Mozart in de Jungle
Het is een aflopende.
De molto accelerando, het is net een band die achteruit speelt.
Als een aflopende.
-Mijn god. Dat is een aflopende. Dat... -Hij probeert het.
Ik zoek iemand om op de bloempotten te spelen.
-Dat kan ik doen. -Nee.
Jij bent al de vriend en de coach.
Hoe gaat het met je Requiem-voorbereiding?
Het is... Het gaat...
Hai Lai, toen ik bij het orkest kwam,
wilde ik zo'n 25 procent van de musici ontslaan.
Maar ik kon het niet. Want ik werd verliefd op ze.
-Maar we wonen samen met hem. -Dat weet de scout niet.
Ik moet al een nieuwe fluitist vinden,
want Morgan is op tournee met Drake en...
Je mag dit maar één keer doen, Hai Lai.
Ik heb een visioen.
Jij dirigeert het Requiem.
Je gooit je nertsenmantel af
en je blote huid is bedekt met Swarovski-kristallen.
En, weet je, voor de "Lacrimosa",
dacht ik eraan om de timpani naar voren te brengen,
want hij neuriede dat toen hij stierf.
Speel de melodie,
niet de spirituele worsteling.
Dat is wat mensen willen.
Hoe voelde het toen je stierf?
Fabelachtig.
Het werkt niet met 't stuk van Shaw.
Ik weet dat je het kunt, maar niet in de tijd die er is.
-Ontsla je me? -Nee, ik ontsla je niet.
Ik geef je alleen een week vrij. Alleen voor het optreden.
Je bent een geweldig musicus.
Alleen niet goed genoeg voor Hailey Rutledge.
Ik ben ontslagen.
Nee. Alleen tijdelijk.
-Dump je hem gewoon? -
Ik doe wat het beste is voor de muziek.
Nou, dan ben ik ook weg.
Wacht. Wat?
-Fuck. -Wat is het probleem?
Creditcard geweigerd.
Misschien zit je aan de limiet
met de vijf motoren die je kocht voor je mechanische orkest.
Ik zeg het gewoon. Ik ben blij dat we niet getrouwd zijn.
-Maestro Hesby Ennis. -Hesby.
Gloria. Hier.
Dahlias. Hoe wist je dat ik daarvan hou?
Wist ik niet. Ze stonden al bij de deur.
Maar graag gedaan.
-Hoi, Hezza. -Tommy.
Van wie zijn ze?
Nee. Een sponsor.
Nou, ik ben klaar met de symfonie.
Wat?
Nou, je hebt het gered binnen tien jaar.
Acht jaar lang was ik geblokkeerd.
En toen keek ik naar het nieuws en ik bleef van die woorden horen.
"Fraude"", "onderzoek" en "obstructie".
Ik heb drie dagen niet geslapen en ik heb de laatste maat afgerond.
Het staat op 15 papieren handdoekjes
en een bloemetjeshanddoek.
Ik noem het Asyla,
wat het meervoud is voor asylum, de wereld waarin we leven.
Het is m'n beste stuk ooit.
Laten we het over een maand in première brengen.
Misschien is het verschrikkelijk.
En moet ik het verscheuren.
Nee. Ik weet zeker dat het geweldig is en het kan niet op een beter moment.
Ze heeft een nieuwe start nodig, want ze had de paus bijna vermoord.
Opzettelijk?
Kun je wat thee voor ons maken, schat, terwijl Hesby speelt?
Want dit is alleen voor medewerkers van de symfonie.
Melk en suiker?
Ja, dank je wel.
Goed, dus begin hier. Fortissimo begint.
Oké, ik ben zo opgewonden.
Winslow.
Schat.
Ik kan je amper horen.
Ik heb in een ashram gezeten.
Dat weet ik, het duurde weken om je te vinden, verdorie.
Maar je sust me in slaap.
Ik was niet blij met mijn spel.
Maar drie maanden van totale stilte, heeft mijn oren geopend.
Ik hoor nu je shirt ritselen tegen je borsthaar.
Rukker.
En ik kan dat uiteraard ook horen.
Ik heb iets voor je.
Alan, we hebben wat Tibetaanse klankschalen nodig.
Neem even pauze.
