Odtrutka tkwi w truciźnie.
Pieprzyć system.
MOZART W MIEJSKIEJ DŻUNGLI
"A TERAZ, FORTISSIMO!"
A twoja praca, co cię w niej inspiruje?
Miłość i nienawiść.
Twoje wibrato samo się nie naprawi.
Ciasno?
-Nie mogę oddychać. -Dobrze.
Dobrze, wyjmij dłonie z wody.
-I graj. -Dobrze.
Musisz śpiewać przez obój i to delikatnie.
Przestań usiłować rozgnieść komara młotem.
Dobrze. Rozumiem.
Vaughan Williams zatytułował ten kawałek Rondo Pastorale.
A ty grasz, jakbyś chciała wyciąć w pień cały las.
To pani kot? Uwielbiam abisyńskie.
W Raleigh był burmski.
Bardzo za nim tęsknię. Gdzie go pani ma? Kici, kici...
Nie żyje.
Dobrze, jeszcze raz.
Tak, natychmiast.
Przepraszam. Zaraz wyłączę.
Rodrigo?
Więc jednak miałam rację. Raquel stawia mi kawę.
Pewnie muszę odebrać.
Pewnie tak.
Halo, maestro.
Cześć, Hailey, jesteś gotowa na przygodę?
Musisz załatwić nam wóz. Szybki wóz.
-Z wypożyczalni? -Skądkolwiek, byle szybki, tak.
Cokolwiek szybkiego się nada. Tak.
Musimy odszukać nową solistkę, która gra za miastem,
i musimy już jechać.
Naprawdę?
-Jestem w trakcje lekcji... -Nie mam na to czasu.
...z Betty Cragdale.
Dobrze, skończ lekcję, a jak skończysz, to zadzwoń, dobrze?
Bo musimy szybko wyjechać. Dobra?
Dobrze. Ciao.
Termos w otchłani. Niesamowite.
Cześć.
Hej. Jak było dzisiaj?
Pieprzony koszmar, ale zna się na rzeczy.
Muszę lecieć. Rodrigo na mnie czeka.
-Wszystko w porządku? -Tak.
Tak jakby. Zobacz.
Wujek Dean podzielił spadek.
-Jasna cholera. -Wiem.
Co zrobisz z taką kasą?
Nie wiem. Rozważam tak zwane opcje.
To zrozumiałe.
Część mnie uważa, że powinnam zainwestować,
pierwszy raz zachować się odpowiedzialnie.
Inna część uważa, że powinnam, kurwa, zaszaleć
i zatrudnić Davida Bowie'ego, żeby zagrał na naszym dachu.
O Boże, zróbmy to.
Studiowałam z pewnym Finem,
który był wyznawcą wicca, sado-maso i takich tam...
Jego ojciec zmarł, a on zainwestował spadek,
ale potem on też umarł, więc jego mama dostała wszystko,
ale ona i tak była już superbogata, więc to niczego nie zmieniło.
Poradzisz sobie. Przepraszam cię, ale muszę iść.
-Musisz iść, rozumiem. -Dobrze.
Kocham cię.
Dzięki, że przyszedłeś tak szybko, Dee Dee.
Żaden problem.
Byłem niedaleko, odwiedzałem klientów.
Organizują bar micwy. Dużo się dzieje.
Słuchaj, mój nadgarstek.
Ciągle ci dolega?
Jest coraz gorzej.
Jezu, Cynthio, musisz iść do prawdziwego lekarza.
Już się umówiłam na wizytę.
Skończyła mi się kodeina,
więc zastanawiam się, czy może masz coś mocniejszego?
Mogę ci dać trochę Fentanylu i Oxy,
ale jako twój przyjaciel muszę wyznać, że martwię się o ciebie, Cynthio.
Nie chciałbym, żebyś się od nich uzależniła.
Czy ja mam pięć lat, Dee Dee? Miły jesteś, ale nie przejmuj się.
Możemy to zrobić. Tak, zrobimy to.
Tak, możemy. Dobrze.
Obliczam trasę do składu odpadów toksycznych.
Skład odpadów toksycznych?
Myślałam, że jedziemy po nowego muzyka.
Występuje tam o 12:00.
A jeśli się nie pospieszysz,
to ominie nas cały koncert skrzypcowy.
