Magaling! Magaling!
Ang galing ng 'yong molto sul ponticello.
At napansin ko ring medyo tumaba ka.
Warren, mas lalo kang gumaling ngayon
kaysa noong nakaraan.
Salamat. Mas pinagbuti ko ang bow technique.
Kapansin-pansin nga. At Dee Dee,
grabe, ang taas ng enerhiya mo.
May itinatago ka palang poot.
Bob. Bakit ang ganda pa rin ng katawan mo?
Bangon-higa palagi.
Ganyan nga.
Ayokong masyado silang maging kumportable.
Paumanhin, Maestro.
Mga ginoo, binabawi ko ang lahat ng sinabi ko.
Pero, gustong sabihin sa'yo,
na napakahusay mo kanina.
Salamat, Andrew. Salamat.
Masaya akong nilalagyan
mo ng bagong kulay itong grupo.
-Alam mo naman siguro... -Oo.
Nang humindi ako kay Helsinki...
Ang galing ninyong lahat.
-Maestro. -Michel, ano'ng...
-Ang paborito n'yo. -Ano? Hindi.
'Di ko alam ang ginagawa mo, Michel.
-Ayaw ko ng cookies. -Mukha siyang masarap.
Pahingi nga ako?
Sige lang.
Sana'y 'di ito masyadong lumamig.
-Ang sarap. -Talaga?
-'Di mo alam ang pinapalagpas mo. -Siguro. Ayos lang.
Mag-pipilatos ako.
Alam mo na, pampakalma.
Paalam, Andrew. Maraming salamat.
-Bakit Pilatos? -Palusot lang 'yon.
-Hi. -Kumusta?
-Ikaw si Hailey Rutledge, 'di ba? -Oo.
-Ako si Andrew Walsh. -Alam ko.
Ang totoo may kopya ako
noong tumutugtog ka ng Bach Cello Suites sa Dresden.
Oo, naalala ko 'yong konsyerto.
At ang mga lumang tugtugin ng mga German.
-Oo. -Sa tingin mo pwede kong
marining 'yong rekording mo noon?
Sige. Pwede namang gawan ng paraan...
-Uy. -Hi.
Sigurado akong kaya mo.
-Cynth. -Andrew.
Masaya akong makita ka. Ang ganda mo.
Diyos ko, ang ganda mo.
Gaano na ba katagal? Tatlong taon?
Parang nitong nakaraang Nobyembre lang.
Gayunpaman, masaya akong nakasama ka ulit sa pagtugtog.
Nagpapakilala lang ako kay Hailey.
Siya pala 'yong nasa larawan sa labas.
Siya na siguro ang bagong mukha ng New York Symphony.
Hindi. Ginawa lang 'yon
para makatipid.
Ang galing nila. Isang magandang dilag na gusto ang Bach.
Ang husay nila.
Itong PR department ay ginagawang puro tungkol sa kababaihan.
Sa tingin ko 'di nila sasabihin 'yan.
Dideretsahin ko na kayo.
Sino sainyo ang gustong sumama manuod kay Lang Lang ngayong gabi?
-Cyn, para sa pinagsamahan natin? -Hindi ako pwede.
Hailey, para sa bagong pagkakaibigan?
Masaya 'yan. Pero...
Ganito, may dadaluhan lang ako kasama ang mga donante
dito sa may pasilyo.
"Shostakovich." Nakakatawa 'yon.
May 15 minuto lang ako.
Kaya, kung gusto n'yong sumama, at dapat lang,
magiging masaya 'to.
Ang ganda niya.
Ipinanganak tayo,
nagpasya tayong maging musikero,
humawak ng instrumento, tapos tumanda, at humantong tayo...
-Ang ganda niya talaga. -Oo.
Talagang maganda. Oo. Talagang maganda.
Bumili ako ng mga tisyu para sa bahay.
Ayos.
Pupunta ka ba sa mga donante?
Hindi. Ilang gano'n na ang napuntahan ko.
Manunuod lang muna ako ng sine.
-Mabuti. -Pamparelaks.
Ikaw?
Hindi ko alam.
Tinatamad ako ngayon. Magkita na lang tayo sa bahay.
-Sige. -Sige.
Sa susunod pala,
may reserbang tisyu sa ilalim ng lababo.
Okey.
Hayun ang isang lalaking kailangan ng masasakyan.
