GUANGDONG, CHINY MIESIĄC WCZEŚNIEJ
Odrzut!
Gdybym musiał ją nadać...
Czasami przeszukują przypadkowe torby.
Ktoś po drugiej stronie może do niej zajrzeć.
Co robisz?
Zepsuł się jej ten dziwny plecak. Sprawdzam jego zawartość.
Ukradła nie tylko smycz.
Na liście jest co najmniej pięć skradzionych przedmiotów.
Akwarium,
klarnet,
gramofon i inne duperele.
Pięć spraw rozwiązanych.
Super.
Tak, super.
PATRIOTA
Tak?
Cześć, obudziłem cię?
Nie.
Co porabiasz?
Operuję żabę.
Naprawdę?
Tak.
Jaką część?
Nadgarstek.
U żaby?
Tak jakby.
Myślałem, że będziesz już spać. Wiem, że miałem nie dzwonić.
Ja tylko...
Chciałem nagrać wiadomość i powiedzieć,
że mam się dobrze i mam nadzieję,
że wy też. Nie wiedziałem, że będziesz pracować.
Nie pracuję.
Jasne, że spałam. Myślisz, że o północy operuję pieprzoną żabę?
Komisariat?
-Tak. -Który?
-Jest tylko jeden. -I ona tam jest?
Zanieśli tam torbę, tak.
Dziś nad ranem. Razem z innymi rzeczami.
Z innymi rzeczami...
Idziecie tam dzisiaj na przesłuchanie.
Odzyskaj ją.
Jest na niej moje nazwisko.
John Lakeman.
Na czym?
Na tym dzyndzelku
przyczepionym do rączki.
Spodziewają się mnie dzisiaj. John Lakeman.
Mają torbę z moim nazwiskiem.
Z 11 milionami euro.
Po co podpisałeś ten dzyndzel? Jezu, synu!
Czasami mam do wyboru same złe opcje.
Mogła zginąć na lotnisku.
Ale byście się wkurwili.
Tak, wkurwilibyśmy się.
Odzyskaj ją.
Na przesłuchaniu zachowuj się
jak zwyczajny inżynier przemysłowy.
Potem zabierz torbę. I będzie z głowy.
Mam wyglądać normalnie
i jednocześnie ukraść coś z komisariatu?
Dopiero się rozkręcamy, John.
Ta torba ma dotrzeć do Iranu, to najtrudniejsza część.
Nawet nie zaczęliśmy.
Odzyskaj torbę.
Nie rób zamieszania, bo będziesz potrzebował tej przykrywki w Iranie.
Kto tam?
Leslie.
O co temu zjebowi chodzi?
Idź do pokoju Dennisa.
Kto to niby jest?
Kolega z pracy. Wie o wszystkim.
Świetnie.
Przychodzę w pokoju.
Słuchaj...
Powiem prosto z mostu.
Szczerze, zaczynam
zrażać się do ciebie.
Zaczynam cię bardzo nie lubić.
Muszę sobie to wszystko poukładać.
Rozstrzygnijmy to tu i teraz.
Tak naprawdę
nawet nie wiem, kim jesteś.
Chciałbym po prostu wiedzieć, kim naprawdę jesteś.
Czasami wydaje mi się, że jesteś dwiema różnymi osobami.
Tak myślę.
Dobry inżynier i fatalny zarazem.
Masz niepodzielną uwagę, a potem skupiasz się jednocześnie
na rurociągach i chuj wie czym jeszcze.
Chcę tylko wiedzieć, kim naprawdę jesteś.
Wiem, że nazywasz się John Lakeman.
Wiem, że ty lubisz Johna Lakemana.
A ja nie lubię Johna Lakemana.
Powiedz mi to, co ty wiesz o sobie,
a czego ja nie wiem o tobie,
żebym też mógł cię polubić.
To się może udać.
Bo nazywam się Leslie Claret.
Lubię Lesliego Clareta i wiem, że ty go nie lubisz.
Powiem ci coś, czego o mnie nie wiesz.
Proszę bardzo.
Jestem najmłodszy z dziewięciorga rodzeństwa.
Mój tata był kapitanem holownika.
Moja mama była nowoczesną kobietą zajmującą się domem.
Jej pasją była architektura.
Kiedy miałem 11 lat, zabrała mnie do Paryża i pokazała bazylikę Sacré-Cœur.
