Mozart w miejskiej dźungli
Słuchaj.
Oglądałem występy i nikt nie jest lepszy od ciebie.
Czy to technicznie, czy interpretacyjnie.
Więc wyjdź tam i pokaż jurorom, na co cię stać.
62? Twoja kolej. Masz nuty?
Doskonale ci pójdzie. Widziałem przyszłość.
Numer 62. Hailey Rutledge.
FINAŁ KONKURSU NA CZŁONKA ORKIESTRY 2002 ROK
Hailey! Chryste!
Hailey, co z tobą?
Co ty wyrabiasz?
Jak poznasz swoją ulicę?
W sensie?
Wszystkie wyglądają tak samo.
Nie dla mnie.
Nie dla ciebie?
Nie, dla mnie wszystkie są inne.
O czym czytasz?
O czarnych dziurach.
Jak mam ją spytać?
Pozwól jej się najpierw otworzyć.
Zawsze ją naciskasz.
Nie naciskam jej.
Bo nigdy jej nie ma.
-Na drzewie jest mężczyzna. -Co?
Ktoś się wspina na japoński klon.
Mamy kogoś wezwać?
Chwila.
-Rodrigo DeSousa? -Dzień dobry.
Dyrygent Hailey. Cóż za zaszczyt.
-Cześć. -Cześć.
Czemu jest pan na naszym drzewie?
Jest wspaniałe, więc na nie wszedłem.
Będzie pan prowadził lekcję z Hailey?
Szkoła będzie zachwycona.
Nie. Ona jest mistrzynią w ten weekend.
Ja tylko jej chłopakiem.
Cześć wam.
-Boże! Twoje włosy! -Cześć.
-Ja je obciąłem. -Cześć, mamo.
-Cześć, tato. -W końcu jesteś.
Mam nadzieję, że się podobają.
Mogę mieć prośbę dotyczącą moich rodziców?
-Już ich uwielbiam. -Odmieni ci się.
Ale nie o to chodzi.
Możesz nie wspominać o przesłuchaniu?
O jakim?
O tym, kiedy nie dostałam się do orkiestry.
Możesz też nie mówić, że dyryguję?
Tylko że jestem na zastępstwie w orkiestrze i wszystko jest w porządku.
Powinnaś częściej grać, bo orkiestra za tobą tęskni.
Ale to nie będzie dobre dla mnie ani dla ciebie.
Nie musimy schodzić ze swoich orbit.
Możemy orbitować wokół siebie.
Może kiedyś, ale teraz ludzie uważają cię za gwiazdę,
a mnie za kosmiczny odłamek.
Z tego powstają gwiazdy.
Dzieci długo uczą się utrzymać dźwięk,
a jej się udało od razu.
Konkurs stanowy jest od 12 lat, a ona miała 10 lat.
Chcieli, by wystąpiła.
Gdy miała 11 lat, nauczycielka uznała, że ma zadatki na mistrza.
-Że ma brzmienie. -Tak.
Gdy usłyszałem ją po raz pierwszy, miałem ptaki w brzuchu.
Chyba motyle.
Nie, ptaki.
Też trochę grałem.
Naprawdę?
Kiedy posłuchamy koncertu ojca i córki?
Na studiach zrozumiałem, że jest inżynieria i muzyka
i nie mogę być najlepszy w obu dziedzinach.
Jest pan inżynierem? Czym się pan zajmuje?
Wysyłamy satelity w kosmos,
monitorujemy sygnały elektroniczne i fale.
Czy to prawda, że ciemna materia to nadciecz,
która wciąż się zmienia?
Dzięki temu galaktyki się nie rozpraszają.
Jesteś gotowa na jutrzejszą lekcję?
-Tak. -Ja też.
-On może przyjść, a ja nie? -Tak.
Od jak dawna jesteście razem?
-Parę miesięcy. -Lat.
W której części Nowego Jorku mieszkasz?
W Hai Lai.
Nie mieszka we mnie.
Ma mieszkanie, gdzie trzyma rzeczy,
ale czasem u mnie nocuje.
Nie mam mieszkania. Ani rzeczy.
Nie mamy tradycyjnego związku.
Co to znaczy?
Takiego jak wasz.
Mimo że jesteśmy okropnie tradycyjni, mamy dla was wieści.
