Skarżący: Anonim Postanowienie: Oddalono
Ja, Thomas Carrasco, po wnikliwym śledztwie...
Zatwierdź
Przeprowadziłem
wnikliwe
śledztwo
Osobiście
potwierdzam
zgodność z prawdą
zalecam
BAZA WYKONAWCÓW
Wykonawca: Geist Emergent Group
Baza danych: Akta osobowe
Karty: Bergman, Heidi
Planowane ucyfrowienie: kwiecień 2036
Zarchiwizowano: Pojemnik 452
Powrót
PIWNICA B-4
DEPARTAMENT OBRONY SŁUŻBA DOCHODZENIOWA
ODCINEK TRZECI OPTYKA
Homecoming Program Geist
Co to ma być?
Co?
Nie rabujemy banku.
Co robisz? Przestań.
Idziemy tylko na piwo.
No jasne.
Ruszamy.
Ja pogadam.
Dzień dobry.
-Mogę w czymś pomóc? -Możliwe.
-Mamy mały problem. -Jaki?
Bardzo chcieliśmy wrócić do ojczyzny.
Już tu jesteśmy, ale proszę spojrzeć na to miejsce.
Cudaczne, prawda?
Jest tu tylko nasz ośrodek.
Nie ma nic do roboty.
Mamy jakieś gry planszowe. Lubicie Monopoly?
-Tak. -Albo Twistera?
Tak myślałem, czy nie mógłbym skoczyć z nim do miasta
na piwo?
-Do miasta? -Niedaleko.
Nie byłoby problemu?
Pyta pan...
Możemy złapać jakiś autobus?
Chyba...
Musicie wypełnić formularz.
-Formularz? -Tak.
Zdaje się, że mam go na zapleczu.
-Poczekacie chwilę? -Jasne.
Dobrze.
Widzisz? Powiedziała, że nie ma sprawy.
Wcale nie. Spójrz.
Dzień dobry. Ktoś chce opuścić ośrodek...
Co jest? Shrier!
-Pojebało cię? -Jedziesz?
Musimy tylko wypełnić formularz!
-Nie ma jebanych formularzy! -Wysłuchaj mnie.
Dobra, zostań. Poradzę sobie.
Co jest, do cholery?
Nic nie rób. Czekaj na ich ruch.
Widzisz? Floryda.
Masz palmy jak na Florydzie. Rejestracja też z Florydy.
Bo jesteśmy na Florydzie.
Walter, zbudowali północnoafrykańską wioskę
pod jebanym Tucson.
Wiem, byłem tam. To było ćwiczenie.
-Właśnie. -Żadne „właśnie”.
Nie zgadzam się z tobą.
Mieli ich jedzenie. Meble.
Zastanów się, co mówisz.
Ten cały obszar, kilometrami...
Nawet zapach był idealny, Walter.
Myślisz, że nie udałoby im się z Florydą?
To miałoby być dla nich wyzwanie?
Jacy oni?
Wiem, że próbujesz nas chronić.
-Nie traktuj mnie jak głupka. -Wcale nie.
Ale to nie to samo. Rozumiesz?
Nie musisz już się tyle martwić.
Dlaczego to nie to samo?
Bo chcą nam pomóc.
Zamierzeniem całego programu jest pomoc.
Słuchaj, wiem, że ta panna jest miła,
ale musisz uważać, co jej mówisz.
-Komu? Heidi? -Tak, Heidi.
Nawet to imię jest podejrzane.
Bierze udział w tym czymś? W tym...
Ćwiczeniu.
-Spoko. -Tak.
Jak w Tucson, ale jeszcze się nie zaczęło.
Do czego miałoby to nas przygotować?
Sprawdzają, co byśmy zrobili, gdyby nas tu rozlokowali.
W ojczyźnie.
Gdzie my do cholery jesteśmy?
Obuwniczy. Wygląda znajomo?
Kurwa. Mają nas.
Broń.
Stój, Shrier! Nie!
Czekaj.
Przepraszam. Teraz mnie to śmieszy.
Dlatego było tam tak pusto.
To wspólnota emerytów, wszyscy spali.
Chyba nie rozumiesz powagi sytuacji.
Nie, staram się powiedzieć, że już wszystko jest w porządku.
Nie chciałem, żebyś przychodziła w dzień wolny.
Shrier przeprosił, podnieśliśmy staruszka,
wyjaśniliśmy, że dopiero wróciliśmy. On służył w marynarce,
więc nie miał problemu.
Wiem, że to było głupie.
