Wówczas miałem już za sobą osiem lat pracy.
WASZYNGTON 2017 ROK
I aż do tamtego momentu
powstrzymywałem Iran przed uzyskaniem bomby nuklearnej.
Zaplanowałem transfer pieniędzy
do kandydata, który był przeciwny broni nuklearnej w Iranie.
Ale...
kasa trafiła...
do jego konkurenta.
Ten ktoś był odpowiedzialny za przygotowanie gruntu
do zatrudnienia specjalisty,
który ostatecznie usystematyzował ich program.
ZMIANY WYBORCZE
W maju 2012 roku
niewykluczone, że sam uzbroiłem Iran.
Ale pieniądze szybko im umknęły.
Przez, jak się okazało, nieuniknione trudności
w transporcie z punktu A do punktu B.
I pojawiła się możliwość, by pieniądze odzyskać.
Po prostu...
całkiem niezła możliwość.
Naprawy sytuacji.
Głupio byłoby nie próbować naprawić błędu,
mojego zbrojenia Iranu,
więc tam zostaliśmy.
Przypomnę, że na tym etapie...
W tamtym momencie...
pieniądze były w rękach...
młodej lalkarki.
Musieliśmy jedynie przetrwać ten tydzień i wrócić do Luksemburga.
PATRIOTA
SMUTNY PAN W GARNITURZE
Chciałby pan coś powiedzieć, zanim zaczniemy?
Tak.
Proszę bardzo.
Wcale nie jestem inżynierem przemysłowym.
Pani sprawa...
Jestem pewien, że to coś poważnego.
Nie chcę zabierać pani czasu.
Podrobiłem dokumenty.
Mam doświadczenie.
Zdobyte przy projektowaniu konstrukcji i integracji.
Ale mam niewielkie doświadczenie w tej konkretnie dziedzinie inżynierii.
Wprowadziłem mojego pracodawcę w błąd.
Co do mojego doświadczenia i wykształcenia.
Pani sprawa, jestem przekonany, jest poważna. Rozumiem to.
Postaram się pomóc.
Poznaliśmy się już wcześniej.
Rano...
podczas pierwszej wizyty.
Na parkingu.
Był pan niespokojny.
A potem w Luksemburgu,
kiedy miał pan problem ze zdrowiem, na ulicy.
Kiedy...
Nie znam odpowiedniego słowa.
-Zasłabłem? -Zasłabł pan
na ulicy.
Człowiek nigdy nienotowany w swoim ojczystym kraju,
i w ciągu dziewięciu lat swojego pobytu w Luksemburgu,
został zamordowany nocą 11 maja
w Luksemburgu.
Zacznijmy.
Przyleciał pan do Luksemburga 11 maja?
Tak.
-Z firmą McMillan? -Tak.
Miał pan kontakt z kimś z personelu lotniska
11 maja na lotnisku w Luksemburgu?
Nie.
Czy wie pan, czy któryś z pana kolegów
miał 11 maja kontakt z personelem lotniska?
Nie.
Czy miał pan kontakt z personelem lotniska
gdziekolwiek w Luksemburgu 11 maja?
Nie.
Jaka jest natura pana znajomości z Dennisem McClarenem?
Pracujemy razem.
I przyjaźnimy się.
I spędziliście razem czas tego wieczoru...
wkrótce po przyjeździe?
Tak.
Spacerowaliśmy, oglądaliśmy miasto.
McClaren został dźgnięty
wkrótce po tym, jak się rozdzieliliście.
Gdzie pan się udał po rozstaniu z panem McClarenem?
Byłem umówiony na biznesową kolację...
z moim przełożonym, Lesliem Claretem.
O której godzinie się pan tam pojawił?
Nie pojawiłem się.
-Był pan umówiony. -Tak.
-Nie pojawił się pan? -Nie.
Leslie Claret zeznał,
że tłumaczył pan swoją nieobecność na kolacji
problemem z torbą.
Bagażem z lotniska.
Zagubionym na lotnisku.
Twierdzi, że próbował pan odzyskać bagaż.
Na początku tego zeznania wspomniał pan,
że nie miał kontaktu z personelem lotniska
nigdzie na terenie całego Luksemburga dnia 11 maja.
Zgadza się.
Nie dotarłem na tę kolację...
ponieważ wybitnie mnie to przerosło.
Byłem nieprzygotowany pod względem merytorycznym.