W niedzielę chcemy odnowić przysięgę.
Trzydzieści lat.
Wspaniale! Cudownie. Gratulacje!
-Naprawdę? -Mała ceremonia przy porcie.
Miałem nadzieję, że coś zagrasz.
Bardzo chętnie, ale muszę wracać do domu.
Możesz zostać parę godzin.
Tak. Zostańmy.
-Nie. -Pojedziemy następnym autobusem.
Nie, bo muszę być na próbie.
Nie wyrobię się.
Nie mogę. Wybaczcie.
Jak ci idzie granie?
Dobrze.
-Dużo masz zastępstw? -Tak, bardzo dużo.
Gdy tylko potrzeba zastępstwa na obój.
Orkiestra ma ją za rodzinę.
To chyba ją popierasz.
Będą jakieś wolne miejsca?
Nie da się tego przewidzieć.
Muszą umrzeć.
Ale uważasz, że ma szansę?
Ma wielką szansę. Jeśli będzie chciała, to jej się uda.
Byłoby wspaniale,
bo orkiestra chciałaby, żeby ją...
Dziękuję bardzo.
Dobrze.
Zdrowie.
-To ważne, że tak mówisz. -Dziękuję.
Zdrowie.
Już wiem,
skąd pochodzi powiedzenie: „Albo jesteś najlepszy, albo do bani”.
Na pewno nie chcesz iść na uroczystość?
Na pewno.
Nie chcę aprobować ich dziwnego związku.
Nie jest dla niej miły. To niezręczne.
Czy to zwierzę?
Tak.
To bardzo smutne i samotne zwierzę.
Boże. Dobra, chodź.
Chodź.
To twoja mama?
Już po wszystkim?
Nie, wciąż dają czadu.
Chyba przeżywają drugą wiosnę.
-Albo pierwszą. -Nie, drugą.
Tak to nazywają w Japonii.
Gdy jesteś starszy i znów czujesz się jak dzieciak.
Mówią na to „druga wiosna”.
Słuchaj ciszy.
Śmiesznie by było, gdybyśmy kiedyś tu zamieszkali.
Co nie? Z dziećmi.
Chyba nie ma na to szans.
Ale wyobraź sobie. Wszystko jest możliwe.
Tak, ale chyba nie to.
Poza tym za dwa miesiące poznasz
supersławną śpiewaczkę operową albo dwubiegunową malarkę,
i za rok będziemy się migdalić w szafie.
I tyle. Bo to właśnie robimy.
Teraz nie jestem taki.
Teraz nie. Ale nie jesteś normalny.
Jesteś jak...
Magiczny muzyczny elf.
Gdybym był elfem, powiedziałbym ci.
Na pewno?
Jestem osobą, Hai Lai. Człowiekiem.
Wiem, że jesteś osobą.
Najlepszą osobą.
Cieszę się, że tu jesteś.
Ja też.
Elfie.
Tak! Tak!
Kto robi ci aż tak dobrze?
Papież!
Mamy papieża!
Pójdą za nim wszyscy jego fani.
Katolicy?
Ci z Instagrama.
Chce usłyszeć Moc przeznaczenia Verdiego.
Może ja wystąpię?
Rodrigo uśpi tego biedaka.
New York Times się z tobą nie zgadza, więc nie bądź wstręciuchem.
Tylko mówię.
Jesteś cała w skowronkach, bo papież będzie na kolacji,
ale kucharz szykuje zapiekankę z gówna!
Gloria! Gratuluję recenzji!
Dziękuję!
-Taxi! -A co z...
Co z wieczorem, który chcę zorganizować?
Mam tyle pomysłów. Chcę je zrealizować.
Jeśli to dla ciebie takie ważne, znajdziemy ci miejsce za rok.
Czytaj gazety. Będziemy już martwi.
-Wiesz, jak działa harmonogram. -Dobra.
-Tak, papież. -Kurde!
-Kotku, kocham cię! -Pa.
-To ciekawe. -Dziękuję.
Na pewno nie chcesz, by tata przyszedł?
To wiele dla niego znaczy.
Co się dzieje z tobą i tatą?
O czym mówisz?
Nie wiem.
Może o tym, że się zauważacie,
odnawiacie przysięgę.
