Rodrigo?
Dziecko się obudziło.
Chodź tu.
Już dobrze.
Cholera, przydałaby mi się pomoc.
Rodrigo!
Gdzie, u licha, jesteś?
-Jestem, Hai Lai. -Dobrze.
Ludwig i Gustav są głodni, a Igora i Wolfganga trzeba przewinąć.
Ale ja nie mogę,
bo pracuję nad genialnym utworem z muzykami z Yanomami.
To niesamowite.
Ale mogę ci podać trochę proszku halucynogennego.
-Dobrze. -Odchyl głowę.
-Gotowa? -Tak.
Mozart w miejskiej dżungli
Miałam niepokojący sen.
Jaki?
Mieliśmy ośmioro dzieci, a może nawet więcej.
-Za dużo, by zliczyć. -Wspaniały sen.
-Zaczekaj. -Kotku, jest czwarta rano.
-Jak mnie nazwałaś? -Wybacz.
Co do festiwalu Mahlera, pasuje mi piąty.
Nie, piąty maja.
Druga Symfonia.
Rozmawiam z ludźmi z całej Europy.
Wybacz, kotku, zaraz kończę.
Nie mówmy „kotku”. Przypomina mi to rodziców.
Rodziców, no tak.
Tak, Guillaume.
Chciałbym pojechać do Maroka i zagrać z beduińską orkiestrą,
ale będę wtedy na festiwalu w Lizbonie.
Wiem, brzmi niesamowicie.
Może zrezygnuję z Lizbony.
Może poznam twoich rodziców?
Nie chcę, żebyś mnie rzucił.
Wrócę za dwa dni. To będzie krótka podróż.
Muszę kończyć. Weszła śliczna dziewczyna.
Tak, na razie. Ciao, pa.
Jest czwarta rano.
Nigdy nie kochaliśmy się o czwartej.
-To chyba niemożliwe. -Nie robiliśmy tego.
Mówią, że seks o czwartej rano jest niesamowity.
To zacznijmy, zanim będzie seksem o piątej rano.
Idziemy. Raz, dwa, trzy, listo.
To mój telefon?
Mogę go używać?
Przez chwilę.
Kochaliście się o czwartej rano?
Tak, Shawn, owszem.
Było miło. Dziękuję.
Nie sądziłam, że usłyszysz.
Sąsiad grający na tubie też pewnie słyszał, a jest głuchy.
Przynajmniej jedna para uprawia seks.
Słyszałem to.
I dobrze. Chciałem, byś usłyszał.
Co na śniadanie?
Frittata z kwiatem cukinii, no flor de calabaza i papaja.
Pokroiłeś ją w nutki.
Tak. Są też słodkie bułeczki i...
Nie wiem, jak to się mówi po angielsku, zapote.
A ja zrobiłam kawę.
Nie mogę się tak odżywiać.
-Rodrigo? -Tak, Shawn?
-Mieszkasz tu? -Co?
Pytam, czy twój chłopak tu mieszka.
„Chłopak”?
Pierwszy raz ktoś mówi o mnie „chłopak”.
„Chłopak”.
Czemu sądzisz, że tu mieszka?
Od tygodnia tu sypia.
-Ale to nie kłopot. -Wcale.
Ale trochę mi brakuje na czynsz...
-Shawn. -Sebastian.
Czynsz, no wiem.
To zbrodnia, że muzycy płacą czynsz.
A jednak to robią.
Może zapłacę czynsz za cały rok?
Nie.
-Czemu nie? -Bo nie jesteś moim sponsorem.
-Ale ciągle mówisz na mnie „kotku”. -To co innego.
Możesz być moim sponsorem.
Przestań go nagabywać.
Gratuluję recenzji za Ralpha Vaughana Williamsa.
Nie mów słowa na „R”.
„Filharmonia Nowojorska osiąga nowe szczyty
pod dojrzałą batutą maestro DeSouza”. Widzisz?
„Dojrzałą batutą”? Daj mi to. Dziękuję, Shawn.
„Dojrzałą batutą”.
Kurwa!
Bzdury.
Wracaj.
To nic.
Przepraszam, ale...
Chodzi o te recenzje.
To mój problem, a nie twój, ani nikogo innego.
-Pieprzone brednie. -Przecież jest dobra.
Pa, kotku.
