MOZART W MIEJSKIEJ DŻUNGLI
Tak! O Boże.
Jezu!
-Czy ty w ogóle masz prawo jazdy? -Tak. Angielskie.
-Liczy się? -Wygląda na to, że nie.
Skoro mamy okazję, to moglibyśmy się stąd wyrwać
i pojechać na weekend do Sag Harbor.
Nie chcesz ich poznać?
Pewnie, że chcę! Cieszę się na to.
No ale wiesz, rodzice, dzieci...
Nie jest łatwo im kogoś przedstawić.
-Za późno, już nas zobaczyli. -Co?
Dzień dobry!
Thomasie, masz być sobą,
dobrze się bawić i...
Z tym, że czasem potrafią być trochę...
A ty mógłbyś...
Co?
Nieważne. Chodźmy.
-Witamy! -Cześć.
Glo, kopsnij tu swój tyłek!
Słyszałaś, Glo. Kopsnij tam swój tyłek.
-Cześć, kochanie. -Cześć, tato.
-Cześć. -Dzień dobry.
-Cześć, mamo. -Miło was widzieć.
Tak, kochanie.
Przedstawiam wam Thomasa Pembridge'a.
-Dzień dobry. -Miło was poznać.
Musisz być wyjątkowy.
Nigdy nie przyprowadza chłopaków do domu.
Ma okropny gust do mężczyzn.
-Ty to powiedziałeś. -Dowcipniś.
-A to jest ze studniówki. -Nigdy nie widziałem tylu włosów!
A jej partner? Boże. Wygląda jak pryszczaty jeżozwierz.
Obecnie jest właścicielem firmy wartej siedem miliardów.
Boże! A co to za tłuścioszek?
To Glo, gdy miała 12 lat.
Nazywaliśmy ją Ciasteczkową Księżniczką.
Naprawdę? Witaj, Ciasteczkowa Księżniczko.
Wystarczy. Byłam dużą dziewczynką.
Obiecałam sobie, że zrzucę 20 kilogramów
i przeprowadzę się gdzieś, gdzie jest biblioteka,
najszybciej, jak to możliwe.
Chyba trafiliśmy w czuły punkt. Zawsze uważała się za lepszą od nas.
Ciągle muszę ją namawiać, żeby się wyluzowała.
Tato, to nieprawda.
Kłamstwo też nie.
Mamo, w kuchni mam twój ulubiony strudel.
Jakie masz plany wobec naszej córki?
Na pewno nie ślub! Myślicie, że chcę być tym piątym?
No to koniec, kochanie. Nie będzie wnuków.
-No nie! -Ale miał minę!
Naprawdę myślał, że go maglujemy!
-Nabrałem się. -I to jak!
Niezłe.
Co tak was bawi?
Twoi rodzice się nade mną znęcają.
Uwielbiam ich. Są świetni.
Cieszę się, że się dogadujecie.
Pa, Glo!
-Poszło doskonale. -Pa! Odwiedź nas niedługo!
Cieszę się, że dobrze się bawiłeś.
Też byś się dobrze bawiła,
gdybyś wyjęła z tyłka ten gigantyczny kij.
Wyjmę, a potem walnę cię nim w łeb.
To rozumiem. Słuchaj, musimy jechać do ciebie.
Mam gościa.
Wolałabym spędzić noc sama.
Co ja takiego powiedziałem?
Nie wiem, co sobie wyobrażałam.
Jest czwarta nad ranem i nadal nie możesz zasnąć?
Może muzyka ci pomoże.
Johannie Sebastianie! Nie przestawaj grać.
Ale nie graj dla mnie, bo jestem w domu.
Nic mi nie jest, nie...
Człowiek bez domu, który mówi, że jest w domu.
Więzień, który mówi, że jest wolny.
To dziecko, geniusz czy szaleniec?
Zamknij się, Johannie Sebastianie!
Co to za hałasy?
Przepraszam, maestro. To Johann Sebastian.
Boże, znowu puszczasz w domu bańki!
Muszę! Próbuję czegoś się nauczyć,
co się nie uda, aż nie zasnę, a nie mogę spać,
póki się tego nie nauczę.
