MOZART W MIEJSKIEJ DŻUNGLI
Brawo!
Widzę, że pracowałeś nad swoim molto sul ponticello.
A ja widzę, że ty pracowałeś nad babeczkami.
Muszę przyznać, że grasz jeszcze zręczniej
niż ostatnio.
Dziękuję. Skupiłem się na technice operowania smyczkiem.
To widać. A ty, Dee Dee,
grasz jak tsunami z brodą.
Mam w sobie mnóstwo niekontrolowanego gniewu.
Bob. Skąd masz takie ciało? W tym sezonie wyglądasz świetnie.
Sto brzuszków dziennie.
Oto tajemnica.
Lepiej, żeby nie poczuli się zbyt pewni siebie.
Przepraszam, maestro.
Panowie, cofam wszystko, co powiedziałem.
Ale muszę przyznać,
że byłeś dziś wspaniały.
Dziękuję, Andrew.
Cieszę się, że kładziesz
nową warstwę farby na tę starą łajbę.
-Wiesz, jak to jest... -Wiem.
Gdy odmówiłem wyjazdu do Helsinek...
Cudowny koncert.
-Maestro. -Michel, co...
-Pana ulubione. -Co? Nie.
Co ci odbiło, Michel?
-Nie lubię ciastek. -Wyglądają smakowicie.
Mogę?
-Proszę. -Ja...
Mam nadzieję, że nie wystygły.
-Bardzo dobre. -Tak?
-Nie wiesz, co tracisz. -Może. Ale trudno.
Pójdę poćwiczyć pilatos.
To pomaga się rozluźnić.
Pa, Andrew. Bardzo dziękuję. Ciao.
-Czemu pilatos? -Nie...
-Cześć. -Hej.
-Hailey Rutledge? -Tak.
-Andrew Walsh. -Wiem.
Mam pirackie nagranie
z pana suit na wiolonczelę Bacha w Dreźnie.
Pamiętam ten koncert.
I wschodnich Niemców z fetyszem urtekstowym.
-Jasne. -Może kiedyś
mógłbym posłuchać tego nagrania?
Pewnie. Mogłabym je panu jakoś przekazać, więc...
-Hej. -Cześć.
Nie mam wątpliwości.
-Cynth. -Andrew.
Miło cię widzieć. Wyglądasz olśniewająco.
Boże, a ty?
Ile to już czasu? Kopę lat. Trzy?
Wydaje mi się, że widziałam cię w listopadzie.
Tak czy siak, miło znów z tobą grać.
Właśnie poznałem Hailey.
Jej zdjęcie zdobi plakat, który wisi na zewnątrz.
Wygląda na to, że jest nową twarzą Filharmonii Nowojorskiej.
Nie. Po prostu nie chcieli
płacić za zdjęcie.
To była mądra decyzja. Piękna miłośniczka Bacha.
Znają się na rzeczy.
Dział PR chce dodać całości pikanterii.
Nie wiem, czy tak by to ujęli.
Może wydam się zbyt bezpośredni,
ale czy któraś z was chciałaby obejrzeć dziś ze mną grę Lang Langa?
-Przez wzgląd na stare czasy. -Nie mogę.
Rozumiem. Hailey? Przez wzgląd na nowe czasy?
Brzmi wspaniale, ale...
Muszę spotkać się z wyrywnymi darczyńcami
w sali na dole.
"Szostakowicz". Śmiesznie brzmi.
To potrwa 15 minut.
Jeśli zechcecie do mnie dołączyć, a warto,
miło spędzimy czas.
Ładnie wygląda.
Rodzimy się,
decydujemy się zostać muzykami,
chwytamy za instrument, a potem dorastamy i kończymy...
-Wygląda pięknie. -Tak.
Naprawdę pięknie.
Kupiłem do domu kilka rolek papieru toaletowego.
Świetnie.
Idziesz na spotkanie z darczyńcami?
Nie, w tym tygodniu byłam już na czterech.
Idę na jakiś film.
-Pewnie. -Oczyścić umysł.
A ty?
Sam nie wiem.
