DÖRDÜNCÜ BÖLÜM KIZILAĞAÇ
Harika bir soru.
İddialı ve agresif arasındaki fark nedir?
Walter, merhaba.
Bir şey söylemeliyim.
Pekâlâ.
Hayır, buna gerek yok. Bu bir seans değil.
Neye ihtiyacın var?
Shrier'a olan şeyin benim hatam olduğunu açıkladım.
Araçla bizi oraya götüren bendim.
Evet, söyledin.
Yani, inanmadın mı?
Arkadaşını umursadığını biliyorum. Anlıyorum.
Nerede peki? Onu nereye götürdüler?
Kimse bir yere götürmedi. Ailesinin yanında.
Buna gerek yok. Bana doğruyu söyleyebilirsin.
Doğrusu bu. Verebileceğimizden fazlasına ihtiyacı vardı
ve şimdi de ailesinin yanında, artık karar onların.
Neden? Burada olanlar hakkında düşüncelerinden dolayı mı?
Ne düşünüyordu ki?
Sana söylersem, beni de eşyalarımla gönderecek misin?
Tabii ki hayır.
Gördüm. Eşyalarını atıyorlar.
Bir şey attıkları yok.
Bak, ikimiz de kuralları ihlal ettik.
Shrier'a olan neyse bana da...
Artık ne düşündüğümü bile anlayamıyorum.
Hepimiz bizi rahatsız eden şeyler düşünürüz. Hepimiz.
Ben neden farklı olayım?
Sen burada olmak istiyorsun.
Bu kadar mı?
Deneyimlerime göre bu fark yaratır.
Bazen yardıma en çok ihtiyaç duyanlar...
Mızıkasını bile attılar.
Gittiği yere onu neden götüremedi ki?
-Onun için endişeleniyorsun. -Ya sen?
Evet, endişeleniyorum.
Lütfen oturur musun?
Lütfen.
Pekâlâ.
Shrier mızıka mı çalıyordu?
Evet, artık çalamıyor.
Hadi ama Walter.
Özür dilerim.
Hayır, o... Çok kötü çalar ama bunu ona Lesky vermişti...
-Lesky? Titanik Yükseliyor Lesky mi? -Evet.
Lesky'nin kız kardeşi evden gönderdiklerinin içine koymuştu.
Sanırım silahlarımızla ateş başında oturup duruyoruz sanıyordu.
Neyse, bilmiyorum.
Lesky atacakken Shrier istemişti, bu yüzden...
Çalmayı bilmiyorsa neden istedi?
Bilmem.
Sanırım Lesky'nin kardeşini sevmişti ya da düşüncesini.
Daha çok silah gibi kullandı. Gerçekten mızıkayla...
Araçta biri uyuya kaldığında hemen öttürürdü.
Yanınızda başka kim vardı?
Shrier şofördü, ben önde onun yanındaydım. Benji ve Lesky de arkada.
Lesky'nin, aracın bombanın üstünden geçmesiyle öldüğünü söylemiştin.
Evet, bu doğru.
Onun yanında mıydın?
O gün değildim. Lesky farklı bir araçtaydı.
Neden?
Çünkü onu ben gönderdim.
Ne demek istiyorsun?
Benji...
Benji, Lesky'ye soru sorup rahatsız ediyordu.
Ne hakkında?
Aptalca şeyler.
Noel ilahileri, piramitler, dinozorlar.
Lesky ona aptalın teki olduğunu söylüyordu
ve çok sinirleniyordu.
Bilmiyorum, Benji sorularına devam etti.
Onu kızdırmak ister gibi.
Ben de bununla uğraşmak istemedim. Lesky'ye diğer araca gidip
oradan birini göndermesini söyledim.
Ya sonra?
Sonra...
Yola koyulduk ve...
Onların aracı önümüzdeydi.
Sonra aniden bir şey için yavaşladılar.
Ne oldu anlamadım, biz de yavaşladık
ve araçlarının havaya fırlayıp düşüşünü gördüm.
Her yeri duman kaplamıştı.
Dışarı çıkıp Lesky'ye bakmaya gittim, ölmüştü.
Kesin olarak ölmüştü ve...
Bir metal parçası tam buraya saplanmıştı.
Tam buraya.
Çok yazık.
Walter,
olanlar hakkında başka ne düşünüyorsun?
Yetki bendeydi, sabırsızlanmıştım.
Lesky'yi diğer araca gönderdim ve o öldü.
-Sabırsız olduğun için mi? -Evet.
Daha farklısını düşünebilir miyim ki?
-Bunun... -Alakası olmadığını mı?
-Kimsenin suçu olmadığını? -Evet.
