Mozart w miejskiej dźungli
Wizja objawia się w umyśle i przed oczami.
Nie może umrzeć, nie może zniknąć,
bo to rodzaj energii, która jedynie zmienia postać.
Może Wolfgang powróci jako duch wizji.
To jest to samo, co wizja.
Hai Lai, myślisz, że mogę wykonać Requiem?
Cholera! Dobra. Naprawdę chcę o tym pomówić,
ale jestem spóźniona do pracy, a potem mam próbę,
po niej kolejną pracę i następną próbę, i...
Dzwoni, pewnie do ciebie.
To może zatrzymaj telefon? Nie będzie mi go brakowało.
-Nie chcę telefonu, Hai Lai! -Nikt nie chce!
Jeśli ktoś czuje się zaniedbany w związku,
to powinien coś powiedzieć.
Nawet przy wujku tej drugiej osoby,
którego nie widziało się osiem lat?
Tak, jeśli czujesz się zaniedbany,
ale może nie przy wujku.
Tyłek gołej małpy na wiosnę, Hai Lai!
Co?
-Zgadnij co. -Co?
Dzwonili z konkursu dyrygenckiego Fukumoto.
-Chcą cię za tydzień widzieć! -Boże! Co?
Nie mówiłaś, że się zgłosiłaś. Dlaczego...
Bo nie chciałam zapeszyć!
Chwila, co to jest?
To największy na świecie konkurs dyrygencki.
Może zmienić jej życie!
Co tu napisano?
-„FFF”. -Tak. FFF.
Jak myślisz, dlaczego Beethoven umieścił je w tej partyturze?
Bo chciał ją w fortississimo.
Bo chciał ją zacząć od jebanej wrzawy.
Chciał wywołać wybuch radości, przerażenia i spontanicznej kopulacji.
Ale my oczywiście nie możemy tego zrobić.
Oczywiście, że nie.
Bo potrzebujemy sekcji trębaczy, którzy dmą jak na jebaną apokalipsę.
Thomas?
Cześć, co słychać?
Nie mogłem nie zauważyć, że masz problem z jednym z cylindrów.
-Nic nie słyszałem. -Mam wyszkolone ucho.
Tak się składa, że jeździłem
w latach 70. z klubem Black Diamond z Liverpoolu.
Miałem Vincenta Black Shadow. Mogę?
Jasne.
-Jazda. Co jest? -Przepraszam!
To potrwa tylko chwilę!
-No proszę. Mogę? -Jasne.
Alan!
Fortississimo!
Smyczki muszą przesunąć się w kierunku tej ściany.
Dobrze. Weźcie swoje rzeczy. Wszystko do tyłu. Właśnie tak.
Dobrze, o to chodzi.
Dęte, możecie tam zostać, ale będziecie potrzebować zatyczek.
Perkusja, możecie odejść.
Co mają robić?
Poszukajcie czegoś do bębnienia.
Potrzebujecie brzmienia, musicie je znaleźć.
Eraseface, przyprowadziłeś bestię.
Z chłopakami podrasowaliśmy ten flet tłokowy...
Jak już dojdę, jak ma działać, będzie wspaniale.
Przyszłam nie w porę?
Ależ skąd, kochanie.
Przyjęli mnie do konkursu.
Nie do wiary. Dziękuję za wsparcie.
Oczywiście, że przyjęli! Mierz wysoko, Rutledge.
To już oficjalne, wcale nie działa.
Ale rozgryzę to, będzie świetnie.
Czy muzycy będą się nawzajem słyszeć?
Nie mam pojęcia.
Może robię z siebie kompletnego osła.
Ja też.
Mam cztery dni na przygotowanie i jestem w proszku.
Zagramy Shaw, mimo że się dopiero uczymy.
No nie wiem, omówmy to na lekcji.
Wiem, że to niekonwencjonalne, ale...
Co?
Nie mogę powiedzieć.
To do ciebie niepodobne.
Wygląda na to, że Bjarne Berggren miał załamanie nerwowe.
Odgryzł sobie paznokcie.
Musieli w ostatniej chwili zmienić skład jurorów.
Więc nie możesz...
Przepraszam, zabroniono mi udzielać ci rad.
-Znajdź nowego nauczyciela. -Znasz kogoś?
Nie, ale nie bierz kogoś z dolnej półki, bo zaprzepaścisz moją pracę.
I nie graj tego utworu.
Sędziowie mają na ciebie wyjebane, jeśli nie zagrasz klasyki.
To moje ostatnie słowo.
Poza...
