Przypominam,
że jutro do końca dnia macie oddać cotygodniowe wyniki badań.
We wtorek musicie oddać pracę
i będzie egzamin z całego działu.
Udostępniłam egzamin próbny,
skorzystajcie z niego.
Koniec zajęć.
Powrót
Profesor Morisseau?
Tak?
Jestem Thomas Carrasco.
Proszę tylko o chwilę.
Już rozmawialiśmy. Powiedziałam, że nic nie wiem o skardze.
Tak i wiem, że jest pani zajęta
i nie chcę zabierać pani czasu.
Może mógłbym pomówić z Walterem, pani synem?
Nie mogę go znaleźć, z pewnością pani...
-Nie. -Co „nie”?
Nie ma mowy.
Nie pomówi pan z nim. Rozumie pan?
Ale pani Morisseau...
Nic panu nie jest?
Wiem, co ludzie myślą.
Że jestem tylko trybikiem.
Bo jestem.
Zatwierdzam lub oddalam skargi.
Ale ta decyzja
porusza inne trybiki.
A te kolejne.
Na tym polega sprawiedliwość.
Nie rozumiem, dlaczego wszyscy rozmówcy
utrudniają, zbywają lub...
Kłamią?
Tak.
Staram się tylko ustalić, co się wydarzyło i kto jest odpowiedzialny.
Nie rozumiem, dlaczego pani nie chce mi pomóc.
Dlaczego miałabym to zrobić?
Bo nie sądzę, by pani syn zrobił coś złego.
Oczywiście, że nie zrobił.
Myślę, że to jemu coś zrobiono.
ODCINEK SIÓDMY SPRAWDZIAN
Walter Cruz, tydzień piąty.
Od czego dziś zaczniemy?
Moglibyśmy pomówić o tym wtedy, w moim pokoju.
Na razie skupmy się na twojej terapii.
Dobrze.
Mówiliśmy o śmierci twojego przyjaciela Lesky'ego.
Zgadza się.
Co dziś o tym myślisz?
Mniej się na tym skupiam.
Dlaczego?
Sam nie wiem. Może...
Bardziej żyję teraźniejszością.
Ale byliście sobie bliscy.
Tak. To smutne.
Możesz znów opowiedzieć mi o tym dniu?
Co się stało?
Lesky'emu?
Tak.
Zginął. Powiedziałem ci, że umarł.
Jak ci z tym było?
Rozmawialiśmy o tym, mówiłem ci.
Zgadza się.
To dlaczego znów musimy o tym mówić?
Chcę wiedzieć, jak dziś się z tym czujesz.
Nic nie czuję.
Nie jesteś smutny? Zły?
Niespecjalnie.
Jesteś...
Dobrze się czujesz z wyzbyciem tych emocji?
Nie rozumiem.
Nie czujesz się odpowiedzialny?
Nie. Chyba po to tu jesteśmy?
Żeby iść do przodu? Myślałem, że tak jest słusznie.
Oczywiście, że jest.
To słuszne.
Możesz teraz zacząć Odrodzenie Titanica.
Ostatnia część trylogii. Po Powrocie Titanica.
Co to?
Co takiego?
Powrót Titanica.
Bardzo śmieszne.
To ma być...
Powrót Titanica. Kontynuacja.
Dziesięć razy lepsza od oryginału.
No tak, żartujesz.
Nie. A ty?
Żart, który zrobiłeś z Shrierem i Leskym Benjiemu.
Ten zmyślony film.
Ja to zrobiłem?
Nie przypominasz...
Tak ci powiedziałem?
Ta ściema.
Tak... Zmyśliliśmy to z Shrierem.
Nie, to był Lesky.
Nie pamiętasz tego?
Nie.
Nie pamiętam.
To coś znaczy?
Porozmawiajmy...
Może opowiesz mi o dniu, w którym zginął Lesky.
-Chcesz... -Konkretnie.
Jasne.
Wyjechaliście z bazy.
Tak. My...
A potem...
Wyjechaliśmy...
Zapomnij moje słowa.
Co sobie przypominasz? Kto tam był?
Wszystkie chłopaki, jechaliśmy razem.
Możesz opowiedzieć mi coś
o pobycie tam?
Jak wyglądało życie?
Rozumiesz...
Wiesz, na czym się skupiałem przez cały tamten okres?
Na czym?
Na końcu.
To pamiętam najbardziej.
Poznanie tego uczucia.
Wiedzy, że jadę do domu zobaczyć się z mamą i ciotką.
Nic innego nie było ważne.
Dobrze.
To dobry moment, by skończyć sesję.
Zrobiłem coś nie tak?
To jakiś sprawdzian?
Nie. Ja tylko...
Heidi, wiem, kim są ci ludzie.
Shrier, Benji i Lesky to świetni goście.
Wiem, o czym mówisz.
Rozumiem.
Czuję się dobrze.
Naprawdę, po raz pierwszy od dawna
czuję się świetnie.
Wiem, co knujesz.
Tak?
Dzwoniła obsługa rezydencji.
Pytali o alergie pokarmowe.
Lepiej im powiedz, skarbie.