Bir karar verdim. Olan bu.
Niyetin bu değildi.
Niyetimin ya da ne istediğimin önemi yok.
Orada hiçbir şey önemli değildi.
Şu an buradasın, orada değil.
Evet. Şu an buradayım ve bunu unutmalıyım.
Zorunda değilsin. Yani,
istediğin bu mu? Unutmak mı?
Yeni bir şey istiyorum.
Önümdeki şeyi.
Araçlarının yolda önümüzde gidişi aklımdan çıkmıyor.
Tekrar tekrar görüyorum, durmaları ya da yavaşlamaları için
yalvarıyorum fakat olan şey bu.
Sorumlusu da benim.
-Walter. -Hayır, anıları kastediyorum.
Onları yaşatmak...
Onları bırakamam.
Bu, insan için büyük bir yük.
İnan, çok daha kötülerini yaşayanları gördüm.
Buna katlanabilirim.
Her neyse, Shrier da yok artık.
Bunu başka kim yapacak?
Bunun işi bitmiş. Sen mi oynadın?
Hayır.
Andrew'la nasıldı?
Anthony. Şeyi bulmalıyım...
Neyi?
HASTA EŞYALARI HEIDI BERGMAN
EINHORN SEYAHAT KALİFORNİYA
Anthony biraz geleneksel biriydi, değil mi?
Kötü anlamda.
Citrus Grove Acil Sağlık Merkezi HASTA DEĞERLİ EŞYA ZARFI
Neden hastanede olduğumu söylemedin?
Sana mı? Orada olan sendin.
Neden bunu hiç konuşmadık?
Şimdi mi konuşmak istiyorsun?
Konuşacak ne var ki?
Pek iyi olmadığını mı?
Bir ara vermeye ihtiyaç duyduğunu mu?
Bu tüm hayatını böyle geçireceğin anlamına gelmezdi,
saklanarak.
Colin - Anne
Ya da evi birbirine katarak.
Size nasıl davranıyorlar?
Güzel, burası çok hoş.
Odan nasıl?
Güzel.
"Güzel"den başka bir şey bilmiyor musun?
Orada biri mi var?
Bir çok kişi var.
Neden?
Kim dinliyor ki?
Oğlumla konuşurken bir tek onunla konuşmak isterim.
Hâlâ bir telefonun yok mu?
Hiçbirimizin yok anne. Bu yüzden burayı kurdular.
Artık eve döndüğüne göre bir tane alamaz mısın?
Bataklığın ortasında bir yerdeyiz.
Birkaç emekli dışında kimsecikler yok.
Bataklıkta hastanenin işi ne?
Bu bir hastane değil anne. Biz...
Ofis gibi. Düzgünce sohbet edemez miyiz?
Bu düzgün bir sohbet.
Hayır, değil. Başka kimse sorguya çekilmiyor.
Arkadaşın Joseph annesiyle böyle konuşuyor mu?
Shrier mı?
Bir fikrim yok.
Onunla da konuşayım.
Şu an burada değil.
Nerede?
O...
Gitmem gerek.
-Neden benimle konuşamıyorsun? Sorun ne? -Çünkü konuşamıyorum.
Şimdilik bu kadar, tamam mı?
Seni seviyorum.
-Heidi? Merhaba, buradasın. -Selam.
Seni arıyordum. İnanılmaz bir fikrim var.
Sana söylemek istiyorum.
-Pekâlâ. -Tamam. Ya günün birinde
millet uyandığında tüm bu yeri alışveriş merkezi gibi bulsa.
Bütün gün onları oyalardık.
Belli bir görevleri olurdu.
Babalarına ya da başka birine hediye almak gibi.
Sonra birtakım engeller koyardık.
Grubun karşılaştığı sorunları genel olarak değerlendirirdik.
Bunu tespit ederdik.
-Ne diyorsun? -Evet, bu...
Bunu başka bir zaman görüşsek?
Evet, tabii.
Tabii.
Sen burada ne yapıyorsun?
Depoda ne yapıyorsun?
SÖĞÜT KIZILCIK
KARAAĞAÇ
Kızılağaç'a bakmıştım.
Doğru yerdesiniz.
Merhaba, ben Savunma Bakanlığından Thomas Carrasco.
Homecoming ile ilgili biriyle konuşmak istiyorum.
Bakanlık için bir projeydi.
Uyum ekibiyle görüşmeniz gerekiyor yani.
Oradaydım, buraya gönderdiler.
-Uyum ekibi buraya mı gönderdi? -Evet.
Randevu için müşteri hizmetlerine mesaj bıraktınız mı? Bu sizin...
Bugün biriyle konuşmak istiyorum.
