Raz...
Dwa...
Trzy...
Cztery...
Pięć...
Sześć...
Siedem...
Osiem...
Dziewięć...
Dziesięć.
Ziom, lubisz komiksy?
Nie bardzo.
Masz adderall?
Cruz, Walter! Masz odwiedziny.
-Kto taki? -Jakaś pani.
Pani? Moja mama?
Bardzo nie sądzę.
POWRÓT
Są konieczne?
Taki regulamin.
Tu jest napisane, że zaatakowałeś komputer.
Kim pani jest?
Nazywam się Jackie.
Cześć, Walterze. Pracuję dla Vets4Vets.
JACQUELINE CALICO – ADWOKAT
Z wydziału ds. weteranów?
Jesteśmy niezależni. Zatrudniamy wolontariuszy.
Ale wydział poinformował nas o zajściu.
Przepraszam. Straciłem panowanie nad sobą.
Nie musisz mnie przepraszać.
Nie dbam o to, co zrobiłeś. Jestem tu, żeby cię wydostać.
Wydostać mnie?
Tym się zajmujemy.
Wpłacamy kaucję, znajdujemy lokum, takie tam.
Weterani weteranom.
Chodź. Usiądź, to pogadamy.
Gdzie jest haczyk?
Jeśli wpłacę kaucję, zgodzisz się na wywiad.
Zadam ci parę pytań.
Zobaczymy, czy możemy ci jakoś pomóc,
żeby ta sytuacja się nie powtórzyła.
To na pewno się nie powtórzy, możesz mi wierzyć.
Nie ty pierwszy wszedłeś do biura
i zapomniałeś o dobrych manierach. Odwalałam o wiele gorsze rzeczy.
Co to za wywiad?
Rozmowa. Łatwizna. Może być przy piwie.
Cokolwiek zdecydujesz...
Mogę coś powiedzieć?
Jasne.
Kiedy wróciłam, wiedziałam, że coś ze mną jest nie w porządku,
ale nie umiałam tego wyjaśnić.
Jakby ludzie wokół mnie skrywali przede mną sekret.
Jakbyśmy byli w filmie,
i wszyscy o tym wiedzieli, oprócz mnie.
Ale dowiedziałam się,
że to zdarza się prawie wszystkim z nas.
Te posrane myśli, które masz w głowie,
twoje uczucia... Nie jesteś sam.
I nie zwariowałeś.
Doświadczasz zupełnie normalnej reakcji
na popierdolone okoliczności. I tyle.
Okoliczności są popierdolone.
Jechałam tu autobusem.
Nawet nie wiem, gdzie teraz jesteśmy.
Może więc napijesz się ze mną piwa?
Jasne.
ODCINEK PIĄTY METRY
Ile to zajmie?
A mamy użyć narzędzi?
-Kurwa, no raczej. -W porządku.
Musimy dobrać się do korzeni.
To zajmie dłużej.
Dwa tygodnie?
Tylko nie mydl mi oczu, Hectorze.
Dobrze. Czternaście dni.
Dzień dobry.
Może zejdziemy z tej patelni?
Co oni robią?
Wszystko wyrywają, nim ona położy na tym łapska.
Leonardzie, musimy...
Kobiety zadomowiły się w wojsku, co?
Minęło pokolenie, dwa, i są zadziorne jak faceci.
Co powiedziała, jak was zostawiłem?
Bunda?
Tak, Bunda.
Właśnie o tym chciałam pomówić.
Nie chcę teraz papierologii.
Próbujemy ugasić pożar.
To nie jakieś papiery.
To co to jest?
Nakaz sądowy.
Co to za gówno?
Posłuchajcie! Musicie przestać!
Hector!
Przestańcie!
„Istotna technologia wojskowa”? O czym jest mowa?
O jagodach.
O jagodach? Nie mogą tego zrobić.
Rozmawiałam z prawnikami. Mogą.
To moja farma. Mieszkam na niej.
To nadal twoja firma i ziemia,
ale produkt należy teraz do nich.
Skąd to masz?
Pogadałyśmy, jak poszedłeś.
Ty i Bunda?
Wyjaśniła sytuację.
Ale szybko rozwinęłaś skrzydła.