-Czy to... -Tylko jest do niego podobny.
FILHARMONIA NOWOJORSKA
Pavel!
Kiedy w związku powinno się poznać
rodziców kochanki?
Słyszę szczury.
Słyszysz szczury?
Ucichły.
Związkowcu Bobie, jak uważasz?
Poznałem rodziców żony,
gdy przyszli jej pomóc przy wyprowadzce podczas rozwodu.
Byli bardzo mili.
Cholera.
Cześć wam, wróciłam!
Jestem na lekcji oboju, a to moja nauczycielka, Hailey!
-Cześć. -Żeby grać na oboju,
trzeba mocno dmuchać pomiędzy trzcinki...
Pokażę wam.
Wtedy nadyma się wam szyja i wygląda się okropnie.
Hailey, czemu chciałaś grać na oboju?
Żeby wyglądać okropnie.
Świetna próba.
Bardzo dobrze, Związkowcu Bobie.
Drugi obój. Arlen.
Trochę się spóźniasz.
Naprawdę? Przepraszam...
Trochę to było sztywne.
Nie grałeś z krwią.
Nie było w tym krwi. Byłeś jak trup.
Jak nieboszczyk. Grałeś jak umarlak.
Boże, przepraszam, maestro, ja...
Ale reszta była świetna.
Dzięki.
Maestro, chcę się upewnić,
że będziesz na dzisiejszym spotkaniu komisji budżetowej.
Coś ty, Gloria. Nie będę na żadnej komisji wojskowej!
O czym ty mówisz?
To będziesz?
Dobrze.
Bądź władcza. Dobrze!
Uważaj na muchy, zamknij usta.
Chwila, stop. Co to było, u licha?
-Co? -Co to jest?
Jakbyś łaskotała słonia po jajach.
Zupełnie jak Rodrigo. Wymyśl własne dziwaczne gesty.
-Może nie mam żadnych. -Daj spokój.
Wiesz, że jesteś dziwna. Nie ukrywaj tego.
Dziękuję.
Kurde, nie wiedziałam, że go naśladuję.
Można się było spodziewać.
Pół życia na niego patrzyłaś z sekcji dętej.
Jesteś jego trutniem.
Nieprawda. Wypluj te słowa.
Trafiłem w czuły punkt?
Odezwali się z konkursu w Tokio?
-Chyba się nie dostanę. -„Chyba się nie dostanę”.
A ja myślę, że tak. I nie naśladuj wtedy Rodrigo.
Wydaje się, jakby ostatnio to on naśladował sam siebie.
Co masz na myśli?
Orkiestra gra zajebiście zachowawczo,
odkąd wrócił z Włoch.
Potrzebny jej dyrygent z jajami.
Albo jajnikami. Wielkimi jajnikami.
No już.
Nie powinieneś być w środku?
Zostałem wykopany.
Kto cię wykopał?
Jebany dyrygent.
„Jebany dyrygent”? Za co cię wykopał?
Bo ja umiem grać, a reszta jest beznadziejna.
To bardzo niesprawiedliwe.
Nie jesteś za stary na papierosy?
Chyba za młody?
Ja rzuciłem palenie, gdy miałem 12 lat, Ricky.
Skąd znasz moje imię?
Znam je, bo ty znasz moje.
-Jasne. -Znam je.
Maestro Rodrigo. Koleś od taco.
„Super twarde taco Delgado”.
Przestań.
-„Taco, taco”. -Serio, nie.
To wywołuje niemiłe wspomnienia. Przebłyski, koszmary.
Wejdźmy do środka. Zobaczmy, jak radzi sobie orkiestra.
-Są beznadziejni. -Wiem, stary.
Ale jest taki superbohater, Kalimán,
który mówił: „serenidad y paciencia”.
Czyli „spokój i cierpliwość”.
Mówiłem, że są beznadziejni.
To dlatego, że brakuje im ich najlepszego perkusisty.
Idź tam.
-Raczkujemy powoli do celu. -Tak.
Raczkowanie dla bobasa to jak chodzenie.
Racja.
-Kazałem ci iść do domu. -Albo bądź grzeczny.
A jak nie, da mi pani klapsa?
Maestro, on rozprasza inne dzieci.
Rzuć w niego batutą. Maestro Rivera we mnie rzucał.
Chciałbym, ale poszedłbym siedzieć.
