MOZART W MIEJSKIEJ DŻUNGLI
Glorio, przyniosłem ci pumperniklową babeczkę!
Glorio, to wudu!
Nie wierzę, że właśnie ogłosiłeś to całemu światu,
nie pytając mnie o zdanie!
Przepraszam! Daj spokój, Glorio, nie przejmuj się przeszłością!
Dla waszej wiadomości, wszyscy słyszą, co mówicie!
Trzeba by lat zbierania funduszy, żeby w ogóle zacząć.
Nie mówię o latach, mówię o teraz! W tej chwili!
Chcesz zobaczyć teraz? Teraz czyszczę biurko.
Bo nie stać nas na sprzątaczki.
Staram się uratować tę orkiestrę,
naszą orkiestrę, a ty właśnie poprosiłeś grupę milionerów,
żeby przekazali swoje pieniądze na nie to, co trzeba!
Boże! Glorio, nie! To nie jest zły cel!
To tak naprawdę to samo.
Orkiestra i Orkiestra Juniorów idą ze sobą w parze!
Nie zdaniem Urzędu Podatkowego!
Urzędu... Przecież to tylko to potwierdza!
Chodzi mi o dzieci, o przyszłość, Glorio!
-To fantastyczny pomysł! -No więc?
Piękny pomysł.
I zagwarantuje nam publiczność na przyszłość!
Ale nie możesz tak po prostu wyskakiwać z jakimś darmowym programem!
Przy okazji, musisz wybaczyć maestrowi Pembridge'owi.
Przechodzi trudny okres.
-Skąd o tym wiesz? -Wszyscy wiedzą.
-Prawda? -Tak.
Wiesz, jest sposób na zdobycie kapitału
i to całkiem szybko.
No tak, on się nie zgodzi.
Nie, zaraz. Jestem bardzo nieprzewidywalny.
Może się zgodzę. Powiedz mi.
Po koncercie w Wenecji zostaliśmy zalani
prośbami o twój udział w reklamach.
Wiesz, przenośne głośniki, zegarek,
ale jedna była dosyć duża.
Duża? Jak duża?
-On tego nie zrobi. -Powiedz mi, nie wybrzydzam,
tylko mi powiedz. Mów.
Chryste!
A nie mówiłam? Nie zrobi tego.
Dobrze, Glorio.
Dobrze, mamy muzykę, w mieście są dzieciaki,
całe miliony. Co kosztuje? Na co potrzebujemy pieniędzy?
Instrumenty kosztują. Krzesła.
-Krzesła kosztują. -Krzesła kosztują?
Krzesła nic nie kosztują, one...
Krzesła po prostu są!
Dobra, żartujesz sobie! Mów dalej.
Dobrze, czuję się zobowiązany do zrobienia czegoś,
czego nigdy jeszcze nie robiłem,
i zrobię to. Sam zdobędę te pieniądze.
Śmiało! Wyjdź sobie na ulicę
i zerwij je z drzewa z pieniędzmi!
Dokładnie to mam zamiar zrobić.
-Craig G? -Tak, maestro?
Odnośnie tego, wiesz...
Nie wierzę, że jesteś człowiekiem, stary!
Cześć wszystkim.
Cześć, Esther.
Bardzo wam dziękuję za przybycie. Jestem bardzo podekscytowana.
Żartujesz? Ominąć okazję grania premiery
pierwszego utworu Thomasa Pembridge'a?
Mam jego plakat na ścianie od gimnazjum.
Jest na nim półnagi i dyryguje na fiordzie.
Też miałem ten plakat.
Nad samym łóżkiem.
Dobrze, zaczynajmy.
Uważam, że ten utwór jest świetny
z powodu pewnej polaryzacji dynamiki.
Jest w nim delikatność, ale też napięcie.
O Boże! Maestro!
Cześć, maestro. Co pan tutaj robi?
Byłem w pobliżu. Mój krawiec mieszka na Brooklynie.
Jest geniuszem guzików.
Kontynuuj, maestro.
Jakby mnie tu nie było. Pomyśl o mnie jak o upiorze w operze.
Dobrze, załatwione.
W porządku, zacznijmy od początku.
To było świetne!
Za pierwszym razem.
