Nie, jestem tak ślepy
Nie mam oczu
Ale w końcu widzę
Znałem tylko ciemność.
Potem nadeszła jak jasne ostrze,
bez księżyca, powolna, oślepiająca czerń.
Ja, Edyp, ujrzałem wszystko.
KRZYŻÓWKI ŁAMIGŁÓWKI
Ujrzałem...
Ciebie. Widzę cię.
Nagrywasz mnie telefonem?
Wiesz, kim jestem?
Za kogo ty się masz? Są prawa autorskie!
Mała pieprzona suko.
MOZART W MIEJSKIEJ DŻUNGLI
"CICHA SYMFONIA"
Hej, Lazlo, fortissimo.
Przydałoby się podwójne espresso, co? Jedno nie wystarczyło.
Wiem, że to próba
i nie jesteście przyzwyczajeni do dawania z siebie wszystkiego
przed występem, ale zapewniam was,
że to jedyny sposób, by ta muzyka weszła wam w krew.
Nie ma ciebie.
Ani ciebie. Ani mnie.
Jesteśmy różnymi harmonicznymi strunami tej samej struny głosowej.
Razem, jeśli je połączymy, będziemy w stanie się z nimi porozumieć,
z ludźmi siedzącymi tam.
-Mamy grać szybciej czy wolniej? -Dobrze?
Posłuchajcie mnie.
Posłuchajcie i odłóżcie instrumenty.
-Odłóżcie je. -Odłóżcie je?
Zostawcie je.
Muzyka nie leży w nutach, a w ciszy pomiędzy nimi.
Maestro?
Tak.
Dziesięć minut przerwy?
Dobrze.
Przerwa na dziesięć.
Co robisz w ten weekend?
Weselna chałtura u nadzianej suki w Sag Harbor.
Przynajmniej nam płacą, nie?
Jankesi zremisowali.
-Otwarty bar. -Jaki wynik?
Zna ktoś hasło do Wi-Fi?
Dziwak Pizzicato, duże D, duże P.
Nie otwieraj na mnie zaworu do skroplin. Mam tego dość.
Nie robię tego celowo.
Jeszcze siedem gramów i parę piguł.
Kto prosi, temu będzie dane.
Musisz mi wybaczyć.
Zawsze wybieram damskie toalety. Są czystsze.
Jesteś z nas zadowolony?
Nie, ale to moja odpowiedzialność. Nie szkodzi.
Ładna bransoletka.
Zauważyłam ją, kiedy dyrygowałeś.
Ładny tatuaż.
-Mój klucz basowy? -Zauważyłem, kiedy grałaś.
Nie mogłem się powstrzymać.
Mówisz o tym? To pamiątka.
Pamiątka.
Następna pamiątka.
Jak wyjdę, policz do dziesięciu i wyjdź po mnie, dobrze?
Dobrze. Pa.
Jest kilka rzeczy, których kobieta nigdy nie powinna widzieć,
a na szczycie tej listy jest widok rozwartej togi Edypa.
To już koniec przedstawienia? Zamknęli je na dobre?
Tak. Hailey Rutledge, talizman szczęścia.
Ciężko uwierzyć, że tyle lat spędziłam
ucząc się, jak dmuchać w rurkę.
Myślę, że to ci dobrze zrobi.
Wiesz, brak pracy
może cię otworzyć na nowe wpływy.
Tak, mam nadzieję, że te wpływy będą związane z jakąś pensją,
bo jedyne pieniądze, jakie teraz mam,
pochodzą od mojego ucznia i małego czeku z Filharmonii Nowojorskiej
za upuszczenie pieprzonego oboju.
Puśćcie muzykę żałobną.
Chodzi o to, że jest pięknie. Pijesz w biały dzień z seksownym facetem.
Tak, a skoro tak bardzo zależy ci na pieniądzach,
mogę nam od zaraz załatwić jakąś fuchę.
To brzmi bardzo podejrzanie.
Chwileczkę.
Tak? W czym mogę pomóc?
Nazywam się Bradford Sharpe. Przyszedłem zrobić wywiad.
Oczywiście. Proszę wejść.