-Możemy porozmawiać? -Tak.
Maestro, mamy kilka problemów.
„Problemów”. Porozmawiajmy o nich.
Otrzymaliśmy darmowe smyczki z Dusseldorfu,
a w nich korniki.
Co się stało z Dusseldorfem? Kiedyś kochałem to miasto.
Potrzebny nauczyciel dla sekcji dętej drewnianej,
a ten od blaszanej dostał pracę w Wisconsin.
-Co to Wisconsin? -Taki stan.
Wisconsin jest stanem?
Wisconsin?
Wisconsin!
Chyba nie. To nie jest stan.
-Toaleta chłopców znów jest zepsuta. -Naprawię to.
Nie możemy odkładać spotkania z radą szkoły.
Dzieci potrzebują szafek na rzeczy.
Musimy mieć więcej instrumentów.
Mam pomysł. Chodźcie za mną.
Słuchajcie. Doszły mnie słuchy,
że mamy problemy z szafkami, radami szkolnymi, skrzypcami...
-Toaletami. -Tak, toaletami.
I wiem dokładnie, kto rozwiąże te problemy.
-Gloria? -Nie.
Ludwig van Beethoven.
Tak. Za dwa miesiące Młodzieżowa Orkiestra Maestro Rivery
zagra w August Memorial Hall Piątą Symfonię Beethovena.
-Nie dadzą rady. -Dadzą.
Nie dadzą.
Potrzebny jest im cel. Wiatrak, z którym będą walczyć.
Prawie.
Uda nam się, kurwa.
Uda nam się.
-Koniec z przeklinaniem. -Powodzenia.
To niefajne.
Odchodzę.
Dobra.
Nie, jesteś zwolniony.
-Odchodzę. -Jesteś zwolniony.
-Odchodzę. -Zwolniony.
-Odchodzę! -Jest zwolniony.
-Odchodzę! -Dobra, jesteś zwolniony.
Dobra. Zwolniony.
Ile było? Trzy?
-Tak! -To robimy czwartą.
-Hej, Cynthia. -Nie, tu chłopak.
Musisz mieć swój telefon.
To niepotrzebne. Co teraz robisz?
Grałam właśnie na oboju dla bardzo smutnego kota.
A ty?
Chcesz wpaść do mnie na obiad?
-Ty nie masz mieszkania. -Mam.
Mam gdzie mieszkać.
W mieszkaniu Glorii? No nie wiem. Nie ma jej tam?
Nie, ma jakieś okropne spotkanie. Czy coś. Nie wiem.
Chcesz wpaść?
Olałeś to spotkanie komisji?
Tak, Hai Lai.
Nienawidzę spotkań o spotkaniach.
To po co się na nie zgodziłeś?
Bo musiałem.
Powiedziałem, że będę.
Ale jak nie pójdziesz, to...
Zrobię yerbę.
A ja zrobię brandy.
Mam spotkanie o 14:30. To musi być szybki numerek.
A może dwa numerki?
Czemu zawsze myślisz o deserze przed drugim daniem?
Bo deser ma cycki jak Wenus z Milo, ale lepsze.
I ręce.
Co, do kurwy?
Rutledge?
Wszędzie poznam to mdłe chichotanie.
-Rutledge? -Cześć!
Czy to moje kimono?
Nie, należy do Rodrigo.
Nie, oba są Glorii.
Co tu robicie?
Ona tu mieszka, a ja z nią sypiam,
więc się domyśl.
A wy od jak dawna bawicie się w chowanego z batutą?
To przerażające.
To nie jest przerażające.
Nie ma się czego wstydzić.
Owszem, ostatnio odbywaliśmy sporo stosunków.
Bo jestem jej chłopakiem.
To potworne.
Nie, Thomas. Czemu niby potworne?
Bo ona jest obiecującą młodą dyrygentką,
która pracuje na własne nazwisko.
To nie najmądrzejsze, by mieć romans
ze starszym, bardziej znanym dyrygentem.
„Starszym, bardziej znanym dyrygentem”. To bardzo obraźliwe.
Według mnie to wspaniałe. No i to najwyższa pora.
Czekałam na to, odkąd zaciągnąłeś ją do mojego gabinetu
i powiedziałeś, że gra z krwią.
Uważasz to za wspaniałe, że bzykają się u ciebie?