-Wat? -Tibetaanse klankschalen.
Ik zou bang zijn.
Ik ken geen angst meer, Cynthia.
Alleen liefde en afkeer.
Je geluid is veranderd van wat het ooit was.
Het is agressiever geworden.
En kwetsbaarder.
Hoe komt dat?
Ik denk dat ik weet hoe 't voelt om niet meer te kunnen spelen.
De andere kant van 't gordijn is zo veel fijner.
Goed. Zullen we?
Ik krijg dat naaktcircus om vijf uur.
Goed, nummer één, ben je er klaar voor?
Technisch erg goed, maar ik heb een iets menselijker persoon nodig. Volgende.
Bedankt, dat was geweldig.
Nee. Slordige détaché.
Bedankt. Volgende.
Ja. Er is geen volgende.
-Heb je iemand gevonden? -O, mijn...
Misschien moet je minder kritisch zijn.
Je had hem moeten zien voor hij begon.
Hij huilde bijna.
Ik heb in 29 jaar geen auditie gedaan.
Weten jullie zeker dat jullie deze muziek willen spelen?
Ik vroeg Dee Dee of hij op de bloempotten wil spelen en hij zei:
Dat wil ik dolgraag.
We willen hem de bloempotten zien spelen. En voor jou spelen.
We zijn trots op je.
Hai Lai, ik weet dat dit te veel in elkaars baan is...
Nee. Ik wil de beste musici voor het stuk.
En nu komt Karl erbij, toch?
En hij doet...
Nee, er komen geen jetés. Karl doet niet mee.
Wat is er gebeurd?
Hem jou zien zijn, het was kunstmatig.
-Ik vind dat jij jezelf moet zijn. -Oké.
Maar ik zit, om eerlijk te zijn, een beetje vast.
Jongens, kunnen we hem de reeks tot nu toe tonen?
-Goed. -Vijf, zes, zeven, acht.
Oké.
En dan is er een soort van afbraakmotief.
Oké.
Ik vind dit moment leuk.
O, nee. Ze zijn gek. Ze worden zombies, nietwaar?
Goed punt.
Mischa, iets levendiger naar Ana Maria.
Op de tafel.
Toe maar.
En weet je wat, Rodrigo? Waarom bijt je haar niet?
Je hebt hondsdolheid.
Ik vind het geweldig.
Ik ben niet zeker over het bijten.
Nou, zo tonen we hoe je ze infecteert.
Ja, maar het bijten, infectie is een beetje te...
Nee? Zoals...
Je hebt gelijk. Je hoeft ze niet aan te raken.
Je maakt ze gewoon boos met je dirigeren.
-Toch? Zoals Alessandra. -Oké.
Bij Alessandra is het logisch, want ik deed de...
Ze was al... Weet je? En ik heb hier een fout gemaakt.
Maar met het orkest, zijn ze niet boos. Was het maar zo.
Ze zijn alleen boos over plaspauzes.
Je hebt weer gelijk. Wat als ze onverschillig zijn?
Ze zijn op dreef. Ze zweven.
Maar hoe zit het met jou? Daar zit ik vast.
Wat als we teruggaan naar Faust? We denken Faust.
Ik denk dat misschien de hobospeler de sleutel is.
Hé. Egon.
Waarom doet ze mij pijn?
Ik houd van Hai Lai, kom op.
Nou, toon me dat je van haar houdt.
Goed.
-Hoe zou je van haar houden? -Oké.
Vijf, zes, zeven, acht
Ik geloof niet dat je van haar houdt.
Wat als je niet van haar houdt, maar zij moet van jou houden anders verdrink je?
Mooi. Ik vind het geweldig.
Ik weet het niet.
Bedankt. Bedankt, Nathalie. Maar ik wil dit niet meer.
We proberen iets anders.
Ik wil niet dat je wat anders probeert.
Ik ben er klaar mee, Egon.
Ik ben er klaar mee.
-Je bent er klaar mee? -Ja.
-Wat bedoel je? -Ik wil dit niet meer.
Dus je kunt het niet aan?
Ik kan het altijd aan, dat is 't probleem.
Iedereen, een applaus. Bedankt.
Dank je wel voor je kostbare tijd.