Małżeństwa się zmieniają.
Wszystko jest dobrze.
Zaczyna mi się podobać ta fryzura.
Tęsknisz za dzieciństwem w tym miejscu?
Nie.
Za mieszkaniem tu? Nie?
Nie wierzę, że to wciąż jeździ.
Nie wiem, czy jest tu okropniej, niż jak tu mieszkałam,
czy mniej okropnie.
Rozumiem, czemu mówisz, że jest tu okropnie.
Ale czemu tak mówisz?
Nie wiem, bo wszystko jest bardzo...
Jak z książki z obrazkami.
Ale nie wiem, czy ta książka...
-To nie horror? -Tak.
Pozwalali mi tu ćwiczyć, gdy miałam dość domu.
Hai Lai.
-Tak? -Siemanderko, droga pani. Zaczynamy...
Dobra.
Grałeś kiedyś na banjo?
Nie.
Elf.
Człowiek.
Wolfgang?
Straszny kaszel.
Esa-Pekka jest za to wspaniały.
Michael Tilson Thomas zawsze jest taki cielesny.
Muti ma charyzmę.
To świetni dyrygenci. Tak.
Mogłem ukazać się jednemu z nich.
Ale wybrałem ciebie.
A ty mnie raz po raz zawodzisz.
-Co? -Co robisz?
Przez to...
Jestem w związku.
To normalna sprawa.
Zdrajca!
-Czemu tracisz czas? -Tracę czas?
Nie mów mi o traceniu czasu,
bo robię to od małego.
Mam dość, Mozarcie. Daj mi chwilowo spokój. Dobra?
Rodrigo, jesteś gotów na Muzykę zaginioną w czasie i przestrzeni?
Tak, jestem.
-Wszystko dobrze? -Tak.
Jak się mówi na to na gardło... Na kaszel?
Robitussin?
-Robitussin? -Tak.
Po prostu... Robitussin.
Robitussin.
Chodź.
AKADEMIA MUZYCZNA W HAMPSTEAD
Nigdy nie widziałam, by ktoś tak intensywnie ćwiczył.
Gdy miała 12 lat,
musiałam ją przekupić, by wzięła wolne i nauczyła się jeździć na rowerze.
Obiecała mi dodatkowe lekcje.
Uczyłam was tysiące, ale powiem to.
Ona jest moją ulubienicą.
Jestem dumna z jej wszystkich osiągnięć.
Macie szczęście.
Możecie dla niej zagrać i zadać jej pytania.
Kto pierwszy?
Wspaniale użyłaś oddechu do wyszeptania tego C.
-Chyba to ukradnę. -Dziękuję.
Nałogowo wyszukuję panią w Google.
Dowiedziałam się, że gra pani w zespole
i zagraliście utwór Thomasa Pembridge'a.
Chwila. Naprawdę? Kiedy to zrobiłaś?
Niedawno.
Czemu zmieniła pani zainteresowania?
Zaczęłam dostrzegać, co mi się nie podoba w orkiestrach,
a w szczególności pewni mężczyźni.
Jeden koleś był strasznym dupkiem.
Jak on?
Mam pytanie do panny Rutledge.
Dlaczego wybrałaś obój?
Czy może obój wybrał ciebie?
Tata go dla mnie wybrał.
Wypróbował go na kimś o podobnych dłoniach do moich.
Dał mi go na urodziny, choć chciałam pieska.
Bo nie sądziłam,
że stać nas na profesjonalny instrument.
Płakałam przez całe przyjęcie.
Ale potem się w nim zakochałam.
Kto następny?
Dzięki.
Dziękuję.
Dziękuję za spotkanie.
Jasne. Dawno się nie widziałyśmy.
Jak się masz?
Jestem gotowa na powrót i chcę zagrać dla papieża.
To wspaniałe. Lepiej z nadgarstkiem?
Już od kilku miesięcy. Jestem gotowa.
-Co mówi lekarz? -Wspiera mnie.
Świetnie. Niech przyśle mi dokumenty, to odwołam zastępstwo.
Dobrze.
Co?
Lekarz nie do końca mnie wspiera.
Mówi, że ścięgna się nie regenerują
i powinnam odpocząć kilka miesięcy.
Czyli wcale cię nie wspiera.
