Departament ds. Weteranów ma na celu doskonałą opiekę.
Proszę czekać na połączenie...
Pani Morisseau, dziękuję za oczekiwanie.
Patrzę na akta Waltera.
Program nazywa się Homecoming?
-Tak, Homecoming. -Dobrze.
Syn się nie odzywa od dwóch tygodni.
Próbowałam zadzwonić, ale nie ma numeru.
To nie jest nasz program.
Co pani mówi?
Widzę tutaj,
że prowadzi go prywatny podwykonawca Geist Emergent Group.
Geist?
Nie należy do Departamentu. Tylko tyle wiem.
Czy jeszcze w czymś mogę pomóc?
Nie.
Powrót
Glory?
Jesteś gotowa?
Spóźnimy się.
Co to?
Geist.
Co z nimi? Oni to zrobili?
Nie,
ale produkują chemię domową, jak szampony, przetykacz do rur,
płyny do prania.
I co?
I każą mu mówić o swoich uczuciach?
Nie.
Komu? O czym ty mówisz?
O Walterze i miejscu, w którym przebywa.
To bez sensu.
Wiem, że się martwisz, doudou mwen. Tęsknisz za nim.
Nie o tym mówię.
Czemu firma od szamponów i przetykacza do rur...
Glory, jesteś moją siostrą i cię kocham.
-Ale gdy tak mówisz... -Nie będę cię przekonywać.
-Dokąd to? -Do Tampy.
Teraz?
Jestem jego matką. Nie muszę się zapowiadać.
Uciekł na drugą stronę globu od twojej paranoi.
-Evita. -Taka prawda.
Za miesiąc będzie w domu.
Czego nie możesz powiedzieć przez telefon?
Nic nie będę mówić.
-Jak to? -Zabieram go do domu.
ODCINEK SZÓSTY ZABAWKI
Witamy w pralni
Jestem twoim dłużnikiem.
Słucham?
Jesteś kelnerką z tej knajpy i nie dałem ci napiwku.
-Nie szkodzi. -Proszę, nalegam.
Zrób to dla mnie. Chcę się uważać za dobrego gościa.
Jasne. Dziękuję.
Dziękuję.
Ktoś już zbił fortunę?
Na czarnym złocie?
-Ze słoika? -Nie.
Było tam tylko kilka wizytówek.
Co to za ludzie? Zwracasz uwagę?
Nie.
To zabawne.
Jezu.
-Co? -Przepraszam.
Trzy dni temu wróciłem z Afganistanu.
Zapomniałem, jak się rozmawia z ludźmi.
-Wybacz. -Byłeś w wojsku?
Byłem.
Teraz z nimi współpracuję.
Witaj w domu.
Dzięki.
Jestem Hunter. Miło cię poznać.
Heidi.
Mogę cię o coś spytać?
Czy posunąłem się za daleko?
-Za daleko? -Z ptakiem.
Nie, nic się nie stało.
To dobrze, bo chyba się tym przejęłaś.
Nie.
Tak, tu Heidi.
Zaraz przyjdę.
Zaczekasz? Muszę coś sprawdzić.
Jasne.
Taki jest protokół. Nie ja go pisałam.
Proszę wypełnić formularz.
Pani chyba nic nie wie.
Heidi! Mamy tu mały problem.
Jaki problem?
To mama Waltera.
Dzień dobry. Heidi Bergman.
Powiedziałam, że goście muszą się umawiać,
ale uważa, że się nie znam.
Pani tu rządzi? Pracuje pani dla Geista?
To oni założyli ten ośrodek?
Czy coś się stało?
Jeśli zdarzyło się coś poważnego...
Nic się nie stało.
Chcę zobaczyć się z synem.
Czy to jest zabronione? Niby dlaczego?
W tym ośrodku Walter ma się przystosować.
Świetnie mu idzie, a goście,
szczególnie rodzina, mogą...
