Mozart w miejskiej dźungli
To jak przewijanie.
To molto accelerando brzmi jak kaseta grana od tyłu.
Jak przewijanie.
-Boże, to jest przewijanie. -Stara się.
Potrzebuję kogoś do grania na doniczkach.
-Ja mogę zagrać. -Nie.
Już jesteś moim chłopakiem i nauczycielem.
Jak idą przygotowania do Requiem?
Idą... W sumie...
Gdy trafiłem do orkiestry,
chciałem zwolnić jedną czwartą muzyków.
Ale nie dałem rady, bo ich pokochałem.
-Mieszkamy z nim. -Łowca talentów tego nie wie.
Nie wiem. I tak już potrzebuję nowego flecisty,
bo Morgan jest w trasie z Drakiem i...
Masz tylko jedną szansę.
Mam wizję.
Dyrygujesz do Requiem.
Zrzucasz pelerynę z norek,
a twoje nagie cało pokryte jest kryształkami Swarovskiego.
A na Lacrimosę
przeniosę kotły na przód,
bo on to nucił, gdy umarł.
Zagraj melodię,
a nie duchowe cierpienie.
Tego chcą ludzie.
Jak się czułeś, gdy umierałeś?
Bajecznie.
-Cześć. -Cześć.
Nie wychodzi nam ten utwór Shaw.
Wiem, że może ci się udać, ale nie w tak krótkim czasie.
-Zwalniasz mnie? -Nie zwalniam cię.
Daję ci tydzień wolnego. Tylko na czas występu.
Jesteś świetnym muzykiem.
Ale niewystarczająco dla Hailey Rutledge.
Jestem zwolniony.
Tylko chwilowo.
Wywalasz go?
Robię to, co najlepsze dla muzyki.
To ja też się wypisuję.
Czekaj. Co?
Nie.
-Kurwa. -O co chodzi?
Odrzucili mi kartę kredytową.
Może masz za duży debet
przez zakup pięciu motocykli do mechanicznej orkiestry.
Powiem ci jedno. Dobrze, że nie jesteśmy po ślubie.
-Maestro Hesby Ennis. -Hesby!
Gloria. Proszę.
Dalie! Skąd wiesz, że to moje ulubione?
Nie wiedziałem. Były w drzwiach.
Ale proszę.
-Cześć, Hezza. -Tommy!
Cześć.
Od kogo one są?
Od darczyńcy.
Skończyłem symfonię.
Co?
Hura!
Zmieściłeś się w dekadzie.
Od ośmiu lat miałem blokadę.
Oglądałem raz wiadomości i ciągle powtarzali:
„oszustwo”, „kontrola” i „utrudnianie”.
Nie śpię od trzech dni. Skończyłem ostatnią część.
Jest na piętnastu ręcznikach papierowych
i na ściereczce w kwiatki.
Nazwałem ją Asyla,
czyli liczba mnoga od asylum, w którym wszyscy żyjemy.
To moje najlepsze dzieło.
Zagrajmy je za miesiąc.
Może jest beznadziejne.
Może je podrę.
Nie! Na pewno jest wspaniałe. Poza tym to doskonały moment.
Przyda jej się nowy start, bo prawie zabiła papieża.
Naumyślnie?
Zaparzysz nam herbaty, gdy Hesby będzie grał?
To wyłącznie dla uszu pracowników filharmonii.
Tak.
Z mlekiem i cukrem?
Tak, dziękuję.
Zaczynamy tu. Od fortissimo.
Jestem taka podekscytowana.
Winslow.
Kochany.
Ledwo cię słyszę.
Byłem w aśramie.
Wiem, że byłeś w aśramie. Szukaliśmy cię tygodniami.
Ale zasypiam przez ciebie.
Nie byłem zadowolony z mojej gry.
Ale trzy miesiące w całkowitej ciszy obudziło mi uszy.
Słyszę, jak o twoją koszulę ocierają się włosy na klacie.
Fajfus.
To też usłyszałem, co oczywiste.
Mam coś dla ciebie.
Alan, potrzebuję tybetańskich mis dźwiękowych.
Przerwa.
-Czego? -Tybetańskich mis dźwiękowych.
Ja bym się bała.
Ja już nie odczuwam strachu, Cynthia.
Jedynie miłość i obrzydzenie.
Twoje brzmienie się zmieniło.
Jest bardziej agresywne.
I bardziej wrażliwe.
Dlaczego?
Bo wiem, jak to jest, gdy nie można grać.
Po tej stronie kurtyny jest dużo lepiej.
Tak.
Zaczynamy?
O 17 przyjeżdża nagi cyrk.
Numer jeden, jesteś gotowy?
Bardzo dobry technicznie, ale musi być bardziej ludzki. Następny.
Dziękuję, to było świetne.
