Bwisit siya.
Bakit siya gano'n?
Hindi ko maintindihan.
Hindi...
Hindi ba kami pwedeng lumabas ng mga kaibigan ko?
Sige lang. Balikan mo.
Ayaw ko nang mag-ensayo. Ma!
Ayos.
Babalik na tayo.
Dahan-dahan.
Tatlo.
Dalawa.
Isa.
Hanga ako sa'yo.
Ngayon, bayaran na.
Mukhang bumubuti ka.
Dalawang ticket sa pagtatanghal ko.
Salamat.
Maraming salamat.
Si Winslow Elliott ang pinakamagaling na pianista sa mundo,
at gusto mo siyang sisantihin?
Hindi ko sinabing sisantihin mo siya.
Ang sabi ko, ilipat natin siya ng iskedyul.
Nangyayari naman 'yon.
Ano ba?
Pinilit ko siyang gawin ito.
Ayaw ka nilang katrabaho dahil papalit-palit ka.
Tingin nila sa'yo, baliw.
-Hindi ako baliw. -Mukha kang baliw.
Tingnan mo 'yan.
Tatakutin mo ang mga manonood mo.
Ang mukha ko?
Huwag mong isali ang mukha ko rito.
Sa mga paskil at patalastas.
Alam na ng lahat na magtatanghal siya.
Pero naroon din naman ako.
Nakalagay rin ang pangalan ko.
-Ako ang abangan nila. -Ano namang gagawin mo?
Hindi ko pa alam.
-Iisipin ko pa. -Hay.
Sana nandito si Thomas.
Itigil mo 'yan, Gloria.
Parang-awa mo na.
Tumingin ka sa akin.
Tinanggap ko ang trabahong ito
dahil sinunod ko ang puso ko.
Ako na ang bahala.
Maniwala ka sa akin.
Naniniwala ako sa'yo.
Magkasama tayong babagsak.
At alam mo, propesyunal si Winslow Elliott.
Mauunawaan niya.
Hindi mo siya kilala.
Pasok.
May nagpadala sa iyo, Bb. Windsor.
Galing sa asawa ni Thomas.
Ito yata ang mga tagubilin.
Tagubilin?
Ngayon ka lang?
Hindi. 6:30 lang. Sakto lang ako.
Kailangan mong dumating nang mas maaga.
-May pambayad ka? -Oo.
Pasok.
Magsimula na tayo.
Sa pahina 16.
PARA KAY BETTY, SANTA '57
Nahihiya ka ba?
Mas nakakahiyang mabitawan ang oboe
at magmura sa orchestra, tama?
Sobrang nakakahiya.
Tugtugin mo na.
Ako ito.
Oo naman.
Kaya nga ayaw ko sa New Jersey.
'Wag ka kumuha ng hangin sa lalamunan.
May estudyante ako. Hay nako.
Huwag mong idikit ang dila mo sa ngala-ngala mo.
"Gloria at Cynthia.
Salamat sa pagbasa sa liham kong ito.
Mahalaga ang nilalaman nito."
Ituloy mo.
"Cynthia, napakalandi mong puta ka."
-Siya ang may sabi. -Alam ko.
"Ang tanging kaya mo lang namang gawin
ay punan ang sekswal na pangangailangan
ni Thomas na ipinagmamakaawa niya sa akin.
At ikaw naman, Gloria,
isang mapanlinlang na oportunista.
Mas malala ka.
Tinraydor mo ang lalaking pareho nating
minahal, sa magkaibang paraan.
Nasa Cuba si Thomas.
Naubusan siya ng gamot, dalawang linggo na.
Kahapon, nagpadala siya ng sulat para makipaghiwalay.
Alam kong nahihirapan siya ngayon
at dapat na siyang maiuwi para mapangalagaan.
Hindi ko na 'to magagawa sa ngayon.
Kaya, panahon na para
ibalik na sa kanya ang pabor.
Sumasainyo, Claire Pembridge."
