MOZART W MIEJSKIEJ DŻUNGLI
Świetnie. Wspaniale. Wielka głębia.
Dzień dobry. Cześć.
Alessandra bardzo chciałaby podziękować osobiście,
ale odpoczywa przed dzisiejszym koncertem.
Więc powiem to za nią.
Pa, pa.
Tak?
Diva obiecała dziś...
A tak, dobrze. Proszę. Cztery bilety VIP dla Waszej Świątobliwości.
Ale proszę pojawić się wcześniej, bo zrobi się pierdolnik.
O Boże! Dobra.
Przepraszam.
Tak. Dobrze. Dziękuję.
To szynka, którą ktoś kazał mi ci przekazać.
Bardzo wyjątkowa szynka od Donatelli Versace.
Je tylko ten rodzaj, kiedy już je.
Mam ją odstawić?
Położę tutaj, gdybyś zgłodniała.
Mogłabym może poćwiczyć zmianę kostiumów...
Wszystko dobrze?
Rozmawiałam.
Z kim?
Z Marią Callas.
Powiedziała coś miłego? Życzyła ci szczęścia czy coś?
Powiedziała, że jestem głupkiem.
-Hailey. -Tak?
Chcę, żebyś poszła do Rodrigo i zadała mu pytanie.
Wydaje mi się, że z tobą będzie bardziej szczery.
Jeśli chodzi o ten współczesny utwór, to muszę powiedzieć, że brzmi...
Słuchaj, gdybyś mógł stać jak najczęściej
przed kamerami, to byłoby świetnie!
Trzy zdalnie sterowane kamery są na tratwie,
a reszta kamer jest na łodziach.
Nie będą ci przeszkadzały w dyrygowaniu.
Przypomnij mi, jak masz na imię?
Kyle.
Kali. Mógłbyś wyjść, Kali? Proszę.
Oczywiście.
Dziękuję.
Pamiętaj, że dotarcie na plac zajmie ci 15 minut.
Jeśli będziesz chciał się wysikać...
Nie będę, Bobie Związkowcu.
Bobie? Kim jest Bob? Nazywam się Kyle.
Kali.
-Cześć. -Hej, Hailey!
Tak się cieszę, że cię widzę! Co się dzieje?
Jest trochę spięta. Rozmawia z Callas, więc...
Jest taka intens... Rozmawia z Callas... Dobrze.
-Tak. Jest dobrze. -Dobrze.
Kazała mi zadać ci pytanie.
Dobrze.
-Maestro! -Beppi.
Przyszedłem życzyć ci merda! Tanta merda!
I chciałem spytać, czy rozważysz przyczepienie tej kamery
podczas koncertu.
To maleńka kamera.
-Kamera? -Tak.
Pozwoli publiczności z całego świata patrzeć oczami dyrygenta.
Nie.
Próbowałem. Jak się ma?
Przygotowuje się? Śpiewa w myślach?
Tak. Śpiewa w myślach.
Może jej też powinieneś życzyć tanta merda?
Życzyć jej szczęścia? Zabiłaby mnie.
-Tak. -No cóż!
Oto i my! Super drużyna!
-Dobrze, więc... -Dobrze, więc...
Chce wiedzieć, czy jesteś w niej zakochany.
-Czy jestem w niej zakochany? -Tak.
Czy jestem w niej zakochany?
Dlaczego...
Czy jestem w niej zakochany. Czemu...
Czemu ty mnie o to pytasz?
Ty. Ze wszystkich ludzi. Dlaczego o to pytasz?
Jak to "ty, ze wszystkich ludzi"?
Potrzebuję mate. Dobrze? Potrzebuję mate.
Dobrze. To chyba bardzo proste pytanie.
Jesteś w niej zakochany czy nie jesteś?
Hailey, wiesz... To znaczy...
Dobrze. Jestem zakochany w jej muzykalności.
Kocham jej głos, wiesz? Zawsze go kochałem.
Kocham jej warsztat.
Kocham to, jak wygląda, bo jest bardzo...
Wiesz. Kocham jej muzykę.
Dobrze. Powiedziałeś, że jesteś w niej zakochany?
Ona powiedziała, że tak właśnie powiedziałeś.
