MOZART W MIEJSKIEJ DŻUNGLI
"Pani Windsor, prezes zarządu i tymczasowa dyrektor orkiestry
wydała ponad 750 000 dolarów
na remont swojego gabinetu".
Niedobrze.
Zapomnieli napisać, że wyremontowałam go za własne pieniądze!
Jasne. Postaramy się,
żeby dodali tę informację.
Naprawdę? W sprostowaniu na 23. stronie dodatku regionalnego?
Przykro mi z powodu sprawy z New York Post,
z Bibenem i tej całej pseudozdrady.
Wiesz co, Craig?
Musisz się nauczyć stawiać na najlepszego konia.
Chcę wiedzieć, kto za tym stoi.
Nie wiem, skąd on bierze tyle sił.
Z prawdziwym dzieckiem jest znacznie łatwiej.
Dzięki, że się zgodziłeś.
Żartujesz?
To dla mnie zaszczyt, że wybraliście mnie na ojca chrzestnego.
Dlatego chciałem to przynieść osobiście.
Pavel, jak idzie?
Prawie gotowe.
Chcesz go potrzymać?
Tak, chętnie.
Może jesteś bardziej zmęczony, niż myślisz?
Nie. Ja...
Kocham Filharmonię Nowojorską.
To nasz dom.
Nie chcę, żeby ucierpiała.
Oczywiście, że nie. Cicho...
Zrobimy wszystko, prawda?
Wszystko, żeby orkiestra wciąż działała.
Spójrz na to.
Miło, że znów ze sobą rozmawiamy.
Trochę za tobą tęskniłem.
Wydaje się, że minęło milion lat,
odkąd lizaliśmy się w Sali Koncertowej.
"Lizaliśmy się". Okropne określenie.
Traktujesz mnie jak kogoś bez uczuć.
Dlaczego?
Edward czeka tam.
Od kiedy pracujesz dla tego Bibena?
"Tego Bibena"?
Dłużej niż dla ciebie. To niesamowity człowiek.
Niesamowity? W czym?
Jest niesamowicie niesamowity.
Powtórz to, patrząc mi w oczy. Śmiało.
Jest niesamowicie niesamowity.
Gdzie jest ten pan Niesamowity?
Sharon, ile stopni będzie w Pekinie w czwartkowy wieczór?
Od 26 do 14 w nocy.
Nadal jadę na spotkanie w Nowej Fundlandii?
Tak. Za 15 minut jedziemy na Teterboro.
Mówi się "Teterboro".
-Teterboro. -Już to kiedyś mówiłem.
Rodrigo, jesteś.
Bierz uprząż i właź. Patrick cię wciągnie.
Masz 14 minut. Możesz wziąć jego uprząż.
Daj mi 15.
Nienawidzę się tam spotykać.
To widać.
-Ándale, papi. Ándale. -Jasne, oui.
-Jesteś tu? -Tak.
Wspinaczka bez uprzęży to kiepski pomysł.
Chyba, że jest się w tym mistrzem jak ja,
chociaż nawet ja się przypiąłem, bo mam dziś niski potas.
Nie jestem mistrzem wspinaczki.
-Naprawdę? -Tak.
Udało ci się wspiąć na szczyt kariery.
Filharmonia Nowojorska to nie szczyt kariery.
To nie szczyt, ale kocham to robić.
-Naprawdę? -Tak.
Dziwnie to okazujesz.
Plujesz w twarz ludziom, którzy ją sponsorują.
Nigdy źle nie traktuję ludzi.
Fakt. Korporacje to nie ludzie.
Wiesz co? Ludzie to nie ludzie.
Nie rozumiem, ale wiem, że orkiestra
jest teraz najważniejsza. Chcesz się mnie pozbyć?
To zrezygnuję. Jeśli...
Jeśli?
Jeśli dasz orkiestrze to, czego chcą.
Nową pięcioletnią umowę.
I wtedy odejdziesz?
Tak. Przegłosujesz umowę, to zrezygnuję i nie będzie strajku.
Dobra.
Podpiszesz klauzulę o 3-letnim zakazie konkurencji?