-Uy, Maestro. -Halika rito.
-Kasi, alam mo... -Pangako,
'di natin pag-uusapan ang aking symphony. Pramis.
Saan ko ilalagay ang bike?
Dalawang maestro sa likurang upuan ng limo.
Parang umpisa ng isang nakakatawang biro.
-Andrew. -Maraming salamat, Gng. Blonsters.
Ang mga kagaya n'yo ang nagbibigay tahanan sa'king musika.
Ipagpaumanhin n'yo,
pero may kailangan pa siyang gawin.
Bb. Ruthledege, akala ko sinabi kong 'wag mo akong iistorbohin
kung may kaharap akong magagandang babae.
Oo, naiintindihan ko, pero biglaan ito, kaya...
-Oo. -Biglaan.
Pasensya na, Gng. Blonsters.
-Halika na? -Oo naman.
-Bonsoir. -Ingat.
Ano'ng papanuorin natin?
Magugulat ka sa kung anon'ng nilalaro niya.
-Uy, kumusta ka, kaibigan? -Uy, kumusta? Andrew, pare!
Ang tagal na rin, Lang Lang. Kumusta ka?
-Ayos lang. -Oo.
-Kumusta ang gabi mo? Ayos lang ba? -Maayos.
Kumusta naman si Rodrigo?
Mahusay siya. Pinapaganda niya ang buong lugar.
Nagagalak akong ipakilala sa'yo ang mahalaga sa lahat,
si Hailey Ruthledge, isang oboista.
-Masaya akong makilala ka, Hailey. -Ako rin.
Kakaiba siguro sa woodwind...
Dahil wala si Betty Cragdale, ano?
-Oo. Pero... -Uy! Mannie!
-Okey. Masyadong madali ito. -Magaling!
Andrew! Kumusta ka? Ayos at nandito ka.
-Ang gwapo mo. -Uy. Nagagalak ko.
-Diyos ko po, si Emanuel Ax ba 'yan? -Mismo.
Tatapusin ko lang itong laro.
Sige. Tapusin mo na siya.
-Ayos ba? -Oo.
Pakiramdam ko nasa langit na ako.
Prosciutto at yoghurt?
Hindi ko kayang mabuhay ng puro de-lata at gatas lang.
Nagutom ako nang matanggap ko ito!
Heto, tingnan mo, Maestro.
-Akala ko ayaw mong... -Hindi. Iba ito.
Hindi ko symphony ito. Hindi.
Kung isa man itong awit, isa itong awiting ginawa ng desperasyon.
Binuo ng aking asawa at isinagawa ng kaniyang abugado.
Mga papeles 'yan para sa king diborsyo, na ibinigay sa'kin ngayong gabi.
-Lintik. -Isang Mapait at Matamis na Symphony.
Nilagdaan ng The Verve.
May punto ka, Maestro. Tama ka.
Alam mo? Magsaya tayo ngayong gabi.
Isang bagong Tommy Pembridge sa makabagong panahon.
Pero, alam mo naman, na iniiwasan ko nang uminom.
Sa palagay ko pwede naman kahit kaunti lang,
-para masaya. -Bitawan mo 'yang bote!
-Ano'ng sabi mo? -'Wag. Akin na ang bote!
Tumingin ka sa mga mata ko.
Hindi mo kailangan nito, Maestro. Isa itong lason. Okey?
-Lason ito para sa'yo. -Diyos ko.
Hindi natin ito kailangan, okey?
Hindi, 'di natin ito kailangan.
Diyos ko.
Magaling ang ginawa mo, Maestro. Magaling.
Kapatid nga talaga kita.
Ganyan talaga ang magkapatid. Syempre.
Pero kung gusto mong magsaya,
kailangan nating matutong magtulungan,
kalimutan ang ating pangalan, tumingin sa ibaba ng bangin,
tumingin sa kailaliman.
Halika. Mayroon ako dito.
Nakuha ko 'to sa isang kaibigan sa Fort Lee, New Jersey.
-Diyos ko. Ang baho nito. -Alam ko. Alam ko.
-Ano ba 'yan? -Dagta daw 'yan
na may kabute at kung anong kamandag ng palaka.
Pwede ba sa sigarilyo 'to?
Sa tingin ko dapat may ritwal diyan.
Parang, dapat itong igalang at...