To po niej odziedziczyłem
zainteresowanie projektowaniem.
Teraz twoja kolej.
Nazywam się John Lakeman.
Mój tata też był...
kapitanem holownika.
-Nie pierdol! -Serio.
-Niesłychane! -Tak.
Widzisz, już coś nas łączy!
Czym zajmowała się twoja mama?
Mama też była...
kapitanem holownika.
Masz rodzeństwo?
Jestem jedynakiem.
Jak mówiłem, byłem jednym z dziewięciorga.
Bycie jedynakiem brzmi całkiem nieźle.
W porządku, stary?
Nie chcę o tym rozmawiać.
Dobra, stary?
Jasne.
Nawet cię nie znam, a jesteś w moim pokoju.
Wyjdę, jak tylko ten koleś z żeńskim imieniem...
A przez twojego syna...
złapałem opryszczkę.
Tak mi się zdaję.
Rozumiesz?
Mógłbyś stąd wyjść?
Chcę zadzwonić do żony.
Chcę jej powiedzieć o wszystkim, co się wydarzyło.
Kurwa!
Pozwól, że spytam, John.
Chciałbyś zjeść śniadanie?
U mnie, w pokoju Księżnej Saksonii.
Śniadanie to posiłek, który...
To optymistyczny posiłek.
Masz cały dzień przed sobą.
Zjedzmy razem.
Super.
Będzie super.
Może zaszalejemy i zamówimy wszystko, co mają.
Muffiny, pieczywo i tym podobne.
Co ty na to?
Dobry pomysł.
Za parę godzin mamy te przesłuchania
na komisariacie policji. Wiesz coś o tym?
Nie.
No to najpierw zjedzmy śniadanie.
-Za dziesięć minut? -Dobrze.
John? Możesz tu przyjść?
Ten koleś chce opowiedzieć żonie o wszystkim, co się wydarzyło.
Ma w ręku telefon.
Kurwa.
Miałem erekcję.
Nie dlatego, że była tam prostytutka.
Byłem podniecony
zbieraniem dla ciebie informacji.
Wszystko tak szybko się potoczyło...
Nie mam nawet informacji
o dziewczynie z paszportu. Mam tylko opryszczkę.
Dennis, odłóż telefon.
-Tak ma na imię? -Tak.
-Odłóż telefon.
Muszę powiedzieć żonie!
Możesz jej powiedzieć, że spałeś z prostytutką. Wszystko mi jedno.
Ale nie możesz powiedzieć o sytuacji, w którą cię wplątano.
Dlaczego on jest w to zamieszany?
Dał mi swój mocz.
Stary, muszę jej powiedzieć.
Nie rozumiesz? Muszę powiedzieć jej o wszystkim.
Jeśli pomyśli, że byłem wplątany
w jakąś poważną sprawę związaną z Izraelem, to może mi wybaczy.
-Dennis, daj mi telefon. -Nie. Pierdol się pan.
Możesz...
dźgnąć go w nogę czy coś?
Już raz go dźgnąłem. Źle się to skończyło.
Dennis?
Może się przejdziemy?
Nie. Chcę zadzwonić do Audrey.
Powinniśmy się przewietrzyć.
Nie. Chcę zadzwonić do Audrey.
Jedyne, co mógłbym teraz zrobić zamiast tego,
to poćwiczyć.
Dennis, zwolnij.
Jajka na miękko, placek lotaryński, łosoś wędzony na zimno,
łosoś wędzony na gorąco, organiczne musli, świeży grejpfrut, jogurt grecki...
Tak. Wszystko, co macie.
Do tego muffiny, pieczywo i tym podobne.
Muffiny, pieczywo i tym podobne?
Dokładnie. Wszystko, co macie.
Odczep się ode mnie, stary. Nie chcę się już z tobą zadawać.
Dennis, wytrzymaj jeszcze trochę.
Później możesz wrócić do normalnego życia.
Pieprz się.
Inni kolesie zdradzają żony na tych wyjazdach.
Nie ja. Nigdy.
Nie byłem normalny. Byłem doskonały.
-Teraz jestem normalnym dupkiem. -Dennis.
Mam cię gdzieś.
Jestem gównem.
Rozumiem. Przykro mi.
Ale nie prosiłem, żebyś kogoś przeleciał, stary.
Teraz jestem „starym”?
Zatrzymaj się, Dennis.
Nie zawaham się.
