?
Oo.
Pero wala kang sinabi.
Oo.
Nakakalito ka, ano ba talaga?
Makikita natin.
Sinadya ba?
Oo, sa tingin ko.
Kaagaw ko siya sa posisyon na ito.
-Tinulak ka? -Oo.
Ganoon ba kaganda ang posisyon na iyan?
-Ito bang trabaho namin ni John? -Oo.
Mas ayos sana kung hindi kami magkasama.
At kung may sarili akong mesa.
Tingin mo, ipasasagasa ka ng ibang tao para sa posisyon na iyan?
-Hindi naman iyan parang politika. -Hindi nga.
-Bakit niya gagawin iyon? -'Di ko alam.
Pero tingin ko, siya talaga iyon.
Dapat sigurado ka sa sinasabi mo, Stephen.
Nagiging maayos ka na kaya 'wag kang mag-imbento ng kwento.
Kasiraan iyon sa akin.
Tingin ko, tinulak ako ni John.
Alalahanin mong mabuti ang nangyari noong
araw na iyon, dapat sigurado ka.
'Di mo masasabing magaling ka na kung 'di ka pa sigurado.
Ang lampa mo naman, Stephen.
Oo.
Nadadapa ka sa gubat...
Oo.
...tumatawid nang may truck.
Hindi ko ginawa iyan.
Oo, ginawa mo.
Hindi ko ginawa.
May mga anak ka ba?
Oo, mayroon.
Lalaki? Babae?
Oo, tig-isa.
Swerte ka.
Oo.
Dalawang lalaki ang akin.
Ayos.
Si John ang maayos.
'Di sa lamang siya.
Alam mo na 'yon.
Magkaiba sila.
Siguro patapon talaga ang isa mong anak,
kung ayos lang.
Alam mo Leslie, tututol ako riyan.
Ipapaliwanag ko.
Makikinig ako, Tom.
Mali ang tantiya mo kay John.
Paano mo nasabi?
Magaling siyang bata.
Matutuwa ka kapag nakilala mo siya, Leslie.
Kilala ko na siya.
Sa palagay ko, hindi.
Ano...
-Leslie. -O?
Kumusta ang anak mo?
Medyo komplikado iyan, Tom.
Bakit, Leslie?
Ang anak kong si Marcus ay...
32 taon na at kalahating Vietnamese...
ano kami...
kami ay...
talagang...
malapit kami sa isa't isa, Tom.
Maligaya kami kahit maliit o malaking bagay,
palagi kaming magkasama.
Magkasangga.
Walang duda iyon.
Ayos iyan, Leslie.
Oo, Tom, maayos lahat dati...
Dati?
Hindi ako perpekto.
May panahon na...
naging makasarili ako...
noong araw.
Masalimuot talaga noong ako ay...
basta, hindi na kami maayos.
Grabe.
Malaki na siya, Tom.
Ganito...
bukas.
Ano?
Ay bagong umaga.
Malay natin, 'di ba?
Siguro, simulan natin sa isang agahan.
Alam mo bang iyon ang pagkain...
basta, bagong araw ang parating.
Kumbinsihin mo ang sarili mong may magagawa ka pa.
Naiintindihan mo ba?
Itong pag-aagahan.
Tama ka, sang-ayon ako sa'yo, Tom.
Gusto mo bang mag-agahan tayo bukas, Leslie?
Ayos iyan sa akin.
Ayos talaga iyon.
Nagdala kami ni John ng mga tinapay, bacon, lahat.
Lahat ng agahan.
Nasasabik ako riyan, Tom.
Gusto ko iyan.
Ako rin, Leslie.
Walang-hiya ka talaga, pare.
Pwede mo naman ako puntahan sa bahay galing sa opisina.
Doon mo sana tinuloy.
Pasensya na.
Nawala sa isip ko dahil doon sa pulis.
Ano bang pakay ng pulis?
May nangyari lang.
Anong klaseng pulis siya?
Homicide.
Gagawin mo pa ba?
'Di ko na alam kung anong gagawin.
Magsasalita ka ba?
Hindi ko na rin alam kung anong gagawin ko.
Wala na akong plano mula rito.
Oo.
-Jack. -O?
'Di ka nila mabibigyan ng $400,000.
'Di nga ako mabigyan ng upuan.
Hindi maayos itsura mo, pare...
kung 'di ka naman tututol.
Mamaya na lang gabi.
Kwentuhan na.
Ano iyon?
Kwentuhan lang.
Sige na, simulan n'yo na.
'Yong nakakatakot.
Sige na.
Parang may kwento si Icabod.
Bakit ako ang mauuna, Tom?
Bakit hindi 'yong iba?
May kwento ako.
Ano iyan, Jack?
Baka 'di kayo maniwala,
pero totoong kwento ito.
Nangyari talaga.
Ang taong iyan...
'di kayo maniniwala rito.
Siya at ang Papa niya...
maayos pa rin sila.
O hindi ba?
Ang pamilyang buo pa rin ngayon.
Madalang iyan.
Ang gandang makita kung paano niya
tingnan ang ama niya.
Bakit ako ang naisip mong magkwento ng nakakatakot?