Tak.
A jeśli ty też chcesz kiedykolwiek się tu bzykać, to się zachowuj.
Gratulacje, moi drodzy. Na pewno nie wynikną z tego kłopoty.
Nie.
Do zobaczenia za 20 minut.
Trzydzieści.
Dopisz mi to do rachunku.
Czy większość dyrygentów żłopie piwo przed próbą?
Tylko ci obiecujący.
Może zaproś rodziców do Nowego Jorku.
Żebym mogła dyrygować tak...
Myślałam, że sprzedamy parę biletów.
Wiesz, że zawsze możesz tu występować,
ale to dość dołujące, że w każdy wtorek są tu pustki.
To uważasz za dołujące?
Mój chłopak dyryguje Nowojorskiej Filharmonii.
Chłopak? Jest twoim chłopakiem?
Według niego nim jest.
Ale on chyba nie wie, co oznacza to słowo,
i lubi je wymawiać. To nie jest poważny związek.
Jesteś tego pewna?
Tak. Gdy pocałował mnie w Wenecji,
powiedziałam: „Wyznałeś miłość La Fiammie”.
A on: „Tak i jakby w tamtym momencie w to wierzyłem,
a potem był drugi moment i kolejny”.
To jakby w stylu Rodrigo.
Jest jakby uczuciowym motylem.
Często powtarzasz „jakby”.
Robisz tak, gdy jesteś zestresowana.
Jestem zestresowana.
Czemu jestem taka zestresowana?
Bo to jebany Rodrigo DeSouza.
A ja jestem pieprzoną Hailey Rutledge.
Jakie to żałosne.
„Pieprzona Hailey Rutledge” prosto z farmy.
Nie daj mu znów obcinać ci włosów.
Nie dam.
Możesz przestać?
Wygląda dobrze.
Nie ma przed tobą lustra.
Chce poznać moich rodziców.
Wyobrażasz go sobie z moim tatą w jednym pokoju?
Jakby Clark Kent poznał się z Supermanem.
On jest strasznie sławny.
Wcześniej się to nie liczyło, ale teraz...
Gdy zabawiasz się jego batutą.
Sprawy się pokomplikowały.
Thomas się dowiedział i powiedział, że niszczę sobie karierę.
A wszyscy w Ferndale
zastanawiają się, czemu Rodrigo DeSouza ciągle tam jest.
Nieprawda. Wiedzą, że chodzi o seks.
Ale nie wiedzą z kim.
Choć podejrzewają zjawiskową wiolonczelistkę z piątego piętra.
Tę z kośćmi policzkowymi jak diamenty.
-Jakimi kośćmi? -Pieprz się.
Wracając do biletów. Potrzebna wam tożsamość.
Jak „Zespół, który gra bez spodni”.
Albo „Zespół, który gra muzykę z horrorów na czterech harfach”.
Albo „Zespół grający wyłącznie utwory kobiet,
które były w więzieniu za dźgnięcie męża”.
-Niezły pomysł. -Zespół bez spodni?
Słuchajcie, mamy coś do omówienia.
Wiem. Wracają mi zajady. Czemu muszę grać na flecie?
Nie o to chodzi. Ale przykro mi, Morgan.
Od teraz Thundering Toothpicks Ensemble
będzie grał wyłącznie utwory
współczesnych kompozytorek.
-Podoba mi się. -Mnie spodobało się najpierw.
Dzięki, Sebastian.
Może wymyślicie sobie nową nazwę.
Chcemy dawać pani synowi, Ricky'emu, prywatne lekcje
z pierwszym perkusistą Filharmonii Nowojorskiej.
-Z nim? -Proszę zachować otwarty umysł.
-Wygląda pan jak hipis. -Jestem hipisem.
Jest pan za stary na perkusistę.
To było słabe.
Teraz ty.
-Kurde! -Język.
Masz skilla.
To chyba nierealne, by został muzykiem.
Realne czy nie, chłopak ma talent.
-Pani też gra w orkiestrze? -Tak.
Wrócę do pracy po wyleczeniu urazu.
Czyli jeden uraz może zaprzepaścić karierę? To okropne.
Może i tak, ale czego się nie robi z miłości?
Mam wolne czwartki o 18.
Przykro mi.
Popołudniami syn pomaga w restauracji.
Niewolnictwo.