Nawet nie mrugnę.
Myślisz, że czegoś ci nie zrobię,
bo jesteśmy kolegami?
Dobra.
Zrobię to.
Pierdol się.
Nie powiem żonie. Ale pierdol się.
Po prostu się pierdol.
Kurwa jego mać!
Zbiory techniczne Biblioteki Zachodnioeuropejskiej w Haupfhausen.
-To musi być ta książka. -Tak.
Strukturalna dynamika strumienia.
Powinno być ich kilka. Wypożycz jedną na mnie.
Powiesz, że byłeś tej nocy w bibliotece?
-Tak. -Czemu?
Tak musi być.
I to musi być ta książka?
-Dlaczego? -Po prostu musi.
Przesłuchanie jest o 14.
Musisz się wyrobić.
Jasne. Bułka z masłem.
Z punktu A prosto do punktu B.
-Nie mów tak. To mi ryje zwoje... -Przepraszam.
Oczywiście. Rozumiem.
Ktoś mnie śledzi.
Czasami. Tutaj.
Wiesz...
Musisz uważać.
Szczególnie dzisiaj.
Gotowy na przesłuchanie?
Tak myślę.
Mam listę roszczeń.
Chciałbym je teraz przedyskutować.
Słucham?
Jesteś kłamcą.
Paskudnym kłamcą.
Powinieneś mnie bardziej doceniać.
Trochę o tobie wiem.
Mogę się przypadkiem wygadać.
Słono by cię to kosztowało.
O czym ty mówisz?
Gdzieś ty, kurwa, był?
Słucham?
Śniadanie? Co jest, kurwa?
Cholera.
Czekałem na ciebie 45 minut.
Zamówiłem całą kartę!
Przepraszam.
Koniec tego dobrego.
Czy ty w ogóle rozumiesz?
Ktoś zaprasza cię na śniadanie.
Ma mnóstwo muffinów, pieczywa i tym podobnych.
Zaprasza cię na optymistyczny posiłek.
A ty nie przychodzisz?
Mam dość twoich zawodowych i osobistych wpadek.
Braku zwyczajnej, kurwa, przyzwoitości
i twojej z dupy wziętej wiedzy o rurach!
Jesteś śliskim dupkiem, młody człowieku.
I mam cię dosyć.
Panuje tu dziwna energia.
Mills...
Skataloguj nowe przedmioty.
Szczegółowo.
Zapakuj je pojedynczo.
Razem z dokumentacją.
Potem zanieś kwity inwentaryzacyjne na dół, do ewidencji.
Pudła zanieś do magazynu.
Oczywiście.
Zrobi się.
Co tu się, do diabła, dzieje?
Też macie coś takiego?
Co?
Dzień, w którym zabieracie swoje dzieci do pracy?
Tak, chociaż ja nigdy tego nie robię.
Dzień dobry.
Dzisiejsze przesłuchanie nie jest obowiązkowe,
nasze biuro zbiera jednak informacje
dotyczące morderstwa 33-letniego Hectora Barrosa,
którego dokonano jedenastego wieczorem.
Ustaliliśmy,
że możecie mieć istotne informacje w tej sprawie.
Jeśli odmówicie udziału w przesłuchaniu,
nasze biuro rozpocznie proces prowadzący
do przymusowego przesłuchania
po uzyskaniu zgody
władz waszego kraju.
Dziękuję.
Morderstwo?
Kłamczuch!
O czym ty, kurwa, mówisz?
Nie studiowałeś w Pensylwanii, kłamałeś na rozmowie kwalifikacyjnej.
Jesteś paskudnym kłamcą.
Poinformowałem o tym kogo trzeba.
Peter Icabod?
Tak.
Jest pan gotowy na przesłuchanie?
Tak.
Peter Cassius Icabod.
Wiek?
51 lat.
Mężczyzna.
To zauważyłam.
Przepraszam. Denerwuję się.
Denerwuję się przy kobietach,
od kiedy...
Od kiedy co?
Od urodzenia.
Czy jedenastego miał pan kontakt
z personelem lotniska w Luksemburgu?
Nie.
Czy któryś z pana kolegów
miał tego dnia kontakt z personelem lotniska?
Nie.
Proszę zapisać następujące zdanie.
De Champlain 77.
Aresztujmy któregoś z nich.
Gdzie pan był jedenastego wieczorem,
pomiędzy 19.00 a 21.00?