Możesz sobie to wsadzić w dupę.
Albo zabrać do Pentagonu, czy gdzie tam, i jej to wsadzić w dupę.
Oczyszczę teren.
Hector!
-Nie wolno im. -Kontynuuj!
Leonardzie!
„Zabrania się niszczenia bądź usuwania...”
Umiem czytać! Wiem, co napisano.
„...roślin lub środków produkcji”.
-Nie boję się sukinsynów. -Nie mówię o tobie.
Hector i reszta pójdą do więzienia. Chcesz tego?
Potem ona sprowadzi swoich ludzi i zrobi to i tak.
Decyzja zapadła.
Dobra, w porządku. Chłopaki!
Przerwijcie!
Dziękuję.
A teraz...
Co ty wyprawiasz?
Każdy, kto tego dotknie, wyląduje w więzieniu, tak?
Tak.
Niech będzie.
Pierdolony...
Kurwa.
Bez narzędzi nie dotrze się do korzenia.
Mamy jedną szansę. Wiesz o tym.
Sprzątam twój bałagan.
Te notatki są dla mojego szefa.
Jesteś gotowy?
No.
W porządku. Jak sądzisz, co doprowadziło do incydentu w wydziale?
Być może nierealne oczekiwania.
Jak to?
Chciałem zapytać o moje leczenie
i myślałem, że będą znali odpowiedź.
To się nazywa optymizm.
Tak.
Co to za leczenie?
Nie chcieli mi powiedzieć. W tym był problem.
O co pytałeś?
SPADOCHRONIARZE
Desantowcy, co?
Tak.
Jaką miałaś specjalizację?
Powiesz mi, co zaszło? Muszę to zanotować w formularzu.
W wydziale straciłem panowanie nad sobą.
Moja wina. Możesz przekazać to szefowi.
-Dobrze, ale... -Bardzo doceniam tę kaucję.
Oraz to zainteresowanie.
A jak będziemy o tym gadać, to mnie coś trafi.
Zaznacz, że badanie jest zakończone, i napijemy się piwa?
Jasne. Nie ma sprawy.
-Świetnie. -Żaden problem.
Moja specjalizacja to 13-F-E-cztery.
Wsparcie artylerii?
Trzeci batalion 187. piechoty Iron Rakkasans.
Poważna sprawa.
Byłam jedyną dziewczyną.
Dali mnie do łączności.
Miałam się wykruszyć, ale stałam się w tym świetna.
Mantra informacyjna.
„Co wiem i kto musi to wiedzieć?”
Potem front w Syrii.
Szlag!
Ostrzeliwaliśmy z rakiet z 30 km.
Byliśmy tak daleko od akcji, prawie jak jacyś pustelnicy.
-Pola walki nie uraczysz... -I chujowe żarcie.
No.
I wróciłam do domu.
Siedziałam w mieszkaniu pod autostradą, za sklepem zoologicznym.
Meble z wypożyczalni. Sama.
Amerykański sen.
Dokładnie.
Cały dzień sprzątałam tamto miejsce.
Potem wychodziłam się urżnąć, wracałam i odpadałam.
Powstań, padnij, powstań, padnij.
Aż pewnego dnia...
Co się stało?
Jechałam na siłownię, gdy drogę zajechał mi koleś z kokiem.
Takim jak u samuraja?
-Dokładnie. -Rety!
Podjeżdżam, żeby wyjaśnić mu jego błąd,
a skurwiel nawet nie otworzył okna.
I tak o to nagle jechałam 180 km/h w pogoni za jego teslą.
Na jego szczęście to szybkie samochody.
Miałaś przekichane?
Jeszcze jak! Policja użyła kolczatki, żeby mnie zatrzymać.
Nawet wtedy powiedziałam: „Służyłam w wojsku.
„Kolo ma koka.
„Wlepicie mi mandat za bycie kombatantką?”.
Mnie chcieli przydybać za patrzenie w monitor.
I tyle?
Niezupełnie.
Strażnik kazał mi go puścić.
Jego kumpel zakradł się za mną
i zaczęła się jazda.
Moment później byłem już spętany.
Jeden z nich podał mi broszurkę o stresie pourazowym,
bo niby miałem właśnie atak.