Spędziłem ten wieczór,
próbując poznać podstawy
wąskiej i niezbyt dla mnie jasnej dziedziny inżynierii.
Po rozstaniu z Dennisem
poszedłem do Biblioteki Technicznej Haupfhausen,
gdzie analizowałem zagadnienia omawiane na spotkaniu.
W jaki sposób?
Jest tylko jeden podręcznik
dotyczący naszych specjalistycznych systemów.
Strukturalna dynamika strumienia.
Wypożyczyłem książkę...
i usiadłem, usiłując przetworzyć informacje potrzebne mi tego wieczoru.
To było zbyt przytłaczające.
Nie udało mi się rozwikłać tego,
co było niezbędne podczas wieczornego spotkania.
Więc dotarłem mocno spóźniony
i powiedziałem Lesliemu,
że powodem mojego spóźnienia był zgubiony bagaż.
Co nie było prawdą.
Proszę powtórzyć tytuł podręcznika.
Strukturalna dynamika strumienia.
A dotyczy on?
Skomplikowanego procesu dostarczenia przedmiotu z punktu A do punktu B.
Dzwonił pan gdzieś 11 maja?
-Z Luksemburga? -Tak.
Nie.
Zna pan Alice Taylor?
Nie.
Dzwonił pan do Alice Taylor o 19.07
11 maja z Luksemburga?
Nie.
Ten gość...
Ten dziwny gość,
w garniturze, Amerykanin,
powiedział, że kimś jest...
Takie obce słowo...
Attaché.
Pożyczył mój telefon,
kiedy wracałem z biblioteki.
Podszedł do mnie i powiedział, że został okradziony.
Zapytał, czy może zadzwonić do rodziny
i czy może użyć mojego telefonu.
Zgodził się pan?
Tak.
Wydawało mi się, że ma kłopoty.
Pamięta pan jeszcze jakieś szczegóły z tego spotkania?
-Z nim? -Tak.
Pamiętam, że mi nie podziękował.
I miał dziwną plakietkę.
Może pan zapisać to, co podyktuję?
77 de Champlain.
SMUTNY PAN W GARNITURZE
Wygląda pan na smutnego.
Chyba jestem smutny.
Czemu?
Byłem zaniepokojony.
Poważnie.
Zaniepokojony tym, że zostanę zwolniony.
Właśnie dlatego sprawiałem wrażenie niespokojnego, gdy się spotkaliśmy...
pierwszy raz.
Przez ostatnie dwa tygodnie nie byłem w stanie jeść ani spać.
Chyba właśnie dlatego wtedy zemdlałem.
Więc czemu jest pan smutny teraz?
Bo dziś zostałem zwolniony.
Dziękuję za poświęcony czas i pomoc w naszym śledztwie.
Strukturalna dynamika strumienia.
Sprawdź od razu.
W Haupfhausen?
Tak.
Wracasz dzisiaj?
Zostanę dziś w hotelu
i rano polecę do domu.
Jest w motelu Colony, przy Ladder Avenue 207.
Pytała, czy przyjedziesz tam prosto po pracy.
POLICJA
Edward Tavner. Mam spotkanie z detektywem Millsem.
-Dotyczące? -Kradzieży moich rzeczy attaché.
Obczaj to, koleś.
Zaczekaj tu. Poszukam detektywa Millsa.
NAJLEPSZA PIOSENKA DLA MOJEGO BRATA
Strukturalna dynamika strumienia
Tak?
-Witam. -Cześć.
-Nie dostałam twojego maila. -Już wysyłam.
Od: Alice.L.Taylor1980@gmail.com Do: A.Albans@...
Czy to pokój 211?
207.
Bardzo przepraszam.
Nie ma problemu.
Alice, wyjedź stąd, natychmiast.
Alice zniknęła.
Śledziłem cię od McMillana. Śledziłem cię do twojego...
-Cholera. -Co?
Zapomniałem zabić Birdbatha.
A.ALBANS@POLIZE.LUX.BRG
UTWÓRZ WIADOMOŚĆ OD: ALICE.L.TAYLOR1980@GMAIL.COM
DO: A.ALBANS@POLIZE.LUX.BRG TEMAT: DZIĘKI
WNIOSEK O PRZESŁUCHANIE OBCOKRAJOWCA
MORDERSTWO
OKREŚLIĆ PRZEWIDYWANE ZARZUTY
Ktoś położył mi rękę na plecach.
Na tym etapie byliśmy przekonani, że odzyskamy torbę.
