Pamiętaj, że największe szanse ma ten, kto jest najbardziej zuchwały.
Nie obchodzą mnie pochwały czy krytyka.
Podążam za własnymi uczuciami.
Staram się robić to samo, Herr Mozart.
Bzdura.
Bzdura!
MOZART W MIEJSKIEJ DŻUNGLI
"OBRAZIŁEŚ CZAJKOWSKIEGO"
Co u chłopaków?
U Ryana i... jak oni się nazywali?
Scott. Ryan i Scott. Są bliźniakami.
Ryan i Scott, bliźniaki. Dobra.
Od początku.
Żona, córka, siostrzenica, Kira...
Helen! Wyglądasz cudnie. Bla, bla, bla.
Gratuluję Picassa. Bla, bla, bla.
Co u Ryana i Scotta? Tak w ogóle,
zasiadam w radzie Princeton, gdybyś czegoś potrzebowała.
-Oni mają cztery lata. -Cholera, no tak.
No dobra, teraz pani Burlingame.
Dzień dobry. Moje kondolencje.
Eugene był wspaniałym człowiekiem.
Widzę, że poznałaś naszego nowego dyrygenta, Rodrigo.
Udawaj maestra.
Odmówił.
Słucham?
Nie przyjdzie. Zostawiłam notkę.
Prowadź mnie do gabinetu.
Nikt mnie nie słucha.
-Sharon! -Idę.
Skoro każe nam ćwiczyć podczas przerwy letniej,
możemy chociaż wymagać komfortowych 22 stopni w sali.
Dwudziestu jeden.
A co cię to? To nie ma wpływu na trójkąt.
To idiofon. W 21 stopniach rezonuje czyściej.
To są banialuki!
-Możemy się nie rozpraszać? -Dobrze.
Lazlo umiał go uciszyć.
Nie mieszaj w to Cynthii.
Stanowi sama o sobie.
-Mam słabe krążenie. -Dee Dee, jesteś za mną, nie?
-W 21 stopniach rezonuje czyściej. -Moje ręce zwalniają,
-gdy jest zimno. -Dość, to jakieś bzdury.
Kogo obchodzi temperatura w sali,
gdy zarząd chce nam obciąć zasiłek lekarski o 40%,
a pensje o połowę?
Tylko nowym.
Siedzimy w tym razem.
Nie pogardzaj młodszymi braćmi i siostrami.
Dokładnie.
Wypełnij ją niemal do trzech czwartych.
Więcej.
Zawsze robi się bałagan, nie przejmuj się.
Trzeba to wstrząsnąć.
Zakryj ręką tykwę i obróć ją.
A teraz potrząśnij. Mocniej.
Jeszcze!
Postaw ją z powrotem.
Woda nie może być wrząca, ma mieć około 85 stopni.
Wlej wodę tam, gdzie jej poziom jest niski i liście tworzą małą górkę.
Yerba musi ją wchłonąć.
Włóż do środka bombillę, tę rurkę.
Teraz czekamy.
Ale nie wyłączaj nagrania. Zostań tu, a ja będę z tobą.
Powiem ci, kiedy będzie dobra.
Hailey, czemu obój?
Tata mi to zaproponował, bo moja babcia też grała, więc...
Boże, to zabawne. Wybacz, to był żart.
Przecież mnie z tobą nie ma. Przepraszam.
Igor, na zewnątrz jest orzeł. Gdzie twój wąż?
Orzeł w mieście, coś niebywałego.
Rozumiem to. Dobra, Hailey, powinna już być gotowa.
Weź pierwszy łyk i od razu wypluj.
Wypluj. Nie pij tego.
Jest zbyt gorzkie.
Odczekaj kilka sekund.
Dobra, teraz pij.
Tak powinna smakować mate.
-Za drzwiami. -To jeden wielki kłopot.
Co to ma być?
Pokazałam gabinety wyżej,
wolał być bliżej ziemi.
Może to kwestia akustyki?
"Bliżej ziemi"?
Jesteśmy pod ziemią. Nawet nie wiedziałam o tej piwnicy.
Maestro, tu Gloria.
Mogę wejść?
Pani Windsor, dzień dobry.
Gdzie on jest?
Maestro jest w bibliotece.
Zadzwoń do niego.
Dobrze.
Jest na to jakiś szybszy sposób?
Kiedyś musieliście mieć mnóstwo cierpliwości.
Mate. To niesamowity proces...
Nie obchodzi mnie to. Słuchaj, młoda damo.
Przed budynkiem czeka czarna, wyjątkowo długa limuzyna.
Przyjechała tu po mojego maestra, żeby zabrać go na ważne przyjęcie.
Pojedź jego autem do biblioteki, zabierz go
i zawieź go tam w ciągu godziny.