Patrz.
W mordę!
STRES? URAZ?
-Nie bujałeś. -Jak można coś takiego zmyślać?
I co było na ekranie?
Nie wiem. Nie widziałem.
Ale leczyli mnie w jednej placówce.
O nazwie Geist.
Geist?
Tak powiedzieli.
Co to znaczy? Jakie leczenie?
Nie wiem.
Mój oddział nadział się na minę, kiedy tam byłem.
Ja, mój kumpel Shrier i Lesky.
Od tamtej pory w moim świecie...
jest ogromna wyrwa.
Nie pamiętasz tej placówki?
Nie.
To chciałem zobaczyć.
Pomyślałem, że jeśli zdobędę jakieś informacje...
Wszystko nabierze sensu.
Pobożne życzenie, co?
Wiele widziałam, od zgubionych teczek po złe zarządzanie.
Paskudne rzeczy.
Oni tam nie wiedzą, co robią.
-Straszny burdel. -Wiem,
ale miałem operację. Mama mi powiedziała, kiedy...
Kiedy wróciłeś?
Tak.
Pierwsze tygodnie pamiętam jak przez mgłę.
To tak jak ja. Ale tak powiedziała.
Może chciała cię nastraszyć.
Pomyśl. Walnąłeś się w głowę,
poczułeś się lepiej i może będziesz chciał wrócić.
Ale jak powie ci, że miałeś operację mózgu
i byłeś w śpiączce,
to może zostaniesz tam, gdzie wie, że będziesz bezpieczny.
Nie zrobiłaby tak?
Czy skłamałaby dla mojego dobra?
W sumie tak.
Boże!
Co, jeśli naprawdę tylko uderzyłem się w głowę?
Świruję bez powodu.
Stary, marnujesz mój czas.
-Co? -Nie jesteś popieprzony.
Jesteś świetnym gościem, który miał paskudny dzień. I tyle.
Napiszesz to w formularzu?
Oczywiście. Z przyjemnością.
To moja dziewczyna. Nie daje się ponudzić.
Muszę odebrać. Zaraz wracam.
On nic nie kmini, Temple.
Jak to?
Prośba o dostęp do dokumentacji. Nawet nie słyszał o Homecoming.
Nie rozumiem.
Szukał czegoś innego.
Jest zupełnie nieszkodliwy. Naprawdę jest przemiły.
-Czy powiedział coś... -Już po sprawie.
A jak u ciebie? Jak to przyjął Leonard?
Nieważne. Pogodził się z tym.
No proszę!
Opowiem ci później.
Cholera, przyjdzie Bunda. Jestem spóźniona.
W porządku, zgadamy się.
Pa.
SKINS – ZAJAZD I RESTAURACJA CHRUPKA SKÓRKA
No dobra.
Po jednym?
Moja dziewczyna się wkurzyła. Muszę iść.
O nie. Ty kupowałaś, teraz moja kolej.
Ja ustalam zasady.
Poza tym autobus jest dopiero za godzinę.
Jeszcze po jednym?
Daj spokój.
No dobrze. Ale na tym koniec.
ZAKASZ RĘKAWY
Przepraszam, rozmawiałam przez telefon.
Ciekawe. Z kim?
Z moją dziewczyną.
Wszystko dobrze?
Tak. Jest w delegacji. Zrobiła świetny interes.
Wspaniale. Czyli wszystko dobrze.
Zaczynamy?
Dobrze.
Zespół do spraw rolnictwa
ma pomysły na zwiększenie produkcji, można na nowo ruszyć z programem...
Nie mamy takiego zamiaru.
To co w takim razie z tym zrobicie?
-Z sokiem? -Tak.
Jak myślisz, co powinniśmy zrobić?
Niepotrzebnie się ograniczamy. Zamykamy się na świat.
Nie doceniamy potencjału preparatu.
Marnuje się.
Co takiego?
Pani.
Powinna pani tu zarządzać.
A wy planujecie...
Wie pani co? Dość tego.
Pani umysł desperacko chce konkretnych odpowiedzi.
„Co robimy? Co to za produkt?”
Zdusi pani jedynie kreatywność.
Rozumiem.