Taki dzień. Do zobaczenia w domu.
-Dobra. -Dobra.
Tak na przyszłość,
zapasowy papier toaletowy jest pod umywalką.
Jasne.
Komuś przydałaby się podwózka.
-Dobry wieczór, maestro. -Wsiadaj.
-W zasadzie... -Obiecuję,
że nie pisnę o swojej symfonii. Słowo harcerza.
Co z rowerem?
Dwaj maestrowie w jednej limuzynie.
Brzmi jak początek świetnego dowcipu.
-Andrew. -Bardzo dziękuję, pani Blonsters.
Dzięki darczyńcom takim jak panie istnieje dom dla mojej muzyki.
-Wasze oddanie... -Przepraszam,
ale ten pan musi pilnie stawić się na sesję zdjęciową.
Pani Rutledge, wyraźnie prosiłem, by mi nie przeszkadzać
w towarzystwie co najmniej dwóch pięknych kobiet.
Rozumiem, ale to sesja awaryjna, więc...
-Tak. -Awaryjna.
Przepraszam, pani Blonsters.
-Idziemy? -Oczywiście.
-Bonsoir. -Do widzenia.
Co gra Lang Lang?
Jego gra cię zaskoczy.
-Co słychać, stary? -Cześć. Andrew, przyjacielu!
Kopę lat, Lang Lang. Co u ciebie?
Nie narzekam.
-Jak dziś poszło? W porządku? -Doskonale.
Co u mojego kumpla Rodrigo?
Idzie jak burza. Wywraca wszystko do góry nogami.
Z przyjemnością przedstawiam ci filar tego wszystkiego,
Hailey Rutledge, utalentowaną oboistkę.
-Miło cię poznać. -Nawzajem.
W sekcji dętej musi być ciężko
po kontuzji Betty Cragdale.
-To prawda. -Hej! Mannie!
-Ten poziom jest za słaby. -Dobra robota!
Andrew? Co u ciebie? Miło cię widzieć.
-Dobrze wyglądasz. -Miło mi.
-O matko, to Emanuel Ax? -Pewnie.
Został mi punkt do końca.
Pewnie. Załatw go.
-Nieźle, nie? -Tak.
Chyba umarłam i jestem w niebie.
Prosciutto i jogurt?
Nie da się żyć na wędlinach i sfermentowanym mleku.
Przez to konam z głodu!
Przeczytaj to, maestro.
-Mówiłeś, że nie będziesz... -Nie. Nie o to chodzi.
To nie moja symfonia.
Gdyby to była fuga, byłaby fugą rozpaczy,
skomponowaną przez moją żonę i zagraną przez jej prawnika.
To papiery rozwodowe. Dostałem je dziś wieczorem.
-Cholera. -Symfonia słodko-gorzka.
Z autografem od The Verve.
Touché, maestro. Touché.
Wiesz co? Zabawmy się.
Nowy Tommy Pembridge na nowy etap.
Ale sam wiesz, że nie piję.
Ale moglibyśmy usiąść nad przepaścią
-i zrzucić mnie na sam dół! -Odstaw butelkę. Oddawaj!
-Co ty na to? -Nie. Daj mi butelkę.
Spójrz mi w oczy.
Nie potrzebujesz tego. To trucizna.
-To cię zatruwa. -Boże.
Nie potrzebujemy tego.
Nie potrzebujemy.
Jezu.
Nieźle rozegrane.
Naprawdę jesteś moim hermano.
Właśnie od tego są hermanos.
Ale jeśli chcesz zawisnąć nad przepaścią i się zabawić,
to warto przydepnąć sobie dłonie,
zapomnieć, jak się nazywamy, spojrzeć w przepaść,
w czeluść.
Chodź. Coś ci pokażę.
Dostałem to od znajomego z Fort Lee w New Jersey.
-Śmierdzi gównem. -Wiem.
-Co to? -Mówił, że to żywica
z grzybami i jadem jakiejś żaby.
To się pali?
Trzeba chyba odprawić jakiś rytuał.
Podejść do tego z szacunkiem.