Przyjechałam tu z Georgii,
muszę ocenić 28 wypracowań i nigdzie się nie spieszę.
-Mam wezwać ochronę? -Nie.
Wszyscy goście muszą być wcześniej zaakceptowani.
Ona już tu jest i nigdzie się nie wybiera.
Już dobrze.
Zapraszam ze mną, pani Morisseau.
W porządku.
Tędy.
O co poszło?
Mieszka pani w Valdosta, tak?
Jak długo pani jechała?
Powinnam jechać trzy godziny.
-Korki? -Nie.
Nie znałam adresu.
Jak nas pani znalazła?
Walter opisał biurowiec pod Tampą
obok bagna i osiedla dla emerytów.
Pewnie jest takich wiele.
Tylko osiem.
-Czyli pani... -Ten był szósty.
Mama?
Mamo, co ty tu robisz?
Chciałam cię zobaczyć.
Może porozmawiamy?
Boże...
Heidi, wybacz...
Dawno nie widziałem mamy, więc...
Możesz dać nam chwilę?
Oczywiście.
Miesiąc temu byłem 150 km od Kandaharu,
pośrodku pustkowia, kiedy zadzwoniła
i powiedziała o rozwodzie.
Co nie?
Powiedziała, że jest jej zbyt ciężko.
Jej jest zbyt ciężko.
Słabo.
Nawet się nie wkurzyłem. Pomyślałem tylko...
„Pieprzyć to”?
Tak. Pieprzyć to.
Tak często wyjeżdżałem,
że nie pamiętałem, jak z nią rozmawiać.
Ani jak z nią być.
Zrobiła to, czego sam się bałem.
Przechodzę przełom.
Nie dorabiasz jako terapeutka dla par?
Tylko w weekendy.
Jest już po pierwszej. Umieram z głodu.
Obok jest chińczyk.
A ty jesteś głodna?
Przepraszam.
Dobrze jest o tym porozmawiać.
Nie mam ku temu wielu okazji.
Przepraszam.
Mogę coś zjeść.
Po ostatniej turze
wróciłem do domu, do normalnego życia,
do związków, do pracy, ale...
Nie pasowałem do tego.
Więc znów wyjechałem.
Wielu byłych żołnierzy pracuje tam dla wojska.
Znamy się na tym.
-Lubisz tę pracę? -Była w porządku.
-Odczuwa się samotność. -Jest się daleko od domu.
Nie, tam jest pięknie.
Widzisz...
Otaczają mnie pracownicy rządowi.
Trzeba uważać, co się mówi.
Prawda to ostatnia rzecz, jaką chcę im powiedzieć.
Dlaczego?
Bo wykorzystają ją przeciwko mnie.
Powiedzą, że to ich praca,
ale ich praca to szukanie kozła ofiarnego.
To brzmi jak...
Wiem, co masz na myśli.
Naprawdę?
Tak.
Ktoś cię tak wykorzystał?
Co?
Ktoś cię nagabuje, chce coś od ciebie wyciągnąć?
Nie.
Bo powiedziałaś...
Chciałam być miła.
-Znów to robię. -Co?
Wchodzę w tryb przesłuchania.
Co to?
Moja praca.
Wyciąganie od ludzi informacji.
Czasem robię to bezwiednie. Wybacz.
Nic ciekawego ci nie powiem.
Narzekam na rozwód i do tego cię przesłuchuję.
Jak na pierwszej randce.
Co takiego?
Chyba powinienem zamówić pierwszego drinka.
-Chyba już... -Co?
Jak to? To przynosi pecha.
Co?
Składanie prania na trzeźwo.
Tego nauczyła mnie matka.
-Naprawdę? -Właściwie tylko tego. Chyba widać.
Powiesz mi, o co chodzi?
Nie ma zdjęć rodziny, niczego.
Bądź mądrzejszy. Myśl.
O czym?
Heidi Bergman? Czego ona chce?
Chce mi pomóc. To jej praca.
Jest jakimś lekarzem?
