Jak to podsumować?
Opowiem wam coś.
Trafił do nas chłopak po trzech turach ze świetną kartoteką.
Taki chłopak, który...
Powrót
Będę mówił od serca.
Takiemu chłopakowi się kibicuje.
Mądry, wygadany, z potencjałem.
Trafił do nas z lękami, bezsennością, pragnieniem samookaleczenia.
ZWIĘKSZONE MOŻLIWOŚCI WIĘCEJ DNI W BOJU
W kolejnych tygodniach były przypadki paranoi i przemocy.
Traciliśmy go.
Nie muszę wam tłumaczyć, jak to jest,
gdy wyślizgują nam się z rąk.
To było miesiąc później.
„Czuję się świetnie.
„Po raz pierwszy od dawna cieszę się na przyszłość”.
Będziemy go obserwować przez kolejne 18 do 24 miesięcy.
Ale dziś wyniki ma świetne.
Tętno, cykl snu, reakcje kognitywne.
Nasz pacjent nie radzi sobie.
Nie orze jak może. On jest uleczony.
Jest uleczony.
Czego pragnie najbardziej na świecie?
Wrócić do pracy.
Bardzo imponujące.
Dziękuję, pułkowniku.
Gdy tego słuchałem...
Gdyby to nastąpiło wcześniej, może bym...
Szkoda, że nie było tego wcześniej.
To dzięki bohaterom takim jak pan.
Panie Belfast.
Panie Heidl, dziękuję za przybycie.
Pana prezentacja była bardzo śmiała.
Za tydzień mamy zebranie rady. Mam nadzieję...
Przepraszam. Panie Belfast, to chyba coś ważnego.
Zadzwoń pilnie, tu craig z homecoming
Bergman odbiło - PILNE
Bardzo przepraszam, muszę się tym zająć.
Oczywiście. Do zobaczenia.
Tak, spotkajmy się.
-Niedługo. -Dobrze. Dziękuję.
Craig? Tu Colin, co...
Przestań, Craig!
Powiedz mi, co widziałeś.
ODCINEK DZIESIĄTY STOP
Tu Heidi Bergman, jest ze mną Martin Engel.
Tydzień drugi.
Pacjent Joseph Shrier, tydzień...
Mam to.
10 kwietnia 2018, tu Heidi Bergman,
jest ze mną pacjent Homecoming, Walter Cruz, tydzień...
PIERWSZY WYWIAD
RAPORT O ZDARZENIACH
FORMULARZ PRZYJĘCIA
Mówi Heidi.
Heidi, tu Colin.
Cześć.
Odbyłem dość dziwną rozmowę.
Rozumiem.
Powiedz, że tego nie zrobiłaś.
Czego?
Wiesz, o czym mówię.
Mówisz o obiedzie?
Obiedzie? Tak, Heidi.
Mówię o obiedzie z pacjentem, Walterem Cruzem.
Craig może nie zrozumiał?
-Bo... -Nic ci nie jest?
Co?
Histeryzujesz.
Co ty...
Oczywiście, że...
Czy to prawda? To chcesz powiedzieć?
Tak, zjedliśmy obiad.
Zjadłaś posiłek naładowany lekami...
-Tak. -Dawkę z tygodnia szóstego?
Byłam głodna.
Byłaś... Nic nie rozumiem.
I wmusiłaś drugą porcję w Waltera Cruza?
Który przyjął już pełną dawkę?
-Tak. -Ale taka ilość...
Już zakończył cykl, dozna...
Skutków ubocznych.
Co? Będzie kaleką!
Objawy długo pozostaną w organizmie,
jeśli o tym mówisz.
-Jak długo? -Nie wiem, co najmniej rok.
To po co to było?
Jak wyślemy go na misję?
Chyba go nie wyślemy. Masz rację.
-Panie Belfast, może... -Gdzie on jest?
-Wysłano go do domu. -Co?
-Wysłałaś go? -Panie Belfast?
Doznał skutków ubocznych.
Taki jest protokół, prawda? Wrócił do rodziny.
Dlaczego to robisz?
Mówiłam ci. On nie chce wracać.
I go resetujesz? Oszalałaś?
Może.
Wiesz co? Nie zatrzymujemy programu.
Jestem w Departamencie Obrony.
Mówią o zinstytucjonalizowaniu programu.
W formie prewencyjnej.
Jeśli to emocje, zemsta...
Nic mi nie będzie. Zaufaj mi.
Geist nagradza wyniki, które dostarczam.
Wiesz, co to oznacza, Heidi?
Jadę do Redwood,
a ty wracasz do swojego zapyziałego przedmieścia.
Coś jeszcze?
Co?
Czy chcesz coś jeszcze omówić?
Myślałem, że jesteśmy drużyną.
Chciałem być twoim mentorem, a ty...
Cała nasza praca pójdzie...
Przerwę ci, Colin.
Nie mam zbyt wiele czasu.
Nie ruszaj się!
Jadę tam
i naprostuję ci myślenie.
