Ano'ng balita kay Thomas?
Sige, tatahimik na ako.
Ganyan talaga ang matataas na tao.
Kung papatol ka sa karaniwang...
Nilalandi ba niya ako?
-Nilalandi mo ba siya, Bob? -'Di ko alam.
Kayo ba ang magtatanghal?
Iikot pa kayo saka kayo pwedeng magparada.
Wala ka kang kapangyarihang gawin 'yon.
May suot ka pang ganyan.
Si Maestro. Una na ako.
-Bilisan mo. -Maestro!
-Hailey! -Uy.
-Biglaan, 'no? -Kumusta ang byahe mo?
May espesyal sa iyo, Hailey. Para kang malalim na ilog.
Baka naman estero lang.
Ano ka ba?
-Handa na akong magtrabaho. -Sige.
Dalawa ang ipapagawa ko sa'yo. Ang una.
Arnold Palmer.
-Alam mo 'yon? -Oo.
Kakadiskubre ko lang no'n.
Ipinangalan nila sa sikat na manlalaro ng tennis.
-Golf. -Ha?
-Golfer siya. -Magaling siya.
Ang pangalawa. Ito ang pinakamahalaga.
Mula nang naging magkatrabaho tayo,
-ikaw palagi ang may ginagawa, tama? -Oo.
Ngayon, ako naman ang may gagawin para sa iyo,
at gusto kong maglakbay ka ngayong gabi.
Humanap ka ng inspirasyon.
'Di mahalaga kung saan manggagaling, o kung saan ka makararating.
Ang mahalaga ay ang karanasan.
Dahil iyon ang magagamit natin.
-Maestro! -Nating dalawa.
Natutuwa akong makita ka.
Ikaw pala 'yan, Bunny.
Ito pala 'yong lugar na nabanggit mo sa akin.
-Ikaw na naman, Gloria. -Hindi mo ako matatakasan, Maestro.
Handa ka na ba?
Handa na akong maging seryoso.
Huwag mong hayaang pagurin ka ni Gloria.
Pero mayayaman ang bisita...
Tungkol ito sa sining,
kaya kailangan nating magsaya, Maestro.
Gusto ko, magrelaks ka lang at makisaya.
Hindi mo kailangang mag-iba. Kusang papasok ang pera.
Sige, gagawin ko 'yan.
Nariyan ka pala, Marlon.
Si Marlon Guggenheim ng Connecticut Guggenheims.
Gusto ko siyang ampunin.
Ito si Alice Seminoff.
Ako ang isponsor niya.
Mahusay!
Maestro, magpakuha tayo ng litrato.
Tara dito, halika.
Maestro, ang pinsan kong si Ethan...
Nasaan na siya? Nawala.
-May isinulat ako... -Maestro, papirma naman.
Pahina ito mula sa violin concerto mo.
'Di ko maalala. Pasensya na.
Salamat sa tulong mo.
Ang bilis ng mga pangyayari. Ang tanda ko na, hindi ako makahabol.
Ayos lang. Itong kulay pink ay Percocet,
-at ang puti ay Xanax. -Ah, ito.
Ito ang masarap sa pakiramdam.
Paano ko malalaman ang pagkakaiba?
Hahawakan ko na lang itong puti para hindi ka malito.
Seryoso ka ba, Lizzie?
-Paalam. -Paalam.
-Bakit ka nandito? -Nagtatrabaho ako.
Matagal nang magkaibigan si Bunny at si mama.
Sobrang malapit sila.
Nagkakasundo sila sa lahat.
Hindi ko alam na marami ka pa lang kakilala.
Ba't wala ka nababangit?
Nakakahiya kaya.
Hindi na 'yon mahalaga.
Gano'n na nga, pumunta na ako rito
simula bata pa lang ako.
Alam ko ang pasikot-sikot.
Mukhang may natuklasan tayo.
-Huwag kang magsusumbong. -Umalis ka na nga.
Ikaw ba si Elizabeth Campbell?
-Hindi. -Magkaeskwela tayo dati.
Hindi mo ba ako naaalala? Evan Byers.
Mukhang bang naaalala kita?
-Hindi. -Hindi.