Jeśli to schrzanisz, skopię ci tyłek.
Dobrze, nie schrzanię.
Każdy z kandydatów ma duże doświadczenie w edukacji muzycznej
i byłby bardzo kompetentnym dyrektorem muzycznym.
Musisz tylko wybrać.
-Ty wybierz któregoś. -Nie, ty wybierz.
-Wybieraj. -Wybrałam ostatnią trójkę.
Byli świetnymi kandydatami.
Wszystkich zwolniłeś.
Zlituj się, Rodrigo!
Jest tu dziadek. Mówi, że cię kocha.
Masz przestać bawić się z Melissą.
Dobrze, wybiorę.
Ona to same kłopoty.
Ale nie wykonam Requiem Mozarta. Nie ma mowy.
Rodrigo, zrobisz to.
Skąd umiesz rozmawiać z duchami?
Byłem na warsztatach paranormalnych w Woodstocku.
Chciałbyś porozmawiać z jakimś bliskim zmarłym?
Tak, z kimś dla mnie drogim.
Przynieś mi coś, czego dotykał, na przykład...
Szczoteczkę do zębów.
Wtedy chyba ich nie używano.
Czwórka czeka na te mufongos.
-Maestro. -Tak?
Panna Windsor ma napięty grafik.
Dobrze, Sharon, możesz...
Znajdź coś, czego Mozart dotykał. Na przykład szczoteczkę do zębów.
Na pewno mogę ci pomóc.
Bardzo ci dziękuję.
Chcę, żebyś wiedział,
że już nic do ciebie nie czuję
i jestem gotowa na ściśle profesjonalną relację.
W porządku.
-Pomożesz mi z mufongos? -Dobrze.
Dziękuję.
Gloria, a może tak Requiem Faurégo?
Dobry utwór, nie? To requiem.
Powiedział, że chce tylko Mozarta.
Ja jestem dyrektorem muzycznym, więc mogę wybrać, co chcę.
Wszystko w porządku? Nie jesteś sobą.
-Nic mi nie jest. Jak wyglądam? -Na zmęczonego.
I trochę zdenerwowanego.
Tak, jestem zdenerwowany.
Denerwuję się, bo zmuszasz mnie do zrobienia rzeczy...
Czuję, jakbym był w potrzasku.
Posłuchaj.
-Spróbuję czegoś. -Duszę się.
Potraktuję cię jak dorosłego.
Tak, bo jestem dorosły, Glorio.
Jestem dorosły!
Udało ci się. Chciałeś orkiestry młodzieżowej.
Mówiłam, że to niewłaściwa pora, ale ty się uparłeś.
Fukumoto spadł nam z nieba.
Orkiestra Młodzieżowa, budynek, przyszłość. Jest naszym zabezpieczeniem.
Tak, Glorio, chcę pójść na łatwiznę,
ale teraz nie wiem, co się dzieje w mojej głowie.
Wierzę, że jesteś największym współczesnym dyrygentem.
I wierzę, że potrafisz pomóc temu miastu.
Pomóc dzieciom,
tak jak Maestro Rivera pomógł tobie.
Nie zawiedź nas.
Mnie, jego ani ich.
Tak.
Wybraliście?
Tak.
Wybieram ciebie, Cynthio.
-O nie. -Nie.
-To ja. -Nie ją.
-Wychodzę. -Jest najlepsza.
-Nie! Powiedz mu. -Maestro? Coś znalazłam.
Leonarda. Jest piękna, trochę wolna.
Ale to nieznana kompozytorka baroku
i może zaskoczyć jury.
-Super. -Jasne.
Drugą opcją mógłby być Berlioz.
W sensie programu jest bliżej środka, ale robi większe wrażenie, więc...
-Tak. -Dokładnie.
Świetnie.
Na wszystko się zgadzacie?
-Nie. -Tak!
-Musimy już iść. -Daj znać, co zdecydujesz.
To nowy koktajl. Właśnie nauczyłam się go robić.
Za ciebie! Gratulacje.
I za picie w dzień.
W mieście jest trzech przyzwoitych nauczycieli.
Dwoje z nich pracuje z innymi ludźmi,
a jeden gra Strawińskiego w Himalajach, więc mam przejebane.
-Masz inne opcje, Hail. -Nie słuchałaś tego,
o czym mówiłam od miesięcy?
Staram się mu nie wchodzić w orbitę.
Słuchałam. Znam to na pamięć.
Naprawdę zaprzepaścisz udział w olimpiadzie, bo nie chcesz,
by ludzie oceniali cię za słuchanie jego rady?