To oficjalne przyjęcie. Spóźnij się,
to dostanę jakiegoś ataku, a ty stracisz pracę.
Znowu.
Sharon, wyjdę tyłem.
Godzina.
Linia dla samobójców.
Cześć, gdzie jesteś? Kojarzysz tę pralnię przy Grand?
Fajna tablica.
To dziwne, że widzę się w tych wszystkich zawodach?
Muszę podzwonić.
Dobrze, że jesteś. Szukam mężczyzny, który ma...
Zajmę się tym. Jest tu jakieś ciche pomieszczenie,
w którym można pomedytować albo nie robić nic?
Chodzi o bibliotekę?
Chodźmy.
To on?
ZBIORY RZADKIE BRAK WSTĘPU
Helen, wyglądasz olśniewająco.
Co u małych przystojniaków, Ryana i Scotta?
Zasiadam w zarządzie Collegiate. Gdy nadejdzie czas...
Edno, wyglądasz pięknie. Margaret, masz cudo od Lanvina.
Przykro mi z powodu Eugene'a.
Nie wierzę, że zimą nie zobaczę w Everglades ani jego,
ani jego oszałamiającej kolekcji fularów.
Kiedyś mi jeden pożyczył.
Nigdy go nie oddałem.
Na zawsze zostanie moim skarbem. Prawda, kochanie?
Thomas uwielbia ten fular.
Tak.
Porozmawiamy później.
Bunny!
Wspaniale cię widzieć.
Ciebie też.
Gdzie ten przystojny, młody matador, którego zatrudniłaś?
Nie można ponaglać geniusza. Przepraszam na chwilę.
Mogę porwać maestra?
Przepraszam.
Ludzie się niecierpliwią.
Zatrudniłaś niesfornego dzieciaka.
Mówię tylko, że taka niefrasobliwość nie powinna nas dziwić.
Która godzina?
O cholera, jak późno! Nie martw się, moja droga.
Jak to mówią, chwycę dzień.
Drogie panie, mogę prosić o uwagę?
Proszę się zebrać.
Witajcie, starzy i nowi przyjaciele, na małym przyjęciu
otwierającym naszą zbiórkę funduszy na rok 2015,
którą nazywamy też walnym gromadzeniem.
W zeszłym roku hojnie wspomogliście koncertmistrza.
W tym roku prosimy was o wsparcie dwóch batut,
mnie i naszego nowego dyrygenta, pana DeSousę.
Każdy z was znajdzie przed sobą nuty,
na których zapisano różne kwoty.
Prosimy o podniesienie nuty,
najlepiej tej z jak największą liczbą zer,
dla mnie i kolegi po fachu.
W ten sposób dowiemy się, który z nas
jest najlepiej obdarzony.
Dziękuję. Wiem, że to był kiepski żart.
Gdy byłem w twoim wieku, już nie żyłem.
Wiem, maestro.
Jestem tego świadom.
To ciekawe.
Tego nawet nie skończyłeś.
Maestro...
Próbuję odnaleźć muzykę w muzyce.
Jej sedno, a nie powierzchowność.
Poeta.
Wydaje mi się, że tu chodzi o chwałę.
Stimmt das im Bayerischen?
-Maestro. -Hailey.
Nie umiesz pukać?
Pukałam, ale w książkę, miękką i starą.
Wyszło dość cicho.
Nie szkodzi.
Przeprosiny załatwione. Dziękuję, że pukałaś.
Maestro, proszę ze mną pójść. Później wszystko wyjaśnię.
A to kto? Kim jesteś?
Lizzie. Mieszkamy razem. A to pana garnitur.
Zgubiłam kwit.
Nienawidzę plastiku.
Możemy na przyszłość
opracować wspólny harmonogram?
-Mój stary szef, Rod... -Lizzie, proszę.
Mój stary szef miał romans
i opracowaliśmy szyfr na kolorach,
żeby się nie wydało i...
-Lizzie! -...to działało.
Chwila.
Słyszycie to?
Co?
To.
-Tak. -Tak?
Nie.
Werble.
Jaja sobie robicie?
A to...
Smyczki.
Cześć, mamo. Nie, jadę taksówką z dwoma ćpunami.
Mama cię pozdrawia, Hailey.
A to instrumenty dęte. Melodia.
Słucham?
Czemu skrzypkowie to najgorsi kochankowie?
Nie wiem.
Bo znają tylko jedną pozycję.
Dobre.
Wie pan, jak zmusić gitarzystę, żeby przestał grać?
Nie.
Dać mu nuty.
A jak powstrzymać pianistę?
Zabrać mu nuty.
Na razie.
To dla mnie zaszczyt, maestro.
Proszę spojrzeć.
Super.
Instrument trzeba mieć zawsze pod ręką.
Zazwyczaj o to nie proszę,
ale mógłbym zrobić sobie z panem zdjęcie?