Skrzypce...
Jedziemy po Anę Marię?
Tak.
O Boże.
Wiem, dobrze? Wiem.
Ale to mój pierwszy koncert i potrzebuję mocnego uderzenia.
A Ana Maria gra z pasją, no wiesz? Gorąca krew.
Rozerwie na strzępy salę koncertową
jak złoty sokół szybujący po ścieżce prawości.
To niewiarygodne, ale z całym szacunkiem,
ostatnim razem, kiedy się spotkaliście, nie wyszło z tego nic dobrego.
Ale mogę ją ujarzmić.
Jeśli nie będzie z jakimś facetem albo kobietą,
chyba tylko ja będę w stanie...
Nie chcę myśleć o tych rzeczach, dobrze?
Nie chcę o tym myśleć.
Odszukajmy ją i porozmawiamy o...
Trąci to trochę masochizmem.
Ona jest całkiem nieobliczalna,
a pan mógłbyś pozyskać kogo tylko zechce.
Hailey, muszę przyznać, że trochę się boję, dobrze?
Dobrze.
Dałem tej orkiestrze nieźle w kość,
starając się odnaleźć w niej jakieś życie, starając się ją zrozumieć,
bo tylko w ten sposób będzie to miało sens.
Tylko w ten sposób będzie to miało jakieś znaczenie.
A Ana Maria... Ożywia mnie, wiesz? Ona jest moim życiem.
Za 200 metrów skręć w lewo.
Skręć w lewo za 200 metrów.
Będzie pan całą drogę powtarzał wskazówki?
-Nie. -Dobrze.
Pozostań na lewym pasie.
Postaraj się trzymać lewego pasa.
To ty. Wejdź.
Pomyliłem dni? Umówiliśmy się na sobotę.
Sobota. Masz rację...
Przyszedłem za wcześnie?
Wiesz co? Nie, bo to ty nosisz dwa zegarki.
Naleję ci trochę wina.
Musimy obgadać ważne sprawy orkiestry.
-Tak. -Jest dobre.
Bardzo dobre.
Mam złe przeczucie.
Tak, ale właśnie dlatego powinniśmy tu być.
To bardzo w stylu Any Marii, no i Rodrigo.
TEREN SKAŻONY PROMIENIOWANIEM
WSTĘP WZBRONIONY TRUJĄCE ODPADY
Ale tutaj nikogo nie ma.
Ana Maria posiada tajemniczy talent, którego nikt nie rozumie.
Wiesz...
Hej.
Co?
Po fryzurach wnoszę, że przyszliście na występ tej wariatki.
"Wariatki"?
Tak. Byli tutaj. Cały pieprzony pochód dziwaków.
Uciekli, zanim przybyła policja.
Ale sam występ był mocno zniuansowany i bardzo sceniczny.
Cieszę się, że pan tak uważa. Jest świetna, prawda? Dziękuję.
Nie jestem żaden "pan". Mów mi Eric.
Pewnie dzisiaj mnie zwolnią.
Eric.
Odejdźcie stąd. To strasznie toksyczne miejsce.
Wysypisko odpadów toksycznych.
Myślicie, że ten kombinezon to tak dla zdrowia?
-No dalej. -Chodźmy.
Idźcie stąd.
Znajdziemy ją.
-Bezpiecznej drogi i miłego dnia. -Dobrze.
Ostro zaatakują nas w kwestii obniżania podstawy pensji
dla nowych muzyków, ale to będzie zasłona dymna.
Chcą się o to pokłócić.
Ale prawdziwym polem bitwy będą emerytury, ubezpieczenie i...
-Jasne. -...odpisy dla członków rodzin.
A potem spróbują skłócić ze sobą
starych członków orkiestry z młodymi.
-Bob. -Tak?
Przestań gadać.
Przepraszam... Mówię za szybko? Czasem za bardzo się rozwodzę.
Silencio. Na chwilę.
Dobrze.
Obróć twarz w stronę okna, żebym widziała profil.
Dobrze.
Masz ładny profil.
Dziękuję.
Czasem rozglądam się po orkiestrze
i widzę, jak grasz na swoim małym, słodkim pikolo...
To normalne pikolo.
I myślę sobie, nie jest tak strasznie nieatrakcyjny.