Chodzi o to, co ja myślę.
Może w tym jest problem.
Hai Lai!
Przepraszam, że nie było mnie na próbie.
Panie chłopaku, co myślisz o Leonardzie na konkurs?
To piękny utwór. Dlaczego by nie?
-Tak. -Bo chce go zmienić.
Naturalnie możesz zmienić. Zrobisz, co zechcesz.
Chwila. Jak to?
Powinniśmy teraz jechać na Long Island.
Chętnie, ale muszę zostać i przesłuchać całą muzykę Zachodu, by znaleźć coś,
co ukaże moją osobowość.
Zaufaj mi.
Tam, gdzie cię biorę, znajdziesz to, czego szukasz.
Chodź za mną.
-Mogę tu zostawić rower? -Tak.
Za chwilę spotkamy się
z Mortonem Nortonem...
Nortonem Mortonem.
Zbiera różne muzyczne parenferalia.
Mówi się „parafernalia”.
„Parafernalia”.
Potrzebna ci szczoteczka Mozarta?
Tak. Coś, czego dotknął.
Straciłem go, Hai Lai.
Powiedział, żebym nie grał Requiem.
-Mozart tak powiedział? -Tak.
A potem odszedł.
Najpierw maestro Rivera, a potem...
Teraz Mozart, jakbym stracił głowę i duszę,
unoszę się bez ciemnej materii.
Niczym galaktyka odpływam, kompletnie bez niczego.
Nadchodzi Rodrigo DeSousa i...
-Hailey. -Hai Lai Rutledge.
Hail Lai Rutledge.
Przeniesiono moją duszę do królestwa bogów.
Ale, Mary Beth, to miał być dysonans, nie szkaradztwo.
Jeszcze raz, od początku.
Maestro!
Jest pan znamienitym kolekcjonerem parenferaliów, prawda?
Jestem?
Czy może pan mnie z kimś myli?
Przypomina mi pan Carla Gesualdo, kompozytora z XVI wieku.
Ale tylko troszkę.
Wiedzcie, że czuję się w jego skórze sobą.
On jest znany z wielkich harmonii, ale też z zabicia żony.
To okropna, podła plotka. Nigdy tego nie dowiedziono.
Przecież biegł ulicą pokryty jej krwią?
Czy to struny Paganiniego, czy...
Sprawdziłem wiek włókien.
Z całą pewnością pochodzą z północnych Włoch, z XIX wieku.
Ale czy są autentyczne, czy wyszukanym oszustwem,
tego nawet ja nie wiem.
Tak jak i pan, maestro DeSousa.
Wyczekiwałem naszego spotkania.
To autentyczna trąbka akustyczna Beethovena.
Boże, to prawda.
Panie Morton Norton, jesteśmy tutaj,
ponieważ maestro bardzo potrzebuje czegoś ważnego.
-Tak. -I...
Te rzeczy się zdarzają.
Mogę wam je jedynie pokazać.
Mam nadzieję, że się nie pobijecie.
Dostroiłem rurę wydechową do A-dur.
Mam też mikrofon kontaktowy,
który przez pedały podpiąłem pod stację obróbki dźwięku.
Popracuj trochę nad tonacją.
Musimy dojść do E-dur.
Oto moja druga piękna maszyna!
Co to jest? Jechałam tu trzema liniami metra.
Wiem, posłuchaj. Potrzebuję tu muzyka. Muzyka z sercem i jajami.
Nie ma pieniędzy, chwały i nie wiem, co z twoim nadgarstkiem.
Pieprzyć to. Jestem twoja.
Zapłacisz za moją taryfę do domu.
Uwielbiam cię, Cynth.
Pana kubek z dzieciństwa do picia yerba mate.
Marynarka z dyrygenckiego debiutu.
Pukle włosów.
Tak, to moje włosy.
Przyniosła je La Fiamma, zanim wróciła do zakładu.
To takie przykre.
Zakład?
Widzę, że jesteście zasmuceni, i rozumiem to.
Ludzie dowiadują się, że mam ich rzeczy, i chcą je odzyskać.
Pana mam jako spekulację.
Kto wie, czy kiedykolwiek będą miały prawdziwą wartość?
Jak to?
Chcę powiedzieć, że jestem otwarty na propozycje.
Ile pan zapłacił za kubek?
Nie po to tu teraz jesteśmy.
Potrzebne nam coś Mozarta.
Chcesz się za niego przebrać,
dziewczyno ważniejsza od papieża?
Perwersja.
Jeśli najdzie mnie ochota.