Coli, przesadziłeś. Nie trzeba było.
Szesnaście lat, skarbie. Jest co świętować.
Dziękuję.
Jak ci idzie? Co powiedziała?
Jeszcze nawet z nią nie rozmawiałem.
Colin, przestań się szczypać.
Dzwoniła, bo czegoś chce. Po prostu spytaj...
Spytam. Skarbie, muszę kończyć.
Dobrze. Kocham cię.
Pioneer jest znany z jakości odtwarzaczy.
-Ale należy go czyścić. -Mamo.
Zatrzymam te kłaki.
Z igły.
Mamo!
Heidi! To jest Thomas.
Wiem, kto to jest.
Naprawił mój adapter, dasz wiarę?
Wadliwe ramię.
Co pan tu robi?
-Mam parę pytań i... -Odpowiedziałam na nie.
Te są konkretniejsze.
I nachodzi mnie pan w moim domu...
Dom należy do mnie, Heidi.
Chce spytać o twoją byłą pracę.
Mamo, zostawisz nas na moment?
-Dlaczego? -Nie mam nic przeciwko.
Proszę iść do kuchni.
Proszę, daj mi minutę.
W porządku. Nie gorączkuj się.
Mogłabyś chociaż go wysłuchać.
Zdaje się miły.
Nie jest.
Co to ma być?
Gdy rozmawialiśmy,
powiedziała pani, że nie pamięta
pacjentów Homecoming.
-Zgadza się? -Tak.
-Włączając Waltera Cruza? -Tak.
Chciałbym, by pani czegoś posłuchała.
Colin, mówi Heidi.
O co chodzi? Jestem w środku...
Właśnie skończyłam sesję z Walterem Cruzem
i wykazuje znacznie szersze efekty, niż się spodziewaliśmy.
Zlecę badanie neurologiczne...
-Wolniej, Heidi. -Przepraszam.
-Wyjaśnij. -Cruz jest w tygodniu piątym.
Świetnie mu idzie. Rozpoznaliśmy konkretne wydarzenie,
śmierć przyjaciela,
i omówiliśmy je tydzień temu. W tym tygodniu o tym zapomniał.
-Zapomniał? Jesteś pewna? -Tak.
Wspaniale!
Nie, Colin,
zapomniał nie tylko o traumatycznym przeżyciu.
Nie pamięta niczego. Podstawowych faktów...
Zapominał wydarzenia z miesięcy sprzed incydentu.
No to zmienimy dawkę leku.
-Spokojnie. -To bardzo poważny problem.
Jeśli pozostali zareagują tak samo,
będziemy musieli coś...
Nie, Heidi. Przestań.
Spójrz na szerszy kontekst. Tego chcieliśmy.
Nie rozumiesz.
On ma przyjaciół, bliskich, a teraz zaczyna...
W porządku, ale jaki był?
Słucham?
Co z jego witalnością, jak się zachowywał? Jak się czuł?
Powiedział, że czuje się świetnie.
No i proszę.
Nie, nie rozumiesz.
Doskonale rozumiem.
Mówisz o drugorzędnych skutkach,
nad którymi musimy popracować, rozumiem.
Ale o jakich faktach mnie poinformowałaś?
Gość jedzie i ma parę okropnych przejść.
Wraca, poddaje się leczeniu i czuje się lepiej.
To po co ta histeria?
Histeria?
Gotowe.
10 kwietnia 2018 roku, mówi Heidi Bergman, jestem z pacjentem Homecoming,
Walterem Cruzem. Tydzień pierwszy, sesja pierwsza.
To pani, prawda?
Głos brzmi jak mój.
Była pani tam z Walterem, prawda? Znała go pani?
Wtedy chyba tak.
-Nie... -Byliście blisko?
Nie, mówiłam już.
Proszę.
-Jak to... -Chwileczkę.
-Czego? -Nie pojechałaś z chłopakiem.
W podróż.
-Miałam chłopaków. -Nie o to pytałem.
Wiem, że nie o to.
Daj spokój. Opuszczone szyby, włączone radio,
migające sosny.
Cześć, Colin.
Właśnie...
Co?
Nic.
Coś pani usłyszała.
Nie.
Pani Bergman, tu jest sześć tygodni sesji.
Godziny nagrań.
Była tam pani codziennie.
Skąd je pan wziął?
-Wie pani skąd. -Nie wiem.
Mam je od Glorii Morisseau. Matki Waltera.
Jak ona je dostała?
Pani je jej wysłała.
To przecież pani charakter pisma.
To jasne, że znała pani Waltera.
I że byliście blisko.
Dlaczego pani zaprzecza?
-Bo ja nie... -Ależ tak.
A co z Josephem Shrierem?
Kto to?
Pani kolejny pacjent.
Teraz drży na dźwięk pani imienia.
Co mu się stało?
-Nie wiem. -Wie pani.
Opuściła pani ośrodek 15 maja,
tego dnia wypisano Waltera.
-Co się stało tego dnia? -Nie wiem.
Nie wierzę. Nikt nie uwierzy.
-Czego pan chce? -Chcę wiedzieć, co pani zrobiła.