Dobrze, Esther,
myślę, że mogłabyś być odrobinę bardziej wyzwolona.
W części molto espressivo...
Nie. Jasna cholera, nie.
-Co? -Nic.
Dobrze. W części molto espressivo powinnaś naprawdę zaszaleć.
Nie chcę się naprzykrzać, ale mam parę maleńkich przemyśleń.
-Dobrze, co z nimi? -Pierwszy takt.
Pomyśl o nim jak o solowym fragmencie,
reszta to tylko echo.
Różnica jest bardzo subtelna, ale to bardzo ważne.
-Tak. -Pierwszy takt także
-powinien być bardziej przejrzysty. -Dobrze. Tak.
Chcę, żebyś uchwyciła tempo. Musi płynąć.
-Brzmi dobrze. Zrobię to. -W porządku?
Przepraszam, panie DeSousa,
ale nie możemy panu dać pożyczki.
Ale ona nie jest dla mnie.
To dla dzieci. Dla muzyki.
Wiem. A program, który chce pan rozpocząć,
-brzmi świetnie. -Program?
-Nie robię programu telewizyjnego. -Nie, program muzyczny?
Ach tak, po prostu nie nazywam go programem muzycznym.
Nazywam go: "Muzyka i dźwięki, które tworzą rodzinę".
Złożył pan wniosek o pożyczkę jako osoba prywatna.
A jako poręczenie podał pan
Beethovena, Mozarta i... Czajkowskiego.
Tak, znam to. Podoba mi się!
No proszę. Podoba jej się. W takim razie warto było tworzyć.
Ale rozumie pan, że w rozumieniu umowy pożyczkowej
to są tylko imiona kompozytorów.
Nie mają żadnej wartości.
Powiedz jej, że oszalałbyś bez ich muzyki.
Nie, bo się rozpłaczę, jak to powiem.
Zobaczmy, poza tym wpisał pan tylko tykwę do mate.
Mate? Tykwa do mate?
A jej wartość opisał pan jako: "Zależna od osobistego zdania o mate"?
Żartowałem, wie pani, to był żart!
Nie ma pan historii kredytowej, jeszcze nie widziałam czegoś takiego.
-Żadnych kart kredytowych, hipoteki? -Nic.
-Dom, nic? -Nie.
-Nikomu nie jestem nic winny. -Niespotykane.
Wygląda, jakbym nie istniał, prawda?
-Tak to widzi bank. -Nie rozumiem.
Bank daje pożyczki osobom, które zarobią pieniądze,
żeby je oddać.
Po prostu wezmę drugą pożyczkę i wam oddam.
Nie, jak bank ma panu zaufać?
Daję słowo. To ja, mówię pani.
Pani jest bankiem. Proszę mi zaufać.
Nie jestem bankiem. Pracuję dla niego.
Przepraszam, muszę pójść na to zebranie.
Dobrze.
Bardzo dziękuję za wasz czas.
Wiem, że pani nie jest bankiem.
Jest pani "bankiem pomysłowych rozwiązań dla twórczego życia".
Proszę posłuchać, tak naprawdę to tylko slogany.
Są nieprawdziwe.
To niech będą prawdziwe. A gdybym był kartoflanym rolnikiem?
I przyszedł do pani, mówiąc: "Chcę posadzić pomidory".
Chcę pożyczki na pomidory, a pani spyta:
"Zna się pan na sadzeniu pomidorów"?
A ja powiem: "Nie, ale dajcie mi pożyczkę".
Wtedy jej nie dostanę, prawda?
-Nie. -Ponieważ sadzę kartofle.
A gdybym wszedł i powiedział: "Jestem pomidorowym rolnikiem,
chcę sadzić pomidory".
Mówię dokładnie to samo, wie pani?
Jestem muzykiem. Dam wam muzykę.
Cześć, Jordanie. Gdzie jesteś?
O Boże! Tak mi przykro, kochanie.
Nie, poczekaj, zostań z nauczycielkami. Zaraz przyjadę.
Już jadę, dobrze? Dobrze, pa.
Cholera! Zapomniałam, że dzisiaj odbieram syna ze szkoły.
Podwieźć panią?
-Nie, nie trzeba. -Tak, podwiozę panią.
Chodźmy. Mam pojazd, chodźmy.