Dobrze. Polecam to.
Wybranie czasu, w którym możemy żyć, to przywilej.
Nie znoszę teraźniejszości.
Dlaczego Mozart?
Dobrze.
Wie pan, jak to jest, kiedy się z kimś rozmawia, jakby byli,
ale ich nie ma, a później znikają?
Straciłeś swoją muzę.
Straszny dupek z tej muzy.
Wiele z nich taka jest.
Gdzie będzie publiczność?
Gdzie się da.
Boże, nie czułem się tak zdenerwowany
od występu w The Dick Cavett Show na grzybkach halucynkach.
Już dobrze, nie martw się, kochanie.
Wszyscy są tu, żeby się rozerwać.
Co?
Ona z tobą gra?
Kto? Cynthia? Tak.
Jestem na 93% pewny, że nie wybuchnie, kiedy spróbujesz go dotknąć.
-A jeśli tak, to z góry przepraszam. -Z góry przyjęte.
Widziałaś Hailey? Miała tu być.
Ty jesteś Eraserhead.
Eraseface.
Nie chcę być nieuprzejmy. Ludzie...
Jasne, grasz u mnie w Bushwick.
Mam terminy na następne cztery lata, ale miło,
że jesteś wielbicielką.
Nie jestem.
To, co robisz, jest spoko.
Ale jestem zdesperowana, muszę sprzedać bilety. Zgódź się.
No dobra.
Świetnie!
Dlaczego się zgodziłeś?
Może lubię kobiety, które traktują mnie z pogardą.
Te skrzypce należały do siostry Mozarta, Marii Anny.
Mój brat mi je ukradł.
-Cześć. -Hail Lai.
-Są wspaniałe. -Tak.
Potem całą noc katował mnie, grając rymowanki.
Biurko Liszta.
-Nieodpalony papieros Bartóka. -Nic w nim nie widzę.
-Miska Czajkowskiego. -Możliwe, że jest zmysłowy.
Kufry Ballets Russes. Nawet nie wiem, co w nich jest.
Czy jest dobrym kochankiem?
Tak.
-Co powiedziałaś? -Imponujące rupiecie.
Spotkajmy się w damentoilette.
Pójdę do cholernej toalety.
W porządku, Hai Lai?
Tak.
Witam w pokoju Kobiecej Ulotności.
Paskudna nazwa, prawda?
Hailey Rutledge, poznaj Isabellę...
Isabella Leonarda. Dyryguję jeden z twoich utworów.
Wiem, słyszałam go. Niech cię Bóg błogosławi.
Znam utwór, który grasz.
„Die Nonne”, „Zakonnica”.
Fanny go skomponowała, ale Felix go sobie przypisał.
Przepraszam, że nie wstaję, Fräulein.
Ale jak widać, jestem w interesującym stanie.
Fanny Mendelssohn.
W szkole słuchałam ponad setki twoich utworów i...
Napisała setki więcej. Naturalnie nigdy ich nie opublikowano.
Czy to...
Moja batuta.
Upowszechniły się, gdy byłam dzieckiem.
Oczywiście nie mogłam takiej mieć, więc sama zrobiłam.
Żeby marzyć.
Co tutaj robisz, Fräulein? Przechadzasz się po zakurzonym domostwie?
Biorę udział w konkursie talentów
i szukam utworu.
-Możesz dyrygować? -Możesz konkurować?
Powiedz nam o wszystkim.
Maska pośmiertna Mozarta.
Wykonana godzinę po jego śmierci.
Zdobyłem ją...
Od Austriackiej Biblioteki Narodowej w 1991 roku.
A to są strony z Requiem.
Naturalnie większość początku została ukończona,
ale potem niknie i zwyczajnie się kończy.
Jak i on.
Mogę je pożyczyć?
Co za niebywała zuchwałość.
Proszę. Kobieta w Bronksie powiedziała mi,
że muszę jej przynieść coś, czego dotknął Mozart.
Może mi go zwrócić.
Mój drogi chłopcze.
Nie potrzebujesz kobiety w Bronksie.
Rozmawiasz z mistrzem.
Możesz zawiązać z tyłu?
Jest też Berlioz, bezpieczniejsza opcja.
„Bezpieczniejsza”? Jeśli za bezpieczny uważasz lot na skrzydłach diabła.
Jest też utwór Caroline Shaw,
lubuje się w różnych cudactwach, jak gardłowy śpiew Tuwińców,
czy dzwoneczki, doniczki albo...
„Doniczki”?
Co to jest?
Miałaś wykonać mój utwór. Vivace.