-Jak się pan ma? Miło pana widzieć. -Mnie również.
Tak, dobrze.
Ja to widzę tak.
Tutaj możemy ustawić kamery, bo mam stąd bardzo...
Przy okazji, widział pan wywiad BBC, który zrobiłem dla Panoramy?
Oczywiście, był piękny.
Tak, dziękuję. Był znakomity.
Kamera pójdzie tutaj.
Przez to okno pada miłe, delikatne światło,
które zaakcentuje moją dobrą stronę.
A gdzie są kamery? Parkują?
Nie ma kamer. To podcast.
Jestem samodzielną, ruchomą maszyną do wywiadów. Sprzęt mam w plecaku.
Naprawdę? To porywające.
Proszę się rozgościć. Może usiądziemy tam.
Świetnie. Fantastycznie.
-Jest całkiem niezła, prawda? -Tak.
Ciocia Marka miała kanarka na samym szczycie szuflady.
-Taki poziom panu... -Tak.
Dziękuję. To... Prawdziwa przyjemność.
Spoglądam na pańskie zdjęcie, na którym
dyryguje pan V Symfonię Mahlera w Wiedniu.
Epokowe, moim zdaniem. Niedościgniony wzór.
Dziękuję. Doceniam, naprawdę, bo uważam, że było to prawdopodobnie
moje najlepsze wystąpienie w życiu,
no i oczywiście wielu krytyków podzielało moje zdanie...
Chwileczkę. Zacznijmy. Możemy zacząć?
-Sądziłem, że zaczęliśmy. Na litość boską. -Nie.
Proszę to powtórzyć. Dziękuję.
Zobaczmy. Dobrze.
No to Bach. To był Ksenakis i jego Analogique A-B.
Słuchacie kolejnej edycji B-Sharpe,
podcastu muzycznego, który jest fortecą muzyki klasycznej.
Prowadzi go Bradford Sharpe. A nawiązując do bystrości,
siedzę naprzeciwko wyjątkowo bystrego Thomasa Pembridge'a,
światowego dyrygenta, uczonego i słynnego interpretatora muzyki Szopena.
Objął nowe stanowisko honorowego dyrektora artystycznego
i jest bardzo zapracowanym człowiekiem.
Maestro, dziękuję, że znalazł pan czas. To olbrzymi zaszczyt.
Pierwsze pytanie... Czy muzyka klasyczna umarła?
To całkowity i zupełny nonsens.
Muzyka klasyczna nieustannie tętni życiem.
Rodrigo opisywany jest jako szaman z batutą,
geniusz, który ma pół metra w pasie.
Cóż, z pewnością ma więcej niż pół metra w pasie.
Wie pan co? Ma 70 centymetrów. Zmylił mnie ten mały ogonek.
Powiem jedno, może nie każdy to wie,
ale, wie pan...
Byłem jurorem na młodzieżowym konkursie dyrygenckim,
który wygrał w wieku 12 lat.
Nie twierdzę, że to wszystko moja zasługa,
ale powiem tylko, że sprowadzenie go tu było moją decyzją.
Gratuluję. A mimo to,
jak się pan czuje, słysząc jego słowa, cytuję:
"Filharmonia Nowojorska to martwe, nieistotne zwłoki"?
Ach ta prasa, zawsze wyrywa zdania z kontekstu.
Widzi pan, to był cały kontekst.
To była cała wypowiedź. Jedno zdanie.
Nie wydaje mi się. Następne pytanie.
Dobrze. To moje notatki z Szopena.
Czy trudno pracować z osobą
znaną z kontrowersyjnych poglądów politycznych,
otwarcie popierającą używanie halucynogenów,
nie wspominając o bardzo burzliwym związku
z performerką Aną Marią?
Czy ten wywiad będzie cały o Rodrigo?
Maestro, z całym szacunkiem, nie,
ale trzeba przyznać, że stał się centralną postacią całej historii.
Przepraszam. Mógłby pan chwilę poczekać?
-Muszę wykonać szybki telefon. -Tak.
-Dziękuję. -Absolutnie.
Dobrze. Przepraszam!
Chuj.