Patay.
Patay talaga.
Huwag magdahilan. Tuloy lang.
BILISAN! SIGE PA!
-Bilisan. -Tumahimik ka.
-Sige pa. -Bwisit.
-Tuloy lang. -Na naman.
Ano 'yan?
Para kay Rodrigo.
Akala ko kay Alex.
Ayaw ko siyang pag-usapan.
'Wag magdahilan.
Para sa akin 'to.
Isa, dalawa, tatlo, dapa!
Gaano pa ba 'to katagal?
'Yang 5 minutong ehersisyo mo?
"Turuan mo ako. Ipangako mong darating ka. Tawagan mo ako. Marlon."
Ano ba'ng sabi niya? Tawagin o tawagan?
-Grabe. -Bakit?
May tsekeng $1,000 para sa 2 lesson ng oboe.
Ang laki nito.
Ayos lang 'yan. Turuan mo siya.
Ganyan.
Tawagin mo siyang Marlon.
Kaya mo 'yan.
Tama ka.
Gagawin ko 'yon at tatawag na ako.
Ipa-cash na natin 'to.
Ang husay mo. Ipakita mo ang kakayahan mo.
Pwedeng makausap si G. Guggenheim?
Handa ka na ba?
Sa laban?
Hindi, sa sampal, gaya ng ginawa mo sa akin.
Maestro, alam mo ba ang pakiramdam ng mapahiya
at gugustuhin mo na lang magkulong sa aparador ng kapit-bahay
at sumubsob sa mga damit at sa kadiliman
kasama ng mga nakasabit sa loob?
Oo, pero hindi.
Hinahangaan kita, G. Elliott.
Mula pagkabata ko.
Walang kasingganda ang Rachmaninoff No. 3 mo.
-Gusto kong humingi... -Ayaw ko ng dispensa.
Ang gusto ko, paliwanag. Dahilan.
Paano mo nagawa sa akin 'yon?
Bakit mo ako ipinahiya?
At ano na lang sasabihin ko sa nanay ko?
Inaabang-abangan pa naman niya ito.
Ikaw, sa lahat ng tao, ang dapat nakakaintindi noon.
Kung gaano katagal,
kahirap, at kabigat.
Ipaunawa mo sa akin.
Sinusunod ko ang puso ko.
Siya lang.
-Puso mo? -Oo.
Ni hindi mo nga kilala ang puso mo.
Pabago-bago ang desisyon mo.
At araw-araw, parami nang parami ang hinahatak mo pababa
diyan sa magulo mong isip.
Sa palagay ko, kailangan mong suriin ang sarili mo.
Kilalanin ang sarili.
Saka ka lang magiging totoo sa sarili mo.
Ngayon, alam ko na.
Mas kailangan mo ng paliwanag kaysa sa akin.
Pero malaki na ako.
Huli na ba ang lahat?
Hindi kailanman mangyayari 'yon.
Oras lang ang mayroon tayo.
Ano'ng ginagawa mo?
Maglalakbay tayo sa diwa mo.
Kung papayagan mo ako.
Sige.
Dalhin mo ako sa sarili ko.
Ligtas ka na.
Babalik tayo. Dahan-dahan.
May naririnig ako.
Sigurado ka ba rito?
Bibigay mo talaga sunglasses mo?
Oo naman.
Papakasalan mo ba ko?
Pag-iisipan ko.
Pwede tayong bumalik sa New York at magpakasaya.
Magaling.
Malapit na ba?
Kaunti na lang.
Hinahanap ko si G. Pembridge.
Puti ang buhok.
Inglisero.
Nandito ba siya? Si Thomas Pembridge?
Bughaw ang mata.
Baka nasa aplaya.
Nandoon siya, malamang. Nagpapakasaya.
Sa aplaya. Sige.
Ito na.
Ingat ka.
Magiging masunurin akong mag-aaral, guro.
Ito ang nabili ko. Maganda ba?