Widziałem, jak Melody Yang zrobiła niesamowitą bańkę,
dużą, w której później umieściła małą,
a wokół nich kręciła się jeszcze jedna.
Chciałem ci coś powiedzieć...
Słucham, mów!
Chodzi o mnie i Glorię.
Nie wiem, co ja wyprawiam.
Na początku świetnie się bawiliśmy.
Dobrze nam się spędzało razem czas i...
A nagle bez przyczyny się zmieniła.
Zawsze tak jest.
Już się dobrze nie bawimy.
Jednego dnia jest dobrze...
A kolejnego dziwacznie. I nikt nie wie dlaczego.
To jak w orkiestrze.
Była razem. Potem się rozdzieliliśmy, teraz znów się zeszliśmy,
ale kto wie, co będzie dalej. Norma.
Wszystko się zmienia.
Co powiesz na to klejące?
Pamiętam!
Masz trochę...
Skończyło się przed Wenecją.
-Tak. -Cholera!
Ale spróbuj tego.
Dobra...
-Spróbuj. -To idiotyzm!
Wyczuj to.
Boże. Patrz na to.
Mam wrażenie, że w naszym związku gram drugie skrzypce.
Wiem, że jestem drugim skrzypkiem.
Czemu tak mówisz?
Jak mam namówić muzyków?
To zbyt kameralne dla orkiestry.
Nie lekceważ potęgi pizzy i piwa.
Na nich zbuduję całą knajpę.
Alarm pożarowy. Musimy iść na dziedziniec.
Zostawcie rzeczy.
Uważaj, tubo.
-Esther Ohnn? -Tak.
Jestem twoją fanką.
Wiem, że to brzmi dziwnie.
Sądzę, że świetnie zrobiłaś, rezygnując z posady
u Juilliarda na rzecz Filharmonii w Moskwie.
I że grałaś z Björk...
Jestem Hailey Rutledge.
To ty obrzygałaś Andrew Walsha.
W zasadzie to zwymiotowałam obok Andrew Walsha.
Zwolnił mnie.
To dobrze. Po tym, jak kazał mi ręcznie prać jego ciuchy,
sama uciekłam. Koszmarny facet.
Fakt, jest okropny.
Miło spotkać kogoś, kto też się wyrwał z sekty.
Słuchaj, zbieram muzyków na pewne wydarzenie.
Chciałabyś zagrać?
Można na tym zarobić?
Lubisz darmowe piwo?
-Tak. Kto dyryguje? -Ja.
No dobra.
-Co? -Zrobię to. Szok, co nie?
Tak, wielki szok.
Do zobaczenia na próbie.
To złamanie kości śródręcza,
co tłumaczy przewlekły stan zapalny.
Mogę dostać kolejną serię zastrzyków?
Możemy je kontynuować, fizjoterapię też,
ale najprawdopodobniej i tak czeka panią operacja.
Jeśli wszystko pójdzie dobrze,
istnieje możliwość, że wciąż będzie pani mogła grać.
Nie rozumiem.
Słucham?
Tego plakatu. Jest dla pielęgniarek czy dla nas?
LICZ TĘCZE, A NIE BURZE
CENTRUM ORTOPEDYCZNE
Co ci się stało?
Za dużo trójek.
Za dużo Bacha.
"Trójek"? Grasz w kosza?
Tak. Kevin Majors. New York Knicks.
Cynthia Taylor. Filharmonia Nowojorska.
Super. Potrafię genialnie zagrać Dla Elizy na pianinie.
Tak?
-Przynajmniej kiedyś. -Miałeś operację?
Tak, dziesięć dni temu. A co z tobą?
Mam rozwaloną kość śródręcza.
Kolega z drużyny też to miał. Wiesz, co mu pomogło?
Bourbon. Ze mną.
Pewnie sam bourbon.
Lepiej nie pij go beze mnie.
Tak na wszelki wypadek.
Pani Taylor? Oto pani recepta.
Proszę nie obciążać tej ręki. Zrozumiano?
Jasne.
Dom!
Tak jakby.
-Dobrze, że nie musieliśmy się włamywać. -Fakt.