Nie chcę, żebyś dołączył do innej orkiestry
i mnie ośmieszył.
Dobra. Dwa lata i dziewięć miesięcy.
-W porządku. -Dobra.
-Dobrze. -Tak.
Umyjesz mi auto?
-To już przesada. -Tylko cię wkręcam, hermano.
Umowa stoi.
-To dobrze. -Tak.
Wszystko w porządku?
Co ty wyprawiasz?
Co się stało? Potrzebujesz elektrolitów?
-Maestro? -Mówiłem, żebyś założył uprząż!
Cholera. Gunther, asekuruj mnie!
-Maestro? -Sharon?
Nie ruszaj go.
-Sharon. -Kocham cię.
Sharon?
Tak?
Znacznie łatwiej się wchodzi niż schodzi.
-Nie ruszaj głową. -Dobrze.
Majaczy.
Jak to brzmiało?
Jak kołysanka.
-Śpiewałem czysto? -Tak.
Spokojnie.
Ładna.
Umowa nadal obowiązuje?
Znasz się na klątwach?
Nie? Sam nią jesteś.
Glorio, cieszę się, że dzwonisz.
Chciałam powiedzieć jedną rzecz.
To, o czym rozmawiałyśmy, nie wchodzi już w grę.
Nie bądź pochopna.
Nie ja odpowiadam za ten artykuł, wierz mi.
Nie obchodzi mnie, kto za niego odpowiada.
Poświęciłam tej orkiestrze 20 lat życia!
Myślisz, że tylko dla was, muzyków, muzyka jest całym światem?
Nie tylko!
Posłuchaj. Spotkajmy się
i przedyskutujmy to przy kawie.
Jeśli pójdę z tobą teraz na kawę, to cię nią obleję.
Żegnaj.
Teraz obdzwonię członków zarządu.
Dobrze.
Pieprzyć to.
Ta Betty Cragdale nie wygląda na kogoś, kto się patyczkuje.
Co ty nie powiesz.
Mogłabyś się od niej czegoś nauczyć.
Też możesz być taka bezwzględna.
W stylu: "Zajebię cię!"
-No! -To było niezłe.
Pieprzyć to. Nie jestem zbyt groźna.
Może powinnaś komuś zagrozić,
bo nie pojedziesz do tej pieprzonej Iowy.
Wiem.
Zawsze zostaje Andrew Walsh.
-Ten koleś z wiolonczelą? -Tak.
Mogę dołączyć do jego zespołu.
Cholera.
A może zostanę solistką.
To by mogło wypalić.
Ale istnieje może dwójka oboistów-solistów.
Z nami jest inaczej niż ze skrzypkami.
No to będziesz trzecia.
Będziesz jedną z nich.
Proszę podpisać tu i tu, a tutaj proszę o parafkę.
Dobra.
Podpisuję.
Ostatnio nic innego nie robię.
Czyli ja podpisuję, a wy dacie orkiestrze to, czego chcą, tak?
-Tak jest tu napisane. -Dobra.
Gotowe. Teraz ty.
Przepraszam.
Proszę podpisać się obok mnie. I jeszcze tutaj.
A na trzeciej parafka?
Tak.
Jezu, przestań ryczeć.
Zwołaj nadzwyczajne zebranie Komitetu Negocjacyjnego.
Tak zrobię.
Odwołaj Kanton. Frittata z białkiem i grzybami. Tabasco. I bez czego?
Bez tapatio.
Miło robić z tobą interesy, Rodrigo.
Nawzajem, Bibenie.
Jestem bardzo zadowolony z tych negocjacji.
Musisz dotrzymać słowa.
Inaczej umowa będzie nieważna.
Zawsze dotrzymuję słowa.
Co teraz?
Nie wiem.
Oui. Chyba już nie jestem dyrygentem Filharmonii Nowojorskiej.
To koniec.
Sharon.
Co się stało? Czemu płaczesz?
-Bo to niesprawiedliwe. -Wiem!
Wiem, że to niesprawiedliwe! Ale czy to sprawiedliwe,
że Mozart był Mozartem, a Salieri Salierim?
To sprawiedliwe, że Beethoven stracił słuch?