Ik waardeer het zeer.
-Laten we kijken hoe hij vertrekt. -
Waar zijn mijn sleutels?
We kunnen dit gebruiken. We kunnen nog steeds het stuk doen.
-Waar zijn mijn sleutels? -"Waar zijn mijn sleutels?"
-Ik weet dat ze... -"Waar zijn mijn sleutels?"
-Ze zitten in mijn zak. -"Waar zijn mijn leven?"
-Hé, ja. Stop, jongens. Stop. -"Stop. Stop jongens."
-Ya basta, genoeg. -Ciao.
Je komt terug.
Warren, zie je de "X" gemarkeerd in maten twee en drie?
-Ik vroeg me af wat dat was. -Probeer 't te spelen als krasserige stop.
-Krasserige stop? -Ja.
Zie het als een geaccentueerde slag die ons naar het volgende stuk lanceert.
Probeer het.
Wat ik eigenlijk zoek, is een soort plotselinge knal.
Ik weet niet zeker...
Warren, ken je het gevoel dat je boven op een heel hoog gebouw staat
en je wilt springen, maar je doet het niet,
maar het idee is opwindend?
Of als je in een hogesnelheidstrein zit...
"En hij maakt een onverwachte bocht en je maag gaat naar je oren."
Ik praatte alleen maar en ik kon niet stoppen,
ook al zag ik mijzelf praten
en Warren zit daar gewoon en kijkt naar mij
alsof hij letterlijk slaapt met open ogen.
Ik hou van je, Hai Lai.
Ik heb niet nodig dat je van me houdt.
Zeggen we dat nu?
-We zeggen dat altijd. -Niet waar.
Al vele jaren, ja. Hebben we dat gezegd.
Ik hou van je en ik heb niet nodig dat je van me houdt.
Nou, ik hou wel van je.
Warren Boyd, hij heeft een slaperig karakter.
Alle musici zijn zo.
Ze zijn slecht met woorden. Ze luisteren er gewoon niet goed naar.
Heb je je coachpet weer op?
-Ja. -Oké.
De pet, de slippers, alles, ja.
-Ja. -Wat je zegt is goed.
Maar in Japan,
heb je maar 20 minuten om met het orkest te werken.
-Zo ver ben ik nog niet. -Nou, gewoon...
Je weet wel, leer ze te geven wat je wilt, snap je?
-Oké. -Zonder preek.
-Geen preek. -Nee.
Achter het podium, Hai Lai.
Zodat de instrumenten bij hun musici kunnen zijn.
Maak jezelf gewoon enorm.
-Groter. -Als een visioen, snap je?
-Ik voel me nu een beetje gek. -Het is gek, ja.
Want alles wat we doen, is soort van belachelijk.
Dit is heel anders dan mijn lessen met Thomas.
Ja? Op welke manier?
Goed, oké. We moeten ons nu echt focussen.
Sta op.
-Focus. Ja, focus. -Ja.
Ik ben de spiegel, goed?
En jij dirigeert, oké? Kom op.
Oké. Hai Lai, de...
Nou, dat is een beetje te veel.
Dat is zodat ze weten dat ik refereer naar de opening.
Ze hoeven dat niet te weten. Ze moeten alleen spelen.
Maar ze moeten het weten, zodat ze kunnen spelen.
Oké, maar probeer het zonder woorden.
Geen woorden?
Nee.
Ik begrijp het niet.
Hoe kun je iets spelen dat verdwijnt?
Ik heb dat nooit meegemaakt. Ik weet het niet.
Maar wat valt er te begrijpen?
Speel de muziek gewoon en in de cheques.
Dit is waarom Mozart me verliet.
Ik heb niets om aan zijn stuk te geven.
Ik moet je hier tegenhouden.
Je bent verdrietig en het spijt me.
Maar ik doe niet aan verdriet.
Het ga je goed.
Je hebt 88 toetsen. Gebruik ze.
Goed.
"Thomas Pembridges Queens Phil is herrezen als een feniks op een motorfiets."
Nou, dat is prachtig.
Luister eens. "We zijn eindelijk wakker,
na in slaap gesust te zijn door het New York Symphony,
wiens afbrokkelende plafond een te geschikte metafoor bleek te zijn."