Moja siostra nigdy nie uwierzy, że byłem pana kierowcą.
Mam lepszy pomysł.
Zrobimy sobie mały,
jak to się mówi, objazd.
Co?
Dedykuję to mojej uroczej żonie, Claire.
W grudniu minie nam 40 lat.
To ona rządzi maestrem.
Szczęściara z ciebie.
Tak.
Drogie panie, nie każcie mi prosić was śpiewem.
Mam okropny głos.
Dziękuję.
Bardzo dziękujemy. Libby Mornimets pojawi się...
Constanze Tęsknię za twoją batutą.
Tak, kochanie?
Dostałeś wiadomość od Constanze.
Jakiej Constanze? Nie znam nikogo takiego.
Pewnie, że znasz. Constanze była żoną Mozarta.
Tylko ty nie jesteś Mozartem, a ta suka Cynthia nie jest niczyją żoną, złotko.
Co zrobimy z tym "lodówkowym kryzysem"?
Po co ten cudzysłów?
Znów się zaczyna.
Jest wypchana śmierdzącą, starą chińszczyzną...
To tajskie jedzenie. Poza tym nie jest stare, taki ma zapach.
Niech będzie. Jest wypchana śmierdzącym, starym, świeżym tajskim żarciem.
Dążę do tego, że moje nowe leki trzeba trzymać w lodówce, a nie ma miejsca.
Dobra. Podejmiemy walkę o większą lodówkę.
Naprawdę. Wpiszę to na listę.
Maestro.
Gracias. Spokojnie, Hailey. Szybko to załatwię.
Gloria dostanie jakiegoś ataku,
a ja znów stracę pracę.
Nie pracujesz dla Glorii.
Niebiański zapach.
Pachnie domem.
Jestem w pracy. Nie możesz tu przychodzić.
Sto lat, Mariso.
Dobry wieczór.
Wszystkiego najlepszego.
Przepraszam za niespodziewaną wizytę.
Musimy iść.
Jeśli cię zwolnią, mogę cię zastąpić?
Przepraszam państwa za spóźnienie.
Pani Remeny, bardzo przepraszam.
McGillsowie. Sama siła.
Pani Beckenbauer, wszędzie miło panią widzieć.
Wszędzie. Glorio.
Dzięki Bogu, że jesteś.
Drogie panie, oto nowy klejnot koronny naszej filharmonii.
Brawo!
Nie musisz krzyczeć.
Dziękuję.
Wspaniale pana poznać, maestro. Jestem Bunny...
Shiefelbein. Pani Shiefelbein,
-tak? -Tak.
Cieszę się, że odciągnęliśmy panią od tego...
-The Joffrey. -The Joffrey, właśnie!
Dziękuję za przybycie.
Tęsknię za pana włosami.
Zachowałem kilka pukli, mogę pani przesłać w każdej chwili.
-Kiedy pani zechce. -Maestro.
Miło, że do nas dołączyłeś.
Głupio mi, że tak się spóźniłem. Przepraszam.
Skąd, jesteś w samą porę.
Thomas już dla nas zagrał. Też zrobi nam pan tę przyjemność?
Nie.
Chciałbym spróbować czegoś innego.
Pani Shiefelbein, mogę pożyczyć pani kieliszek?
Wszystko, czego pan pragnie.
No dobrze. Glorio?
Możesz dostać własny kieliszek.
Proszę o szampana dla maestro.
Nie trzeba. Możesz tam usiąść?
Proszę państwa o pomoc.
Proszę podejść z kieliszkami.
Pani też. Proszę tam stanąć.
Proszę podejść bliżej.
Zapraszam.
Dobra, sprawdźmy.
Dobrze. Wybaczcie mi śmiałość,
ale proszę, aby każda z pań zmoczyła palec.
I co mamy z nim zrobić?
Nic sprośnego.
Szkoda.
Na miłość boską.
Proszę w taki sposób delikatnie położyć palec na kieliszku.
Czują to panie?
Bardzo namacalne. A teraz proszę przestać.
Pani Shiefelbein, mogę panią prosić?
Świetnie. Pani Gibbs? Dobrze. Pani Shiefelbein?
Pani Gibbs? Dobrze.
Proszę mnie obserwować. Teraz nieco przyspieszymy.
Boże.
Tak!
Tak.
Coś wspaniałego.
Dziękuję.
Drogie panie, która z was zechce wspomóc tę batutę?
Mamy 5000.
A tutaj 20 000. Dziękujemy, pani Shiefelbein.
Claire, co... Cholera!
Pani Tembridge, 10 000. Dziękujemy, maestro.
-Cholera! -Dziękuję.
Zdają sobie państwo sprawę, że ten człowiek publicznie ogłosił,
że Filharmonia Nowojorska jest nic nieznaczącym trupem?