-Nie będzie mnie tu. -Co?
Halo?
Kurwa!
Witaj, Colin.
Gdzie Ron?
Nie wiem.
W porządku.
Dobrze.
Skoro czekamy, może przyniesiesz mi kawę?
-Jak pogrzeb? -Co takiego?
Twojej cioci w Milwaukee?
A tak, dziękuję.
Czy może na Florydzie?
Byleś też w Tampie, prawda?
Nie mogę ci powiedzieć.
Decyzja Rona.
Po co byłeś w Tampie?
Sporo podróżuję, Audrey. Taka praca.
A co robiłeś w budynku Homecoming?
Co robiłem?
Tak.
Zaczekajmy na Rona, dobrze?
Porobisz swoje zapiski
czy czym się tam zajmujesz.
Co ci się stało w twarz?
Ja...
Już rozumiem.
Audrey, fajnie, że masz ambicje.
Wspaniale. Tacy ludzie są nam potrzebni.
Ale nie zapominaj, kim ty jesteś, a kim jestem ja.
Może pójdziesz znaleźć Rona?
Rona nie będzie.
Dlaczego?
Już u nas nie pracuje.
Jak to? Ron kieruje oddziałem.
Wprowadzamy program.
Tak, ale już bez Rona.
Kiedy to się stało?
Dziś.
Dziś?
Dlaczego?
Ron się wypalił.
A co ty tu robisz?
Jestem na nowej pozycji.
Kontynuujemy?
Gdy byłeś w ośrodku,
czy spotkałeś inspektora Departamentu Obrony?
Na co ty patrzysz?
I w pewnym sensie się przyznałeś?
A potem z niego drwiłeś?
Byłem pod ścianą, Audrey. Chciałem...
Wiesz co? Zgłosi skargę.
Takie fakty. Skupmy się na tym.
Co proponujesz?
Co proponuję? Damy im kogoś.
Zbuntowanego pracownika?
Tak.
Który złamał protokół?
Właśnie. Bergman kierują emocje i ona...
Nie ją.
Co?
Nie mówię o Bergman.
Tu jest opis twojej roli w zdarzeniach.
Przeczytaj to i...
Myślicie, że naprawicie to beze mnie?
Kto wyeliminował problem ze wspomnieniami?
Kto wysterował dawkowanie, by zarząd był zadowolony?
Sam program? To wszystko moja zasługa!
Omówiliśmy to z panem Geistem.
Jeśli przyznasz się do swoich działań,
będzie ci wdzięczny. To wpłynie na twoją przyszłość.
Rozmawiałaś z Geistem?
Tak, na jego farmie. Byłeś tam?
Nie.
Piękna posiadłość.
Cieszę się dla ciebie, Audrey.
Że w końcu poznali się na tobie
i chcę ci pomóc, jak tylko będę mógł.
Ja rozwiązuję problemy. Naprawdę.
Rozwiązywałeś je.
Co?
Teraz ty jesteś problemem.
A to...
jest rozwiązanie.
Akta pracownicze Heidi Bergman
Data zwolnienia: 15 maja 2018
Wypis Waltera Cruza
POWÓD WYPISU: NAGANNE ZACHOWANIE / AGRESJA
Posadzimy cię na krześle, dobrze?
Spokojnie, kolego.
Wstawaj.
Heidi?
Heidi, otwórz drzwi.
Otwórz drzwi.
Kotku?
Heidi, spójrz na mnie.
Otwórz drzwi, kotku.
Otwórz drzwi.
Kotku, drzwi.
Otwórz...
Heidi.
Już jest, stary.
Co mu zrobiliście?
Tak?
Dobry wieczór.
Pamięta mnie pani?
Tak.
Chciałabym porozmawiać.
Czego pani chce?
Opowiedzieć, co się stało, co zrobiliśmy.
Teraz?
Co to zmieni?
Nic. Ale pozna pani prawdę. Jeśli pani chce.
Może pani usiąść.
W ośrodku było
jednocześnie osiemnastu żołnierzy.
Sprawdzaliśmy akta medyczne,
by znaleźć mężczyzn przed trzydziestką z pewnymi objawami
świadczącymi o stresie pourazowym.
Wszyscy podpisali zgody, to dla nich standard,
i zaczęliśmy sesje.
Szukaliśmy kluczowego wspomnienia.
Czegoś, co zrobili?
Niekoniecznie.
Chodziło o coś, co ich męczyło.
Podawaliśmy im leki w posiłkach
przez sześć tygodni
i w każdym tygodniu
omawialiśmy wspomnienie, by sprawdzić zmiany reakcji.
Co to znaczy?
Czy wspomnienie zostało wymazane.
To była pani praca?
Tak.
Terapia i zajęcia
to były pozory.
Wszystko po to,
by wysłać ich tam z powrotem?
Tak.
Myślał, że mu pomagacie.
Wiem.
Ale zadziałało.
Walter zadzwonił, że nie wraca do domu.
Był szczęśliwy.