Gdzie się uczyła?
Co to ma do rzeczy?
Po prostu im ufasz.
Ale rząd nie daje nic za darmo.
Jesteś tu z jakiegoś powodu.
Tak, z powodu leczenia.
Leczenia?
Nic ci nie dolega.
Nie, ale muszę tu być.
Chcą, byś myślał, że coś jest nie tak.
Że ich potrzebujesz.
Ale żadna terapeutka
nie musi ci kazać mówić o przeżyciach i tym, co robiłeś.
Nikt mi nic nie każe.
Nie wiesz tego, Walter.
Gdybyś popełnił błąd, gdyby uciekli się do podstępu...
Podstępu?
Wiem, jakie okropieństwa się tam dzieją.
Myślisz, że generałowie i ich synowie wezmą na siebie winę?
-Nie! -Skąd bierzesz takie bujdy?
Zmień ton.
Po co to wszystko?
Przepracowują tu z nami problemy?
To część ich złowrogiego planu?
Tak, każą ci się przyznać do obłędu, do agresji.
Do pokazania słabości, którą potem wykorzystają.
Tak samo było, jak się zaciągnąłem.
-Nie mówię o tym. -A ja tak.
Mówiłeś, że chcesz służyć...
Tu nikomu nie służysz. Jesteś wykorzystywany.
A ty się boisz.
Tak, boję się.
Chcę, byś wrócił do domu.
Pakuje się?
Craig, wróć do biurka.
-Zadzwońmy na ochronę. -Nie trzeba.
Dostaje dawkę z czwartego tygodnia.
Jeśli odstawi leki, będzie na głodzie.
Wiem.
-Dzwonię do Colina. Wybacz. -Nie.
Jak to, nie? Heidi, my...
Zapomniałaś, gdzie pracujemy?
O niczym nie zapomniałam.
Zamknij tę obślinioną mordę, odwróć się i wracaj do swoich zabawek.
Hej.
Co się dzieje?
Muszę z nią wrócić.
Przeżywa ciężkie chwile.
W porządku.
Przykro mi, że wyjeżdżam w połowie.
Wrócę, jak tylko będę mógł.
Jeśli uważasz, że musisz tak postąpić,
oczywiście zrozumiem.
Naprawdę tego chcesz?
To moja mama. Jest jej smutno. Tak będzie prościej.
Dobrze.
Ale odpowiesz mi?
Czego chcę?
Tak.
Mówisz o tym, co jesteś ludziom winien,
albo jak ich zawiodłeś, jak Shriera czy Lesky'ego.
Ale czego ty chcesz?
Tak nie podejmę tej decyzji.
Dlaczego?
Gdybym został, to może po to, by wydobrzeć.
To bardzo ważne.
Ale może też po to, by być z tobą.
Myślałaś o tym?
Myślę...
że przerwanie leczenia może być niebezpieczne.
-Niebezpieczne? -Ja nie...
Nie niebezpieczne, ale ryzykowne.
Co takiego?
Nie powinieneś wyjeżdżać, jeśli nie jesteś gotów.
Jasne.
Odpowiesz mi na pytanie?
Tak.
Co?
Myślę o tym.
Proszę o zostawienie wiadomości dla...
Colin Belfast.
Colin, tu Heidi.
Był dziś u nas niezapowiedziany gość,
ale zajęłam się tym i wszystko gra.
To tyle.
-Heidi? -Walter, ja...
Pani Morisseau.
Dostałaś to, co chciałaś.
Glorio, wybacz mi, ja...
To dla mnie ważne.
Może opowiem ci o naszych metodach.
Wiem, że przez kontakty z rządem i wojskiem
sądzisz, że nie myślimy o dobru twojego syna.
Bo nie myślicie.
Rozumiem cię.
Ale ja tylko chcę pomóc Walterowi.
-Zaufaj mi. -Mam ci zaufać?