-Mówię panu... -Co pani zrobiła tym ludziom?
-Nie pamiętam. -Nie wierzę pani.
Boże! Nie pamiętam. Mówię prawdę.
Heidi?
Mam umówioną wizytę. Zawieziesz mnie?
Wizytę?
Przepraszam, ale nie powinniśmy przerywać.
Czekaliśmy od miesięcy.
To specjalista. Naprawdę musimy jechać.
Była pani przecież w pracy. Jak miała pani...
-Pan mówi, że kłamię? -Nie, ja...
To nie pańska sprawa, jak zaplanowałam dzień, panie Carrasco.
Skończyliśmy?
Nie, musimy dotrzeć do sedna tej sprawy.
Proszę zabrać rzeczy. Wychodzi pan.
Histeria?
Tak to widzę.
-To nie jest terapia. -Daj spokój, Heidi.
Wymazaliśmy wspomnienia.
Myślisz, że możemy wybierać,
które mają być usunięte?
-Możemy grymasić? -Nie, ale go zmieniliśmy.
Pomogliśmy mu.
Rozumiem cię.
Oczywiście, musimy dopracować lek.
Będą zanudzać wnuki fascynującymi opowieściami z wojny.
Ale tymczasem powinnaś być dumna.
Twoje całe podejście, osobista relacja...
To pewnie przyniosło efekt.
-Nie, to co innego... -Poinformuję Departament
i sypną jebanym groszem.
Będą mogli ich rozlokować o wiele wcześniej, niż planowaliśmy.
Rozlokować?
Co? Tak.
Oni tam wrócą?
Tak. To znaczy...
Co myślałaś, że robimy?
Przygotowujemy ich do życia w cywilu.
Jasne. Może kiedyś.
Ale teraz chodzi nam o trwałość, dłuższą przydatność.
Gdybyśmy mogli przedłużyć...
-Od kiedy... -Od zawsze.
Nie ma lepszego sukcesu.
Ale Walter tego nie chce.
Skąd to wiesz?
Powiedział mi, a ja mu obiecałam.
Nie powinnaś tego robić, Heidi.
Ale wiesz co? W porządku. Usuńmy go.
Przerwij jego kurację.
Widziałaś raport o Shrierze?
-Tak. -Rodzina sobie z nim nie radziła.
Musieli go dać do zakładu zamkniętego.
Musiano go obezwładnić.
Widziałam to.
Wstrzymajmy więc leki Cruza w połowie leczenia,
by ocalić jego wspomnienia. Zobaczymy, czy lepiej sobie poradzi.
Nie możemy.
Posłuchaj mnie, Heidi.
Pomyśl, czego udało nam się dokonać.
Ocaliliśmy tych mężczyzn przed życiem pełnym cierpienia, lęku i żalu.
Są od tych uczuć wolni.
Ale Walter miał plany. Myślał, że...
Walter nie należy do ciebie.
Jest żołnierzem.
Postanowił walczyć za to, w co wierzy,
za swój kraj.
A my mogliśmy mu się odpłacić.
Ostatecznie nam za to podziękuje.
Pierdol się.
-Muszę... -Dokąd idziesz?
Jeśli coś zrobiłaś,
masz kłopoty, to mi powiedz.
Nie wiem, co zrobiłam.
Nie mam pojęcia, co się dzieje. Ty wiesz?
-Nie, ja... -No właśnie.
Ty nie wiesz, ja nie wiem, nikt nic nie wie.
-Halo. -Cześć, Heidi. Mówi Hunter.
Cześć.
Wszystko w porządku?
Nie bardzo.
Co się stało?
Miałeś rację. Chcą mnie dopaść.
Kto chce cię dopaść?
Nieważne. Możemy pogadać później?
Nie, poczekaj. Co się stało?
To bez znaczenia. Właśnie wyjeżdżam.
Wyjeżdżasz? Dokąd?
Mam adres poprzedniej pracy, muszę kogoś znaleźć.
Starasz się dowiedzieć, co zrobiłaś?
Tak.
Posłuchaj. Jeśli to było coś złego,
ci ludzie mogą być współwinni albo nawet mogą być ofiarami.
Zamierzasz się z nimi skonfrontować?
Pomyślałaś, jak zareagują?
Mam dość czekania, niewiedzy.
W porządku.
Weźmiesz chociaż kogoś ze sobą?
Nie musisz przechodzić przez to sama.
Możesz poprosić o pomoc.
Tak... Zmyśliliśmy to z Shrierem.
Nie, to był Lesky.
Nie pamiętasz tego?
Nie.
Nie pamiętam.
To coś znaczy?
Porozmawiajmy...
Może opowiesz mi o dniu, w którym zginął Lesky.
-Chcesz... -Konkretnie.
-Hej. -Cześć.
-To gdzie jest to miejsce? -W Tampie.
Kogo szukamy?
-Kolegi z pracy? -Tak, nazywa się Colin.
Jest tam teraz?
Nie wiem. Pracował tam. Tylko tyle wiem.
W porządku.
Na pewno nie wolałabyś iść do kina?
Na pewno.
Jasne.
Ty jesteś szefem. abyś iść do kina?