Ale nie wierzę, że to wszystko tu zostało.
Maestro mówi, że bańki mogą zostać,
bo jesteśmy z nimi w jednej bańce.
-No nie wiem. -Cześć.
-Dobry.
-Dzień dobry. -Hej.
Zastępujesz Betty?
Tak. Tylko do czasu przesłuchań, co świetnie się składa,
bo mam na koncie 40 $.
Wiesz, co zagrasz?
-Mam kilka pomysłów. -Daj znać, jeśli potrzebujesz pomocy.
Dzięki.
Brakowało mi tego.
-Witajcie! -Maestro!
Rozejrzyjcie się.
Wróciliśmy do domu. Czemu jest was tak mało?
To kameralny skład na galę dla darczyńców.
Co?
Cześć. Siadajcie, proszę.
Siadajcie.
Jak się macie? Dobrze?
-Tak? -Dobrze.
-Nie jesteście zmęczeni? -Nie.
Dobrze.
Te drzewa są włączone? Wydaje mi się, czy one...
Są podświetlone.
-Świecą się. -Świecą się.
Zaczynajmy.
Maestro.
Pora na twoją...
Kontynuujmy próbę.
-Musisz odpocząć. -Nie ma potrzeby.
Nic mi nie jest.
Grajcie, dobrze?
Poćwiczcie.
A ja będę nadzorował was stąd.
-Grajcie. -Pomóżmy mu.
Jak najlepiej potraficie,
bo musimy...
Tego nie będziemy grać!
Tylko na rozgrzewkę, dobra.
O matko!
Hailey?
Cynthia?
Tanya?
Co za drzewa!
Obudziłeś się?
Tak. Cześć.
-Cześć. -Jestem Rodrigo DeSousa.
Wiem. Jesteś na plakatach.
To prawda. A ty jesteś...
-Ochroniarzem. -Nigdy wcześniej cię tu nie widziałem.
Pracuję tu od 25 lat.
Która godzina?
-3:00. -Teraz?
-Wyspałeś się? -Tak. Potrzebowałem...
Mam ochotę na mate. Też chcesz?
Na co?
Byłeś tu, gdy Pembridge dyrygował Eroikę?
Kiepsko to pamiętam.
Jakby...
Wybacz, ale czasami po prostu w trakcie zasypiam.
-Czemu? -Nie wiem. Lubię jazz, Coltrane'a.
Jasne. Coltrane, bezdyskusyjny.
Można znaleźć powiązanie ze Strawińskim.
Ale co z Beethovenem, Chopinem, Bachem?
Nie lubisz takiej muzyki?
Jest w porządku, ale...
Dla mnie muzyka musi mieć ten rytm,
uderzenie, jakie są w jazzowych solówkach.
Jak myślisz, co by musiało...
Co by sprawiło, żeby bardziej ci się podobało?
-Lepsze stroje. Co ty na to? -To na pewno.
Są strasznie sztywne.
Widziałeś Koty? Na Broadwayu?
-Ten musical. -Nie.
Mają tam wąsy i tak dalej.
To coś zupełnie innego.
Dam ci kilka biletów na kolejny sezon.
Wpadnij na jakiś koncert,
może zmienisz zdanie.
Chociaż trochę.
Wątpię. Bez urazy.
Ale mógłbym przyprowadzić wnuka.
Gra na skrzypcach.
W zasadzie to grał. Już nie.
Lekcje były zbyt drogie.
A on nie miał samozaparcia. Dzieciaki.
Gdy dziecko się bawi
albo biega,
w głowie słyszy muzykę.
Dzień dobry.
Słyszę, że prace postępują.
-To druga część? -Tak, tworzy się.
-To dla ciebie. -Dziękuję!
Wróćmy do utworu, nad którym poprzednio pracowaliśmy.
-Dobrze. -Ale bez muzyki. Zaprezentuj się.
Dobrze, naprawdę.
Pokaż, jak dajesz sygnał fagotom.
Jasne.
Ekstrawagancko. Gdzie się tego nauczyłaś?
Kuchar tak robił na filmiku na YouTube.
Czyli to jego ruchy.