I nie bać się o to, co wojsko robi mojemu synowi,
bo ty, Heidi Bergman,
uważasz, że masz dobre intencje?
Walter postanowił zostać. Tego chce.
Powinna pani to uszanować.
On tego chce?
To się nie liczy, odkąd się zaciągnął.
Już nie jest w wojsku. Tu jest inaczej.
Wcale nie jest inaczej.
Może to wiesz albo sobie wmówiłaś,
że służysz wyższemu dobru.
Może zależy ci na leczeniu Waltera,
albo zwyczajnie na nim.
Nieważne.
Jeśli myślisz, że go ochronisz,
albo kogokolwiek innego, w takim miejscu,
to sama się oszukujesz.
NA WYNOS - OTWARTE DO PÓŹNA
Wypiliśmy drinka po czterech latach,
a następnego dnia zadzwonił do mnie.
-Nie do wiary. -Dziękuję.
Co powiedział?
Powiedział:
„Cóż za zbieg okoliczności”.
Był w moim miasteczku,
spytał, czy się może u mnie zatrzymać.
-Nie. -Tylko na kilka dni.
Jak to? Co zrobiłaś?
Powiedziałam:
„Anthony, wybacz, ale moja mama nie pozwala mi na nocowanie gości”.
Co jest prawdą.
To nie było zbyt miłe.
-Zasłużył sobie. -Tak.
Wszystko w porządku?
To moja żona.
Przepraszam, była żona.
Mam podpisać papiery rozwodowe.
Zawsze wymyślam jakieś wymówki.
Myśli, że jestem w Afganistanie.
Nie masz dosyć?
Czego?
Kłamania?
Nie, ja...
Spokojnie, ja też kłamię.
Ty?
Na jaki temat?
Każdego dnia
idę do pracy i udaję, że jestem...
kimś innym, kelnerką. Podaję jedzenie i się uśmiecham.
A potem wracam do domu i robię to samo.
Udaję...
dobrą córkę.
Czasem sobie wmawiam,
że to ja. Że to prawda.
Rozumiem cię.
Ale potem...
Na przykład w samochodzie
albo tuż po przebudzeniu...
Czuję, jakbym pojawiła się znikąd.
Widzę, że moje życie jest udawane,
a każde moje słowo, każda sekunda...
Jeśli to...
Jeśli to kłamstwo, to gdzie ta druga,
prawdziwa?
Prawdziwa co?
Ja.
Ta, której do siebie nie dopuszczam.
A potem myślę, że to nieważne.
Że kłamiemy?
Czy kłamiemy, czy mówimy prawdę, czy to prawda, czy fałsz...
Chcę wziąć to wszystko,
odłożyć na bok i powiedzieć...
„Pieprzyć to”?
Tak. Pieprzyć to.
-Nie to chciałaś powiedzieć? -Nie.
W porządku.
Tu wydział skarg Departamentu Obrony.
Proszę mówić po sygnale.
Dzień dobry, chcę złożyć skargę.
Mówi...
Byłam właśnie w centrum Homecoming.
Mogę to powiedzieć. Pracuję tam.
W centrum. Jestem w zespole.
Widziałam coś.
Jeden z żołnierzy, Walter Cruz,
chce wyjechać, wrócić do domu, ale mu nie pozwalają.
To jest wbrew...
Jest tu przetrzymywany.
Należy wysłać go do domu.
Bo konsekwencje mogą być nieprzewidziane.
DATA PRZYJĘCIA: 29 kwietnia 2018
CZAS PRZYJĘCIA: 13.22 SKARŻĄCY: Anonim
NUMER SKARGI: H-316529812/CS TRANSKRYPT:
Dzień dobry, chcę złożyć skargę. Mówi...
Cześć.
Mam tego dosyć.
Czego?
Kłamstw.
Dobrze.
Chyba coś zrobiłam.
Coś złego i...
Ale nie wiem co.
Rozumiem.
Spróbujmy się dowiedzieć. skargę. Mówi...