Byłam taka szczęśliwa. Nie grano go od trzystu lat.
Muszę rozważyć wszystkie moje opcje.
Utwór Isabelli jest za spokojny.
„Spokojny”? Byłam buntowniczką moich czasów.
Jesteś kobietą, jesteś już inna.
Wybierz coś, dzięki czemu zdobędziesz akceptację,
i wygraj dla nas, tych, które nie miały szansy.
Opowiedz mi więcej o Caroline Shaw.
Utwór, który mi dała, nazywa się „Cześć”.
Wyraża w nim nadzieję,
że będziemy mogli witać się szczerze i radośnie.
Niczym wulkan szczęścia i smutku albo jak statek kosmiczny.
Wy pewnie nie wiecie, co to jest,
jak statek, który zabierze was do gwiazd
i stamtąd ujrzycie wszystko.
Zobacz, jak zmienia ci się twarz, gdy o tym mówisz.
Mam dosyć robienia rzeczy, które są mile widziane.
Chcę zrobić coś innego.
Ten konkurs,
czy go wygrasz, czy nie, jest poza twoim wpływem.
Zagraj muzykę, która zmieni ich na zawsze.
To mi się podoba.
Mój utwór wydaje się być dobrym kompromisem, nie sądzisz?
Moja batuta.
-Weź ją. -Nie, Fanny, nie mogę tego zrobić.
Dlaczego? Nie będzie mu jej brakować. Nigdy tu nie przychodzi.
Nie obchodzimy go, bo na nas nie zarobi.
Weź ją, Fräulein. Na szczęście.
Weź ją.
Gesualdo w taki sposób rozmawiał z duchami.
Nosił amulet.
Łącznik między światem żywych i umarłych.
Znajomy przedmiot zawarty w księdze magii.
Zaczynajmy.
Jasna cholera!
Już nie wiem, kto jest seksowniejszy.
Wolfgang?
Gesualdo?
Norton Morton?
Jest w pobliżu.
Ale mam kłopoty z nawiązaniem kontaktu.
Proszę go zapytać!
Dlaczego nie chce, bym wykonał Requiem?
Bo nigdy się go nie słuchałeś, zdrajco.
Mówię panu, to dupek.
Mówi: „Skoro masz mnie za dupka,
poczekaj, aż spotkasz tego drugiego gościa”.
Jakiego drugiego gościa?
Zniknął.
Muszą chcieć z panem rozmawiać.
To jak uwodzenie.
Jaki drugi gość?
Powiedz szczerze. Co myślisz?
Cóż mogę powiedzieć? Było cudowne, całkowicie niespodziewane.
Nie wiedziałam, co się wydarzy.
To było wspaniałe.
-Nie podobało ci się. -Wcale nie. Wiesz...
-Właśnie, że tak. -Nie.
-Nie podobało ci się. -Nadal to przetrawiam.
Musisz dać mi chwilę.
Dostałeś, czego chciałeś?
Nie.
Nie sądzę.
Zaryzykuję i powiem,
że Mozart, czy kto to tam jest,
jest częścią ciebie.
Martwisz się wykonaniem Requiem z innych powodów.
Zmarł twój maestro.
Nie poszedłeś na jego pogrzeb.
Tak.
Jesteś bardzo miła.
Każdy jest dla ciebie miły.
Ale nie tak jak ty.
Thomas nie może mi pomóc.
-Dlaczego? -Jest jurorem w tym konkursie.
Może ty pomożesz mi się przygotować.
Ja? Nauczycielem?
I chłopakiem?
Załatwimy ci różne czapki, żebyśmy mogli te role rozróżnić.
A nie wejdziesz czasem w orbitę?
To chyba ty wchodzisz w moją.
Dobrze, to mi się podoba.
Zagram Shaw.
Tę Shaw?
Jak jest nietypowa, to ja też.
Oczywiście, Hai Lai. Shaw jest naprawdę dobra.
Tak.
Słyszysz?
Wrócę.
Wolfgang?
Johann Sebastian?
Rodrigo DeSousa.
To ja, król uśmiechu!
Guru brokatu!
Dzieciak od świecznika?
Liberace!
Gdzie jest Wolfgang?
Odszedł. Krzyżyk na drogę!
Wasza dwójka nie miała ze sobą nic wspólnego.
Za to my jesteśmy pokrewnymi duszami.
-Nie. -Tak.
-Nie. -Tak!
Na przykład oboje uwielbiamy blask jupiterów.
Nie!
Wielki finał. oje uwielbiamy blask jupiterów.