Na spotkaniu z europejskimi kontrahentami.
W ciągu ostatnich trzech lat pańska firma była w Luksemburgu ponad 40 razy
i nigdy nie była powiązana
z żadnym nielegalnym przedsięwzięciem.
Co odróżnia wyjazd, który odbył się jedenastego?
Może nowy pracownik?
Tylko tyle.
Nowy członek delegacji?
Tak. John Lakeman.
O 19.10 zadzwonił pan do niejakiej Beth Icabod.
Czy to pańska żona?
Tak.
Wspomniał pan, że denerwuje się przy kobietach.
Tak, przy mojej żonie również.
Jest pan aresztowany.
Nie zbliżaj się do mnie z tym!
Czego jeszcze się pan obawia?
Hotelowej pościeli.
Owadów.
Tylko tych trzech rzeczy?
Jednego z moich współpracowników.
Boi się pan jednego ze swoich współpracowników?
Tak.
Dlaczego?
On coś ukrywa. I myślę, że ta presja sprawia,
że jest nieobliczalny.
To stwarza stres w środowisku pracy.
Który współpracownik?
Pani detektyw prosi cię do sali przesłuchań.
Lawrence.
Proszę opisać zawartość przedmiotu.
Stroughs.
Wrzuć to Kieckom i pończoszkom.
Jak zwykle.
Dokąd idziesz?
Do Kiecek.
Wystarczy tego podrzucania.
Wydział zabójstw ma dużo pracy.
Proszę to skatalogować
i zanieść do magazynu.
No dalej!
Czy pamięta pan jakieś niecodzienne wydarzenia,
które miały miejsce podczas pana pobytu na lotnisku?
Nie.
Proszę zapisać to zdanie.
De Champlain 77.
Gdzie pan był jedenastego wieczorem, pomiędzy 19.00 a 21.00?
Na spotkaniu z dwiema młodymi Azjatkami.
W jakim celu?
Mam sporo obowiązków.
Czasami, by uwolnić się od stresu, lubię klapsy i dominację.
Lubię dostawać lanie.
To nie zbrodnia.
Nie.
Nawet tam, gdzie teoretycznie jest.
Amen.
McMillan jest bankrutem.
Wie pan o tym?
Tak.
Czy pańscy koledzy też wiedzą?
Nie.
Zatrzymałem dla siebie informację o naszych problemach finansowych,
by nie rozpraszać członków delegacji
i wesprzeć zespół w tak ważnym, trzecim kwartale.
Państwa koledzy myślą, że jesteście w Luksemburgu,
by wypełnić warunki umowy
zawartej z firmą Denon i zapewnić usługi inżynieryjne
w przyszłym roku w Iranie.
Czy to prawda?
Nie.
W tym miesiącu odbywamy liczne podróże,
rywalizując z kilkoma firmami
o umowę na przyszły rok.
Walczymy o szansę obsługi inżynieryjnej.
Moi koledzy nie wiedzą, że rywalizujemy. Myślą, że już mamy tę umowę.
Jakie usługi?
To wąska dziedzina.
Jaka?
Strukturalna dynamika strumienia.
Według mojej wiedzy w Luksemburgu istnieje obecnie pięć firm
rywalizujących o umowę w tej konkretnej dziedzinie.
Pańscy koledzy o tym nie wiedzą?
Nie.
Proszę opisać członków delegacji.
Co pan o nich wie?
Członków delegacji?
Dennis McClaren.
Normalny facet.
Leslie Claret,
doświadczony gracz.
Bardzo ostrożny.
John Lakeman...
Co z nim?
Nie wiem.
Nie znam go za dobrze. Poza...
Poza czym?
Świetny strzelec.
Strzelec?
Nadzwyczaj dobrze posługuje się bronią.
To wszystko, co wiem.
Jak długo pracujecie razem?
Kilka tygodni.
To nowy pracownik?
Wtedy, jedenastego, przyleciał tu po raz pierwszy?
Tak.
Gdzie pracował wcześniej?
W Pentagonie.
Co oferuje pańska firma?
Rurociągi przemysłowe.
Tworzymy dynamikę strukturalną, by dostarczyć elementy z punktu A do B.
Świadczymy także usługi w zakresie naprawy uszkodzeń podczas tego procesu.
Jakiego procesu?
Proste dostarczenie elementu z punktu A do punktu B.