Nic nie słyszał!
Nie usłyszał swojej IX Symfonii.
Totalnie przejebane.
To sprawiedliwe, że Mahler przyjechał tu, by dyrygować, a nie dał rady?
Po prostu umarł! Zachorował i nie dał rady.
Umarł!
Wiem. Po prostu uważam, że byłeś najlepszym dyrygentem naszej orkiestry.
Dziękuję.
Ja też.
Dziękuję za przybycie na posiedzenie
Komitetu ds. umów przy Zarządzie Filharmonii Nowojorskiej.
Glorio, dziękuję, że jesteś.
To ja zwołałam zebranie.
Teoretycznie. Proszę, siadaj.
Wybacz, jeśli wystrój nie spełnia twoich standardów.
Jak najszybciej zaczniemy remont.
Chciałabym przeprosić zarząd
za artykuł w Times. Przeinaczono w nim fakty.
Przepraszam, jakie fakty?
Było ich tam tak wiele.
Nie remontowałam gabinetu z pieniędzy filharmonii.
Sfinansowałam to z własnych środków.
I podarowałam filharmonii znacznie większą sumę
niż to, co wydałam na remont.
Ile wynosiła twoja dotacja? Prawie jedną ósmą mojej.
-Dzień dobry. -Hej.
Przepraszam za spóźnienie. Mój lot z Kuby się opóźnił.
Nie szkodzi. Miło cię widzieć, siadaj.
Musimy zagłosować.
Ten artykuł zmienił wszystko,
tak jak informacja, którą muszę się z wami podzielić.
Glorio, mówiłem ci, że zaangażowanie Rodrigo DeSousy
jest błędem, ale nie posłuchałaś.
A teraz złożył rezygnację ze stanowiska
dyrygenta i dyrektora muzycznego.
-Dlaczego? -Podobno idzie na odwyk.
Sprowadzenie Rodrigo to był twój wielki plan, nieprawdaż?
Zawiódł. Proponuję ponownie zatrudnić Thomasa Pembridge'a
na stanowisku dyrygenta i dyrektora muzycznego.
Myślisz, że maestro się zgodzi?
Tak, rozmawiałem z nim i jest skłonny wrócić.
Gdy Pembridge powróci,
odbudujemy relacje z korporacjami.
Biorąc pod uwagę złą prasę i chaos
w szeregach administracji i muzyków,
proponuję głosowanie za przyjęciem kontrpropozycji orkiestry.
Następnie proponuję rozpocząć poszukiwania
nowego kandydata na prezesa zarządu.
Myślę, że nie potrwają długo.
Masz na myśli siebie.
Byłbym zaszczycony, gdybyście mnie rozważyli.
Jeśli nie ma więcej uwag,
proszę siedmiu członków komitetu o oddanie głosów.
Przepraszam. Mogę powiedzieć kilka słów?
Po pierwsze, straszna z ciebie świnia, Edwardzie.
Popełniłam błąd, dopuszczając cię do zarządu.
Po drugie, wiem, że zaszantażowałeś
Rodrigo DeSousę i zmusiłeś go do rezygnacji.
Nie jest to prawdą,
-niemniej jednak... -Niemniej jednak
przysłuchiwałam się twoim słowom
przez ostatnie miesiące
i powtarzałeś, że orkiestra powinna budować i utrzymywać
sieć darczyńców, by zapewnić sobie stabilność finansową.
Zgodziłam się z tobą.
Chciałabym przystać na postulaty orkiestry,
ale nie kosztem jej przyszłości.
Ta sprawa jest ważniejsza niż ty, ja,
poszczególni muzycy
czy wielki, powtarzam, wielki Rodrigo DeSousa.
Nawołuję do głosowania za odrzuceniem
żądań orkiestry.
A jeśli chodzi o funkcję prezesa,
chętnie z niej ustąpię za trzy lata,
po tym, jak pomyślnie
przetrwamy ten trudny okres.
I sądzę, że przyszły prezes zasiada w tej sali.
Ale ty, Edwardzie, zostaniesz nim dopiero po moim trupie.
Zaczynajmy głosowanie.
Zaczynajmy.