'Di ba? Umayos kayo diyan.
-Elizabeth pala. -Tumahimik ka.
-May hitsura naman siya. -Si Evan Byers?
Matagal na siyang may gusto sa akin.
Binabantayan mo ba ang maestro?
Hindi. Naglalakbay ako ngayong gabi.
May nakuha akong gamot sa matanda.
Gusto mong bigyan kita?
Hindi na. Kilala mo ba kung sino 'yong nakadilaw na 'yon?
Marlon yata ang pangalan nya?
Lumaki siya sa Newport at Beacon Hill, wala pa ring asawa.
"Wala pang asawa."
Siya ba ang tipo mo, Hailey?
Hindi ko siya tipo.
-Isa ka rin, e. -Ano'ng sinasabi mo?
Bakit hindi tayo makipag-usap sa kanya?
-Hindi pwede... -Marlon.
Ako si Lizzie. Ito naman si Hailey.
Tumutugtog siya ng oboe at nag-aaral.
Ito si Marlon, mula sa Beacon Hill, at sikat sa Newport.
Kita mo namang magaling manamit. Maiwan ko na kayo. Paalam.
-Ang dami niyang alam. -Oo nga, pasensya na.
'Yong hikaw mo.
Noong nasa Paris ako, may kilala akong aktres na may ganyan.
Napakaganda niya,
at talaga namang kaakit-akit.
Sa labas kayo magtatanghal. Iwan mo na muna ang cello rito.
Habang tumugtog, hindi kayo maaaring
makipag-usap sa mga bisita.
Alam na namin 'yon.
May sarili tayong batas dito.
Kung hindi naman tumutugtog,
pwede kayong umupo at uminom.
May tanong ba?
Ako, mayroon.
Nakita n'yo ba ang batang babaeng tumugtog kanina?
Uy! Cynthia.
Bob, Warren Boyd, Svetlana. Kumusta?
Tutugtog ba kayo?
'Di kami pwedeng makipag-usap.
Mga hamak na musikero lang kami.
Bawal din kaming kumain kundi itong mga tinapay lang.
Pasensya na, Maestro, pero mahigpit na utos po...
Hindi.
Ano tawag sa maliliit na kulay itim?
Tikman n'yo. Napakasarap.
Maestro, kailangan ko pong...
Tikman mo ang niluto mo.
Tikman mo 'to.
Ang ganda ng pagkakaayos niyan.
Lahat ng pagkain dito
nakahain sa labas. Bob, kung gusto mong makatugtog
nang maayos, kailangang busog ka.
Mahigpit siya,
pero aaminin ko lalo ko siyang nagugustuhan.
Kakaiba ang karisma niya.
Nakalimutan n'yo na ang dating maestro.
Ikaw si Cynthia, tama?
-May balita ka sa kanya? -Oo.
Oo naman.
Ayos ka lang? Sige, hindi kita papakialaman.
Minana niya ang 5 milyon mula sa nanay niya. Pagkatapos...
Palagi ko na lang naririnig na ibalik si Thomas.
Itigil na natin 'yon. Hindi nga natin alam kung nasaan siya.
Paano kung ayaw ko?
Edward, naiintindihan kong hindi madali ang pagbabago.
Huwag mo akong gawing bata, Gloria.
Kung magbibigay ako ng pera, magbibigay rin ako ng opinyon.
Salamat.
Claire, ikaw na ang bahalang magpaliwanag sa kanya.
Huwag mo akong kausapin, hindi mo ako sinabihang nandito ang babaeng 'yon.
Si Bunny ang nagplano ng tutugtugin. Hindi siguro napansin.
Hindi gano'n si Bunny.
Ano'ng klaseng katrabaho si Rodrigo DeSousa?
Kakaibang karanasan. Kung anu-anong
ipinapagawa niya.
Medyo wirdo siya pero napakahusay niya at...
At nahulog na ang loob mo.
-Nagkakamali ka. -Halata,
Hindi. Assistant lang niya ako. Kahit pa gusto ko
sana siyang tugtugan.
Bata ka pa naman. May oras ka pa.
Ewan ko lang. 26 na taong gulang na ako.