Pekâlâ. Birkaç arama yapayım, neler döneceğine bakalım.
Merhaba, Colin?
Savunma Bakanlığından bir beyefendi geldi.
Tamam.
Thomas Carrasco, Homecoming hakkında bilgi istiyor, kendisine... Alo?
-Bu o mu? -Evet, kendisini yönlendiriyorum, sizin...
Ben ilgilenirim.
Tom.
Evet.
Sizi koşturmuşlar sanırım.
Sorun değil.
Burası beş katlı bir yer. Ben bile kaybolabiliyorum.
Nasıl yardım edebilirim?
Geist'ın bir programı hakkında sorularım var, Homecoming.
Tanıdık geliyor mu?
Pek değil, hayır.
Gerçi bu program yürürlükte değil, değil mi?
Değilmiş gibi görünüyor.
Ben 2018 yılından kalma bir olay tutanağına bakıyorum.
Walter Cruz'la ilgili.
Ne olduğunu sanıyorsunuz?
Şuna bakarsanız.
Cruz'un terhis tarihini görebilirsiniz.
15 Mayıs 2018 yazıyor.
Buraya baktığınızda
proje yöneticisi Heidi Bergman'ın çalışma kaydını görüyorsunuz.
Onu tanıyor musunuz?
Heidi Bergman mı? Hayır.
Ama Geist'ta çalışmıştı.
Öyle diyorsan.
Üzgünüm ben... Ben hiç Tampa'ya gitmedim.
Bana genel merkezde daha çok ihtiyaç duyuyorlar.
İşten çıkış tarihini görebilirsiniz.
-15 Mayıs mı? -15 Mayıs 2018.
Cruz'un şiddetli davranışlardan ötürü terhis edilme günü
Bergman'ın hastaneye kaldırılmasıyla aynı.
Pekâlâ.
Merak ediyorum, hastane olayı Cruz'un dâhil olduğu...
Anlıyorum.
Ne diyeceğim? Hadi şöyle yürüyelim.
Korelasyon ve nedensellik.
Korelasyon ve nedensellik mi?
Evet, korelasyon ve nedensellik.
Hep karşımıza çıkar.
Bu ne demek?
Benim tüm işim verilere bakıp
işin aslını anlamaya çalışmaktır.
Bu gibi şeylere uzun uzun bakarsan
inan bana ne istersen onu söylerler.
Bir şey söylesin istemiyorum.
Ama olaylar bağlantılıysa...
Yani aynı gün gerçekleştikleri için mi?
Evet, hem o hem de...
Benim doğum günüm babamınkiyle aynı.
Bu bizi aynı mı yapar?
-Hayır. -Ne dediğimi anladınız.
Bakın, ben herhangi bir evrak arıyorum.
Olay tutanağı, sigorta talebi... Bana bir şeyin...
Olduğunu gösteren. Peki ya hiçbir şey olmadıysa?
Ne?
Olmadıysa. O zaman tutanak olur muydu?
-Hayır, ama... -Tamam o zaman.
-Bu kadar mı? -Evet, geri dönmem gerek.
Pekâlâ.
-Eğer bir evrak yoksa... -Hayır, yok.
-Umutsuz gibi, üzgünüm. -Hayır, sorun değil.
Sanırım direkt son çalışanlarla konuşmam gerekecek.
-Son çalışanlar mı? -Homecoming tesisindeki.
Evet.
Binada değişik birimlere dağılmış durumdalar.
Gizlilik durumlarını biliyorsunuz.
-Onları tespit etmek... -Birini tespit ettim.
Ettiniz mi?
Evet.
Ben onunla konuşayım.
Zamanınız için teşekkürler.
Engel, dostum, artık Monopoly oynayamam.
Delireceğim artık.
Özür dilerim, ben Engel değilim.
Merhaba.
İçeri gelmek ister misin?
Evet, tabii.
Ne haber?
-Biraz araştırma yaptım ve... -Öyle mi?
İşte.
-Düşündüm de belki... -Evet...
Teşekkürler. Gerçekten.
O nedir?
Bilmem. Konuşmamızdan sonra düşündüm.
Kendime bir rota yaptım.
Yapacak bir şey olsun diye. Geleceğini bilseydim...
Tüm bu şeyler ne?
Eğer...
Buradan sürmeye devam edip
Yosemite'yi geçersen şurada Angels Camp ve Cave City gibi küçük kasabalar var.
-Fish Camp. -Fish Camp'e gitmiştim.
Ya da geçmiştim.
-Gerçekten mi? -Evet, geçmişte.
17 yaşındaydım.
Orada ne işin vardı?
Salaklık işte.
