Pieprzyć ją.
Nie rozumiem.
Nie...
Nie mogę nawet pobawić się z kolegami?
Skup się. Cofnij się. Głębiej.
Nie chcę już ćwiczyć, mamusiu!
Dobrze.
Wracamy.
Powoli.
Trzy.
Dwa.
Jeden.
Jestem z ciebie dumny.
Zaczynamy się wgryzać.
Zrobiliśmy dziś postępy.
Dwa bilety na mój występ na otwarcie sezonu.
Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
MOZART W MIEJSKIEJ DŹUNGLI
"MOZART Z BEKONEM"
Winslow Elliott to bezsprzecznie najlepszy pianista świata,
a ty każesz mi go zwolnić?
Nie mówiłem, żeby go zwolnić.
Chciałem przełożyć jego występ na później.
To się zdarza.
Gówno prawda.
Błagałam Winslowa Elliotta, żeby się zgodził.
Nikt nie chce z tobą pracować, bo co chwilę zmieniasz program.
Mają cię za szaleńca i słusznie.
-Nie jestem szaleńcem. -Wyglądasz, jakbyś nim był.
Masz twarz szaleńca.
Wystraszysz nam całą widownię.
Chodzi ci o moją twarz?
Mnie chodzi o prawdę, a ty mówisz o mojej twarzy?
Plakaty, reklamy, billboardy.
Wszystkie głoszą: "Winslow Elliott gra Rachmaninowa".
Jest na nich też napis "Rodrigo".
Rodrigo i Rodrigo. Rodrigo jest wszędzie.
-Więc go dostaną. -Na czym zagrasz? Na harmonijce?
Nie wiem. Potrzebuję...
-...czasu. -Biben miał rację.
Thomas powinien zostać.
Glorio, nie.
Proszę.
Spójrz mi w oczy.
Przyjąłem tę posadę,
bo wsłuchałem się w swoje serce.
Znajdę właściwy utwór.
Uwierz we mnie.
Wierzę w ciebie.
Mój Boże, utonę razem z okrętem.
Winslow Elliott to profesjonalista.
Zrozumie.
Nie znasz Winslowa Elliotta.
Proszę.
To przyszło do pani.
Od żony Thomasa.
To pewnie instrukcje.
Instrukcje?
Spóźniłaś się.
Nie. Jest 6:30. Jestem na czas.
"Wcześniej" byłoby na czas. "Na czas" to spóźnienie.
-Masz czek? -Tak.
Wchodź.
Zaczynajmy.
Otwórz na stronie 16.
OBÓJ PODSTAWY CZĘŚĆ 3
Dla Betty, Wigilia 1957 rok
Wstydzisz się to zagrać?
To gorsze niż upuszczenie oboju
i rzucenie "kurwą" przy całej orkiestrze?
Nie. To był wielki wstyd.
Graj.
Tak, to ja.
Oczywiście, że jestem pewna.
Właśnie dlatego nienawidzę New Jersey.
Nie wypychaj powietrza tylną częścią gardła.
Tak, nowa uczennica.
Na miłość boską, weź ten język z podniebienia.
"Droga Glorio i Cynthio.
Dziękuję, że czytacie mój skromny list.
Jego treść jest dla nas nad wyraz ważna".
Czytaj dalej.
"Cynthio, jesteś tanią, bezwartościową dziwką".
-To jej słowa, nie moje. -Wiem.
"Ratuje cię jedynie to,
że zaspokajałaś zwierzęce żądze,
które Thomas próbował wyładowywać na mnie.
A ty, Glorio,
jesteś fałszywą, żądną władzy suką.
Może jesteś nawet gorsza.
Zdradziłaś człowieka, na którym każdej z nas
na swój sposób bardzo zależało.
Thomas jest na Kubie.
Dwa tygodnie temu skończyły mu się leki.
Wczoraj wysłał mi telegram, w którym żąda rozwodu.
Sądzę, że całkowicie się załamał
i trzeba go sprowadzić do domu pod opiekę lekarza.
Z oczywistych względów tego zrobić.
Być może ty, Cynthio,
wykorzystując talenty damy do towarzystwa, zdołasz na niego wpłynąć.
Z poważaniem, Claire Pembridge".
Cholera.
W rzeczy samej.