W porządku. Ilu z siedmiu głosujących
popiera przyjęcie kontrpropozycji orkiestry?
Jeden, dwa, trzy.
Eriku, chyba nie dosłyszałeś.
Ile mamy głosów przeciwko przyjęciu żądań orkiestry?
Głosujesz przeciwko mnie?
Gloria jest bardzo przekonująca.
Myślisz, że zostaniesz prezesem?
Byłbym zaszczycony nominacją. Za trzy lata.
Co ci odbiło? To ja ci załatwiłem miejsce w zarządzie.
Twój ojciec był moim drużbą.
-Jesteś jeszcze dzieciakiem. -Przykro mi, Ed.
Podchodzisz do tego zbyt emocjonalnie.
Otwórz te cholerne drzwi, Pavel.
Przykro mi, ale nie można wchodzić.
Obiekt zamknięty!
Nie możecie wejść, bo macie zakaz wstępu!
Ale dołączę do waszego protestu, gdy tylko będę mógł.
-W środku są nasze rzeczy! -O Boże, zaczyna się.
-Jezu. Faktycznie. -Skurwysyny!
-Gdzie Cynthia? -Gdzie Nina?
Właśnie. Gdzie nasza bojowniczka?
Zarząd od początku do tego dążył.
Czyli nie zapłacą nam za ten koncert?
Nie tylko za ten, idioto! Być może już nigdy nam nie zapłacą!
Daruj nam tę defetystyczną gadkę.
Nie jestem defetystą!
Jesteś!
Nie możemy się poddać tylko dlatego, że...
Cisza!
Jestem tak samo zła jak wy.
Ale wiedzieliśmy, że to się może stać.
Powiedz coś, czego nie wiemy! Gdzie jest Nina?
Odpuść, Betty. Stara się, jak może.
Dobra, ale gdzie jest Nina?
Zwolniłam ją.
-Co? -Bez konsultacji z nami?
Nina miała rację co do wielu spraw.
Ale myliła się w jednej ważnej sprawie.
Miała nas za dzieci.
Uważała, że sami nie możemy podejmować decyzji.
Jesteśmy muzykami światowej rangi.
Wybraliśmy takie życie.
Wybraliśmy zawód, który trudno pogodzić ze związkami,
który odbija się na naszym zdrowiu
i wymaga ciągłego treningu i poświęcenia,
których niemal nikt inny nie zrozumie.
To trudna ścieżka zawodowa, ale chcę was spytać,
ilu z was wybrałoby inaczej?
Jesteśmy silniejsi, niż sądzą.
Mają nas za szurniętych, ekscentrycznych
i uległych muzyków, a my jesteśmy cholernymi wojownikami!
I wygramy tę walkę,
pokazując im naszą siłę.
Chodźcie za mną.
Chodźcie. Słyszeliście ją.
Kurwa. W szafce zostały moje prochy.
Jestem z wami!
Chodźmy.
Moja droga orkiestro,
pragnąłem być waszym nowym dyrygentem
od dnia, w którym zostałem waszym starym dyrygentem.
Na Boga, co tu się dzieje?
Michel.
Maestro, rada zablokowała orkiestrę.
Co? Przecież Biben...
Nie wywiązał się. Umowa jest nieważna!
Chwila.
Moment.
Już jadę.
Zmontowałam nagrania Filharmonii Nowojorskiej
-z trzech lat... -Świetnie, ale musimy lecieć.
-Zablokowali orkiestrę! -Co? Cholera!
Właśnie są w drodze. Chodźmy!
Bierz kamerę. To się dzieje!
Elizabeth, to coś niesamowitego!
-Coś niesamowitego! -Dobra.
Nagrywasz?
Zostań tu, ja podejdę z drugiej strony.
Niesamowite.
O matko.
Hailey! Hailey Rutledge, słynna oboistka na zastępstwo
w Filharmonii Nowojorskiej. Co sądzisz o blokadzie?
Jestem wkurzona. Proszę, nie kręć mnie.
Po co udzielasz mi wywiadu? Pokaż, na co cię stać.
-Pa! -Dobra, chodź ze mną...
Powal ich!