Nie. Niechlujne détaché.
Dziękuję. Następny.
Nie ma następnego.
-Znalazłaś kogoś? -Rany.
Może powinnaś obniżyć wymagania.
-Nie. -Nie.
Zanim weszliśmy,
on się prawie rozpłakał.
Nie byłem na przesłuchaniu od 29 lat.
Na pewno chcecie to grać?
Spytałem Dee Dee, czy chce zagrać na doniczkach.
Bardzo bym chciał.
Chcemy zobaczyć, jak gra na doniczkach. I zagrać dla ciebie.
Jesteśmy z ciebie dumni.
Wiem, że to trochę za bardzo na orbicie...
Nie. Chcę do tego utworu najlepszych muzyków.
Tutaj wchodzi Karl, tak?
I robi...
Nie ma jetés. Nie ma Karla.
Co z Karlem?
Udawał ciebie, a to było sztuczne.
-Ty będziesz sobą. -Okej.
Trochę utknąłem.
Możecie pokazać, co mamy do tej pory?
Pięć, sześć, siedem, osiem.
To jest taki motyw rozkładu.
Podoba mi się ten moment.
Są złe. Stają się zombie.
Słuszna uwaga.
Mischa, daj Anie Marii więcej życia.
Na stół.
Proszę bardzo.
Wiesz co, Rodrigo? Może ją ugryziesz?
Tak.
Masz wściekliznę.
Tak.
Podoba mi się. Tak.
Coś nie tak z tym gryzieniem.
W ten sposób je zarażasz.
Ale gryzienie i zarażanie jest zbyt...
Nie?
Fakt. Nie dotykaj ich.
Doprowadź ich do szału swoim dyrygowaniem.
Jak Alessandrę.
Z Alessandrą to ma sens, bo zrobiłem...
Ona była już... Wiesz? Popełniłem błąd.
Ale orkiestra nie jest wściekła. A chciałbym, by była.
Ale są źli przez brak przerw na toaletę.
Znów masz rację. Może będą obojętni?
Unosi ich nurt.
Ale co wtedy z tobą? To mnie blokuje.
Może wrócimy do Fausta? Myślmy Faustem.
Chyba oboistka jest kluczem.
Hej, Egon.
Czemu ona mnie krzywdzi?
Ja kocham Hai Lai.
Pokaż, jak ją kochasz.
Jak byś ją kochał?
Pięć, sześć, siedem, osiem.
Nie wierzę, że ją kochasz.
Może jej nie kochasz, ale jej miłość nie pozwala ci zatonąć?
Niezłe. Podoba mi się.
No nie wiem.
Dziękuję, Natalie. Ale to mi się już nie podoba.
Spróbujemy inaczej.
Nie chcę nic próbować.
Mam dość, Egon.
Mam dość.
-Masz dość? -Tak.
-Jak to? -Nie chcę już tego robić.
Nie chce ci się pracować.
Zawsze mi się chce. W tym problem.
Proszę o oklaski. Dziękuję.
Dziękuję za twój cenny czas.
Bardzo to doceniam.
Popatrzmy, jak wychodzi.
Gdzie są moje pieprzone klucze?
Przyda nam się to. Możemy to dokończyć.
-Gdzie klucze? -„Gdzie klucze”?
-Były tu... -„Gdzie klucze”?
-W mojej kieszeni. -„Gdzie życie”?
-Przestańcie. -„Przestańcie”.
-Ya basta, dość. -Ciao.
Wrócisz do nas.
Warren, widzisz ten „X” na drugiej i trzeciej linii?
-Zastanawiałem się, co to. -Zagraj to zgrzytliwie.
-Zgrzytliwie? -Tak.
Pomyśl o tym, jak o uderzeniu, które wyrzuca nas do kolejnego fragmentu.
Spróbuj, proszę.
Chodziło mi raczej o takie brzdęknięcie pod kątem.
Ja chyba nie...
Znasz to uczucie, gdy stoisz na szczycie wieżowca
i chcesz skoczyć, ale nie skaczesz,
choć sama myśl jest ekscytująca?
Albo w bardzo szybkim pociągu...
„Który nagle skręca, a żołądek ci leci do uszu”.
Mówiłam i nie mogłam przestać,
choć słyszałam swoje słowa,
a Warren na mnie patrzył,
i dosłownie spał z otwartymi oczami.
Kocham cię, Hai Lai.
Ty nie musisz mnie kochać.
Mówimy to sobie?
-Ciągle to mówimy. -Nie.
Mówię tak od wielu lat.
Kocham cię, ale ty nie musisz mnie kochać.
Ale ja cię kocham.
Warren Boyd jest bardzo senną postacią.
Jak wszyscy muzycy.
Nie rozumieją słów. Nie słyszą ich tak dobrze.