Żadnych wymówek. Nie przestawaj.
SZYBCIEJ! MOCNIEJ!
-Szybciej. -Wal się.
-Mocniej. -Wal się.
-Dawaj. -A ty znowu.
Co to?
Prezenty dla Rodrigo.
Myślałam, że to od Alexa.
Nie. Nie chcę o tym gadać.
Żadnych wymówek.
Ten jest do mnie.
Plank za trzy, dwa, jeden.
Kurwa. Ile to jeszcze potrwa?
-Twój 45-minutowy trening? -Tak.
"Ucz mnie. Pokaż mi. Nie zmarnuję twojego czasu. Napisz. Marlon".
Nie rozumiem. Chodziło mu o "Napisz »Marlon«" czy "Napisz. Marlon"?
-O cholera. -Co?
To czek na 1000 dolarów za dwie lekcje gry na oboju.
Nie mogę tego przyjąć.
Czemu nie? Ucz go. Pokaż mu.
Tak.
Napisz do niego »Marlon«. Pokaż.
Dasz radę.
Masz rację.
Powinnam go uczyć i mówić na niego Marlon.
Zrealizujmy czek dzisiaj.
Jesteś wojowniczką. Bądź panią swojego dnia.
Hej, mogę prosić pana Guggenheima?
SALA KONCERTOWA AUGUST MEMORIAL RODRIGO
Wiesz, co to oznacza?
Pojedynek?
Nie, to policzek. Taki, jaki wymierzyłeś mi.
Maestro, znasz uczucie takiego poniżenia,
że człowiek chce uciec z domu, schować się w szafie sąsiada
i ukryć twarz w cieple i ciemności,
wśród swetrów i płaszczy na półkach i wieszakach?
Tak. Ale to nie tak.
Panie Elliocie, jest pan moim idolem.
Wychował mnie pan.
Pańska III Symfonia Rachmaninowa jest nieziemska.
-Mogę jedynie przeprosić... -Nie chcę przeprosin.
Chcę wyjaśnienia, powodu.
Dlaczego zostałem odsunięty?
Dlaczego tak mnie zhańbiłeś?
Co ja powiem matce?
Nie mogła się doczekać tego koncertu.
Akurat ty powinieneś rozumieć, ile mnie to kosztowało.
Przygotowania,
wytrwałość, żelazne ciężary.
Podaj mi powód.
Postępuję zgodnie z intuicją.
Słucham głosu serca.
-Serca? -Tak.
Nie masz odwagi, by je poznać.
Co chwilę zmieniasz zdanie.
Każdego dnia wciągasz coraz więcej osób
w wir własnego niezdecydowania.
Powinieneś spojrzeć w głąb siebie.
Poznać samego siebie.
Być wierny swojemu prawdziwemu ja.
Teraz wyraźnie to widzę.
Potrzebujesz prawdy nawet bardziej ode mnie.
Ale jestem już zbyt dorosły.
Nie jest za późno?
Nigdy nie jest za późno.
Jedyne, co mamy, to czas.
Co pan robi?
Zajrzymy w twoją podświadomość.
Oczywiście za twoim pozwoleniem.
Tak.
Proszę mnie zabrać w głąb mnie samego.
Jesteś bezpieczny.
Ruszamy w przeszłość. Powoli.
Słyszę muzykę.
To na pewno tutaj?
Na pewno dasz mi swoje okulary?
Oczywiście.
Wyjdziesz za mnie?
Zastanowię się.
Możemy jechać do Nowego Jorku i żyć długo i szczęśliwie.
Wspaniale.
Daleko jeszcze?
Jeszcze kawałeczek.
Szukam pana Pembridge'a.
Pembridge.
Siwe włosy.
Anglik.
Mieszka tu? Thomas Pembridge.
Niebieskie oczy.
Jest pewnie na plaży rybaków.
Plaża rybaków. Szaleje tam.
Plaża rybaków. Dobrze.
Trzymaj.
Uważaj na siebie.
Obiecuję, że będę pilnym uczniem.
To mój obój. Nada się?
Lorée ROYAL 125?
-Żartujesz? To mój wymarzony model. -Cieszę się.
Ma nawet złote klapy.
Oczywiście. Takie są chyba najlepsze.
Gratuluję.