Chyba...
Mogłem powiedzieć coś w tym stylu. Tak.
Powiedziałem, że jestem w niej zakochany...
Tak, kilka razy.
Dobrze. Kłamałeś?
Nie! Nie kłamałem. Oczywiście, że nie.
W takich sprawach nigdy nie kłamię. To znaczy...
W danej chwili mówię szczerze.
-A potem jest następna chwila. -Tak.
A potem zamieniam się w jedną wielką sprzeczność, Hailey.
-To nie wystarczy. -Co? Nie wystarczy tobie?
Nie, tobie nie wystarczy.
Nie możesz powiedzieć, że kogoś kochasz i się wycofać.
Nie możesz powiedzieć komuś, że gra krwiście,
że będzie świetnym dyrygentem,
a potem wrzucić go do zbiornika z rekinami,
kiedy jest nieprzygotowany.
A poza tym, nie możesz mówić orkiestrze,
że jest twoją rodziną, a potem ją, kurwa, zostawić!
Hailey.
Rozchmurz się.
Przepraszam.
Kurwa!
Dobra, Hailey.
Cześć! Ja...
Hej.
Alessandro...
Nie zbliżaj się do mnie.
Teraz będę śpiewać.
Nadal chcesz, żebym cię przebierała, prawda?
Cynthio, pozwól nam się dołożyć do transmisji.
Nie trzeba. To tylko 3,99.
Dziwnie będzie patrzeć, jak dyryguje,
gdy nie będę trzymał skrzypiec.
Potrzymaj moją wiolonczelę, jeśli to coś da.
Tak, być może.
Witaj. Słuchajcie, to jest Lizzie.
Pamiętacie Lizzie?
Przyjaciółka Hailey, moja też.
Ładny strój.
Dziękuję. Mała obsesja na punkcie kompozytorki z przełomu wieków.
Tak się ubierała, więc...
Ja na studiach przebierałem się za lorda Byrona i paliłem opium.
-Bez jaj. -Tak.
Byłem tobą, zanim ty się nim stałeś, Dee Dee.
O co chodzi?
Nie chcę ustępować.
To tego nie rób.
Dlaczego ten gnojek ma decydować o twojej przyszłości?
To zwykły pieprzony farciarz.
To ekscytujące.
Kto by pomyślał, że tutaj na siebie wpadniemy, prawda, maestro?
-Tak. -Zawsze byłem wielkim fanem.
Może tego nie pamiętasz, ale spotkaliśmy się
piętnaście lat temu na lotnisku w Helsinkach.
Jadłem kanapkę z krewetkami w poczekalni.
W Helsinkach mają fantastyczne kanapki z krewetkami.
A ty byłaś wtedy w drodze do Wilna na Litwie,
pochwaliłem twoje niebieskie buty od Balenciagi.
A teraz jesteś tutaj, znów ubrana na niebiesko.
Winnie, Winnie.
Hej. Przy okazji, ładne buty.
Dziękuję.
Co sądzisz?
Jutro o tym przeczytasz...
Ale wydaje mi się, że przy tym powrót Callas...
Będzie wyglądał jak triumf.
Nie jest zbyt dojrzałe? Może nie popłynąć.
Co jest, oniemiała?
Ktoś powinien ją kopnąć w tyłek.
Przegapiła początek.
-Dwukrotnie. -Nie wytrzymam tego.
Dzięki Bogu.
-Tak, Bobie? -Co?
Wpatrujesz się we mnie.
Przepraszam. Schubert dziwnie na mnie działa.
Ja chromolę. To Plácido.
To Plácido.
Żałuję, że mnie tam nie ma.
Wszyscy żałujemy.
Szkoda, że Rodrigo tu nie ma.
Do diabła z nim.
Jeśli woli być w Wenecji,
dyrygując jednej z najpiękniejszych kobiet na świecie,
zamiast tu z nami pikietować, to jego strata.
Brawo!
Jest fantastyczny.
Alessandro, czy jest ci zimno?
Nie w twoich ramionach, Plácido.
Być może w ramionach innego drania.
Dobrze.
Mamy 10 minut, żeby dojechać na Plac św. Marka,
twoja herbata już się parzy.