Pwedeng kainin natin at bahala na.
-Kainin natin. -Sige.
Ayos!
Talagang pagaling ka nang pagaling.
-Salamat. -Magaling.
-Salamat. Salamat. -Nakakabilib.
Okey. Nasaan na tayo?
Bale, sa palagay ng isang babae, tatawagan ko ba dapat siya?
Sa tingin mo ba iyon ang gusto niya?
O para bang
-sinasabi niya lang... -Ewan.
Tama.
Ang kumplikado. Sundin mo lang ang nararamdamam mo.
Kasi, mabuti ka namang tao.
Baliw na siya kung aayawan ka niya.
Oo.
Oo, alam mo 'yon.
Strike!
Lang Lang.
Joshua Bell? Ano'ng ginagawa mo rito?
Sasabihin ko sa'yo.
Napansin ko 'yong paa mo.
Nakita mo 'yang linya? 'Di mo dapat natatapakan 'yan.
-Ano ka ba? -Dapat tanggal ka na.
'Di naman ito paligsahan. Ano ka ba?
Si Josh Bell ba 'yon?
Mas gusto niya ang Joshua.
Ba't mo ba pinoproblema ang ganito kaliit?
Malaking bagay din 'yan.
-Nangyayari 'to. -Sa piano, oo.
Madali lang. Para kang nagta-type.
Pero sa violin, ang isang milimetro, alam mo ba,
ay pagkakaiba ng F at F Sharp.
-Talaga? -Ang pagkumpas, para itong,
kung mali ka, ano'ng mangyayari?
Ano ka ba? Nagkakatuwaan lang tayo.
Kalimutan mo na. Ako lang ay... Ayaw kong... Biro lang.
Iniisip ng iba na para gumaling ka sa pagtugtog ng piano,
kailangang malambot ang 'yong daliri.
Pero hindi totoo 'yon. Dapat 'yong paa.
Sabi nga ni Horowitz dati,
"Kung 'di ako makakalakad, 'di makakatakbo ang mga daliri ko."
At sobrang galing niyang pyanista.
Hindi naman ito nakatulong.
Sa tingin ko wala 'yong epekto.
Wala akong maramdaman.
Siguro dahil sa nasanay na ako dito.
Sa maraming taong paggamit
o dahil siguro nasa lahi ko rin 'to.
Alam mo, ang mga ninuno ko ay mahahanap mo pa
sa Labanan ng Hastings, noong 1066.
-Maupo ka, Maestro. -Salamat.
May nilalaro kami no'ng bata pa kami.
May ibibigay akong pangalan, tema, kahit ano. Isang larawan.
Nilalaro ito ni John Cage.
-Sige, simulan na natin? Okey. -Oo, sige.
Walang baton.
Walang baton, dahil 'di ko kailangan. Gagamitin ang daliri ko.
-Mabuti. -Gusto mo 'yon?
-Oo. -Okey.
-Bangungot. -Kayang-kaya ko 'yon.
-Mabuti. Mabuti. -Gusto ko sila.
Magtitinginan kami sa mata.
'Di sila kukurap.
-Sampung segundo. Ehersisyo. -Ayaw ko.
Ehersisyo ang paglalakad.
Sa ano'ng punto ka naging matanda?
Nang ipinanganak ako.
Eh 'yong tatay mo kaya?
Oo. Magaling siya sa musika.
-Alam mo 'yon? -Oo.
Dati siyang mambo conductor, alam mo 'yon?
Magaling.
Gusto kong turuan mo ako ng mura sa Kastila.
Parang," Tang-ina mo",
o "Putang-ina mo", mga gano'n.
Ikaw naman?
Sobrang bait ng nanay ko.
Oo.
Ano?
Bale, pwede kong sabihin sa iba at...
Pero papatayin ka nila.
-Bakit? -Dahil ibig sabihin ay,
"Nilalapastangan ko ang mga yumao n'yo."
Ayaw ko niyan.
Alam ko. Para siyang "tang-ina mo" na mas matindi...
-Sabi mo matindi... -Sobra naman.
-Ang tindi no'n. -Nakakagulat.
Oo, alam ko.
'Yong nanay ko, ayaw niya sa'kin.
Para akong tinik sa kanyang lalamunan.
Kamatayan.
Lagi ko itong naiisip.