Ulżyło mu, jak wróciliśmy do auta.
Na pewno.
Ważne jest to, że Shrier ma się lepiej.
Poważnie, kiedy jechaliśmy z powrotem,
dawno nie był tak szczęśliwy.
Wie, że się mylił.
Jesteśmy na Florydzie, otrzymujemy pomoc.
I tyle.
Miło mi to słyszeć.
Shrier to dobry koleś.
To, co świetnie służyło mu tam,
nie sprawdza się tutaj.
-Wezmą to pod uwagę, prawda? -Kto?
Jeśli będą jakieś konsekwencje dyscyplinarne,
to im wyjaśnisz?
Że to moja wina. Shrier nie jest zły.
Czujesz, jakbyś musiał się nim opiekować?
-Opiekować się? Nie. -Ale jesteście blisko.
Tak, spędziliśmy razem wiele czasu.
-Mnóstwo. -Takie koleżeństwo jest miłe.
Raczej wkurzające. Albo dziwne.
Spędziłaś kiedyś z kimś zbyt dużo czasu?
W jakim sensie?
Jesteś mężatką?
-Nie. -Ale masz chłopaka?
Do czego zmierzasz?
Powiedzmy, że gdzieś jedziemy.
Kto? My?
W porządku. Dokąd jedziemy?
Może do Yosemite?
Jasne.
Dobra, jedziemy do Parku Narodowego.
-To z pięć tysięcy kilometrów. -Najmniej.
Ale nie byłoby nudno.
W trasie. Zrobilibyśmy playlistę,
zatrzymywali w podejrzanych barach, gawędzili ze starymi kowbojami.
Ale przez resztę czasu po prostu byśmy jechali.
Co robilibyśmy w samochodzie?
-To pytanie? -Tak.
Moglibyśmy sobie czytać na głos.
Jasne.
Lamerskie, ale niech będzie. A potem co?
Zaplanujemy, co zrobimy, jak dojedziemy.
-Popodziwiamy krajobraz, zwierzęta. -Tak.
A przez pozostały czas będziemy po prostu jechali.
Zrobi się nudno.
Nawet gdybyśmy byli najciekawszymi ludźmi.
Playlista umilkła, najedliśmy się,
skończyły się anegdotki.
-Znudziło mi się czytanie. -Mnie słuchanie.
Przez chwilę jest niemal strasznie. „Zaplanowaliśmy to?
„I tak będziemy jechali?”
Ale w tej chwili nudy
naprawdę możesz poznać tę drugą osobę.
Musisz być sobą,
lub tak bardzo sobą, jak tylko możesz być przy kimś innym.
Nie masz wyboru.
Ta podróż brzmi okropnie.
To wyobraź sobie, że do ciebie strzelają.
Racja.
Wiesz, o czym mówię?
Jasne.
Rozumiem.
Nie zrobiłaś tego, prawda?
-Czego? -Nie pojechałaś z chłopakiem.
W podróż.
-Miałam chłopaków. -Nie o to pytałem.
Wiem, że nie o to.
Daj spokój. Opuszczone szyby, włączone radio,
migające sosny.
Cześć, Colin.
Właśnie z nim rozmawiam.
Stopy na desce rozdzielczej.
On się w ciebie wpatruje.
Oczywiście. Dzięki.
Nie pojechałam.
Szczęśliwy?
Zadowolony.
Przepraszam. Wiem, nie pojechaliśmy na targ.
W pracy coś wypadło.
Nie ma sprawy. Miałem czas pomyśleć. Zrozumiałem parę rzeczy.
Wiesz, że się zmieniłaś?
W co się zmieniłam?
Nie wiem. To mnie przeraża.
Bez przerwy pracujesz,
nie mówisz mi, czym się zajmujesz.
Co mam mówić? To praca.
To dosłownie jedyne, na czym ci zależy.
Jeśli naprawdę się kochamy,
-to sądzę... -Jeśli co?
Kochamy...
Heidi...
Chryste.
Naprawdę zaczynam myśleć, że się nie rozumiemy.
-Masz rację. -W czym?
Może tak będzie lepiej.
Nie, Heidi, planuję się wyprowadzić.
Wiem.
Nie musimy działać pochopnie.
Nie odbieraj. Proszę.
Spójrz na mnie, nie odbieraj telefonu.
Daj mi go.
Dawaj!
Czy ty poważnie...
Cześć, Colin. Poczekasz chwilkę?
Koniec. Zabieraj manele z łazienki
i swoje pieprzone widelce.