Ale dwa dni później
ludzie z Geista kazali mi go odebrać.
Nie wiedziałam, co się dzieje.
Wtedy dostałam kopertę z pani nagraniami.
One należą do Waltera.
-Chciałam... -Rozumiem, co pani zrobiła.
Nie wybaczam pani.
Nie pragnę wybaczenia.
Zabrano mu te lata.
Walter chciał wierzyć.
To była jego najlepsza cecha, a pani ją wykorzystała.
Wiem o tym.
Dowiedziałam się, że istnieją
pewne wskazówki z tego okresu,
które mogą mu przywrócić wspomnienia.
-Gdybym... -Po co to robić?
Żeby pamiętał.
W końcu wrócił do siebie sprzed tego bałaganu.
Wojny,
waszego leczenia, tego ośrodka.
-Ja tylko chcę... -Pomóc Walterowi?
Tak.
To proszę się do niego nie zbliżać.
Popełniła pani błędy.
Mój syn zapłacił za nie.
A teraz chce pani spróbować ponownie?
On nie chce mieć z tym nic wspólnego.
W końcu znalazł swoje miejsce.
Co mówiliśmy, Yosemite?
Tak, albo okolice.
Kiedy się zatrzymamy?
Nie wiem. Chyba dopiero jak dojedziemy do celu.
Czego będziemy szukać?
Dowiemy się, jak to zobaczymy.
Stacja benzynowa, sklep z narzędziami, mała kawiarnia.
Co nie?
W górach przy strumieniu,
z jednym skrzyżowaniem.
A potem znikniemy.
Nie będziemy musieli pracować?
Nie.
Dlaczego?
Cóż,
to kraina złota.
Kiedyś nią była.
Coś na pewno zostało.
I tak wiele nam nie potrzeba.
Jakieś kilka milionów.
Jasne.
Domek nad strumieniem, drewno do kominka.
Budzimy się o wschodzie.
Pójdziemy do strumienia i...
I...
Będziemy przepłukiwać?
W poszukiwaniu złota.
To chyba łatwe?
Siedzenie przy strumieniu.
Wypłuczemy piasek,
znajdziemy pełno złota i będziemy bogaci.
Albo nie znajdziemy nic.
Prawda.
Złota już nie ma.
Nadchodzi zima, zamykają drogi.
Ale my wciąż szukamy.
Nadciąga zawieja.
Utknęliśmy.
Zużywamy całe drewno i zamarzamy na śmierć.
Może tak być.
Ale zginęliśmy próbując.
To bardzo honorowe.
Nieważne, co inni myślą, bo leżymy martwi w śniegu.
Jak śnieżne anioły. Nikt nam nie przeszkadza.
Ale może
nam się poszczęści.
Jasne.
Hej.
Zachowasz to u siebie?
Gdy mnie nie będzie?
Oczywiście.
Bardzo dobre jedzenie. Jestem pod wrażeniem.
Prawda?
Wyjeżdżasz?
Chcesz kawy?
KALIFORNIA
POCZTA
WARZYWA - OWOCE
Bez jaj.
NARZĘDZIA
Przerąbane z tym tarasem, co?
Będzie droższy niż sam dom.
-Cześć, Walter. -Jak się masz?
Jak zwykle. Kawy?
Poproszę.
Zaparzę nowy dzbanek. Czekaj.
Wszystko w porządku?
Tak.
Długo jechałam.
Dawno z nikim nie rozmawiałam.
Jesteś przejazdem, czy...
Chyba tak.
Nie wiesz?
Wiem, przepraszam.
Zatrzymam się tylko na noc.
To miasteczko wygląda na miłe miejsce.
To miasteczko?
Tak.
Mało uczęszczane, jeśli takie lubisz.
A ty to lubisz?
Chyba tak.
Zawsze chciałem tu przyjechać.
Ja też.
Tak sobie jeździłem
i zobaczyłem dom na sprzedaż.
-Chatkę? -Tak.
Przy strumieniu?
Owszem.
Wyglądała nieźle, to zostałem.
A ty skąd przybywasz?
Z Florydy.
Jedziesz aż z Florydy?
Tak.
I dojechałaś tutaj?
Miałam się z kimś spotkać.
Nie przyszedł?
Przyszedł.
Nie tego się spodziewałaś?
Dokładnie tego się spodziewałam.
Ale się spóźniłam.
Co teraz zrobisz?
Zbudowałeś już taras?
Prawie. Zostało pół dnia roboty.
Wczoraj mówiłeś to samo.
Być może.
Coś podać?
Nie, dziękuję.
Ma rację. Powinienem...
Powinienem już iść.
Miło się rozmawiało.
Powodzenia z tarasem.
Pół dnia roboty.
Może dzień.
-Na razie, Jodi. -Cześć, Walter.
Współpracuję. Gram zespołowo.
Pan Geist weźmie to pod uwagę?
Audrey?
Weźmiemy to pod uwagę.
Dziękuję.
WYŁĄCZNIE DO UŻYTKU W LABORATORIUM z.