A jeśli załatwię wam świetne zastępstwo?
Bardzo skromną osobę.
Czyli kogo?
Dwa mofongos.
-Mofongos. -Arroz con gandules.
Dobra, czyli mofongos idą tu.
Dziękujemy, że spotykamy się tutaj.
Czasem ciężko zlokalizować Rodrigo.
Dlatego chcę z nim pracować.
Ale to miła niespodzianka poznać maestro Pembridge'a.
Dziękuję. Jestem jedynie muzycznym dyrektorem wykonawczym i nieistotnym.
Nonsens. Maestro Pembridge jest kluczowym członkiem filharmonii.
Jesteśmy podekscytowani
współpracą z pana nowym zespołem baletowym.
Wasz Punkowy dziadek do orzechów był wspaniały.
Odniósł wielki sukces. Był grany...
O wiele za długo.
Egon! Miło cię poznać. Nie mogę się doczekać rozmowy.
Ale najpierw dam wam menu.
Świetnie.
Nie ma dania dnia, bo wszystko jest wyjątkowe.
Teraz tu pracujesz?
W czwartki po południu.
Tajemniczy człowiek. Jak ty, Egonie.
À propos tajemnicy. Co to jest pastelón?
Coś pysznego. To są platany...
Wszystko z platanami jest pyszne.
Opowiedz nam o tym nowym ekscytującym projekcie.
To balet dla nie-widowni.
Balet dla nowej widowni. Brzmi ciekawie.
Nie dla nowej widowni, a dla nie-widowni.
Rodrigo, chcę z tobą pracować przy nowoczesnym balecie.
To opowieść o Fauście widziana oczyma wielkiego dyrygenta.
Podoba mi się. To brzmi wspaniałe.
-Serio? Lubisz Fausta? -Tak!
Przepraszam, ale co rozumiesz przez „nie-widownię”?
Uważam, że widownia to przestarzały koncept.
Sukces Dziadka do orzechów
był jak bestia, która mnie wysysała.
Najpierw była jak dziecko, a potem jak kleszcz.
Żywiła się mną.
Miała twarz świni?
Goniła cię przez las,
gdy ty próbowałeś zdjąć spodnie
i zjeść la merde, które wychodziło ci z tyłka?
-Nie, ale to wspaniała wizja. -Ohyda.
Ale my to wszystko robimy dla widowni.
Nie występuje pani na scenie.
Nie zgodzę się. Słyszał pan jej śpiew?
Dla kogo pani śpiewa?
Głównie dla niego, ale...
To jest osoba, a nie widownia.
-Szczegóły. To świetna... -Prawda?
Artysta albo patrzy w głąb siebie, albo na zewnątrz.
Ciężko robić te dwie rzeczy naraz.
To jak kichnięcie albo tętniak.
Naprawdę dobre.
-Serio? -Tak.
Podoba mi się. To jest ekstra.
-Zamówienie gotowe! -Dobra.
To trochę szalone. A nigdy tego nie mówię.
Pomyślcie, czego się napijecie. To genialne.
Dobry z niego kelner.
Raleigh, Durham. Karolina Północna. Proszę wsiadać.
Hai Lai!
-Rodrigo! -Bałem się, że nie zdążę.
-To twoje miejsce? -Tak.
Siadaj. Chcę z tobą porozmawiać.
-Autobus zaraz odjeżdża. -Siadaj.
O co chodzi?
Chcę poznać twoich rodziców.
-Czemu? -Bo jestem chłopakiem.
No i nadszedł czas, Hai Lai.
Pracowałem w restauracji...
Co?
Pracuję w knajpie. Portorykańskiej.
Przyprowadzili Egona, tego choreografa.
Ten autobus zaraz odjedzie.
Wiem.
Chce ze mną współpracować przy balecie bez widowni.
Niesamowite co?
Powiedział, że widownia to przestarzały koncept
i że widownia go ssała, czy jakieś inne dziwne rzeczy.
Ale gdy o tym wspomniał, pomyślałem:
„Nie chcę myśleć o widowni.
Chcę być z moją dziewczyną, Hai Lai”.
Wiesz, że to dziesięciogodzinna podróż?
Nie miałem pojęcia.
Nie szkodzi, bo jesteśmy razem.
Cieszysz się, że tu jestem?
Mój jest zepsuty. tu jestem?