Założyłeś czapeczkę nauczyciela?
Tak.
Czapeczkę, kapcie, wszystko.
To, co mówisz, jest niezłe.
Ale w Japonii
będziesz miała tylko 20 minut na pracę z orkiestrą.
Jeszcze się nie dostałam.
Naucz ich tego, czego chcesz.
-Dobrze. -Bez kazania.
-Tak.
Bądź za podium, Hai Lai.
Aby instrumenty były ze swoimi muzykami.
Stań się ogromna.
-Większa. -Jak wizja.
-Czuję się trochę śmiesznie. -To poważnie śmieszne.
Wszystko, co robimy, jest trochę absurdalne.
To się bardzo różni od lekcji z Thomasem.
Czym?
Dobra. Muszę się skupić.
Wstawaj.
-Skupić, tak. -Tak.
Ja jestem lustrem.
A ty dyryguj. Dawaj.
Hai Lai...
Trochę za intensywnie.
To po to, by wiedzieli, że nawiązuję do otwarcia.
Nie muszą wiedzieć. Muszą grać.
Chyba muszą wiedzieć, by grać.
Spróbuj bez słów.
Bez słów?
Nie!
Nie rozumiem.
Jak można grać coś, co zanika?
Nie doświadczyłem tego. Nie wiem.
Ale co tu rozumieć?
Zagraj muzykę i odbierz zapłatę.
To dlatego Mozart mnie opuścił.
Nie umiem nic dać temu utworowi.
Muszę ci przerwać.
Jesteś smutny i przykro mi.
Ale ja się nie zajmuję smutkiem.
Życzę szczęścia.
Masz 88 klawiszy. Użyj ich.
Dobra.
„Filharmonia Queens Thomasa Pembridge'a odrodziła się jak Feniks na motocyklu”.
To wspaniale.
Słuchaj: „W końcu się obudziliśmy
po tym, jak uśpiła nas Filharmonia Nowojorska,
której spadający sufit okazał się trafną metaforą”.
Co?
Co za dwulicowy dupek.
Ogłaszamy Asyla Hesby'ego za tydzień.
Zobaczymy, co wtedy napiszą.
-Mojego dobrego przyjaciela Hesby'ego? -Tak.
Hesby'ego, którego ci przedstawiłem.
Który nie przyjąłby zlecenia, gdybym mu nie kazał.
Filharmonia dała mu zlecenie.
A ty z niej odszedłeś, by grać na skuterach.
Kto to przysłał?
-Świetna czekolada. -Darczyńca.
Cudownie.
Wciąż przychodzą te przesyłki, prawda?
-Puszczaj. -Kto ci je przysyła?
Daj mi to.
Jestem. Idź na lekcję.
Dasz radę kelnerować? To bardzo trudne.
No tak.
Tylko pyskaty 13-latek by sobie poradził.
Ładnie wyglądasz. Dam ci napiwek.
Wiesz co? Nieważne.
Mały gówniarzu.
Chodziło mi o pieniądze.
Nie jesteś jedynym chamskim nastolatkiem.
Ja napisałam instrukcję.
A teraz mam być jednoręką kelnerką?
Niewdzięczny wypierdku.
Co się dzieje?
Wygłupiłam się.
Znów uszkodziłam sobie nadgarstek.
Strasznie się wygłupiłam. I to na wielu frontach.
Miałam dzwonić do lekarza,
ale on powie, żebym odpoczęła rok.
Kurwa.
Musisz bardzo tego pragnąć.
-Czego? -Muzyki. Perkusji.
Pragniesz tego?
Tylko to lubię robić.
Więc poproś mnie.
Poproś, żebym ci pomogła.
Z szacunkiem.
Proszę, mogłabyś mnie zastąpić, żebym mógł ćwiczyć grę?
Tak.
Ale jeśli jeszcze raz odezwiesz się tak do dziewczyny czy kobiety,
-to koniec. -Dobra.
Hailey, nadal nie rozumiem tego zapisu.
Hailey, co się dzieje?
Gardło?
Nie masz gardła. Zapalenie krtani?
Czy to zaraźliwe?
-To zapalenie umysłu. -Ciekawe.
Kumam. Spoko.
Skąd...
Nie tak?
Mam zrobić ponticello?
Mam tańczyć jak mała dziewczynka?
Wybacz, maestra.
To moi pierwsi i najlepsi krytycy, bo nie kłamią.
Thomas, spójrz w oczy Swooziego.
-Jest w nich prosta, łagodna prawda. -Tak.
-Zobacz, co sądzi o... -Pięknie.
Chcę ci coś pokazać.
O czym teraz myślisz?
Winslow, co ty... Chodź tu.
Spójrz. Klub Max's Kansas City.
To łokieć Bowiego.