Gloria, odchodzę od zmysłów.
Pracuję z dziećmi. Ja muszę grać.
Nie przyjmę cię bez papierka od lekarza.
Jeśli coś się stanie, odpowiedzialność...
Podpiszę wszystko, co chcesz.
Cynthia, znasz zasady.
Sama je negocjowałaś.
Jeśli dostanę papierek od lekarza, to z chęcią cię przyjmę.
Do tego czasu wciąż ci płacimy.
Masz być tam, gdzie każe ci twój dyrektor muzyczny.
Lekarz powiedział, że jeśli jeszcze zagram,
to pogram może góra kilka lat.
Miłego dnia, Gloria.
Może to z braku snu,
a może przez LSD.
A może była to szepcząca syrena zwana inspiracją.
Ale z namaszczeniem złożyłem kimono
i poszedłem za Yoko skalistą ścieżką na szczyt wulkanu.
-Maestro? -Co?
-Co jest? Kim jesteś? -Jestem Alan Lawford.
Nie wierzę, że z panem rozmawiam.
Czuję się, jakbym był poza swoim ciałem.
Mogę usiąść?
Nie sądzę. Czego, kurwa, chcesz?
Nazywam się Alan Lawford.
Już mówiłeś. Wiem o tym.
Byłem w filharmonii i kazali mi tu przyjść,
więc jestem.
-Nieodpowiednia chwila? -Tak.
Pracuję bardzo ciężko nad moją nieautoryzowaną autobiografią...
-Oczywiście. Pójdę sobie. -Tak.
-Nie mogę się doczekać książki. -Dziękuję.
Bez urazy dla maesto DeSousy, pan jest moim ulubionym żyjącym dyrygentem.
Niech pomyślę...
-Dobrze, wejdź. -Nie chcę panu...
Nie szkodzi. Usiądź na chwilę.
Mam chwilę. Siadaj.
-Super. -To nie zajmie długo?
-Nie, tylko chwilę. -Dobrze.
Przejąłem ostatnio Filharmonię Queens.
Chyba Królewską Filharmonię?
Nie, w Queens.
To nad Brooklynem.
Queens. Ta dzielnica. Słyszałem o niej. Ale chyba nie byłem.
Pracowaliśmy na pół etatu,
ale zebrałem fundusze i chcę ją przywrócić do życia.
Pomyślałem, że wskaże mi pan dyrektora muzycznego.
Oddamy pełną kontrolę artystyczną.
Obaj wiemy, jak to się skończy, prawda?
Mówię poważnie.
Nie mamy widowni, kapitału ani talentu.
Potrzebny nam ktoś z wizją.
Zna pan kogoś, kto by pasował?
-Może już pójdę. -Siedź!
Znam kogoś.
Pięć.
Pięć razy byłem mężem tej samej osoby.
-Nie. -Tak.
Bez dzieci i zwierząt.
Chodziło o wierność.
Została zakonnicą.
-Zakonnicą? -Tak.
O rany.
Twoje życie jest jak powieść.
Jeśli chcesz, to zagram na uroczystości, tato.
Już nie ćwiczysz?
Ćwiczę, ale nie tyle, co kiedyś.
Co to znaczy?
To, że ćwiczę też coś innego.
-Ile ona ćwiczy? -Rozmawiaj ze mną.
Zawsze tak robisz.
Tuż przed metą się rozklejasz.
Nie rozklejam się.
Gdy miała 13 lat, brała udział w coraz większych konkursach.
Zbiegała ze sceny i przestawała grać na pół roku.
Chciałam mieć powód, by grać, który nie dotyczył ciebie.
-Możemy... -Teraz ja mówię.
To jednak dotyczy nas, Hailey,
bo sprzedaliśmy samochód, by kupić ci obój.
Przeprowadziliśmy się bliżej szkoły.
-Nie prosiłam o to. -Nie musiałaś,
bo chcieliśmy dać ci wszystko, byś wykorzystała swój potencjał.
Masz teraz szansę
dostać się do jednej z najlepszych orkiestr na świecie
i nie doprowadzasz tego do końca.
Poszłam na przesłuchanie, tato.
Było wolne miejsce.
Spróbowałam.
Nie dostałam się.
Co się stało?
Czemu nie spytasz jego?