Albo możemy to zjeść i zobaczyć, co będzie.
-Zjedzmy to. -Pewnie.
Zajebiście! Tak!
Idzie ci coraz lepiej.
-Dziękuję. -Brawo.
-Dziękuję. -To było świetne.
Na czym stanęło?
Jako kobieta uważasz, że powinienem do niej zadzwonić?
Myślisz, że ona tego chce?
Czy brzmiało raczej,
-jakby to mówiła... -Nie wiem. Dlatego...
Okej.
To skomplikowane. Najlepiej zaufaj instynktowi.
Fajny z ciebie facet.
Musiałaby być szalona, żeby cię odrzucić.
Tak?
W sensie... Nieważne.
Strike!
Lang Lang.
Joshua Bell? Co ty tu robisz?
Chcesz wiedzieć?
Widzę, że wychodzisz stopą za linię.
Widzisz ją? Nie można jej przekraczać.
-Daj spokój. -Powinni cię zdyskwalifikować.
Josh, wieczny fan rywalizacji. Chodźcie.
To Josh Bell?
Woli "Joshua".
Po co się czepiasz takiej drobnostki?
Nawet tyle robi różnicę.
-Zdarza się. -Może pianiście.
Zwykłe stukanie w klawiaturę.
Ale na skrzypcach milimetr decyduje,
czy zagrasz F czy fis.
-Serio? -A jeśli dyrygent
pomyli się o milimetr, to co się stanie?
Odpuść. Dobrze się bawimy.
Nieważne. Po prostu... Tylko żartuję.
Niektórzy sądzą, że aby być dobrym pianistą,
trzeba mieć giętkie palce.
Ale to nieprawda. To stopy są kluczowe.
Horowitz powtarzał:
"Jeśli stopy nie chodzą, palce nie biegają".
A był całkiem dobrym pianistą.
Wcale nie czuję się lepiej.
Chyba nie zadziałało.
Nic nie czuję.
Może jestem na to odporny.
Przez lata ostrego życia
albo po prostu dzięki mojej starej angielskiej krwi.
Moi przodkowie brali udział
w bitwie pod Hastings w 1066 roku.
-Usiądź, maestro. -Dziękuję.
W dzieciństwie lubiłem pewną zabawę.
Powiem jakieś imię, hasło, cokolwiek. Jakiś obraz.
John Cage też w to gra.
-Zaczynamy? -Dobra.
Bez batuty. Osiem sekund.
Bez batuty, bo jej nie potrzebuję. Mogę użyć palca.
-Dobre. -Podobało się?
-Tak. -Dobra.
-Koszmary. -Pogodziłem się z nimi.
-Dobrze. -Lubię je.
Patrzą na mnie, a ja na nie.
-Dobrze. -Nie mrugają.
-Dziesięć sekund. Ćwiczenia. -Zero zainteresowania.
Ćwiczenie, spacer.
Kiedy stałeś się dorosły?
Gdy się urodziłem.
A twój ojciec?
Lubi rywalizację w muzyce.
No wiesz.
Dyrygował mambo.
Świetnie.
Naucz mnie paskudnie przeklinać po hiszpańsku.
Jak jest "pierdol się",
"pieprzyć twoją matkę", czy coś w tym stylu?
Jaka była twoja?
Moja matka była bardzo miła.
Tak.
Co?
Jeśli to komuś powiem, to...
To cię zabiją.
-Czemu? -Bo to znaczy:
"sram na twoich zmarłych".
Nie o to pytałem.
Wiem. Ale to jest takie mocniejsze "pierdol się".
-Chciałeś mocne... -To jest o wiele...
-Paskudne. -Szokujące.
Wiem.
Moja matka niezbyt mnie lubiła.
Przez to czułem się, jakby ktoś wbił mi w brzuch nóż.
Śmierć.
Ciągle o niej myślę.
Za wyjątkiem chwil,
gdy wiem, że coś naprawdę umiera.
Na przykład koncert.
-Rodrigo, muszę przyznać... -Rodrigo, muszę przyznać...
-Że jesteś... -Że jesteś...