Wat?
Die wispelturige klootzak.
We kondigen Hesby's Asyla volgende week aan.
We zullen zien wat ze dan schrijven.
-Wacht, bedoel je mijn oude vriend Hesby? -Ja.
De Hesby aan wie ik je voorstelde.
Die nooit die opdracht had aangenomen, als ik het niet had gezegd.
De Symphony gaf hem opdracht.
En jij bent gestopt met de Symphony om te spelen met je scooters.
Wie heeft dit gestuurd?
-Er zit heerlijke chocolade in. -Gewoon een donateur.
Heerlijk.
Ze blijven komen, niet waar? Deze kleine pakketjes?
-Laat los. -Wie blijft jou die cadeaus sturen?
Geeft hier.
Goed dan. Ik ben er. Ga. Neem je les.
Weet je zeker kunt je serveren? Het is moeilijker dan je denkt.
Het spijt me.
Moet ik een mondige 13-jarige zijn om het goed te doen?
Je ziet er mooi uit. Ik zou je een fooi geven.
Weet je wat? Laat maar.
Kleine etter.
Hé, ik bedoel, als in geld.
Denk je dat je de eerste kwade tiener bent?
Ik was er zo een.
Nu moet ik een serveerster met één hand zijn?
Ondankbaar huftertje.
Wat is er?
Het was echt heel stom.
Ik heb mijn pols weer verknald.
Ik was stom. Ik ben stom met veel dingen.
Ik moet een dokter bellen,
maar hij gaat zeggen dat ik nog een jaar rust moet nemen.
Weet je, je moet dit echt willen.
-Wat? -Muziek. Het drummen.
Wil je het?
Het is het enige wat ik leuk vind om te doen.
Vraag me dan.
Vraag me om je te helpen.
Met respect.
Kun je alsjeblieft mijn dienst overnemen, zodat ik kan oefenen?
Ja.
Maar als ik je ooit hoor spreken over een meisje of een vrouw zoals tegen mij,
-is het afgelopen. -Oké.
Hailey, ik ben nog steeds niet zeker over die notatie. Ik...
Hailey, wat is er?
Keel?
Je hebt geen stem. Keelontsteking?
Is het besmettelijk?
-Het is de keelontsteking van de geest. -Interessant.
Ik snap het. Cool.
Hoe...
Niet zo?
Wil je dat ik ponticello doe?
Wil je dat ik ronddans als een klein meisje?
Het spijt me, Maestra.
Ze zijn mijn eerste een beste critici, want ze liegen niet.
Hé, Thomas. Kijk in Swoozies ogen.
-Er is een simpele, zachte waarheid. -Ja.
-Kijk waar ze aan denkt... -Prachtig.
Ik wil je iets laten zien.
Wat denk je nu? Wat denk je?
Hé, Winslow. Wat ben je... Kom hier.
Kijk. Max' Kansas City.
Dat was Bowie. Die elleboog daar.
Weet je nog dat we deze stad samen onveilig maakten, wij drieën?
God, het voelt alsof ik er weer ben.
Je moet vechten om te zorgen dat je niet verkalkt.
Je snapt toch,
dat als je Gloria je stuk laat debuteren, dat precies is wat je doet?
Wat vind je ervan als wij drieën de première doen?
Dat zouden we kunnen doen. Het zou een soort reünie zijn, toch?
-Misschien kunnen we dat. -Ja?
Nee, dat kunnen we niet.
-Dat kunnen we. -Nee.
Weet je niet meer dat we altijd zeiden:
"Als we echt samenwerken, ervaren we eenheid."
Ja, we zaten aan de LSD.
Maar we meenden het. En geloof je het niet nog steeds?
Ik bedoel, vanaf het moment dat ik weer samen met Thomas was,
voelde ik me weer echt oplaaien.
Letterlijk.
Ze gaf opdracht voor het stuk. Het is van haar.
Kom op. Laten we de boel verstieren en gewoon wat lol trappen.
-Wat zeg je ervan? Kom op. We doen het. -Precies.
Gloria, ik wil je.
Ik heb je nodig.
Ik zou hier niet eens moeten zijn.
-Heb je genoten van mijn cadeaus? -Zeker.