Mogę coś od ciebie wziąć?
-Weź to. -Dobrze. Sukin...
Przypadek.
Cudownie. Przewspaniale. Mamy 30 milionów widzów w Pekinie!
-Będzie dobrze. -Trzydzieści milionów!
-Maestro! -Rodrigo.
Tak bardzo ci dziękuję, że tu jesteś!
Wiesz, nie pojechałem przez to na mecz Realu Madryt.
Wiem, jaki jest wynik, maszynista mi powiedział...
Jak mi powiesz, to będę musiał cię zabić.
Nie. Proszę, nie.
A tak pomiędzy nami...
Wygląda na to, że rozpaliłeś żar La Fiammy...
To jak pożar lasu. Nie do opanowania.
To twój cyrk, przyjacielu! Nie mój!
Rodrigo.
Bardzo mi przykro z powodu twojego dawnego maestra...
Przyjaciel z Meksyku właśnie mi powiedział.
Maestro Rivera?
Co się stało?
Obiecałeś mi.
Złamałeś mi serce.
Od dawna chciałem to zrobić.
Odcięła mu włosy.
To było ostre.
Dziękuję za strzyżenie.
To dopiero początek.
Czyli to prawdziwy nóż.
Z mojej kuchni.
Tak, wygląda na bardzo ostry.
-Peruka. -Tak.
Kiedy wpadłaś na tę perukę?
Przywiąż to.
Będzie wyglądała bardzo ładnie.
Chciałam tylko powiedzieć, że tamta sytuacja
ze mną i z Rodrigo,
to tak naprawdę nic wielkiego.
Czasami nam się to zdarza,
nieczęsto, tylko czasem.
Więc nie masz się czym martwić.
-W ogóle. -Pudełko.
-Co? -Podaj mi tamto pudełko.
Tak.
Robi się.
Ten pistolet to rekwizyt, prawda?
Prawda?
-Zdejmij to. -Tak.
Gdzie, u diabła, jest orkiestra?
Chyba zastępuje ją elektronika.
Gdzie jest orkiestra?
Zrobili im blokadę.
Filister!
Ale to durne.
-Nie! -Czy to Hailey?
Alessandra!
Żartujecie sobie? Chryste.
Alessandro. Dlaczego?
Maestro! Wspaniale. Bajecznie.
-Mam propozycje z całej Europy... -Dziękuję, Winnie.
-...a także... -Dziękuję.
-...z Japonii i Dubaju... -Było świetnie.
...i Montego Bay!
Tylko ty. Tylko ty mogłeś to z niej wykrzesać!
Tylko ty!
-Lizzie? -Hailes!
Co ty tam, kurwa, robiłaś?
O Boże. To bardzo dobre pytanie.
Parę osób chciałoby się przywitać.
Hej, podróżniczko.
Nie zapominaj o maluczkich!
Jak zespół Walsha?
Dobrze. Zwolnił mnie.
Że co? To niedobrze.
Kiedy wracasz do domu? Tęsknimy.
Wracam tak szybko, jak się tylko, kurwa, da.
Hej, Maestro.
Dobra robota, chłopcze. Dobra robota.
Wspaniale! Wspaniale, tylko ten...
No nie wiem, ten nóż. Był odrobinkę, no wiesz,
wiesz, o co mi chodzi.
Rodrigo, słyszeliśmy właśnie o maestrze Riverze, tak mi przykro.
-Palant ze mnie. -Nie...
Tak, miałeś rację. Jestem padalcem.
Wszyscy jesteśmy padalcami, maestro.
-Przywitam się z Alessandrą. -Wszyscy. Każdy jest padalcem.
Nie. To on jest padalcem.
Alessandro.
Hej. Alessandro.
Wróciłam. Znów jestem La Fiammą.
Zniszczę cię. Już nigdy z tobą nie będę pracowała.
A jeśli jeszcze kiedyś cię spotkam, to naprawdę cię zabiję. Ty bastardo.
Mój tata umarł w Salzburgu.
Nie było mnie tam.
Nie chciał, żebym wyjeżdżał.
Tęsknił za mną.
Ale miałem swoją rodzinę.
Miałem żonę.
A ty co masz? .