-wspaniałym człowiekiem. -wspaniałym człowiekiem.
-Jesteś. -Jesteś.
-I muszę powiedzieć, -I muszę powiedzieć,
-całkowicie szczerze, -całkowicie szczerze,
-że cię kocham. -że cię kocham.
-Jak mężczyzna mężczyznę. -Jak mężczyzna mężczyznę.
Mężczyzna.
-Myślę, że mnie naśladujesz. Tak. -Myślę, że mnie naśladujesz. Tak.
-Robisz to nawet... -Robisz to nawet...
-z angielskim akcentem. -z angielskim akcentem.
Wygrałem?
Mogę w czymś pani pomóc?
Tak.
Mogę się zgłosić?
Jak się pani nazywa?
Gloria Antoinette.
Łaskocze.
Nie umiem tak dobrze rysować od ręki,
więc się nie wierć.
To nawet relaksujące.
Voilà.
Dzieło sztuki.
Zrobię zdjęcie. Odwróć się.
Koncert wiolonczelowy Lalo
-Cześć. -Hej.
-Obudziłem cię? -Tak, ale przyjemnie.
To dobrze.
Pokaż, co potrafisz.
-Trzymaj smyczek. Siadaj. -Dobra.
Tutaj. Weź go między nogi.
Okej.
Ty grasz, ja się zajmę palcowaniem.
Łatwizna, co?
Prościzna.
Przeciągnij całą długość. Tak.
Świetnie. Trzeba było to nagrać.
Dokładnie.
Jakie to uczucie być tobą? Młodą, utalentowaną i piękną.
Czujesz, że możesz wszystko.
-Tak. -Ale to musi być dziwne,
że osiągnęłaś wszystko, o czym marzyłaś,
-w wieku... -Dwudziestu sześciu lat.
Dwudziestu sześciu? Niesamowite.
Na lato planuję kryzys wieku średniego,
więc próbuję być krok do przodu.
Może wnuki, gdy dobijesz do trzydziestki?
Leki obniżające krzepliwość i zagęszczające włosy.
Spokojna głowa, mam je w łazience.
Wygazowany szampan, rewelacja.
Naprawdę nie wiem, jak to robisz.
Należysz do orkiestry obwarowanej zasadami i biurokracją,
ciągle ci sami ludzie.
Lubię ludzi, z którymi pracuję.
Rozumiem, ale gdzie w tym...
Gdzie pasja?
Ciągle tylko spełniasz czyjąś wizję.
Nieprawda.
A twoja wizja? Kiedy Hailey wyjdzie na pierwszy plan?
Mam w sobie pasję.
Mnóstwo pasji.
Coś o tym wiem.
Wiem i rozumiem.
Szczerze mówiąc, może gdybym sam tak postąpił,
życie potoczyłoby się lepiej.
Wiesz...
Gdzieś istnieje inny Andrew Walsh,
którego życie potoczyło się zupełnie innym torem,
i czasem
o nim myślę.
-Cześć, Pavel. -Hej.
Mam dla ciebie czeski absynt.
Dzięki. W ogóle to wyglądasz świetnie.
-Dzięki, ty też. -Teraz zaśpiewa Gloria Antoinette.
Przepraszam, mogę prosić o dźwięk D?
Przepraszam.
Potrzebuję nuty.
Dalej.
Ma pani piękny głos.
Pavel, to ostatnie miejsce,
w którym spodziewałam się spotkać kogoś znajomego.
Mieszkam w pobliżu.
To dla mnie lokalny bar i uwielbiam wieczorki wokalne.
Cały dzień spędzam z profesjonalistami,
więc miło jest odprężyć się wśród amatorów.
Wciąż czegoś poszukują.
Pani Antoinette, proszę mi powiedzieć,
co pani tutaj robi?
Poszukuję. Chyba.
Dziękuję.
Autobus na lotnisko zaraz odjeżdża.
Autobus za chwilę rusza.
Maestro, bez pana nie możemy jechać do Ameryki Południowej.
Czekajcie. z pana nie możemy jechać do Ameryki Południowej.