Maar je verspilt je geld, ik ben al bezet.
Het Guggenheim Museum wil dat je onze nieuwe uitvoerend directeur wordt.
Hilla von Rebay bedacht deze plek als een tempel voor de geest.
Kom, leidt die geest een nieuw tijdperk in.
Kom bij de grote jongens.
-New York Symphony zijn de grote jongens. -Ja.
Maar onze donateurs zijn niet slechts de crème de la crème van New York,
ze komen van over de hele wereld.
-Dat is verleidend. -En het beste is,
in tegenstelling tot je humeurige musici en dirigenten,
praat de kunst niet terug en staakt het niet.
Zijn er ratten in het Guggenheim?
Geen ratten.
Gloria, kijk me nu recht in de ogen
en zeg me dat je 100% tevreden bent bij het Symphony,
dat je wilt blijven en dat ik je moet laten gaan.
En dat doe ik.
Laten wat meer wijn nemen.
Wat, is dat 'm?
Welke? Die vent met die snor?
Dat is Antonio van het naaktcircus. Achter hem.
-Nee, dat is hem niet. -Ik moet controleren bij de...
Ik ben blij dat je er bent. Is alles goed?
Ik was een beetje ziek.
Ik wilde dit voor geen goud missen.
Heel erg bedankt.
Oké, klaar. Sasha gaat je bijpraten over een paar veranderingen.
-En ik zie je snel. -Oké. Vermaak je.
-Dit meen je niet. -Bedankt. Wat?
Ze hebben Arnar Valgirsson opgeroepen als scout.
-Wie is dat? -Hij is een top muziekcriticus in IJsland.
Ze noemen hem de Stekende Haai van Reykjavik.
Hij gaf me ooit een hele slechte recensie.
Maak je geen zorgen over hem.
Hij zei dat ik een tropische vogel was zonder vleugels.
-Hoe verrot is dat? -Dat is echt verrot.
Nee? Hai Lai, ik zat te denken. De laatste 10 maten van het stuk?
Die kun je weglaten.
Je kunt ze gewoon schrappen. De muziek heeft ze niet nodig.
Caroline Shaw wil ze er hebben, dus ik houd ze.
Oké. Goed.
Het gaat nu niet om Caroline Shaw.
Het gaat om jou.
Het gaat om jou en de muziek, over de vrijheid.
Er zijn geen donateurs. Niets. Probeer gewoon dingen.
-Doe wat goed is voor de muziek. -Dat is wat ik ga doen.
Oké, geweldig.
De vioolsectie? Heb je iemand gevonden?
Ik ga iets nieuws proberen Maak je geen zorgen.
-Verrassing? Oké, verrassing. -Oké.
Toi, toi, toi
Waarom is mijn vader hier?
Ik heb hem gezegd dat hij moest komen.
-Ben je helemaal gek? Waarom doe je dat? -
Omdat ik denk dat je dit door moet maken.
Je moet hem confronteren.
Ik wil dat je hem zegt dat hij moet gaan. Want ik kan dit niet.
Ik kan zeggen dat hij moet gaan.
Of je kunt het podium opgaan en je zelf afmaken.
-Wat? -Maak een offer, Hai Lai.
Pak dat kleine meisje dat denkt als:
"Je bent de beste of je bent waardeloos."
Die stemmen die je vader in je hoofd heeft
en gooi ze uit het raam, alsof ze een boemerang zijn.
-Maar boemerangs komen terug. -Maar het ligt eraan hoe je ze gooit.
Je kunt niet weglopen en tegelijkertijd de muziek maken.
Je moet ademhalen. Je moet deze confrontatie aangaan. Goed?
Ik zweer het, want daarna,
zal het hele Japanse gedoe echt maar een quark zijn.
Een quark.
Gewoon een klein stukje van een atoom.
Je mag niet kijken.
Eso.
Goedenavond.
Wij zijn het Hailey Rutledge Ensemble.
Vanavond hebben we het voorrecht dat we een nieuw Caroline Shaw-stuk debuteren.
Ook is mijn vader hier vanuit North Carolina.
En zonder hem zou ik hier niet zijn, dus bedankt voor je komst. stuk debuteren.