At halos lahat nakakaangat na pagdating ng 30.
Wala na akong panahon.
Huling tanong na lang, Maestro. Ang pamangkin kong si Jonathan
ay nasa Oberlin Conservatory at...
Malaki ang paghanga niya sa'yo. May payo ka ba sa kanya?
Oo naman. Kailangan niyang magbasa nang magbasa,
maglakbay, at huwag na huwag niyang
ipapa-tattoo ang pangalan ng nobya niya.
Pasensya na. Mauna na ako.
Mayroon na tayong $10,000. Wala bang $15,000 diyan?
$15,000 lang para sa instrumentong
ginamit sa Mahler's Fifth Symphony.
Alam kong magbibigay ka Patrick.
Nahanap mo ba ang anghel mo?
Hindi na. Tuluyan na siyang lumipad.
Baka may ibig sabihin.
Minsan, iniisip ko kung ano ba ang mas mahalaga,
pera o musika?
Parang nakakalimot na tayo.
At may narinig kang mahusay tumugtog.
Kaya nagkaroon ng saysay.
Nabili na ni Patrick Donten sa halagang $30,000!
Ano na ang susunod?
Bakit hindi natin patugtugin si Maestro?
Hindi kasama 'yon sa listahan, Edward.
Seryoso ako, Gloria. Magbibigay ako ng $200,000
para lang marinig siyang magbiyolin.
Hindi na siya tumutugtog sa mga pagtitipon. Alam na natin 'yon.
Salamat, Gloria, pero
mukhang ginaganahan ako ngayong gabi.
Isa pa, mabuting kaibigan ni Thomas Pembridge si G. Biben.
At, syempre, paano naman ako makakatanggi
sa $300,000?
Walang problema.
Paabot naman kami ng biyolin.
Ayan.
-Galingan mo, Maestro. -Salamat, Bob.
Ano'ng gusto mong mapakinggan G. Biben?
Pwede akong tumugtog ng kanta mula sa bayan ko.
O ayaw mo no'n?
Sige, ikaw ang bahala.
Kaso nga lang, alam kong
hirap kang magdesisyon.
Nakakatawa, dahil...
Para tayong mga batang nag-aagawan ng kendi
habang nanonood sila...
Sige. Alam ko na ang tutugtugin ko.
Ang ganda, kaso nga lang...
Parang lugi naman ako.
Nagsisimula pa lang ako, Edward. Kung papakinggan, simple lang ang tunog,
pero isa sa pinakamahuhusay ang gumawa noon.
Sigurado akong kilala mo kung sino ang nagsulat nito.
Sige.
Para sa $300,000 na ibibigay ko,
pwede mo bang sabihin sa akin kung sino ang nagsulat ng...
tinawag mong "lugi".
Kaya naman, Edward,
para sa $300,000, sino ang nagsulat nito?
-Hindi ko alam. -Gusto mong humingi ng tulong?
Siya ay walang iba kundi si Wolfgang Amadeus...
Maraming salamat sa 300...
Huwag kayong matakot! Nagkakatuwaan lang ang mga bata.
Tumigil ka na. Paulit-ulit ako.
Hindi ako si Elizabeth. Mauna na ako.
Ikaw na si Lizzie.
Pampaiksi ng Elizabeth.
Nakakatuwa ka talaga.
Naiintindihan kita.
'Yong iba siguro hindi,
kaya lalo kang nagiging wirdo.
Manghuhula ka na rin ng katauhan?
Naalala mo ba 'yong Halloween?
'Yong party kanila Tommy Kline?
Pare-pareho lang ang suot ng mga bata...
Hulaan ko, mukha kang phone.
-Pero, naiiba ka. -Pupunta ako sa bar.
Ginaya mo si Billie Holliday.
Hindi ko nga siya kilala noon e.
'Yong damit mo at bulaklak sa ulo,
tapos... Bigla ka na lang kumanta.
Ang kinanta mo...
Tama. At huminto ang lahat.
Hindi ko 'yon makakalimutan.
'Yon lang ang gusto kong sabihin.
Sandali lang.
-Ikuha mo naman ako. -Sige.