Wprost przeciwnie, jest nadspodziewanie uroczy.
Naprawdę? Zajebiście.
Tak. Zajebiście.
Jesteś bardzo dowcipny.
Cynthio, czy ty jesteś trochę...
Napalona?
"Napalona"? Nie. Chciałem powiedzieć pijana.
Jesteś trochę pijana?
Dlaczego nigdy się nie pieprzyliśmy, Bob?
No dobra. To chyba jest... Dość oczywiste?
No nie wiem. Jest?
No wiesz... Zwykle patrzysz przed siebie,
w stronę podium, a ja jestem za tobą, z tym moim małym pikolo.
To może wszedłbyś za mnie z tym swoim pikolo?
Nic takiego nigdy się nie zdarzyło, gdy Lazlo był szefem rady.
Ma pan coś?
Tak. Tylko Dla Miśków napisał,
że na pewno gdzieś tutaj jest.
Czy ten Tylko Dla Miśków to wiarygodne źródło?
Tak. Ma wielu fanów na Grindrze. Tak jest napisane.
Sprawdziłem rejestr gości
i został nam tylko jeden wolny pokój.
Chcecie go?
Tak.
Oczywiście.
Świetnie. Proszę.
Na drugim piętrze jest pralnia, na trzecim sauna, gdybyście chcieli zaszaleć.
Nie skorzystamy. Dziękuję.
I tak ostatnio nie sypiam, wiesz? Kiepsko mi się śpi.
Macie może takie długie, trójkątne, graniaste czekoladki? Wie pan...
-Toblerone. Oczywiście. -Tak.
Są w minibarze.
Mam do nich słabość. Dziękuję.
-Dziękuję. -Chodźmy.
Zastanawiałam się, czy nie zachować tego w tajemnicy,
ale pieprzyć to.
Potrzebna mi burza mózgów. Jakieś pomysły?
Kup mieszkanie, odnów je i sprzedaj drożej.
Mój kuzyn trzepie na tym mega kasę.
Tylko że... Boję się, że długo nie sprzedam.
A zwierzęta?
Rozwiń to.
Farma z alpakami. Są strasznie słodkie, a ich sierść jest jak złoto.
No tak. Kiedyś urządziłam pasiekę pszczół na naszym dachu
i nie sądzę, żebym nadawała się do opieki nad owadami, zwierzętami czy dziećmi.
Czy nawet roślinami. Nienawidzę roślin.
A ty, Evan?
Musisz teraz wszystko wydać czy...
Mam trzy czy cztery kredyty studenckie i kilkanaście mandatów.
Przydałaby mi się niewielka pomoc.
Cokolwiek zrobisz, bądź ostrożna.
Pamiętasz Taylor Bell? A nawet połowę dzieciaków ze szkoły?
Dostali swoje fundusze powiernicze, a potem nigdy niczego nie osiągnęli.
Ale jeżeli wiesz, co chcesz zrobić ze swoim życiem,
to traktuj to jako dodatkowy bonus.
Lizzie?
Czy ona sobie poszła?
Hailey.
-Co? -Popatrz.
To Ana Maria. Podała swoją lokalizację.
Dobrze.
-Fish town. Byłaś tam? -Nie.
Całkiem pasuje, co? Na ekologiczny występ.
Fish town.
Chyba tak.
Dobrze.
-Kiedy chce pan jechać? -Teraz.
-Spakuj torby. -Dobrze.
Ja opróżnię minibar.
Jeden dla ciebie i jeden dla mnie.
-Dziękuję. -Nie ma sprawy.
Chcesz go?
Toblerone. Mam do nich słabość.
Dzień dobry, śpiąca królewno.
Jeden postosunkowy omlet caprese
dla najseksowniejszej wiolonczelistki na zachodniej półkuli,
od szefa kuchni Robertito.
To bardzo miłe, Bob.
Proszę.
Czuję się tak dobrze.
Bardzo głośno.
Która godzina? Cholera.
Nawet nie mam zegarka.
Jasna cholera.
-Co? -Muszę spadać.
Odbieram córkę z lotniska.
Studiuje inżynierię na Stanford.
Dzięki Bogu nie jest muzykiem,
chociaż muszę przyznać, że gra na pikolo ma swoje zalety.