Maliban, maliban
kung alam kong may mamamatay sa oras na 'yon.
Parang pagtatanghal.
Rodrigo, sasabihin ko sa'yo...
Alam mo, ikaw ay...
...kahanga-hangang nilalang.
Ikaw ay.
At kailangan kong sabihin ito,
nang buong katapatan,
mahal kita.
Bilang lalaki sa lalaki.
Sa tingin ko naiintindihan mo ako. Oo.
Ginagawa mo nga ito...
...gamit ang puntong Ingles.
Okey, nanalo ba ako?
May maitutulong ba ako?
Oo. Oo.
Pwede mo ba akong ilista?
-Sige, ano'ng pangalan mo? -Okey.
Gloria Antoinette.
Nakakakiliti.
Hindi ako gano'n kagaling,
kaya mas maayos kung 'di ka gagalaw.
Ang sarap sa pakiramdam.
Hayan na.
Isang obra maestra.
Kukunan ko ng litrato. Tumalikod ka.
-Hi. -Uy.
-Nagising ba kita? -Oo, pero ayos ito.
Mabuti.
Pakitaan mo nga ako. Halika rito.
-Heto, hawakan mo ang bow. -Okey.
Dito. Sa gitna 'to ng 'yong hita.
Okey.
Patugtugin mo, ako ang titipa.
Madali lang, 'di ba?
Napakadali lang.
Isang mahabang hagod. Gano'n.
Magaling. Dapat nirekord mo 'yon.
Oo nga, ano?
Paano ba maging kagaya mo? Bata pa, may talento at maganda.
Parang kaya mong gawin ang lahat.
-Oo. -Kakaiba siguro
na nagawa mo na halos lahat ng dapat mong gawin
-sa murang edad nang... -Dalawampu't anim.
-Dalawampu't anim? Nakakagulat 'yan. -Oo.
Pag-iisipan ko na ang pagtanda ko,
kaya, gusto ko lang maging handa.
Mabuti 'yan. Siguro may apo ka na pag-30 mo?
At pampalapot ng dugo at pampakapal ng buhok...
'Wag kang mag-alala, marami ako no'n sa banyo.
Isang masarap na champagne, ayos 'di ba?
Oo.
Paano mo ba nagagawa 'to?
Maging kasapi ng malaking orchestra na maraming mga batas
at makasama ang parehong mga tao araw-araw.
Oo, pero gusto ko ang mga katrabaho ko.
Naiintindihan ko, pero ito'y... Nasaan ang apoy...
Nasaan ang apoy?
Palagi na lang itong tungkol sa gawa ng iba.
Hindi naman totoo 'yan.
Pero nasaan ka? Saan ka pwedeng unahin?
Oo. Mayroon akong pagpupursige.
Marami ako no'n.
Alam ko 'yon.
Naiintindihan kita.
Sa totoo lang, kung ginawa ko 'yan,
siguro mas maayos ngayon.
Alam mo, mayroong...
Kakaibang Andrew Walsh kang makikita
na ang buhay ay gawa sa kakaibang bagay,
at ako, minsan,
ay iniisip ko 'yon.
-Uy, Pavel, kumusta ka? -Uy.
May Czeh-style akong inumin para sa'yo.
Talaga, salamat, Sophie. Ang ganda mo nga pala.
-Salamat. -Ang susunod, si Gloria Antoinette.
Pasensya na. Pwede kang tumugtog ng D?
Okey. Pasensya na...
Para lang 'di ako sintunado.
Halika na.
Napakaganda ng boses mo.
Pavel, ito ang lugar
na 'di ko iniisip na makakatagpo ako ng isang kakilala.
Nakatira ako malapit dito.
Madalas ako rito at gusto kong makinig kapag open mic.
Alam mo, buong araw ko ay kasama ko mga propesyonal,
kaya masarap sa pakiramdam kasama ang mga baguhan.
Naghahanap pa sila.
Ngayon, Bb. Antoinette, sabihin mo sa'kin.
Ano'ng ginagawa mo rito?
Naghahanap, siguro.
Salamat.
Huling tawag para sa bus papuntang JFK.
Huling tawag para sa JFK.
Maestro, 'di kami pwedeng umalis nang wala ka.
Saglit lang.
Isinalin ni: MZ
Mapanlikhang Superbisor: Maribeth Pierce a ka.