Zapraszam.
Dzięki.
Shrier, daruj sobie.
ODCINEK DRUGI ANANAS
Nie wiem, co się stało.
Kupiłam karmę, podaję im trzy razy dziennie.
To o wiele za dużo.
-Tak? -Wystarczy raz dziennie.
I to odrobinę.
Jest 17 kwietnia 2018.
Jest ze mną klient Homecoming i rybi ekspert, Walter Cruz.
Tydzień drugi, sesja druga.
Wypełniłem formularz.
Nie wiedziałem jak odpowiedzieć na niektóre pytania, więc...
Chciałam tylko poznać twoje doświadczenia.
Co to Powrót Titanica?
To zabawna opowieść
o Benjim. Dokuczaliśmy mu.
Opowiesz mi ją?
Był niewielkim gościem i miał obsesję...
-Znasz film Titanic? -Jasne.
To był ulubiony film Benjiego.
W kółko go oglądał.
Słuchaliśmy, jak przy nim zasypia.
Kiedyś Lesky spytał go, co sądzi o Powrocie Titanica?
A Benji na to: „Co?”.
A Lesky mówi:
„O sequelu Titanica”.
Benji odpowiedział: „Co ty pieprzysz?”.
A Lesky: „Myślałem, że go widziałeś,
„jako taki zagorzały fan Titanica.
„Te same postacie, ale jest o niebo lepszy”.
Mieliście sporo wolnego czasu.
Tak, strasznie się nudziliśmy.
Cały dzień staliśmy na rogu ulicy,
a kierowcy się na nas darli.
Byłeś tam ty, Benji i Lesky?
Tak. Shrier też.
No więc Benji cały dzień o tym myślał i wieczorem sprawdził w Internecie.
Szukał godzinę czy dwie.
W końcu wraca i mówi: „Niemożliwe.
„W Internecie nic nie ma.
„Powrót Titanica nie istnieje”.
A Lesky na luzie odpowiada:
„Jasne, bo to był film niezależny”.
-Uwierzył w to? -W każde słowo.
No nie!
Lesky mu nagadał,
że James Cameron sam sfinansował sequel,
by ominąć studio filmowe,
ale studio chciało usunąć film przez prawa autorskie.
Trudno zdobyć jego kopię. Bardzo się wczuł.
Wspomniał nawet...
o włoskich mafiozach
pod pokładem,
Rose i Jack muszą ich załatwić.
Było mnóstwo seksu. Naprawdę mnóstwo.
Jack bzykał nastolatkę z Polski w sterowni.
Ale Jack kocha Rose.
Nie, Rose bzyka się z kapitanem.
Pieprzyła się z nim, gdy uderzyli w górę lodową.
Miał całą opowieść.
W międzyczasie
Benji obsesyjnie próbował zdobyć kopię filmu.
Poszedł nawet do sklepu wojskowego.
„Błagam, sprowadźcie mi kopię
„Powrotu Titanica”.
Lesky zagadał z kolesiem ze sklepu,
a gdy Benji tam wrócił,
koleś powiedział: „Ach, Powrót Titanica!
„Nie da rady go zdobyć.
„Był zbyt smutny dla żołnierzy”.
-To wredne. -Tak.
-Benji się zorientował? -W końcu tak.
Lesky mu powiedział?
Nie, Lesky zginął.
Przykro mi.
W porządku.
Opowieść staje się smutniejsza.
Lesky zginął... niedługo potem.
Jego pojazd wjechał na minę.
Parę miesięcy później.
To było wkurzające,
jak Benji wciąż pytał o Powrót Titanica,
a my musieliśmy mu powiedzieć, że Lesky to zmyślił.
Nie mogliśmy więcej o nim opowiedzieć,
bo Lesky wszystko zmyślił.
Pewnie bardzo przeżyłeś śmierć Lesky'ego.
Tak.
Chcesz o tym porozmawiać?
Może.
Może później.
Dobrze.
za życie!
-Tydzień drugi? -Tak.
Słyszysz tykanie albo piszczenie po bieganiu?
Nie.
Zdarzają ci się nudności?
Odrętwienie kończyn?
Przemęczenie po jedzeniu albo piciu?
Nie. Po co te pytania?
Są na formularzu.
Możesz iść. Poprosisz następnego?
Jasne.
Jesteś następny.
Dobrej nocy, chłopaki.
Dobrej nocy! Wyśpij się.
„Wyśpij się”?
Co? Chciałem być grzeczny.
Jasne.
Nieważne. Widzimy się na kolacji.
Zjemy pożywny posiłek, a potem się wyśpimy.