Co ten utwór dla ciebie znaczy?
Opowiada o opuszczeniu Czechosłowacji po wojnie...
Nie. To zwykłe streszczenie.
Nie możesz dyrygować utworu, który po prostu ci się spodobał.
Chcę, żebyś znalazła utwór,
który do ciebie przemówi,
który zinterpretujesz jak nikt inny...
-Hailey! Cześć! -Hej.
Co słychać? Musimy pogadać.
Teraz będziesz pojawiał się znikąd?
Mieszkam tu.
-Nieprawda. -Mówiłeś, że tymczasowo...
Jesteś gościem! Pozwolisz?
Widzisz, że mamy lekcję.
Uczysz się od najlepszego?
To prawda.
-Jest najlepszy! -Wiem.
-Szczęściara. -Dziękuję, ale chcielibyśmy...
-Możemy porozmawiać? -Może nam pan
dać chwilę, maestro? Chodź ze mną.
-Hailey! -Co?
Chcesz mieć ze mną dziecko?
-Co? -Zróbmy sobie dziecko. Nasze.
Już idę!
Robię teraz coś, co jest dla mnie ważne,
i będę wdzięczna, jeśli nie będziesz
mi w tym przeszkadzał.
Nie będę.
-Przepraszam. -Chcesz się uczyć czy nie?
Chcę, i to bardzo. No to wracamy do...
Ciągle tu siedzi. Idź stąd.
Cześć, Cynthio!
-Maestro? -Hej!
Ładnie tu.
Mnie pasuje. Zrobię to dla ciebie.
-Mogę się wprowadzić. -Co?
Zamieszkać tu. Ostatnio mieszkałem u Glorii.
Teraz mogę tu. Czemu nie?
Będzie fajnie.
Chwila. Bradford nie przyjdzie na otwarcie?
Nie, jest w trasie ze swoim dokumentem.
To dla niego bardzo ważne.
A to jest ważne dla ciebie! Powinien tu być.
Fakt, powinien.
Tak.
A Rodrigo? Przyjdzie
-zobaczyć twój wielki moment? -Chciałam go zaprosić,
ale spytał, czy chcę mieć z nim dziecko, więc...
-Że co? -Nie mówił poważnie.
-Skąd wiesz? -Bo go znam.
Spytałaś go kiedyś,
co tak naprawdę jest między wami?
Nie muszę. Sama to wiem.
Niczego nie ma.
W porządku, tylko przypadkiem na niego nie czekaj.
Obudź się.
Manu. Widzę same pieprzone świetliki.
Manu.
Dobrze cię widzieć!
Wyglądasz jak gówno.
A czuję się jak gówno,
które zrobiło gówno.
Napijesz się czegoś?
Poproszę piwo.
I tequilę.
Rozumiem. Cynthio, spójrz.
-Moja skrzynka. -Co to?
W środku są baterie i przewody.
Przechodnie płacą za porażenie prądem, żeby dowieść, że mają jaja.
-Sprawdzimy, czy działa? -Nie trzeba.
Pamiętasz maestra Riverę?
Zabrał mi to i gdzieś schował.
Zamknął z resztą moich rzeczy!
Maestro Rivera prosił przed śmiercią, żebym ci to przywiózł.
Mówił coś o mnie?
Niewiele.
Kochanki maestra.
To ta aktorka...
Ale co to znaczy?
Kto wie?
Nie cierpiał. Dostał leki.
Nie.
Rodrigo.
Poraź mnie.
Prądem!
Wiem, ale nie ma baterii.
Patrz.
Oczywiście, maestro.
Spójrz na nich, zebrała się połowa Wall Street.
Nie zdziwię się, jeśli zaraz wparuje tu SCC.
Dziś się odkuję.
Czuję to.
Nawet jeśli będę musiała przetrzepać kieszenie płaszczy.
-Słucham? -Jesteśmy w świetnej sytuacji finansowej.
To był żart, całkowicie prywatny.
Jeśli pani pozwoli...
Mój Boże. Wyglądasz wspaniale.
Wybaczcie. Obowiązki wzywają.
-Cześć. -Cześć.