Postanowiłeś uczyć się gry na instrumencie z podwójnym stroikiem.
Obój narodził się w drugiej połowie XVII wieku
i początkowo nazywano go "hautbois".
Masz idealny akcent.
Trzeba być delikatnym. Nie można składać go na siłę lub za szybko.
Rozumiem.
Tym, co czyni obój tak magicznym instrumentem,
jest stroik.
Od tego wszystko zależy.
To tylko kawałek drewna.
To coś znacznie ważniejszego.
Spróbuj.
Masz talent. Czemu się uśmiechasz?
Dużo wiesz o obojach.
Niesamowite. Oddaję się w twoje ręce.
Postępuję zgodnie z intuicją. Słucham głosu serca.
Nie.
Ana Maria.
Co się stało?
Nie powinieneś sam się wybudzić.
To ja miałem cię wybudzić.
Co się stało?
Zajrzałeś w głąb siebie.
Powiedziałeś sporo istotnych rzeczy.
Głównie po hiszpańsku,
ale załapałem sens.
Powtarzałeś pewne imię. Kobiece.
Tak.
To twoja matka?
Nie.
-Nie? -Nie.
Na pewno? To zwykle bywa matka.
Przypomnij sobie.
To bardzo ważne.
Ana Maria.
Ana Maria musi zagrać koncert skrzypcowy Sibeliusa.
"Koncert skrzypcowy Sibeliusa"?
Tak.
Wyraźnie to usłyszałem ze starego głośnika.
Panie Winslowie Elliocie,
rozegrał mnie pan jak poemat symfoniczny.
Jestem pańskim dozgonnym dłużnikiem. Jeszcze raz dziękuję.
Zrobiliśmy postępy.
Dobrze.
Bardzo dobrze.
Jestem do niczego.
Nieprawda.
Nie ma się czego wstydzić.
Nikomu za pierwszym razem nie wychodzi.
Musisz się rozluźnić.
-I skupić na oddechu. -Yeah.
Musi wychodzić z tego miejsca.
Jesteś bardzo wspierająca.
Ale to chyba zły pomysł.
Nie wygłupiaj się.
Odkrywasz siebie,
a ja jestem tu po to, by ci w tym pomóc.
Dobrze nawilż stroik.
Jest zbyt suchy.
A teraz?
Przygotuj się na granie pięknej muzyki.
-Jestem gotowy. -Dobrze.
Ale najpierw toaleta.
-Pewnie. -Gdzie jest?
-Z tyłu po lewej stronie. -Okay.
Tędy?
Gliny już są?
"Gliny"? O czym mówisz?
Gdzie on jest? Co się dzieje?
Nie mam pojęcia.
To jego płaszcz?
Możesz mi wyjaśnić, o co chodzi?
Ma dwa telefony.
A czek? Nie zrealizujesz go, bo jest podrobiony.
Pytałam mamy. W Connecticut nie ma Guggenheimów.
Co? Moment, nie możesz grzebać w rzeczach Marlona.
Mogę, bo to nie są jego rzeczy.
Ani Xaviera Roseau.
Ani Marlona Suleimana.
Do czego zmierzasz?
Do tego, że mamy w łazience oszusta,
który teraz bierze prysznic.
-Hailey, ta woda ma niesamowite ciśnienie. -A to skurwiel.
Lepiej, żebyś miał... O Boże.
Najwyraźniej źle zinterpretowałem sygnały.
-Ja pierdolę. -O matko.
Koniec przedstawienia. Wiemy, kim nie jesteś.
Cóż...
Cokolwiek sobie myślicie, mogę to wyjaśnić.
Hailey, jeśli twoja koleżanka z miotłą wyjdzie, moglibyśmy...
Nie. Ona zostaje.
To ty, Marlonie, czy jakkolwiek się zwiesz, wychodzisz.
Dobrze.
Nie śpiesz się. Gliny przyjadą za cztery minuty.
Wiesz co? Nie masz za grosz taktu.
Uspokój się.
Nie rób niczego, czego się będziesz wstydzić.
To nie ja chowam penisa za obojem.
Chciałem zostawić coś wyobraźni.
Wyjdź.
Tylko przynosisz sobie wstyd. Muszę się pożegnać z panią domu.