Jak z tą rolką na Florydzie na stres pourazowy.
Takie pomysły są szczytne.
Ale co, jeśli...
Jeśli co?
A jeśli otworzymy drzwi na cały pojebany świat?
Cokolwiek by się stało, będzie lepsze od naszych pomysłów.
Nie bardzo rozumiem.
Jak coś się stanie w szkole, dzieciaki są przerażone.
Brazylia sądzi, że jak się zrelaksuje 40 tysięcy świń,
to bekon będzie smaczniejszy.
Brazylia tak uważa?
Nie mam bladego pojęcia. W tym rzecz.
Departament Obrony robi takie rzeczy?
Będą, jak to zwietrzą.
A my to sprzedamy byle komu i...
Niech wygra najlepszy pomysł.
Czy to nie brzmi dobrze?
-Wie pani, co powinnyśmy zrobić? -Co?
Zorganizować imprezę.
Zaprosić wszystkich. Potencjalnych kupców,
influencerów, ludzi idei.
Pokażemy im, jak tu jest czysto.
Jak zajebiście jesteśmy przyjaźni środowisku.
Będą drinki i balony!
Balony?
Ma być rozrywkowo! Może pani to zrobić, prawda?
Oczywiście.
To może...
pojutrze.
Wiem, że proszę o wiele, że to niecodzienne.
Ale utknęliście w jednym sposobie myślenia.
A wspaniałe pomysły wymagają szybkiej realizacji.
Bo ktoś może nas ubiec.
Jak ma na imię pani dziewczyna?
Alex.
Proszę ją zaprosić.
Będzie się dobrze bawić, prawda?
Zrobiła świetny interes i pani też go zrobi.
Założę się, że nawet lepszy.
A kto będzie zarządzał tym nowym przedsięwzięciem?
Ja.
Rety! To naprawdę musi cię przytłaczać.
Pewnie eksploduje ci głowa.
Ciekawa jestem,
jak to wszystko wyjdzie.
-Bo wiesz... -Wendy...
Wiem, że to niezręczna sytuacja i rozumiem, jeśli chcesz odejść.
Wcale tego nie powiedziałam.
Jeśli zostaniesz,
popracuj nad osobowością albo przynajmniej ją przede mną ukryj.
Tak, rozumiem.
Jestem gotowa do pomocy.
Super, że jesteś taka rzutka.
Zacznij od ściągnięcia rolek z trzeciego piętra.
Wspieram wszelkie zmiany, przewracanie do góry nogami.
To może być bardzo zdrowe, więc jeśli mogę coś zrobić...
Możesz. Zaplanuj imprezę.
Świetnie. Na kiedy?
Na pojutrze.
Wspaniale.
Dla nowego klienta. Ma być rozrywkowo.
Oczywiście. Kto jest nowym klientem?
Departament Obrony?
Tak.
Chyba powinniśmy postępować ostrożnie?
Ostatnim razem mieliśmy
-masę problemów... -Teraz jest inaczej.
Inaczej? Jasne.
Jak dla mnie mega.
Brzmi wspaniale.
Mam wrócić do aromatów?
Jagody zostają?
Zgadza się.
To będzie problemem?
Leonard mówił...
Nie jest w to włączony.
-Ale ja... -To jakiś problem, Hectorze?
STRES? URAZ? SMUTEK? DEPRESJA?
Najwyższe noty!
Próbowałam cię ostrzec.
Jak cholerna ninja!
Mój ojciec pracował w knajpie.
Miałam z rzutek korki.
Był barmanem?
Nie. To było...
coś jakby jego biuro. Tak czy owak, miałam trening.
Jeszcze raz. Teraz...
Muszę się zbierać.
-Nie mogę. -Co?
Ona mnie zabije.
Daj spokój.
Ale wrócę.
Wrócę i skosztuję lokalnych rozrywek.
Co tu się robi?
Nic. Wędkuje.
Zalewasz.
Poważnie.
Przez kolejne 12 tygodni będę wyczekiwał listu.
Jakiego?
Z dokumentacją medyczną.
Geist, zapomniałaś?
Racja.
Mógłbym...
Mogę tam pojechać.
Mówisz poważnie?
A dlaczego nie?