Liseden bir arkadaşımın
büyükbabası ölmüştü ve ona Honda Civic bırakmıştı.
Altın rengindeydi, 290.000 kilometredeydi.
Gördüğüm en havalı şey olduğunu düşündüm.
Ona elimdeki tüm parayı vermiştim 2000 dolar civarında, o da kabul etti.
Ben de Yosemite'ye gitmek istedim.
Demek hep oraya gitmek istedin.
Evet. Yani...
O dönem düşünebileceğim en uzak yer oydu.
Hakkında bildiğim önemli şey oydu, uzak oluşu.
Ben de uzaklaşmak istedim...
Annem çok kızmıştı.
"6000 kilometreyi oturup geyiklere ve fakir beyazlara
"bakmak için mi gittin?" dedi.
-Yine de gitmiştin. -Evet.
Temel eğitime birkaç hafta vardı...
Georgia'dan kalkıp gece gündüz araba kullanmıştım.
İç kesimleri ilk defa görmüştüm.
Fark ettiğim en önemli şey, bu dağların gerisinde olan
küçük küçük kasabalardı.
İçlerinde çok bir şey yoktu, hırdavatçı, küçük bir kafe...
Benim için çok çılgıncaydı.
Bu yerleri iki saniyede geçiyordum.
Hepsinin kendine has bir dünyası vardı.
Sanki bir saniyeliğine dursam orada kaybolacaktım.
Kaybolmak mı? Nasıl yani?
Yani kenara çekip orada gerçekten zaman geçirseydim
her şey biterdi. Hayatım bu olurdu.
Ama olmadı. Devam ettim.
Park nasıldı peki? İnanılmaz mı?
Bilmiyorum.
Bilmiyor musun?
Hayır, hiç oraya ulaşamadım.
Korucu evine ulaştığımda ya da adı her neyse...
Tam oraya ulaştığımda, arabam bozuldu.
-Hayır. -Evet.
Bozuldu.
Eve dönüş biletimi annem aldı.
Sonunda eve döndüğümde bana bakıp gülüyordu. "Sana demiştim." dedi.
Birkaç hafta sonra da eğitime gittim.
Onca yolu hiç uğruna mı gittin?
Evet.
Ama o kapıda durup çekiciyi beklerken
şöyle düşünmüştüm,
"Sorun değil, daha göreceğin çok şey var.
"Dünyayı göreceksin."
Ve iki hafta sonra oradaydın.
Evet.
Ama...
Hayal ettiğim gibi değildi.
Nasıldı?
Sıcak.
Nefes almak, düşünmek zordu.
Tam alışmaya başlıyorken
yeni bir şey oluyordu.
Çok kötü, berbat bir şey.
Neden orada olduğumuzu artık anlayamıyordum.
Hiç kimse anlamıyordu.
En korkunç tarafı buydu, anlamsızlık.
Tek istediğim şey bunun bitmesiydi.
Farklı bir yere gitmek, farklı bir şey yapmak.
Sadece...
Günlerin birbirlerini takip ettiği bir yerde olmak istemiştim.
Anlıyor musun?
Peki ya sen? Sen ne düşünüyorsun?
-Kendim için mi? -Evet.
Ben buradayım.
-Gitsem iyi olacak. -Civarda yaşıyorsun yani.
Tamam.
-Mızıka için teşekkürler. -Evet.
Yarın görüşürüz.
Dilediğini koyabilirsin, sonuç yine spagetti.
Ne olduğunun önemi yok.
Pastırma koy, pastırmalı spagetti.
Sana bir şey sorabilir miyim?
Evet, ne var?
Hiç unuttuğun bir şey oldu mu?
Büyük bir şey.
Hatırlaman gerektiğini bildiğin bir şey.
Evet, her zaman.
Geçen yıl doğum günümde AJ beni dışarı çıkarmıştı.
Kafayı bulup üç gün sonra dönmüştüm.
Bir sürü doktor randevusu almışım.
Çok garip doktorlardan.
-Hiç hatırlamıyorum... -Bir saniye. Bak.
Bunu buldum. Eski işimden.
Ne? Bu nedir?
Bak. Tüm çağrılar aynı adama.
Colin kim?
Bilmiyorum.
Kafandan sildin mi?
Sanırım.
Onu aramalısın.
Onu tanımıyorum.
Heidi, ne yapabilirsin? Onu aramalısın. Ara!
Bu hat şu an çekmiyor bile.
Yapma, hadi, gel benimle.
-Çalıyor mu? -Evet.
Ben Colin.
Merhaba. Ben Heidi Bergman...
Ne oldu?
-Aşağıda görüşürüz. -Evet, tamam. Ara!