-Lepiej się czujesz? -Czuję się bardziej pijana.
Podziwiam twoje stroiki.
-Są doskonałe. -Muszą być doskonałe,
bo inaczej można skopać cały występ.
Tak jak ja, gdy po raz pierwszy dla ciebie zagrałam.
Nie sądzisz, że za szybko cię zmusiłem?
Nie.
Usiądziesz obok mnie?
Gdy byłam dzieckiem, stawał pod drzwiami i słuchał,
żebym nie przerwała ćwiczeń wcześniej niż po pięciu godzinach.
Ale ja to wciąż kocham.
Bardzo kocham muzykę.
Po prostu ściska mnie w gardle.
Ma rację. Ściska mnie w gardle.
Rozumiem to. Ja też tak czasem mam.
Nieprawda.
Naprawdę, ostatnio mnie ściska.
Czuję się...
Jakbym się dusił.
Jakbym chciał gdzieś uciec.
Może to za wiele. Nie wiem.
Bardzo się nudzisz u moich rodziców?
Nie, to nie ma nic wspólnego z rodzicami.
Wręcz przeciwnie. Oni są fascynujący.
Twój ojciec, twoja matka, to, jak, no wiesz...
Przy stole mówią miłe, ale toksyczne rzeczy.
Podnoszą cię i łapią w pułapkę.
Tak, łapią cię w pułapkę.
Ale ja mam wszystkie pułapki.
Bardzo wiele.
Ale nie mam akurat tej.
Bardzo chciałbym zobaczyć...
Co jest w środku, gdy już się z tego uwolnisz.
Człowiek.
Ja? Ty?
Oboje.
Mówię ci.
Wystraszyłem cię? Wszystko w porządku?
Tak. Muszę iść do taty.
Na co patrzysz?
To Shoemaker-Levy 5.
Kometa.
-To rzadki widok? -Nie.
Myślę, że nie dostałam się do orkiestry,
bo muszę tego spróbować.
Dlaczego wszyscy chcą być szefem?
Nie wystarczy być świetnym muzykiem?
Zawsze mówiłeś, że tym, co różni najlepszego i numer dwa,
jest to, jak bardzo tego pragną.
To jest coś, za co oddałabym życie.
Nie doprowadzasz tego do końca.
Owszem.
Ale nie będzie to prosta linia.
A powinna.
Tak jest prościej.
Jest tak mało dyrygentek.
Na tym polega problem.
Nie rozumiesz, co będę czuł, gdy zobaczę twoją porażkę.
Mam nadzieję, że nie będziesz musiał.
Nie wszystko się zawsze udaje.
Masz teraz wielką szansę.
-Możesz nie dostać jej po raz drugi. -Wiem.
-Dzięki, że mnie tu ściągnąłeś. -Wiewióreczko...
Dobranoc.
Hailey?
O czym myślisz?
Chcę zagrać w jakiejś intencji, ale nie wiem w jakiej.
Może graj na cześć rodziców,
którzy wychowują swoje dzieci na dziwaków.
To trochę mroczne.
Tak, ale myślę sobie,
że gdyby nie tacy rodzice, nie byłoby artystów.
Nie mieliby powodu do buntu.
Nie wiem.
Dobra, chodźmy.
Skąd masz skrzypce?
Pożyczyłem, bo będę z tobą grał.
Nie wierzę, że tu jesteś.
Keith, czy bierzesz Amy za żonę, wczoraj, dziś i jutro?
Tak.
Amy, czy bierzesz sobie Keitha za męża, wczoraj, dziś i jutro?
Tak.
Możesz pocałować pannę młodą.
Musisz zacząć płacić czynsz.
Myślałem, że mi nie pozwalasz.
Nie. Uważam, że powinieneś się wprowadzić.
Przywieźć swoje rzeczy, jeśli jakiekolwiek masz.
Byłoby miło mieć mieszkanie, które nie jest czyimś mieszkaniem.
A więc to nasze mieszkanie.
I Sebastiana. I Shawna.
I Freda.
Kolesia, który śpi na kanapie.
We wtorki, czasem w czwartki.
Chodźmy się kochać w naszym mieszkaniu.
Dobra?
-Za ciężkie? -Nie jestem zbyt silny. iu.