Jedyną przeszkodą w dalszej realizacji planu
był gość z kobiecym imieniem.
Nasz człowiek nie mógł wrócić do Luksemburga,
by odzyskać torbę.
Potrzebował wsparcia
w postaci kontaktu z kimś z tak zwanej delegacji.
Na końcu polowania kończysz niedomknięte sprawy.
Wątki, które mogą pogrążyć szanse
na powrót do Luksemburga w poniedziałek.
Zajmę się gościem z kobiecym imieniem.
Ile masz niedomkniętych spraw?
Stephen,
Birdbath, Icabod, Gregory Gordon.
Kilka się znajdzie.
To mój tata.
Zaprosiłem go. Nie widzieliśmy się już jakiś czas.
Był daleko, na morzu.
Leslie.
Jesteś kapitanem holownika.
Tak powiedział twój syn.
Tak.
Tom.
Sam nie pływam,
ale mam w sobie holowniczą krew.
Więc będziemy mieli o czym rozmawiać.
Też tak myślę, Tom.
Może spędzimy razem trochę czasu na bagnach.
Powymieniamy się holowniczymi dowcipami.
Zgadza się.
To jest Lawrence, mój zastępca.
Tom Lakeman.
To Icabod.
Witaj. Jak się naprawdę nazywasz?
Co?
Przed nami długi weekend.
Cel?
Integracja.
Będziemy się świetnie bawić.
Pianki z ogniska, opowieści,
pokaz talentów.
Świetnie.
Poznajmy się lepiej przez ten weekend.
Na całego.
Dobra. McMillan, na moczary!
Zbliżmy się,
a potem jedźmy do Luksemburga jako wzmocniona jednostka
i załatwmy tę cholerną umowę z Denonem!
Oprócz Lakemana, który nie jedzie.
Na tym późnym etapie
pora ostrzec cię o papierach Johna Lakemana.
Fałszywych.
W obecnej sytuacji nie może zostać w McMillanie.
Nie powinien chyba przebywać w Ameryce.
Tajemnicza sprawa.
Zacząłem grzebać w jego przeszłości.
Szczerze...
to tak tylko z ciekawości.
Nie bardzo słuchałem, co mówiłeś,
John i tak wylatuje po tym weekendzie.
Chyba że Leslie zmieni zdanie, na co, jak wiesz,
są zerowe szanse.
Więc nie martw się, Gregory.
Jak mówiłem...
Byłem tylko ciekaw.
Koleś wraca na rufę, a kapitan mówi:
„Nie tam, idioto.
"Na trzecią kwartę klinu!"
Boże, ten uwielbiam.
Ja też.
-Tak. -Uwielbiam.
-Tak. -Bo taki prawdziwy.
Wyobraź sobie tego kolesia
przy lampie sygnałowej, w połowie drogi do dyszy Korta.
Wyobraziłem to sobie.
Rewelacja!
Rewelacja, Tom.
Ja pierdolę.
Jak to, kurwa, zapomniałeś?
Miałem dużo spraw na głowie.
Jak kretyn siedziałem w mojej budzie całe popołudnie.
Przepraszam.
Trzeba było to zrobić wczoraj!
A ty wszystko spierdoliłeś.
Naprawdę przepraszam.
Przed końcem dnia chcę mieć 400 tysięcy na tym koncie.
Albo opowiem dziś przy ognisku bardzo interesującą historię
o czymś, co zasłyszałem pewnego dnia w toalecie.
Pianki z ogniska nie będą ci po tym smakowały.
Fiucie.
Co wiesz o Johnie?
Nie pisnę ani słowa.
Na razie.
Co masz na myśli?
Nic.
Mówiłeś, że nic nie powiesz.
Tak.
I nic nie powiedziałeś.
Tak.
Nic nie kumam. Co to znaczy?
Zobaczymy.
Celowo?
Tak myślę.
Konkurowaliśmy o to samo stanowisko.
-Pchnął cię? -Tak.
To jakieś wyjątkowe stanowisko?
-Nasze stanowisko, moje i Johna? -Tak.
Byłoby lepiej, gdybym nie musiał się nim dzielić.
I miał całe biurko dla siebie.
Co za człowiek wpycha kogoś pod ciężarówkę walcząc o stanowisko?
-To nie było stanowisko burmistrza. -Nie.
-Więc czemu to zrobił? -Nie wiem.
Ale myślę, że to zrobił.
Lepiej, żebyś był pewien, Stephen.