-Dobrze. Jeśli nie ma pan nic przeciwko. -Nie mam.
Powinien zostać przy kartoflach.
Dobrze!
-Hej, naprawdę... -Wiem, bardzo przepraszam.
Przepraszam. Nie powinienem. Już sobie idę.
-Świetnie! -Nie, nie pójdę.
Pójdę do takiego małego przytulnego pomieszczenia i się zdrzemnę.
Brzmi świetnie.
Obiecuję, że zamknę ryj.
Dziękuję. Dobrze.
Zacznijmy w tym samym miejscu.
W porządku, dobrze.
Tu jest wejście.
Dobrze, jesteśmy. Witaj, młody człowieku!
Cześć, mogę cię o coś poprosić? Potrzymasz mi na chwilę rower?
-Tak, proszę? Mam twoje słowo? -Ma pan moje słowo.
Doskonale.
-Hej, maluchu! -Mamo!
Hej! Bardzo przepraszam, wynagrodzę ci to.
-Jordanie, to pan DeSousa. -Dzień dobry!
-Cześć! -Mam na imię Rodrigo.
-Jak się masz? -Dobrze.
-Grasz na pianinie? -Nie.
Nie gra na niczym.
Dzień dobry! Kto chce zagrać w grę?
Ja!
Chodźcie! Usiądźcie w kółku, no już!
Zróbmy kółko. Dobrze. Świetnie.
Zapraszam. Kto z was ma serce?
Wszyscy? Wy też macie serce?
Możecie dołączyć, chodźcie.
A jaki dźwięk wydaje serce?
Nie ma to jak przystojny mężczyzna.
Zwłaszcza z gitarą.
Dobrze! Słuchajcie, weźcie swoje instrumenty, proszę.
Na czym stanęliśmy? Na biciu serca, prawda?
Bicie serca. To jak ono brzmi?
Więc... Dobrze.
Pomożecie swoimi rurkami?
A teraz kołatki, dobrze?
Tak jest, eso.
Missisipi hot dog!
Palo, palo, palo Piękny palo, palo, hej
Piękny Palo, palo, hej
Palo, palo, palo Piękny palo, palo, hej
Piękny Palo, palo, hej!
To jest to! Perkusja. Twoim instrumentem jest perkusja.
Absolutnie, a jak już go znajdą, to nie ma powrotu, wie pani?
Tak, już nigdy pani nie zaśnie.
-Ekscytujące! -Ale on będzie radosny.
Mam dla pana czek.
Czek?
-To od pani! -Tak.
Chciałam powiedzieć, że podoba mi się, co pan robi.
Dziękuję.
Muszę go odwieźć do domu na obiad.
-Dobrze. -Dobrze.
Może kiedyś wam coś ugotuję.
-Umie pan gotować? -Coś wymyślimy.
Kurwa! Bzdury!
-Thomasie? Czy coś jest nie tak? -Chodzi o kodę.
To ta cholerna koda. Boże!
Co ja sobie myślałem, do cholery?
To wtórne bzdury. Wytnij to!
Dobrze, mam wyciąć kodę?
Tak, wytnij sukę jak wiejski konował.
Nie, nie wycinaj kody.
Maestro mówi, żeby ją wyciąć.
Wiem, ale to ja dyryguję, więc zajmę się tym.
Dobrze, Thomasie, nie komplikuj tego.
Nie jest wtórna! To piękna, prosta miłosna piosenka.
O Boże! Nie mów... Co?
Cholera! Kurwa! Co u diabła...
Zniszczyłaś to dla mnie.
Teraz mam o tym myśleć jak o miłosnej piosence?
To nie pieprzona miłosna piosenka!
Dobrze, może wrócisz do domu się przespać?
Właściwie to może wszyscy wrócimy do domu?
Jutro wrócimy odświeżeni, dopracujemy utwór i go zagramy.
Żaden problem!
Wszyscy gotowi?
No to dobrze.
Dobra, zaczynamy.
Mam kawę dla wszystkich.
-Naprawiłem go. -Nie mam trzeciej strony.
Musisz skleić górę starej czwartej z nową stroną 36.
Kochana, miałaś rację, wiesz?
To miłosna piosenka! Potrzebowała uproszczeń.
Już była prosta. Nie potrzebowała uproszczeń.