Chcę dwójkę z tej strony!
Domyślam się, że ten protest zawalił
twój plan szantażu.
Nieco go zmienił.
Może sama przyjmę robotę w Iowa. Reg robi niezłe omlety.
Czemu taka jesteś?
Pytasz, jak mogę zdradzać kolegów po fachu?
A jak ty mogłaś ukraść mi solo?
To nie twoje solo, tylko Beethovena.
Miałaś kontuzję.
Nie ty o tym decydujesz, złotko.
I nie wiń Beethovena. Wiedziałaś, co robisz.
Po prostu się przyznaj.
Dobra. Jeśli ty przyznasz, że byłaś suką.
Stoi. Byłam suką.
A teraz się skup, czeka nas koncert.
Witajcie.
Będziemy musieli zagrać bez dyrygenta,
więc, Warrenie, możesz czynić honory?
Nikt nie wie, co przyniesie przyszłość,
ale napięcie rośnie, gdy orkiestra szykuje się do gry
niczym byk na arenie z piką
-wbitą między łopatki... -Orkiestro!
Witaj, moja orkiestro.
To maestro. Dołączył do nas.
-Jedzie maestro. -Dziękuję.
To maestro!
Jakiś komentarz w sprawie blokady?
Tylko jeden.
Orkiestra żyje!
Dziękuję.
Pięknie tu, prawda?
Częściej powinniśmy tu przychodzić.
Lepiej nie.
Nie ma tu baru z winem,
ale na pewno znajdziecie jakiś sposób, żeby je zdobyć.
A tam stoi sprzedawca hot-dogów, gdybyście zgłodnieli.
Przyjaciele, rodzino, sąsiedzi. Oto wasza orkiestra.
Jesteśmy muzykami.
Orkiestrę tworzą ojcowie, synowie, dziadkowie, matki,
bracia, siostry. Jestem twoim dłużnikiem.
Pomagaliście mi.
Wiele razy.
Mogę powiedzieć,
że poczułem się wśród was jak w domu.
To mój dom.
To nasz dom.
Dobrze, no to...
Jesteście gotowi?
Zrobił to. Ja pieprzę.
A co ja zrobiłam? Wszystko naraziłam.
Zrobiłaś, co było w twojej mocy. Jak my wszyscy.
A jeśli zabiłam coś, co kocham najbardziej?
Nie sposób tego zabić.
To istniało na długo przed nami
i będzie trwać jeszcze długo po tym, jak odejdziemy.
-Hailey! -Hej.
Dzięki, że zechciałaś się spotkać.
-Nie ma sprawy. -Wyjeżdżasz?
-Tak. -Dokąd?
Jadę w trasę z Andrew Walshem.
Z Andrew Walshem?
-Tak. -Hailey, nie.
Andrew Walsh nie jest godzien
niczego, co związane z tobą.
Ani jeśli chodzi o seks, ani tym bardziej o muzykę.
Nie bój się, nie mam zamiaru iść z nim do łóżka.
Potrafi być zawzięty.
Mogłabym mu skopać tyłek.
Pewnie tak.
Jesteś inna, Hailey.
Jesteś różą z ponadprzeciętną ilością kolców,
ale wciąż bardzo piękną.
-Też jesteś inny. -Naprawdę?
Muszę już iść.
Hailey. Zaczekaj.
-Możemy... -Nie lecę jeszcze do Europy.
-Więc... -Nie?
-Hej. -Cześć, Hailey.
-Maestro! -Tak.
-Co za niespodzianka. -Tak.
-To wszystko? -Tak.
Nie mam za dużo sprzętu narciarskiego.
Nie ma sprawy. W domku jest tego dużo.
Jasne.
Przykro mi z powodu blokady, maestro.
Mnie też.
Byłeś na głosowaniu?
Tak.
Rzecz jasna poparłem postulaty orkiestry,
ale niestety się nie udało.
-Gotowa? -Tak.
-Miło było cię widzieć. -Zaraz przyjdę.
Do widzenia, Rodrigo.
-Jak to się otwiera? -Gotowa?
Tak.
Trochę irytujące.
-Prawda? -Nie, rewelacja. owa?