Pamiętasz, jak się szlajaliśmy we trójkę po mieście?
Czuję się, jakbym tam był.
Musisz walczyć, żeby nie zdziadzieć.
Wiesz o tym,
że dając Glorii swój utwór, właśnie to robisz?
Może nasza trójka zagra go po raz pierwszy?
To będzie jak zjazd rodzinny.
-Może. -Tak.
Nie. Nie możemy.
-Możemy. -Nie.
Nie pamiętasz, jak mówiliśmy:
„Tylko prawdziwa współpraca przełoży się na jedność”.
Braliśmy wtedy LSD.
Ale mówiliśmy szczerze. Nie wierzysz już w to?
Dopiero gdy wróciłem do Thomasa,
poczułem płomień ekscytacji.
Dosłownie.
Zamówiła ten utwór. Należy do niej.
Rozpieprzmy system i zabawmy się.
-Co ty na to? Zróbmy to. -Właśnie.
Gloria, pragnę cię.
Potrzebuję cię.
Nie powinnam była przychodzić.
-Podobały ci się prezenty? -Tak.
Ale marnujesz pieniądze. Jestem już zajęta.
Muzeum Guggenheima chce cię na dyrektorkę wykonawczą.
Hilla von Rebay widziała to miejsce jako świątynię dla duszy.
Poprowadź tę duszę w nową epokę.
Dołącz do pierwszej ligi.
-Filharmonia Nowojorska to pierwsza liga. -Tak.
Ale nasi darczyńcy to nie tylko śmietanka nowojorska,
ale i światowa.
-To kuszące. -A co najlepsze,
w przeciwieństwie do kapryśnych dyrygentów,
sztuka nie pyskuje i nie strajkuje.
Macie tu szczury?
Żadnych szczurów.
Spójrz mi w oczy i powiedz,
że jesteś całkowicie zadowolona z pracy w Filharmonii,
że chcesz tam zostać i żebym odpuścił.
To odpuszczę.
Napijmy się jeszcze wina.
Czy to on?
Który? Ten koleś z wąsami?
To Antonio z nagiego cyrku. Ten za nim.
-To nie on. -Muszę sprawdzić...
Dobrze, że jesteś. Wszystko dobrze?
Miałam chwilowego doła.
Nie przegapiłabym tego.
Dziękuję ci bardzo.
Ustaw się. Sasha opowie ci o zmianach.
-Do zobaczenia. -Baw się dobrze.
-Kurde. -Dziękuję. Co?
Almar Valgirsson będzie łowcą talentów.
-Kto to? -Najlepszy krytyk z Islandii.
Nazywają go Żądlącym Rekinem z Reykjaviku.
Dał mi fatalną recenzję.
Nie przejmuj się nim.
Nazwał mnie tropikalnym ptakiem bez skrzydeł.
-Pojebane. -Bardzo pojebane.
A te dziesięć ostatnich linii utworu
nie jest ci potrzebne.
Opuść je. Muzyka ich nie potrzebuje.
Caroline Shaw je chciała, więc je zatrzymam.
Dobrze.
Ale tu nie chodzi o Caroline Shaw.
Tylko o ciebie.
O ciebie, muzykę i wolność.
Nie ma darczyńców. Niczego. Popróbuj czegoś.
-Dla dobra muzyki. -To właśnie zrobię.
Cudownie.
Znalazłaś kogoś na altówkę?
Spróbuję czegoś nowego. Spokojnie.
Niespodzianka? Dobrze.
Powodzenia, Hai Lai!
Co tu robi mój tata?
Zaprosiłem go.
Ochujałeś? Czemu to zrobiłeś?
Bo musisz sobie z tym poradzić.
Musisz stawić mu czoła.
Każ mu stąd wyjść. Bo nie dam rady.
Dobrze, każę mu wyjść.
Albo wyjdź na scenę i się zabij.
-Co? -Złóż się w ofierze. Tak.
Chwyć dziewczynkę, która mówi:
„Jesteś najlepszy albo do bani”.
Te słowa, które wpoił ci ojciec,
i rzuć je przez okno jak bumerang.
-Bumerangi wracają. -Zależy, jak rzucisz.
Nie możesz tworzyć muzyki w biegu.
Musisz wziąć oddech i stawić temu czoła. Dobra?
Dzięki temu ta cała Japonia
będzie dla ciebie jak kwark.
Jak kwark?
Taka malutka część atomu.
Nie patrz.
Eso.
Dobry wieczór.
Jesteśmy Hailey Rutledge Ensemble.
Dziś mamy zaszczyt zagrać po raz pierwszy nowy utwór Caroline Shaw.
Przyjechał też mój ojciec z Karoliny Północnej.
Nie osiągnęłabym tego bez niego, więc dziękuję ci, że jesteś.