Nie możesz niczego zmyślać na tym etapie rehabilitacji.
To źle o mnie świadczy.
Myślę, że popchnął mnie John.
Przeanalizuj porządnie tamten dzień w ten weekend,
aż będziesz miał pewność.
Nie możesz powiedzieć, że wyzdrowiałeś, dopóki nie będziesz pewien.
Rety, ale z ciebie lamus, Stephen.
Przedzierasz się przez las...
Wchodzisz pod ciężarówki.
Nieprawda.
Prawda.
Nie.
Masz dzieci, Leslie?
Tak.
Syna? Córkę?
Syna i córkę.
Szczęściarz.
Ja mam dwóch chłopaków.
Pięknie!
John jest tym dobrym.
Nie to miałem na myśli.
Wiesz, o co mi chodzi.
Różnią się.
Ten drugi musi być niezłym zjebem.
Wybacz, że to mówię.
Wiesz co, Leslie? Nie możesz tak mówić.
A już mówię, dlaczego.
No słucham.
Źle odbierasz Johna, Leslie.
Czyżby?
To znakomity dzieciak.
Polubiłbyś go, gdybyś go poznał.
Znam go.
Nie. Obawiam się, że nie.
No cóż...
Opowiedz mi o synu.
To trochę pogmatwane.
Jak to?
Marcus, mój syn, mój...
Jest pół Wietnamczykiem. Ma 32 lata.
Chłopak...
Byliśmy kumplami, Tom.
Mieliśmy w życiu fajne przygody. Mniejsze i większe,
ramię w ramię.
Jak kumple.
To na pewno.
Brzmi dobrze.
Było dobrze. Zanim...
Zanim?
Nie jestem idealny.
Był taki czas,
kiedy myślałem tylko o sobie...
przez pewien czas.
W trakcie nieszczęsnego okresu, kiedy...
Już nie jesteśmy kumplami.
Niech to szlag.
Jest już dorosły.
Słuchaj...
Jutro.
Tak?
Będzie nowy dzień.
Kto wie, co na nas czeka.
Może zaczniemy od śniadania.
Wiesz, to posiłek, po którym
masz cały dzień przed sobą.
Możesz nadal się łudzić, że coś tego dnia osiągniesz.
Wiesz, o co mi chodzi?
Przy śniadaniu.
Masz rację, Tom. Niech cię licho!
Zjemy jutro śniadanie, Leslie?
Dobry pomysł!
Będzie dobre!
Wziąłem z Johnem cały ekwipunek. Bajgle, bekon, wiesz...
Pełen bufet.
Nie mogę się doczekać.
Z pewnością.
Ja też.
Naprawdę jesteś dupkiem, John.
Mogłeś wpaść do mnie po pracy. Wiesz, gdzie mieszkam.
Mogłeś to zrobić później.
Przepraszam.
Sprawa z policjantką mnie skołowała.
Czemu się tu zjawiła?
Coś się stało.
Co to za babka?
Wydział zabójstw.
Zrobisz to?
Już sam nie wiem, co zrobię.
A ty komuś powiesz?
Ja też nie wiem, co zrobię.
Nie wiem, co dalej.
-Jack. -Tak?
Nie zdobędą dla ciebie 400 tysięcy.
Nie potrafią nawet załatwić mi krzesła.
Nie wyglądasz za dobrze, kolego.
Sory, że to mówię.
Do zobaczenia na ognisku.
Czas na bajdy!
Co to?
Ogniskowe opowiastki.
Na pewno jakieś znacie!
Straszne opowieści.
Dalej.
Pewnie Icabod jakąś zna.
Czemu ja?
A nie inni?
Ja mam opowieść.
Jaką, Jack?
Pewnie nie uwierzycie,
ale to autentyczna historia.
Prawdziwa historia.
Ten gość tutaj...
nie uwierzycie w to.
Ten gość i jego ojciec...
nadal się dobrze dogadują.
Nieźle, co?
Rodzina, która się lubi.
To rzadkość.
Spójrzcie, jak on patrzy na ojca.
Aż ciepło na serduchu.
Dlaczego akurat ja mam opowiadać straszne historie?
Nie wiem. Wprowadzasz taki...
wisielczy nastrój.
-Leslie? -Ta...
-Koleś jest podstępny. -Wiem.
O co w tym biega?
Woli tego drugiego kolesia, Stephena.
Możesz ich skłócić?
-Co? Teraz? -Tak.