Widzimy się w filharmonii, mała.
Tak. Dzięki za omlet.
Hailey, wejdź tutaj.
Znalazł ją pan?
Musisz to zobaczyć.
Co to?
Chcę tu mieszkać.
Stara fabryka może stać się operą.
Nie. Gówniana akustyka, nie.
Wyobraź sobie ludzi, którzy tu pracowali,
ich krew i pot, i łzy...
Nie wiem, już tu nie chcę mieszkać. Nie.
Może wróćmy do hotelu i zastanówmy się.
Nie.
Ona tu gdzieś jest. Czuję to.
Dlatego nigdy nie nauczyłem się gotowania. Bo zawsze...
A nie mówiłem?
To jest jej garderoba, czy coś?
Nie. To Ana Maria. Nie potrzebuje garderoby.
Ona... Nie korzysta z wygód pierwszego świata
jak ty i ja, wiesz?
Wiesz co? Od początku uważałem, że to bardzo zły pomysł.
Wracajmy do samochodu, dobra?
Pojeździmy sobie trochę.
Wyślę jej maila, co?
-Chodźmy już, Hailey. -Zaraz.
-Chodź. -Nie.
Zatrudnił mnie pan, żebym się uczyła, tak?
A nie obwoziła pana po opuszczonych magazynach i toksycznych wysypiskach?
Tu nie chodzi o filharmonię. Tu chodzi o pana.
-Musi to pan zrobić dla pasji. -Wiem.
Wiem.
W tym popieprzonym namiocie czeka przeznaczenie.
A kiedy pan wróci, będę tutaj...
Nie, Hailey.
Nie, wzorowo pracowałaś w ten weekend. Wracaj już, dobrze?
Muszę to zrobić samemu.
To zabawne, nie?
Ostatnim razem powstrzymywałaś mnie przed spotkaniem z nią,
a teraz nie pozwalasz, żebym się z nią nie spotkał.
-Tak, bardzo zabawne. -Jak...
A właściwie, to może zostań jeszcze dwie minuty?
Tylko pierwsze dwie minuty, bo początki zawsze są trochę wariackie.
-Oczywiście, maestro. -Dziękuję.
Ano Mario.
Pragniesz mnie.
Potrzebuję cię.
Dlaczego tak mnie potrzebujesz?
Bo przygotowuję premierę w Filharmonii Nowojorskiej.
Potrzebuję solistki. Tylko ciebie. Zgódź się.
Znasz moje zdanie.
Mam grać dla tych zakurzonych, starych wdów w August Memorial?
Podwożą je limuzyny, a odbierają karawany.
A cóż takiego miałabym zagrać?
Brahmsa? Mozarta? Händla?
Siadaj.
Amore, chcę, żebyś zagrała Sibeliusa.
-Sibeliusa? -Tak.
Kochaliśmy się do niego po raz pierwszy.
Wiem.
Adagio, po którym następuje allegro ma non troppo.
G-dur, proszę.
Tak.
Dawno temu porzuciłam tę muzykę, żeby już nigdy jej nie grać.
Wiem. Ale czy zagrałabyś ją jeszcze raz?
Pamiętasz nas?
Berlin, Kenia...
-Przestań. -...Islandia, proszę.
Ty i ja.
Mówią, że prawdziwa sztuka pokona wszelkie uprzedzenia.
Zrobię to.
Dla ciebie, mi amor.
Ano Mario, dziękuję.
Zrobię to.
Zaraz.
Chwileczkę. Co to jest?
Pas cnoty.
Muszę powstrzymać namiętność,
bo nie będę mogła podzielić się nią na scenie.
No dobra.
Ale zdejmę go po koncercie. Nie martw się.
Tak.
Hej.
-Cześć. -Cześć.
-Tęskniłeś? -Owszem, tęskniłem.
Nawet bardzo.
-Uwielbiam, jak tak mówisz. -Dobrze.
-Co? -Musisz wiedzieć,
że Addison tu jest.
Siema, Addison.
Nie myłem jeszcze zębów.
Dobrze. Bądź facetem i wejdź na mnie.
Jesteś kurewsko blady. Myślałam, że byłeś w Miami.
Tak, ale się nie opalam.
-Zdejmij mi spodnie. -Dobrze. łam, że byłeś w Miami.