Jeśli chodzi o wcześniej...
Trochę przegiąłeś.
Wiesz, czym jest ciemna materia?
-Co? -Ciemna materia.
Jest wszędzie wokół nas.
Wiesz, skąd to wiemy?
Nie.
Bo wszechświat rozszerza się
i kurczy w tym samym czasie.
Powiększa się i zmniejsza.
-Jasne. -Jak płuca.
Jesteś gotowa na zmiany?
Tak. Myślę, że już się zaczęły.
-Znowu jestem na wygnaniu. -Co zrobiłeś?
Nie wiem!
Zawiozłem ją na Long Island i z powrotem.
Nie wiem.
Dzień dobry, maestro. Przejdę do rzeczy.
Chciałabym zagrać ze swoimi muzykami pana nowy utwór.
-W życiu! -Znowu piszesz?
-Tak i nie. -To świetnie!
-Dziękuję. -Wspaniale.
Ten utwór jest ekscytujący, mroczny, odważny i bardzo smutny.
Chciałabym to zagrać
w nowej przestrzeni artystycznej na Brooklynie.
-Zgódź się. -Oszalałeś?
Jesteś gwiazdką muzyki elektronicznej.
Tylko gwiazdką?
Na Brooklynie są twoi słuchacze!
Mówił pan, że utwór musi do mnie przemówić.
Naprawdę się w niego wczułam.
Wiem, że pewnie inni
biją się o niego, ale...
Nie biją.
Mało kto go zna.
Wystarczy. Idź już.
No chodź!
-W porządku. -Tak!
Mam kilka warunków.
Brawo!
Dziękujemy za przybycie.
Wróciliśmy w wielkim stylu.
Jesteśmy silniejsi, lepsi, a przede wszystkim
jesteśmy razem.
Ona ma takie wielkie...
Ma wielkie serce. Gloria Windsor.
Wielkie serce. Jak koń.
Jak koń?
Dziękuję, maestro. Wszyscy tutaj mamy wielkie serca, jak konie.
Bo zależy nam na tym mieście i na tej orkiestrze,
dlatego mamy zaszczyt poprosić państwa o wznowienie dotacji
na rzecz Filharmonii Nowojorskiej.
Mamy dla państwa wspaniałą wiadomość.
Gloria jest w ciąży.
Warren Boyd też jest w ciąży. Tak jak Bob Związkowiec
i Cynthia. I wy wszyscy.
Ja też jestem w ciąży.
Dlaczego? Bo ogłaszamy nasze największe przedsięwzięcie.
A dokładniej mówiąc, otwieramy
Nowojorską Orkiestrę Juniorów.
Tak!
Jednak zanim to nastąpi, nasza główna orkiestra
pilnie potrzebuje państwa wsparcia,
więc jeśli zechcieliby państwo wyjąć czeki...
Każde dziecko, które chce nauczyć się grać,
może do nas przyjść.
Albo my przyjdziemy do niego.
Ta wspaniała wizja przyszłości
spełni się tylko z państwa teraźniejszym wsparciem...
A jeśli jakieś dziecko nie ma instrumentu,
a większość nie ma,
dostanie go od nas za darmo!
Tak!
-Chcesz coś dodać? -Wszystko powiedziałeś.
-Dobra. -Proszę państwa!
Prosimy o hojne datki i...
Niesamowite! Nie mieliśmy pojęcia!
-Jesteśmy pełni niespodzianek. -Tak.
-Jesteśmy pełni... -Wiem.
Czekaj!
Możemy prosić o chwilę prywatności?
Bardzo dziękuję.
Jesteś wściekła? Nie umiem poznać.
Co?
Co ty wyprawiasz?
-Próbuję nas uratować! -Przestań!
-Próbuję rozwiązać sytuację! -Nie rzucaj!
Nie możesz mówić tego, co zechcesz!
Nie!
Przedyskutujmy to. Jeśli będziesz tak...
Musisz mi mówić takie rzeczy!
Mówiłem!
Nieprawda! Nie kłam!
Ciągle mówię, ale mnie nie słuchasz!
Chcę tylko...
Proszę cię.
Glorio!
Nie! o!