Mamy teraz czas zwierzeń,
cokolwiek to znaczy, i pokaz talentów.
Nie wiem.
Zegar tyka, John.
Leslie nie ma kontaktu z rodziną.
Wykorzystaj to.
Czas zwierzeń pozwala nam podzielić się
ważnymi myślami.
Osobistymi przemyśleniami na temat miejsca pracy,
którymi z jakichś powodów wolimy normalnie się nie dzielić.
Tu nie ma miejsca na reperkusje,
konsekwencje czy upomnienia.
Chodzi o zbliżenie się zespołu.
Podzielcie się czymkolwiek.
Zaczynajmy, drużyno.
Gregory,
co zmieniłbyś w naszym miejscu pracy?
Jaśniejsze kolory. W biurze.
Dobrze.
Da się zrobić. Dobrze.
Lećmy po kolei. Następny.
Zmieniłbym to,
że Stephen ciągle was obgaduje.
Mówi o was naprawdę złe rzeczy.
Cały czas.
Na przykład?
Na przykład powiedział, że uważasz się za kogoś fajnego, bo teraz rządzisz,
ale nawet nie radzisz sobie z najważniejszymi rzeczami w życiu.
Pewnie twoja rodzina nawet z tobą nie rozmawia.
Nie wiem, czemu to miałoby obchodzić Stephena.
Chyba nic takiego nie mówiłem.
To nie są twoje sprawy, młody.
Tak właśnie myślę.
Koniec tych zwierzeń. Teraz...
Zacznijmy...
Co tam mieliśmy zaplanowane? Pokaz talentów.
Czekajcie, to będzie dobre!
Leslie.
Tak, Tom?
Możemy zamienić słowo o Johnie?
Co cię trapi?
Wiem, że były między wami napięcia.
Wspomniał też, że chciałby to zmienić.
Były napięcia.
Od samego początku.
Nie mogę zaprzeczyć.
Miał ciężki rok.
Przed pracą w McMillanie...
Wiele od niego wymagano...
Może po prostu
starał się zbyt wiele dźwigać.
I dźwigał zbyt długo. Zupełnie sam.
-Może, Leslie... -Tak?
Może mógłbyś mu dać jeszcze kilka tygodni?
Pozwól,
by pokazał ci, że dobrze jest mieć go w zespole
i że można na nim polegać.
Mój syn nie jest tym, za kogo go uważasz.
To dobry chłopak.
Może mógłbyś mu trochę odpuścić.
Posłuchaj starego kolegi po fachu.
Tom,
więźniowie, którzy robią przydatne rzeczy,
wspierają więzienną społeczność,
na przykład golibrody czy dentyści,
często symbol wykonywanej pracy
tatuują sobie gdzieś na karku,
żeby uchronić się przed atakami od tyłu,
powszechnymi wśród więziennej braci.
Ja mam na karku wytatuowanego małego przedtrzonowca.
Bo przez 18 miesięcy...
czyściłem zęby więźniom.
Wiodłem piękne życie.
I sam je zburzyłem.
Czyściłem nitką zęby mężczyznom...
z którymi normalnie nie wsiadłbym do autobusu,
dlatego dostałem szansę na zmianę trzy miesiące wcześniej.
Twój syn miał mi w tym pomóc.
Ale on utrudnia mi
tę najważniejszą rzecz.
Wiesz, co myślę?
Lubię cię, Tom.
Z wzajemnością!
Cieszę się.
Ale sądzę...
Jeśli chciałbyś wiedzieć, co myślę o twoim synu...
Przykro mi, Tom,
ale myślę, że twój syn ma słabą wolę i jest mięczakiem.
I pozwala ojcu toczyć za niego bitwy.
Lubię cię, naprawdę.
Ale nie.
Ten drugi dzieciak chyba za tobą nie przepada.
Tego drugiego dzieciaka potrąciła ciężarówka.
Nie wiem, jaki problem ma John.
Uparł się, skurczybyk.
-Jadłeś śniadanie? -Tak.
Nie udało się.
Dick Cheney.
Co?
Dick Cheney.
Nie wiem, kto to.
-Nie wiesz, kim jest Dick Cheney? -Nie.
Były wiceprezydent.
Co z nim?
-Polował na kaczki. -Tak?
-Tak jak ty. -Tak?
I podczas polowania...
strzelił jakiemuś facetowi w twarz.
Dzień dobry, Leslie.
Lakeman.
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska ęczakiem.