Tak naprawdę to teraz jest bardziej złożona.
Kochana, słuchaj. Wiem, że to trudne.
I że to twój pierwszy koncert, ale posłuchaj!
Bardzo chcę, żeby dobrze wyszło, więc mogłabyś tego spróbować?
Dobrze.
Zaczynamy od kody, w porządku.
Esther, grasz coś zupełnie innego.
Gram to, co napisał maestro.
Dobrze, ale to z niczym nie współgra.
Nie, uważam, że jest bardzo fajne.
Ben, dlaczego tak tam stoisz?
W utworze nie ma już klarnetu.
Poczułem, że to było jak lukier na lukrze.
Dobra, dosyć tego. Pozwól na bok.
Nie wiem, dlaczego to sobie robisz.
Ale zniknęło wszystko, co starałam się
przekazać w tym utworze.
Tego chce kompozytor!
Daj mi z nim chwilę, Esther.
Chcę dopilnować, by maestro dostał to, czego potrzebuje.
Ja jestem dyrygentką i to ja dopilnuję,
żeby dostał to, czego potrzebuje.
Odsuń się, kurwa!
To był wielki zaszczyt. Jest pan geniuszem.
Dziękuję, skarbie.
Hej, Esther? Czy ona odeszła?
Tak to odebrałem.
Esther, zaczekaj, proszę.
Bardzo cię przepraszam, możemy o tym porozmawiać?
Naprawdę myślałam, że coś w sobie masz.
Ale chyba mówili o tobie prawdę.
Zaraz, co? Co o mnie mówią?
Znalazłam rozwiązanie!
Clark, przejmiesz partię Shawna,
a ja przepiszę partię Esther.
-Żeby zagrał ją Shawn. -Nie, nie, nie...
Tak, to żaden problem.
Nie chcę tego!
Macie wszystko? Krążkowy Rodney musi poćwiczyć sygnały.
Jesteśmy w dupie, więc możemy sobie pooglądać,
jak podrzuca krążkami. Śmiało!
Ludzie! Goście wchodzą za 15 minut.
Patrzcie na to!
-O Boże. -Przestań.
W takich chwilach żałuję, że starzy we mnie nie wierzyli.
Wiesz co? Trudno, pieprz ich!
Teraz musisz po prostu zagrać krwiście.
Dobra, czy każdy wie, co robimy?
-Dobrze. -Nie.
-Dobra, Shawn. Zrobimy... -To jest koszmar!
Wiem, że to koszmar. To kurewsko straszny koszmar.
Przykro mi, że musisz go ze mną śnić,
ale dokonamy czegoś niesamowitego, jeśli wytrzymasz
-i dotrwasz do końca! -Wcale nie!
-Hej! -Hej!
-Co to za miejsce? -Nie mam pojęcia!
Moja przyjaciółka tu dziś występuje.
-Jak się masz? -Dobrze.
Umówiłam się na operację na przyszły tydzień.
Mówiłaś komuś?
To zbyt trudne. Co im powiem?
Albo mam dwa miesiące przerwy, albo to koniec, jeśli się nie uda.
Czy lamentujesz nad nocą, która idzie za dniem?
Nad deszczem, który przychodzi po słońcu?
Czy narzekasz na brzydotę obecną w życiu?
Vítězslava Kaprálová zmarła w wieku 25 lat.
Ale zanim to się stało, napisała i dyrygowała ponad 50 utworów,
w czasach, kiedy kobiety miały być muzami, a nie artystkami.
Więc dzisiaj świętujemy odnalezienie własnej drogi.
Kiedy czas robi zmianę warty
Zapowiadając Nowy Rok
Niech będzie dobry
Niech dobre będzie to, co przyszłość
skrywa jego milczeniem
A teraz, bez zbędnych ceregieli, proszę zachwycić się Kryształowymi Brutalami.
-To była Lizzie, jest niesamowita! -Świetnie śpiewa!
Co zrobisz, jeśli powiedzą, że już nie możesz grać?
Nie ma żadnego "jeśli". Dzwonili do mnie po południu.
Jestem skończony.
Ale wszystko spoko.
Jak to "wszystko spoko"?
Zostało mi tylko parę lat. Zdarza się.