Ej, ty. Jesteś jakimś asystentem?
-Maestro? -Dobra, słuchaj.
Zrób coś dla mnie. Zapukaj do moich drzwi za 10 minut
i powiedz, że moje następne spotkanie nie może już czekać. Jasne?
-Dziesięć minut. Jasne. -Dobrze.
Jak się nazywasz?
Sidney Bickarose, Jr.
Tak. Pięć minut.
Pięć minut, dobrze.
Za długo.
A teraz rozpoczynamy cichą symfonię.
Dęte blaszane.
Fortissimo! Lazlo.
Ej, Lazlo!
"Człowiek utalentowany rozpadnie się,
jeśli zawsze pozostanie w tym samym miejscu". Odszukaj autora.
Wolfgang Amadeusz Mozart.
Mam cytat dla pana.
"Życie kultury artystycznej Nowego Jorku
opiera się na nowych doświadczeniach, które niosą imigranci".
Błagam, mówiłem panu. Mam dość tych banalnych rodrigizmów.
O nie, maestro. To cytat z wywiadu, którego udzielił pan w 1988.
Tak?
Przepraszam, maestro.
Tak, juniorze?
Wypadła nagła sprawa.
Mówisz o moim następnym spotkaniu, które nie może dłużej czekać?
Nie, maestro, to nagły wypadek.
Dobra. Zrób herbatę dla The New York Timesa.
Ostatnie pytanie. Zaraz przyjdę.
Nie, maestro, był wypadek.
Daj spokój. Zaraz staniesz na nogi.
Marsz węgierski wykończyłby nawet dwudziestoletniego puzonistę.
Zaczynaliśmy razem.
Powinniśmy więc razem wyjść, grając diminuendo.
Nigdzie się nie wybierasz.
Ani ja.
Męczy mnie już noszenie tego postrzępionego, starego smokingu.
Kochanie, mogę cię o coś spytać?
-Jasne. -Zajęłabyś moje miejsce
jako przewodnicząca komitetu orkiestry?
Nie poradziłabym sobie z negocjacjami z zarządem.
Moja droga, czy wiesz, że tej malinowej galaretki
nawet nie ma w naszym pakiecie ubezpieczeniowym?
Mówię poważnie. Nie wliczają posiłków.
Potrzebujemy twojej pomocy.
W takim razie to zaszczyt.
Wracaj szybko do zdrowia, stary druhu.
Wybacz mi moją pasję.
Maestro, czy chciałeś kiedyś czegoś tak bardzo,
że traciłeś perspektywę?
Po drodze zdarzą się ofiary.
Tak.
Nie zbaczaj z kursu.
Nie ma życia bez śmierci, maestro.
To dla mnie zaszczyt, że jesteś moim mentorem,
i być może pewnego dnia będę mógł nazwać cię przyjacielem,
jeśli na to zasłużę.
Dziękuję.
Zaskoczyło mnie, co tam powiedziałeś.
Przez chwilę prawie uwierzyłam, że mówisz szczerze.
Mówiłem.
Thomasie.
Pomalowałeś sobie oczy kredką?
Tęskniłem za tobą. Tęsknię.
-Thomasie... -Na próbach.
Nie tutaj.
To gdzie?
U ciebie.
Pewnie. Claire byłaby wniebowzięta.
Co mam zrobić, połaskotać ci dupę piórem?
Zachowujesz się jak dziecko.
Wcale że nie!
Boże, proszę.
-Co to? -Bransoletka.
Ładna. Skąd ją masz?
Zdrowiej, guapo.
Boję się tego.
Nie. Świetnie ci pójdzie.
Musisz tylko wejść i powiedzieć:
"Przyszłam po moje pieniądze i mam w dupie,
co sobie o mnie myślicie".
No tak, ale to nieprawda.
No dobra. W tym cały problem.
Hej, słuchaj, dasz sobie radę.
Ej, czekaj.
Dobrze.
Proszę, twoja działka.
-Dziękuję. -Powodzenia.
-Dobrze. -Pa.
Jest żonaty. O to chodzi.
Dobrze, ktoś przyszedł.
Oddzwonię do ciebie.