Wiem, że nie uwierzysz w nic,
co teraz powiem, więc...
Naprawdę chciałeś nauczyć się grać?
Czy chodziło tylko o...
Nie. Chciałem nauczyć się grać,
ale obój jest nienormalny
i nie da się na nim grać.
Ale ty to potrafisz.
Weź go. Niech zaprowadzi cię do statku-bazy.
Poważnie?
Złote klapy.
To dobry pomysł.
Dzięki.
To ja dziękuję.
Dzięki.
Cynthia, kochanie,
co ty tu, kurwa, robisz?
Nie odpowiadaj.
Chłopaki. To jest Cynthia.
Mówiłem wam, że to najlepsza wiolonczelistka w Nowym Jorku.
-Thomas... -Mogła odnieść sukces jako solistka,
ale postanowiła się wycofać.
Ale nie jest za późno. Nigdy nie jest za późno.
Porozmawiajmy na osobności.
Na osobności.
Musisz być wykończona.
-Thomas? -Dziękuję.
Najpierw picie, potem gadanie.
Oczyściłem swój organizm z Manhattanu.
Zero stresu, ambicji i zgiełku.
Zero bezwartościowego pieprzenia.
Przepadły. Chcesz poznać mój sekret?
Woda kokosowa. Proszę. Pij szybko.
-Inaczej wyparują witaminy. -Nie chce mi się pić.
-Wypij jednym... -Możemy iść gdzie indziej?
To moi kumple. Nic innego nie ma znaczenia.
Wiesz co? Jebany z ciebie dupek.
Znikasz. Nie dzwonisz.
Nie wiem, co się z tobą dzieje.
Przyjeżdżam tu, a ty grasz na pieprzonym bongo?
Choleryczka z ciebie.
Wracam dziś do domu. Jesteś egoistycznym dupkiem.
Nie przejmujcie się. Mamusia jest trochę zła na tatusia.
No to...
Dwa kokosy na wynos.
Zaczekaj, Cynth.
Skończyłeś to.
Tommy robił coś więcej niż walenie w bongo.
Po tych wszystkich latach.
Sam w to nie wierzę.
To się ze mnie po prostu wylało.
Wiesz, że uwerturę pisałem dziesięć lat.
Przyleciałem tu i bum,
skończone w tydzień.
Jakby moją rękę prowadziła jakaś wyższa siła.
Sam nie wiem.
Uwielbiam to miejsce.
Cudownie. Naprawdę.
Ale wiesz, że wszystko kiedyś się kończy.
Tak.
Pomyślałem, że sprawdzimy to przed twoim lotem.
Proszę cię, to był żart.
Zamknij się.
Przez dwa tygodnie musiałem znosić twoje prostytutki.
-Chodź do mnie. -Dupek.
Spójrz.
Co?
Przyjechałam po ciebie.
Ale jest problem.
Nie jestem pewna, kim teraz jesteś.
-Claire chciała, żeby ci to dać. -Claire?
Chce dobrze, ale jest do niczego.
To trucizna.
Tak jak Filharmonia Nowojorska.
Musisz stamtąd uciec, najszybciej, jak się da.
Zostań tu ze mną.
Zostałabym, ale mam uczulenie na kokosy.
Wróć do domu.
Nieważne, ilu użyjesz płynów antybakteryjnych, nawet za opłatą
nie wzięłabym tego do ust.
Na swoje szczęście nie umiesz grać. Podaj mi szmatkę.
Nie czujesz się dziwnie, że to zatrzymałaś?
Nie. Marlon ją wykorzystał, a moim obowiązkiem jest się nią zaopiekować.
-Mokre chusteczki. -"Ją"?
Mój obój to dziewczyna.
Muszę wybrać jej imię.
Może Kimberly.
Lubi pan Mozarta?
Wolę Bacha.
Tak?
Dla mnie jest przesolony.
Bach ma w sobie bekon, podoba mi się to,
ale Mozarta też można mieć z bekonem.
To już będzie Salieri.
Muszę panu podziękować.
Przypieczętujemy to uściskiem dłoni?
Na pewno? Słyszałem, że nie lubi pan takich gestów.
Proszę. Nie wiem, skąd wzięły się te plotki.
Kiedyś razem zagramy. d wzięły się te plotki.