Bilisan mo na.
-Hindi. -Akin na ang susi.
Ito ang tip natin.
Gusto ko 'yan, Bob.
-Kumusta? -Mahilig siya rito.
Alice, ako si Rodrigo.
May ipinakita sa akin ang nanay ko sa YouTube, pero mahaba pa ang buhok mo.
Marami kang may gusto ng buhok ko.
Lahat naman ng tao gustong magustuhan.
Pero, hindi dahil sa buhok.
Narinig kita, Alice.
Ang husay mong tumugtog.
Marami akong gustong itanong.
Sige, pero dito na lang tayo.
Ayos lang. Kung pwede siyang maiwan.
Sabihin mo sa akin, Alice. Sino ang paborito mong kompositor?
Gusto ko si Debussy at Chopin.
At si Katy Perry, pero hindi ako pinapayagang tumugtog ng kanta niya.
Gano'n din ako. Dati, gustong-gusto ko
ang Walking On The Moon na kinanta ng The Police,
kaso ayaw ng mga magulang ko...
Pero hindi na mahalaga.
Gano'n naman pagdating sa musika, tama?
Pero kung mahusay ka,
kailangan mong magsakripisyo.
Inaasahan nilang ipagpapalit mo ang lahat para sa musika.
Handa ka bang gawin 'yon, Alice?
Patawad. Hindi kita gustong takutin.
Ano'ng pakiramdam tumugtog?
Kapag tumutugtog ako sa harap
ng guro, ayaw kong magkamali.
Pero kapag mag-isa lang ako, hindi ako natatakot magkamali.
Kaya pagkatapos, para akong nagising mula sa panaginip.
Naiintindihan ko.
Bakit ka malungkot?
Alice, gabi na. Kailangan na nating umalis.
Nakapaganda at napakahusay ng iyong anak.
Salamat.
Kung may maitutulong ako, huwag kayong mahiyang lumapit.
Hindi ako malungkot, munting anghel.
Tara na.
Oboe ba talaga ang gusto mo?
No'ng limang taong gulang ako, may pinuntahan kaming recital,
pagkatapos may nakita akong tumutugtog ng oboe,
kaya nagpabili ako sa nanay
ko ng kagaya no'n.
Pero hindi niya ako pinansin.
Pagkalipas ng 3 linggo, ginising ko siya sa kalagitnaan
ng gabi at pinipilit ko siya.
Kaya ibinili niya ako.
Natuklasan mo 'yon sa sarili mo.
Gaya ng iba pang talentado.
O baka nagandahan lang ako.
Hindi. Mas malalim pa doon.
Tama ka.
Limang oras din ako kada araw nag-eensayo.
Wala akong ibang ginawa.
Parang naiiba ang mundo ko sa iba pang bata.
Mayroon akong oboe at musika. At iyon lang ang tumatakbo sa isip ko.
Hanggang sa nakakilala ako ng iba pa.
Kaya naman natuwa ako.
Kabilang ka na sa kanila.
Sa symphony.
Pasensya na kung nakakantok ako.
Kabaligtaran kaya.
Seryoso?
Nagkukwento ka tungkol sa sarili mo.
Iyon ang pinakamahalaga sa lahat.
Maraming sumusubok na hanapin ang sarili nila. Pero hindi lahat ay matapang.
Bakit ang sarap mong kausap?
Ikaw ang masarap pakinggan.
Hindi mo napansin.
May pabor ako.
Ano 'yon?
Turuan mo ako.
-Ng oboe? -Oo, gusto kong tumugtog.
Kahit isa lang. Isang magandang kanta. Pwede ba 'yon?
Oo naman.
Ayos.
Magandang umaga, Maestro.
-Kumusta? -Nakikipaglaro
-ako sa kanila. -Ayos.
Tingnan mo ito.
Ang saya, 'di ba?
Ayos ka lang?
Natapos mo ba ang pinapagawa ko sa'yo?
Oo, Maestro. Naghanap ako ng karanasan.
At nakahanap din ako ng inspirasyon.
Mabuti naman, Hailey.
Magaling.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni EMN
Mapanlikhang Superbisor Maribeth Pierce EMN