-Thomasie... -Poza tym,
eksperymentował
z nielegalnymi środkami halucynogennymi i zachęcał do tego innych.
Skacze z kompozytora na kompozytora, za nic mając starannie dobrany program,
bo uwertura Rok 1812 jest dla niego niedostatecznie dobra!
Jasna cholera! Idiotyczny...
Maestro, obraziłem cię w jakiś sposób?
Gorzej! Obraziłeś Czajkowskiego.
Boże, szkoda, że lata temu nie oglądałem Realu Madryt
zamiast sędziować konkursowi młodych dyrygentów.
Thomasie, dość. Uspokój się.
Chodźmy na chwilę na zewnątrz.
Nie, zostań. Sam wyjdę.
Od lat na to czekałaś.
Thomasie, opanuj się.
Wypchaj się.
Maestro?
Johnny! Nie mam nic przeciwko temu, żeby rozwalić ci ryj
i wepchnąć ci to burrito
przez gardło prosto do żołądka.
Thomas Pembridge znów w centrum uwagi
Junior, gdzie jest paliwo do zapalniczki?
Maestro.
Rodrigo. Proszę, wejdź.
Jestem zawstydzony i załamany.
Wybacz, jeśli przez coś, co wczoraj powiedziałem,
odniosłeś wrażenie, że cię nie szanuję, bo szanuję cię ogromnie...
Wybaczam. Wszystko wybaczone.
Dziękuję.
Następca tronu zawsze musi zabić króla.
Ja zrobiłem to Scherheiserowi, teraz ty robisz to mnie.
Takie jest prawo dżungli.
W stadzie jest miejsce tylko dla jednego lwa.
Co robisz?
Cześć. Przepraszam. Nie znalazłem paliwa,
ale mam rozpuszczalnik do farb i naftę. Może być?
-Wiadomo, że nafta może. -Dziękuję. Przepraszam.
Co słychać?
-Możesz już iść. -Tak. Dobrze.
Dobra. Słuchaj...
Biorę roczny urlop.
Urlop?
-Co będziesz robił? -Nie wiem.
Wyjadę do ciepła i ciszy,
gdzie będę mógł pomyśleć, poczytać, pisać i...
-Tak. -Cóż.
Wypaliłem się. Muszę się naładować.
Doskonale rozumiem.
Nie. Ale kiedyś zrozumiesz.
Mogę prosić o pomoc? Bolą mnie plecy.
-Oczywiście. -Mógłbyś?
Junior ma tymczasowo tylko jedną rękę.
Zastanów się, czy nie zacząć działać zgodnie z systemem,
zamiast walić głową w mur
raz po raz.
Uwierz mi.
Świetnie.
Jesteś pewien?
Całe moje życie poszło z dymem.
Na litość boską,
wygrzeb się z tych lochów i weź mój gabinet.
To jedyny azyl, jaki kiedykolwiek znajdziesz.
Nie jestem fanem gabinetów.
Cytując wielkiego człowieka:
"Wielką sztuką jest dobrze i mądrze przemawiać,
"ale równie wielką jest wiedzieć, kiedy przestać".
Istotnie, maestro. Dziękuję.
Rodzina Benutków pozwala nam z tego korzystać w ramach corocznego daru.
Coś ci pokażę.
Wysoko.
Zasłużyłeś sobie.
Nigdy nie zebraliśmy tyle pieniędzy
na jednym przyjęciu.
I to po zapłacie odszkodowania dla Knickerbocker Club.
Nie mam nieskończonej ilości takich sztuczek.
Rozumiem.
Ale zbieranie funduszy to nie jest przyziemne zajęcie.
Moja sztuka też nie.
Dobrze.
Postaram się ograniczyć imprezy, na których musisz być.
Słowo.
Dziękuję.
Wiem, że nie jesteś zachwycony propozycjami z mediów społecznościowych.
Niech będzie.
A sesja zdjęciowa?
Zgoda.
Chodź.
Kiedyś bałem się wysokości,
ale zdałem sobie sprawę, że boję się swojego strachu.
-Hailey. -Maestro,
mam wszystko, czego pan chciał.
Tylko hamak musiałam zamówić.
Ale korzeń lukrecji, glina i aksamitka błyszcząca...
Słyszałam o niej. Działa cuda na żołądek.
I na sny...
To ciekawe. Ciao.
Pa, Glorio. Dziękuję.
-Adios. -Do widzenia.
To przyszło do pana z Grenlandii. Pomyślałam, że zechce pan to zobaczyć.
Co to?
Co za dziwaczna melodia.
Często tworzyliśmy szyfry.
-Kto? -Ana Maria.
Przyjeżdża do Nowego Jorku.
Chce, żebym trzymał się z dala. Pomyślałam, że zechce pan to zobaczyć.