Już jestem. Słyszysz mnie?
Cześć. Skarbie, musisz już skończyć.
Tatuś musi porozmawiać.
-Przepraszam. -Nie dosłyszałam.
-Nie szkodzi. Jestem w domu. -Fajnie.
Dziś są urodziny córeczki,
nie mogłem nie przyjść.
Oczywiście, że nie.
-Mów, Heidi. Słucham. -Colin? Halo?
Heidi? Co ze Shrierem?
Właśnie. Widziałeś mój raport?
Widziałem. Przenieśliśmy go? Już go nie ma, tak?
Cóż, chciałam poczekać...
Co? Nie. Nie musimy czekać. Na co mamy czekać?
Klasyczne zmęczenie tygodnia piątego.
Myśli paranoidalne. Drażliwość. Lęk.
Zaburzenie kontroli impulsów.
Nie trzeba nam takich wyników, dziękuję bardzo.
Zgoda, ale nie sądzisz, że nagłe odcięcie
może przynieść poważne skutki, które powinniśmy obserwować?
Już występują u niego niepożądane skutki, zgadza się?
-Tak. -Halo?
Mamy przecież ustalony protokół.
-Przepraszam. -Krajowe przeniesienie.
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO
-Martwię się... -Za dużo główkujesz.
Wiemy, co się dzieje, gdy przestaje się podawać leki.
Jestem tego świadomy.
-Nie musisz tłumaczyć. -Wiem.
-Przepraszam. -Ja pisałem protokół.
Shrier dostaję dawkę tygodnia czwartego,
jeśli teraz przerwiemy leczenie,
skutki będą poważne. Ataki paniki, halucynacje.
Czy jego rodzina będzie umiała sobie z tym poradzić?
Teraz mówisz o czymś,
co jest kompletnie poza naszą władzą.
Daj mi dwie minuty.
Gdybyś mógł wysłuchać...
Według protokołu Shrier powinien być teraz z rodziną.
Tak samo jego przyjaciel. Jak się nazywa? Cruz?
On też wypada.
Kurwa.
Chwileczkę. Chcesz usunąć Waltera Cruza?
Był przecież z nim w aucie.
Ze Shrierem. Pobił tego staruszka, ochroniarza, czy kogo tam.
Nie. Nie czytałeś... Opisałam to.
On ukradł pojazd. Zagroził cywilowi.
Ma paranoję, jest wzburzony. Ta sama sprawa, co ze Shrierem.
Wcale nie.
Powinniśmy sobie z nimi odpuścić. Jak to?
Cruz nie ma żadnych niepokojących symptomów.
Uważam, że w tamtej sytuacji czuł się zobowiązany
pomóc przyjacielowi.
Bardzo wierzy w leczenie.
-Jest mu oddany. -Nie wydaje mi się.
To zbyt duże ryzyko. Powinniśmy ich wydalić.
Rozumiem, co do mnie mówisz,
ale waham się, bo Cruz
byłby straconą szansą. Optycznie.
„Optycznie”?
Tak. Uważam,
że Cruz dostarczy nam istotnych danych.
Dobrze, ale...
Jak będzie miał w papierach ten incydent,
pomyśl tylko,
jak dramatycznie wypadnie jego postęp. To idealny kandydat do analizy.
To bardzo interesujące. Ciężki przypadek, prawda?
Ma wiele problemów,
prawie go straciliśmy, ale potem...
Właśnie. Leczenie jest szalenie skuteczne.
To brzmi wspaniale, Heidi.
Dopóki jesteś pewna,
-że nie będzie... -Jestem.
-...wybryków. -Bardzo pewna.
Przyjmę pełną odpowiedzialność.
Jeśli to już wszystko...
Wszyscy przychodzą na obiady?
Każdy dostaje pełną dawkę?
Tak, o ile wiemy,
podajemy je przecież w ten niekonwencjonalny...
Ci ludzie mają poważną paranoję,
są niestabilni.
Nie współpracują.
Połowa z nich nawet nie bierze placebo.
Jeśli nie masz pewności,
że kantyna skutecznie podaje ten lek...
Tego nie mówię.
Może w tym tkwi problem?
Jeśli nie biorą wystarczającej...
Może powinniśmy podawać im lek podczas obiadu i kolacji.
Co? Podwoić dawkę?
Co o tym myślisz?
Byłoby bardzo duże ryzyko przedawkowania leku.
To mogłoby doprowadzić do oszołomienia, utraty władzy...
Chwileczkę. Utrata władzy? Serio?
Byliby niesprawni?