Lorée ROYAL 125?
-Pangarap ko kaya 'to. -Ayos.
Mamahalin 'to.
Oo naman. Para maganda.
Binabati kita.
Isang double-reed ang napili mong matutunan.
Unang nagkaroon ng oboe noong ika-17 siglo
at hautbois ang dating tawag dito.
Ang galing ng pagbigkas mo.
Kailangan mo lang pagdugtungin. Huwag mong didiinan o bibilisan.
Sige.
Ang pinakamahalagang bahagi ng oboe
ay ang reed.
Dito magkakaalaman.
Kahoy lang iyan.
Akala mo lang.
Subukan mo.
Maayos naman. Bakit ka natatawa?
Ang dami mong alam.
Ang husay mo, ikaw na ang bahala sa akin.
Sinusunod ko lang ang intuwisyon ko. Sa kanya lang ako nakikinig.
Hindi.
Ano'ng nangyari?
Hindi ka pa dapat bumalik.
Ako dapat ang gagawa no'n.
Ano'ng nangyari?
Napasok mo ang isip mo.
Marami kang sinabi.
Karamihan ay Espanyol pero
naintindihan ko, kahit papaano.
Paulit-ulit mong tinatawag ang isang babae.
Oo.
Nanay mo?
Hindi.
-Hindi? -Hindi.
Sigurado ka? Madalas kasi gano'n.
Subukan mong alalahanin.
Mahalagang detalye 'yon.
Dapat niyang tugtugin ang Sibelius violin concerto.
"Sibelius violin concerto"?
Oo.
Narinig ko 'yon sa lumang plaka. Napakalinaw.
G. Winslow Elliott,
nabigyan mo ako ng kasagutan.
Habambuhay kitang papasalamatan. Paulit-ulit. Maraming salamat.
Mukhang bumubuti tayo.
Ayos.
Ayos 'yan.
Pasensya na.
Ayos lang.
Hindi ka dapat mahiya.
Lahat naman, dumadaan sa unang beses.
Basta, huwag kang kakabahan.
-Hinga ka lang. -Sige.
Dito mangagaling ang paghinga.
Magaling ka magturo.
Kaso, mukhang hindi ko kaya.
Ano ka ba?
Simula pa lang ito,
at ako ang gagabay sa iyo.
Basain mo lang ang reed mo.
Mukhang kulang pa.
Pagkatapos?
Pwede ka nang gumawa ng magandang musika.
-Handa na ako. -Mabuti.
Magbabanyo muna ako.
-Sige lang. -Saan ba?
-Kaliwa ka lang diyan. -Sige.
Dito ba?
Nasaan ang pulis?
Pulis? Bakit naman?
Nasaan siya? Ano'ng nangyayari?
Wala akong alam.
Kanya ba 'to?
Pwedeng itigil mo 'yan at ipaliwanag mo sa akin.
Dalawa ang phone niya.
At hindi mo mapapalitan ang tseke dahil peke 'yon.
Nakausap ko ang nanay ko. Impostor siya.
Ano? Saglit lang, huwag mong galawin ang gamit niya.
Hindi kanya 'to.
Hindi siya si Xavier Roseau.
Hindi siya si Marlon Suleiman.
Ha?
Nagpapasok tayo ng manloloko
dito sa bahay.
-Ang lakas ng tubig n'yo rito, Hailey. -Hayop ka.
Siguraduhin mong... Diyos ko po.
Mali ang buong akala ko.
-Ano 'yan? -Patay.
Tapos na ang palabas. Bistado ka na.
Sige...
Kaya kong magpaliwanag.
Hailey, pwede mo bang palabasin muna ang kaibigan mo...
Hindi. Dito lang siya.
Umalis ka na, Marlon. O kung sino ka man.
Sige.
Paparating na rin naman ang pulis.
Alam mo? Ang bastos mo.
Kumalma ka lang.
Huwag mong ipahiya ang sarili mo.