Chciałaś się ze mną widzieć, Kathy?
Tak, wejdź. Usiądź, proszę.
DZIAŁ KADR
Dee Dee, powiem ci coś szczerze.
Dobrze, a ja ci i tak nie wierzę.
Zabawne, ale to poważna sprawa.
Słyszałam różne plotki i muszę cię spytać wprost.
Czy sprzedajesz narkotyki członkom orkiestry?
Nieprawda.
Dee Dee.
Dobrze, mój brat jest lekarzem
i czasem dostarcza mi ze szpitala...
Potrzebuję Perkocetu.
Tak.
Ile potrzebujesz?
Nie widzę pani w systemie. Jak długo była pani zatrudniona?
Trzy, cztery godziny.
To spróbuję inaczej.
Jest, przypisana do ogólnego konta Rodrigo.
Nie mam do niego dostępu.
Muszę to załatwić z jego asystentką.
Zaraz wracam.
Uwierzysz w to?
Patrzy się.
Hailey Rutledge, proszę.
89,35 $. Proszę tu podpisać.
Musi też pani podpisać czek z tyłu, żeby otrzymać pieniądze.
-Dziękuję. -Dzięki.
Mogę dostać od razu czek Rodrigo?
Pewnie.
-Było niezręcznie? -Bardzo niezręcznie.
USŁYSZ WŁOSY
Ej. Widziałam, jak się ze mnie śmiejecie.
Wystarczająco się upokorzyłam. Nie musicie mi jeszcze dokładać.
Bardzo ciężko pracowałam,
żeby mieć choć pół procenta szansy, by wystąpić na tej scenie
i udało mi się, nawet jeśli trwało tylko chwilę.
I chciałabym móc wziąć ten czek,
oprawić go w ramkę i powiesić na ścianie.
Ale nie mogę, bo potrzebuję tych 89 $.
Wiecie, ile godzin spędziłam, ćwicząc grę na oboju?
Mam 26 lat. Odkąd pamiętam, ćwiczyłam 5 godzin dziennie, 7 dni w tygodniu.
Wpisz to sobie w komputer i spróbuj wyliczyć taką stawkę.
Robienie stroików, brak życia osobistego.
Dopiero w połowie gimnazjum nauczyłam się pływać i jeździć na rowerze.
A ty od jak dawna siedzisz za biurkiem
i ćwiczysz, jak być pieprzoną suką dla innych?
A może masz naturalny talent.
"Słyszycie włosy"?
Bo ja gówno słyszę.
Słyszę tylko egocentryka z pieprzoną papugą.
O Boże.
Maestro, czy mi kiedyś wybaczysz?
Nie postępuj tak śmiało, żeby się potem wycofać.
Dobrze? Nigdy, przenigdy.
Ten cały szalony gniew, który właśnie wyraziłaś,
powinien być skierowany na mnie.
Jako osoba, której ludzie muszą schlebiać,
zawsze jest mi miło usłyszeć prawdę, wiesz?
Dziękuję ci za to. Doceniam to.
A mówiąc o prawdzie...
Podejdź.
Widziałem cię.
Masz talent. Grasz z pasją.
Umieszczę cię na scenie i nie będziesz gotowa.
Wiesz o tym, prawda?
Masz talent. Masz go.
I kto wie? Może w przyszłości, coś.
Ale w międzyczasie,
jeśli będziesz wobec mnie tak szczera, jak teraz,
mogę zaproponować ci pracę.
Pensja jest bardzo skromna.
Możesz być blisko orkiestry.
Możesz się ode mnie uczyć.
Możesz ćwiczyć granie. Pomagać mi z przypisami do partytur,
no i na przykład pomagać mi z moją mate.
To dosyć proste. To...
Najpierw nalewasz pod kątem 45 stopni.
To bardzo... Później ci wyjaśnię, dobrze?
To bardzo proste.
Co ty na to?
Tak, maestro.
-Prawda? -Tak, maestro.
Tak! Dobrze.
Jeszcze jedno, dobrze?
Dobrze.
Weź.
Dobrze.
Zetnij mi włosy.
Z pasją, Hailey. rze?