-Muszę przejść do planu B. -Planu B?
Nie masz go?
Nigdy o nim nie myślałam.
Może to powinien być twój plan B.
Chyba powinnaś to zrobić. Zainteresuj się tym.
-Naprawdę? -Tak.
Dałabyś radę z jakimiś sześcioma.
Cześć, Cynthio. O Boże, ty jesteś Kevin Majors?
Jesteś Kevin Majors!
Kevinie, to Gloria, moja szefowa.
Byłam tam, kiedy zdobyłeś 12 punktów
w meczu ze Spursami w ostatnich 80 sekundach.
Nic nie wiesz, ten facet jest fantastyczny.
O mój... Jest niesamowity!
Niesamowity. Jesteś niesamowity.
Też jestem waszym wielkim fanem.
Może kiedyś porozmawiamy o programie świadczeń dla darczyńców.
Glorio, może się dosiądziesz?
Nie. Wiecie co? Życzę wam świetnego wieczoru.
Mogę poprosić o martini?
Shawn, musisz się teraz skupić.
Wystarczy, że zagrasz tę nutę, zamiast tych wszystkich.
-To będzie prawie ten sam efekt... -Hailey!
-Co? -Mam rozwiązanie.
Nie, nie teraz! Właśnie przerobiłam cztery partie.
Korzystam z podręcznej broni.
Używając twojej analogii, mam cholernie dobry pocisk.
Tak naprawdę to uważam, że teraz brzmi lepiej.
Jest o wiele prostszy.
Nie rozumiem, dlaczego od początku taki nie był.
Jak chcesz.
Chwileczkę.
-Hailey, miło cię widzieć! -Wisiał mi przysługę.
Ale po dzisiejszym dniu to ja będę wisiał tobie.
Joshua Bell. Hej, wiem, że raczej nie występujesz w takich miejscach.
Wiesz, że to on dał mi wielką szansę, jak miałem...
Czternaście lat? To będzie dobra zabawa!
Miałeś okazję przejrzeć partie?
Wiesz, chciałbym usłyszeć twoje zdanie.
Może mogłabyś przekazać mi swoją wizję.
-Tylko kilka rzeczy jest... -Oczywiście.
-Lizzie! -Co?
Musisz coś zaimprowizować przez pięć minut!
Co? Czemu, czemu?
Cholera, Joshua Bell? Cześć.
Jasne, urodziłam się, żeby improwizować.
Więc w części, gdzie jest napisane molto espressivo,
uważam, że zdecydowanie powinniśmy to podkreślić.
W Pradze mamy takie powiedzenie.
Sto razy nic zabiło osła.
To mi się kojarzy z domem.
Występujesz w cyrku?
Nie? Mnie możesz powiedzieć.
Jak twoja technika dyrygencka?
Mam nadzieję, że jest dobra. Uczyłam się od najlepszego.
Thomas mnie uczył.
Właściwie bardziej chodzi o to, co jest tutaj, a dopiero później
o to, co robisz dłońmi.
Jeśli za tobą podążymy, zdawaj sobie sprawę z tego, co masz w głowie.
Jeśli przekażesz nam to w jakiś sposób, na przykład tak czy tak,
-to się uda, więc... -Tak.
Wydajesz się wiedzieć, czego chcesz.
Miło mi słyszeć, że sprawiam takie wrażenie.
Wasza dwójka. Już ją pocałowałeś?
Nie? Już prawie północ,
a komunizm zjawi się tu o 1:00 w nocy.
No dalej! Na co czekasz?
A ty, madame.
Co sądzisz o powstaniu proletariatu?
Dziwna odpowiedź.
Witajcie, serdecznie przedstawiam państwu
nowe dzieło Thomasa Pembridge'a.
Thomasie, zechciałbyś coś powiedzieć?
No dobra, jasne.
Bardzo ci dziękuję, Hailey,
i tym wspaniałym młodym muzykom.
Dziękuję ci, Joshua.
Wiecie, napisałem to dla przyjaciółki,
która bardzo dużo dla mnie znaczy.
Włada moim sercem, ale oczywiście nie widzę jej tutaj,
więc...
To tyle. Jak mawiał Arystoteles,
ja pierdolę, naprawdę.
Pieprzyć to.
Na zdrowie. .