Hindi ako ang nakahubad ngayon.
Kailangan kong paganahin ang isip ko.
Umalis ka na.
Tama ka na. Magpapaalam ako sa kaibigan ko.
Hailey, alam kong hindi ka maniniwala
kahit ano pa ang sabihin ko...
Seryoso ka ba sa oboe?
O...
Oo. Ginusto ko talagang matuto,
pero nalaman kong ang hirap
niyang tugtugin.
Pero, kaya mo.
Para makabawi ako. Iyo na ito.
Talaga?
Mamahalin.
Sige, ayos lang.
Salamat.
Salamat din.
Ayos.
Salamat.
Cynthia,
ano'ng ginagawa mo rito?
'Wag ka nang sumagot.
Makinig kayo. Ito nga pala si Cynthia.
Ang pinakamahusay na cellist sa New York City.
-Thomas... -Sikat na sana siyang soloist,
pero inayawan niya.
Hindi pa naman huli ang lahat.
Gusto kitang makausap.
Uy.
Nang tayo lang.
Pagod ka siguro.
-Thomas? -Salamat.
Mag-usap tayo pagkatapos uminom.
Tinanggal ko na ang Manhattan sa katawan ko.
Wala na akong kahit anong iniisip.
Mga walang saysay na bagay.
Alam mo kung paano?
Buko. Dali na, uminom ka na.
-Para lumakas ka. -Hindi ako nauuhaw.
-Sige na. -Tara muna saglit.
Pwede na rito. Hindi na sila iba sa akin.
Sige. Bahala ka sa buhay mo.
Nawala ka na lang.
Ni walang tawag.
Pinuntahan kita rito at gano'n ang madadatnan ko.
Ano bang problema mo?
Uuwi na rin ako mamayang gabi. Bahala ka na.
Sandali lang. Galit siya sa akin.
Kaya...
Sundan ko muna siya.
Sandali lang.
Natapos mo.
Hindi lang naman ako nagpapasarap-buhay.
Pagkatapos ng lahat.
Hindi ako makapaniwala.
Kusa siyang lumabas.
Isipin mo, 10 taon ko 'yang ginagawa.
Pero, pagdating ko rito,
1 linggo lang.
Para bang may ibang kumokontrol sa akin.
Hindi ko alam.
Ang ganda kasi rito. Gusto ko rito.
Magaling.
Pero alam mo, kailangang bumalik ng lahat.
Oo naman.
Subukan natin bago ka umalis.
Biro lang.
Tumigil ka.
Pinagtyagaan ko ang mga kalandian mo riyan.
-Tara. -Siraulo.
Tingnan mo.
Ano?
Sinusundo kita.
Kaso nga lang.
Hindi na kita kilala.
-Ipinabibigay ni Claire. -Ha?
Alam kong nag-aalala siya.
Pero lason 'to.
Gaya ng New York Symphony.
Umalis ka na doon, Cynth, bilisan mo.
Dito ka na lang.
Gusto ko sana, kaso allergic ako sa buko.
Umuwi ka na.
Wala akong pakialam kung paanong linis pa ang gagawin mo diyan
pero ako sa'yo, huwag na.
Hindi ka naman marunong tumugtog.
Hindi ka ba nandidiri?
Hindi nito kasalanang marumi ang humawak sa kanya.
-Paabot. -Talaga lang?
Oo naman.
Papangalanan ko pa ito.
Kimberly kaya.
Gusto mo ang Mozart?
Mas gusto ko ang Bach.
Talaga?
Maalat siya.
Gusto ko ang bacon ng Bach,
pero pwede ka rin namang magkaroon.
Salieri 'yon.
Maraming salamat.
Magkakamayan ba tayo?
Talaga? Akala ko ayaw mo no'n?
Hindi ko alam kung saan galing 'yon.
Isang araw, magkasama tayong tutugtog.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni EMN
Mapanlikhang Superbisor Maribeth Pierce EMN