Ewan, pakiramdam ko, medyo nakakatakot
ang awra mo.
-Leslie. -Oo.
-Mahirap suyuin. -Oo.
Bakit ba ganoon siya?
Mas boto kasi siya kay Stephen.
Kaya mo silang pagtagpuin?
-Ngayong gabi ba? -Oo.
Parang nag-uusap-usap lang tayo ngayon,
o kung ano man, tapos mamaya, may palabas.
'Di ko alam.
Wala tayong oras, John.
Hiwalay si Leslie sa pamilya niya.
Gamitin mo iyon.
Ang pagbabahagi ng kwento ay hinahayaan tayong magpalitan
ng mga saloobin.
Lalo na ang mga naiisip natin na may kinalaman sa trabaho
pero hindi natin natatalakay sa ordinaryong mga araw.
Sa pagbabahaging ito, walang magiging kapalit,
maganda man o pangit.
Para lamang ito sa pagpapatibay ng ating samahan.
Magkwentuhan lang tayo.
Simulan natin.
Gregory,
ano'ng gusto mong baguhin sa opisina mo?
Mas matingkad sana ang opisina.
Ayos.
Kayang gawin iyan.
Sige, paikot na lang tayo. Sunod.
John.
Iibahin ko ang katotohanan,
na palagi kayong sinisiraan ni Stephen.
Ang dami niyang sinasabi tungkol sa inyong lahat.
Palagi iyan.
Halimbawa ay?
Tulad noong naging boss ka, akala mo raw kung sino ka na,
pero hindi mo nga maayos ang mahahalagang bagay sa buhay mo.
'Di ka raw kinakausap ng pamilya mo.
Tingin ko, walang sa lugar si Stephen para sabihin pa iyan.
Parang 'di ko iyan sinabi.
Hindi ko alam bakit pinapakialaman mo pa iyon.
Iyon ang naiisip ko.
Tama na sa pagbabahaging iyan.
Simulan na lang...
kung ano man ang lintik na palabas na iyan.
Ayos, magaling ito. Maganda ito, tingnan n'yo.
-Ayos. -Galing.
Leslie.
O, Tom?
Tungkol sana kay John?
Anong nasa isip mo, Tom?
Alam kong nagkainitan kayo noon, sinabi niya sa akin.
Sinabi rin niyang sana hindi nangyari ang mga iyon.
Oo, nagkainitan kami.
Mula sa simula.
Oo, totoo iyan, Tom.
May pinagdaanan siya.
Bago siya pumasok ng McMillan...
marami siyang responsibilidad,
at maaaring...
nabibigatan pa rin hanggang ngayon.
Matagal na niya 'yong dinadala nang mag-isa.
-Siguro Leslie... -O?
Siguro pwede mo pa siya pagbigyan ng ilang linggo?
Para maipakita
niyang maayos at maaasahan siyang empleyado.
Iyon si John.
Basta, Leslie, iba ang anak ko kumpara sa inaakala mo.
Mabuti siyang bata.
Baka mabigyan mo pa siya ng tsansa.
Usapang marino sa marino.
Tom,
ang mga preso na may maaayos na gawain,
na naglilingkod sa buong populasyon ng mga preso,
gaya ng mga barbero, o mga dentista,
may simbolo sila ng trabaho nila
na naka-tattoo sa likod nila
para hindi sila atakihin patalikod,
na talamak na nangyayari sa loob ng bilibid.
Tom, may maliit akong tattoo ng ngipin sa batok.
Dahil sa loob ng 18 buwan...
naglinis ako ng ngipin ng maraming preso sa kulungan...
maganda ang buhay ko noon.
Tapos sinira ko lang.
Nilinis ko ang ngipin ng mga taong...
hindi ko sasabayan sa pagsakay sa bus,
para maiayos ko na agad ang nasira kong buhay nang mas maaga.
Dapat tutulungan ako ng anak mo rito.
Pero sinasabotahe niya mismo
itong bagay na maayos kong binubuo.
Kaya sa tingin ko?
Oo.
Gusto kita, Tom.
Ako rin, Leslie.
Ayos 'yan, Tom.
Pero tingin ko...
kung gusto mong alamin kung anong tingin ko sa anak mo,
pasensya na, Tom,
pero tingin ko malambot siya at mahina ang loob.
Kailangan ka pa niya para dito.
Kaya,
nakasundo kita talaga...
pero... sesante na siya.
Hindi ka yata masyadong gusto ng isang bata.
'Yong batang iyon, nasagasaan ng trak.
'Di ko alam ang problema ni John.
Ang hirap amuhin.
-Nag-agahan ba kayo? -Oo.
Hindi umubra.
Sige.
Dick Cheney.
Ano?
Dick Cheney.
Hindi ko siya kilala.
-'Di mo siya kilala? -Hindi.
Dating bise-presidente.
Ah. Okay.
Tapos?
-Bale, nanghuhuli sila ng ibon... -Oo?
-...gaya mo... -Oo?
-...habang nag-aabang ay...
...may binaril siyang tao.
'Gandang umaga, Leslie.
Lakeman.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni EMN
Mapanlikhang Superbisor Jessica Ignacio EMN