Tak, dokładnie.
-Znacznie upośledzeni. -W porządku.
Nie chcemy tego. Nadal...
Sto lat
Szlag, podali tort.
Tort. Złóż życzenia...
-Cześć. -Co słychać?
-Naprawdę jesteś. -Dziękuję za przyjście.
Podać menu?
-Chętnie zjemy... -Nie. Zamówimy drinki...
Możemy zjeść. Pewnie.
Nie ma sprawy.
-Prosimy dwie wódki z martini. -Dobrze.
-To pijasz, prawda? -Tak.
Co u ciebie?
Dobrze. Staram się o siebie dbać.
-Odszedłem z Keeblera. -To dobrze?
Tak. Całkowicie zreorganizowali cały dział marketingu.
Masowe zwolnienia, tuzinami.
To było gniazdo żmij. Bezpardonowe, brutalne.
Teraz mam prostszą pracę.
-Brzmi świetnie. -Jestem trenerem osobistym.
-Miałam zapytać. -Tak. Dziękuję.
Trening w oparciu o Cross-Fit, ale nie w pełni.
Mam własną filozofię.
A co u ciebie? Jak tam w Tampie?
-Wróciłam do domu. -Naprawdę?
Mają tam weteranów?
Nie, teraz jestem kelnerką.
Żartujesz. Rzuciłaś pracę? Jedyne, na czym ci zależało?
To nieprawda, Anthony.
Nie tak to zapamiętałem.
Właściwie dlatego chciałam pogadać.
Wiem, że sprawy źle się zakończyły.
Możliwe, że mogłam postąpić inaczej.
Możliwe?
I chciałabym...
Pewnie masz kogoś...
Nie mam.
Miło, że się odezwałaś.
Wiele myślałem o tej chwili.
Ja również.
A to niespodzianka. Wcale na to nie wyglądało.
A jak?
Jakby ciebie nie obchodziło nic
poza pracą.
Rozumiem, jak ważne było dla ciebie, żeby pomóc tym chłopcom.
Ale to było dla mnie trudne.
Miałaś tego szefa,
-który wciąż wydzwaniał. -Mój szef?
Colin? Nie wiem, twój szef albo kierownik.
Colin, zgadza się.
Rozważałem małżeństwo, dzieci, wszystko.
To takie trudne, kiedy pozna się kogoś przez Internet.
Sam nie wiem. Nie wie się...
Czy mówiłam coś o pracy?
-Słucham? -Coś, co wydawało się dziwne.
Dziwne?
Czy bardzo się czymś stresowałam?
-Dlatego chciałaś mnie widzieć? -Nie.
Bo zdajesz się zainteresowana tym,
co pamiętam o twojej pracy,
-a nie przez co przeszedłem. -Nie.
Nie powiedziałaś mi niczego ważnego, jeśli to tym się martwisz.
Nie gadaliśmy o ukochanej, ściśle tajnej pracy.
Traktowałaś mnie jak cholerne dziecko.
-Anthony... -Nie do wiary.
Próbujesz zatrzeć ślady czy coś takiego?
Wcale się nie zmieniłaś. Po co to spotkanie?
Chciałam pomówić o tym, co zaszło.
Między nami?
Oczywiście.
Spotykaliśmy się miesiącami,
-i czuję... -Chryste.
To był prawie rok.
Właśnie. Spotykaliśmy się,
dostałam tam nową pracę, pomogłeś mi się przeprowadzić.
-Zgadza się. -A potem...
To tyle. Co się stało?
Jak się z tym czułeś?
Uważałem,
że między nami koniec.
Próbowałem ci to wyjaśnić
w delikatny sposób, twój szef zadzwonił...
Colin.
Dlaczego tak dziwnie mówisz jego imię?
-Jak? -Jakbyś nigdy o nim nie słyszała.
Wciąż wydzwaniał, wariowałaś przez niego.
Ja nie...
Nie pamiętasz go?
Nie pamiętam.
Pamiętam przeprowadzkę tam,
to wszystko.
HOMECOMING Nasza misja - Nasz ośrodek
Nasi pracownicy
BERGMAN, HEIDI Karta pracownika
Początek zatrudnienia: 9 stycznia 2018
Koniec pracy: 15 maja 2018
NAGANNE ZACHOWANIE/PRZEMOC
15 maja 2018
Powód zakończenia: Hospitalizacja pracownika
POWÓD NAGANNE ZACHOWANIE/PRZEMOC
Powód zakończenia: Hospitalizacja pracownika przeprowadzić.