Sprawdziłem, to trzy godziny drogi stąd.
Pojadę tam i powiem: „Jestem Walter Cruz.
„Żądam jebanych odpowiedzi”. Co mogą zrobić?
Pewnie zadzwonią po gliny.
To cię nigdy nie wkurza?
Co takiego?
Traktują nas, jakbyśmy byli nikim.
Poszedłem tam z jednym pytaniem.
Zapomnieli o nas? Mamy siedzieć cicho? Takiego wała!
Nie godzę się na to gówno.
Jeszcze kolejkę.
Miałaś już iść.
Chcę ci coś pokazać.
To Crosby. Nasz mechanik. I jebany zboczeniec.
Gonzalez był naszym lekarzem.
I Holman.
Przypominasz mi go.
W jaki sposób?
Nie wiem. Jesteś spokojny.
Był snajperem. Wiesz, jacy oni są.
Bez jaj.
Co?
Snajper to była moja pierwotna specjalizacja.
Pierdzielisz.
Uwielbiałam tego gościa.
Co? Nie wrócił?
Wrócił. Wszyscy wróciliśmy.
A co potem?
Crosby'ego zastrzeliły gliny.
Gonzalez jest w psychiatryku.
A Holman...
Holman się zabił.
Jezu Chryste! Co się stało?
Nurtowały go pytania.
Dlaczego tam był, co robił.
Na to nie ma odpowiedzi, ale on nie przestawał pytać.
Tak jak ja?
To nie tak.
Jak będziesz w tym gmerał, rana się nie zabliźni.
-Obiecuję ci... -Ja się nie zabiję.
-Nie ma opcji. -Tak mawiał Holman.
Pewnego dnia to stało się dla niego opcją.
Holman.
Ile razy służył?
Chyba dwukrotnie.
Jaki miał rekord?
Co masz na myśli?
Z jakiej odległości trafił? Pewnie wciąż o tym gadał.
Jasne. 1100 metrów.
Tysiąc sto metrów?
Masz rację. Wciąż o tym nawijał.
Przykra historia.
Nie chcesz więc wpaść w obsesję.
Może właśnie chcę.
Pojedziesz tam?
Tak.
Posłuchaj...
Chuja cię to obchodzi.
-Mnie? -Co ci do tego?
Nie dbam o to...
Ktoś mnie okłamuje.
Coś mi się tam przytrafiło, a ja nie wiem co.
Geist ma tę informację.
Te dokumenty...
Pojadę tam po odpowiedzi.
Nie zmienisz mojego zdania.
Próbuję pomóc...
Chcesz pomóc?
To trzymaj się ode mnie z daleka.
214 ZOBOWIĄZANIE DO ZAPŁATY
Szlag.
Co mu powiedziałaś?
Odpierdol się!
Sama się...
BRAK MIEJSC
Cześć, skarbie.
Będziesz niedługo?
Nie.
Chciał się napić, a ja nie mogłam odmówić.
Muszę zostać na noc.
Jesteś pijana.
Tak. Poznałaś?
Wszystko gra, tak?
Tak. Wszystko...
Halo?
Jak twój dzień? Jak sprawy?
Niezły młyn. Zabrałaś moją rolkę.
Alex?
Tak, skarbie. Przepraszam.
Nie, miałaś rację.
Wszystko poszło świetnie i nie była mi potrzebna.
Wspaniale. Naprawdę.
Chciałam cię przeprosić za wczoraj.
W porządku. Nie musimy o tym rozmawiać.
Ale ja chcę.
Ciężko mi uwierzyć, że wszystko się ułoży.
Zawsze czuję, że wydarzy się coś okropnego,
nieprzewidzianego.
Nie zdarzy się.
Nie zdarzy.
Nie pozwolę na to.
Wiem.
Zobaczymy się jutro.
-Kocham cię. -Ja ciebie też.
No dobra.
Pa.
DO UŻYTKU LABORATORYJNEGO
Pytanie o cenę w kasie numer 50.
Jak leci?
Znalazła pani wszystko?
Tak.
Coś jeszcze?
Reszty nie trzeba.
-Proszę. -Dziękuję.
Miłego wieczoru.
Danny potrzebny na samoobsłudze. ś okropnego,