Doradzamy w zakresie trudności, wyzwań i niebezpieczeństw
pojawiających się
podczas prostego, zdawałoby się, transportu.
Należy wymienić choćby
tarcie, grawitację, szkody, kataklizmy,
niekompetencję.
Również erozję, kurczenie się, ekspansję, błazenadę.
Wszystko jest skatalogowane?
Częściowo.
Co?
No częściowo.
Spytałem, czy wszystko jest skatalogowane.
Oczywiście, że nie.
To prawdziwy wrzód na dupie.
Proszę wrzucić to do Kiecek i pończoszek!
Próbowałem. Odmówiły.
Myślą, że są super, bo pracują nad zabójstwem.
Dokładnie.
Wkurzają mnie.
Złapałbym tego kolesia w mgnieniu oka.
Ja też.
Idź im to jeszcze powciskać.
Skoro tego nie chciały, będzie nawet zabawniej.
Masz rację.
Albo...
skataloguj to porządnie i wróć tutaj.
Dobra.
Powinny pamiętać, że w wydziale zabójstw są same kobiety,
bo tu nikt nigdy nikogo nie zabija.
Przypomnę im.
Super.
Tak, super.
Prosperujemy dzięki olbrzymim trudnościom, które nieodłącznie towarzyszą
prostemu transportowi jednostek z punktu A do punktu B.
Czy istnieją inne firmy świadczące te usługi?
Tak, cztery.
Jak już wspomniałem, wszystkie znajdują się tutaj.
W Luksemburgu.
Stroughs!
Chcesz coś zobaczyć?
Jasne, że chcę.
Komendant śpi, a my malujemy mu twarz.
Zrobimy zdjęcie.
Chcesz zobaczyć?
Chcę.
Nie boję się ciebie, bo wszędzie cię widzę.
Myślę więc, że tak naprawdę cię tu nie ma.
W czym mogę panu pomóc?
Zgubiłem się.
Przepraszam.
Czego pan szuka?
Chyba sali przesłuchań. Mam stawić się na przesłuchanie
razem z kolegami z firmy.
Dziękuję.
Gdzie pan był jedenastego wieczorem, pomiędzy 19.00 a 21.00?
Jadłem w hotelu King Gerald.
Kolację.
Z kim?
Z Mauricem Clairem.
Z Denona.
I?
Byliśmy we dwóch.
Dziękuję, to wszystko.
Lakeman też miał tam być.
Gdzie?
John Lakeman miał być na tej kolacji.
Nie był?
Nie.
Przyszedł późno.
Bardzo późno.
O której godzinie?
Musiało być już po 21.
Jakoś po 21.
Dlaczego nie zjawił się na czas?
Tłumaczył to jakimiś pierdołami o swojej torbie.
Torbie zgubionej na lotnisku.
Dennis McClaren twierdzi, że John Lakeman był z nim tuż przed atakiem.
Twierdzi pan, że John Lakeman miał się z panem spotkać zaraz potem
i tego nie uczynił?
Tak twierdzę.
Czy był pan świadkiem jego kontaktu,
zwykłego lub niezwykłego,
z personelem lotniska w dniu pańskiego przylotu?
Nie.
Ale...
Tak?
Ale...
na lotnisku pozostał w tyle.
My odjechaliśmy, a on został.
Chodziło o jego torbę.
Nie jestem więc w stanie powiedzieć, co wtedy robił.
Zadzwonił pan na nieistniejący numer o dziewiętnastej.
Zgadza się.
Dlaczego?
Ja...
Tak?
To numer mojego byłego domu.
Miałem w zwyczaju
dzwonić do żony
z delegacji, zawsze o 19.
To mnie uspokajało.
Nadal to robię,
mimo że nikogo tam już nie ma.
Nie wiem dlaczego.
Każdy z was zadzwonił do swojej żony o 19.00.
Około 19.
Tak.
To chyba
taki nasz zwyczaj w podróży.
Dziękuję.
Dziękuję bardzo.
To dupek.
Słucham?
Ten dzieciak to pierdolony frajer.
To wszystko.
Proszę to zapisać.
Miłego dnia.
TWOJA KOLEJ.
NIE MA JUŻ ANI JEDNEJ KSIĄŻKI. PRZYKRO MI. KURWA.
Pan John Lakeman proszony jest na drugie piętro do pokoju 216.
Pan John Lakeman.
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska okoju 216.