Robi wrażenie.
Zażyłeś je? Wiesz, co to?
Nie. Pytałeś?
Myślisz, że by powiedzieli?
Tak.
Będziesz jadł? Dobre.
Pyszny placek z ananasem? Wmuszają w nas to.
Co?
Tę całą Florydę.
Słynie z ananasów?
Co masz na myśli?
Że jesteśmy na Florydzie.
Tak.
Skąd wiesz?
Bo tu wylądował samolot.
Na którym lotnisku wylądowałeś?
To była baza wojskowa.
-Ja też. -I co?
Gdzie potem trafiłeś?
Przywieźli nas tutaj.
A po drodze widziałeś znak
„Witamy na Florydzie”?
-Nie. -Widziałeś jakiś inny znak?
Coś z napisem „Floryda”?
Tak mi się wydaje.
A mnie nie.
Nie widziałem nic takiego.
Na pewno widziałeś?
Wygląda jak Floryda, nie?
Bo są tu palmy?
Na Florydzie są palmy.
Tak, są.
Tak samo w Kalifornii.
I na Kubie.
I pewnie na Filipinach i w Libanie.
Co ty mówisz, stary?
Nic. Ja tylko...
Mówię tylko,
że myślimy, że jesteśmy na Florydzie,
bo nam tak powiedzieli.
To nasze jedyne źródło informacji.
-To gdzie jesteśmy? -Nie wiem.
O to chodzi. Czemu mieliby to ukrywać?
Nic nie ukrywają. Mylisz się. Jesteśmy na Florydzie.
Bo zwykle się mylę?
Gdy wyczuwam jakąś chorą akcję?
Nie.
Bo nigdy nas nie okłamali?
-Może się przejdziemy? -Jasne.
Pójdziemy na miasto i spytamy, gdzie jesteśmy.
Chodźmy na piwo. Na pewno nam pozwolą.
Możemy wychodzić.
Skąd wiesz?
Ktoś ci tak powiedział?
Nie, ale na pewno możemy.
Jeśli nam pozwolą, to dlatego, że się tego spodziewali.
Zaplanowali to. Nie bądź kretynem.
Ja jestem kretynem?
Myślisz, że chcą nam tu pomóc?
Że możemy tu odpocząć i wszystko przemyśleć?
Czy to ma sens?
Kiedy ktoś przejmował się twoim losem?
Tym, co przeżyliśmy na misji.
-Obchodzisz kogokolwiek? -Ty mnie obchodzisz.
Kolegów z jednostki też.
A gdzie oni są?
Gdzie są wszyscy? Jesteśmy sami.
Wybrali nas do leczenia
w otoczeniu palm i ananasów. Dlaczego?
Nie chcę się kłócić.
Myśl, co chcesz.
Ale fakty są faktami.
Jakie fakty? Co ty gadasz?
Nic. Nieważne.
Serio. Jesteś tu dłużej.
-Powiedz mi. -Zapomnij. Jestem wariatem.
Nie jesteś.
Już współpracuję. Proszę.
Ale dobre. Co to, ananas?
-Jezu. -Normalnie pychota.
Próbowaliście placka z ananasem?
-Shrier. -Jest świetny!
Otwieraj buzię. Jest pyszny.
Żarcie z Florydy! Masz!
Shrier!
-Słuchajcie! -Shrier!
Zamknij się! Słuchajcie mnie!
Kto wierzy, że jesteśmy na Florydzie?
Kto wierzy, że to jest prawda?
Pani Trotter?
Pora na panią!
Zamykamy, pani Trotter.
Zamykamy.
Dobrze.
THOMAS CARRASCO URZĘDNIK DS. ZGODNOŚCI
CZY POD TWOIM DOMEM JEST CZARNE ZŁOTO?
Wrzuć wizytówkę i dowiedz się więcej
-Randka? -Znasz mnie.
-Czego chciał ten koleś? -Który?
Na przerwie.
Nic. Pomylił mnie z kimś.
-Na razie. -Pa.
AKTA PERSONELU WOJSKOWEGO ARMII USA
IMIĘ WALTER CRUZ
ADRES VALDOSTA, GEORGIA
Sierżant Walter Cruz
Specjaliści Joseph Shrier, Joshua Lesky
Starszy szeregowy Benjamin Dickinson
DEPARTAMENT SIŁ ZBROJNYCH MEDAL POCHWALNY
SIERŻANT WALTER CRUZ 504. BATALION PIECHOTY
UWAGI Mirror Pond Road 1, Tampa, Floryda
ZWOLNIENIE NAGANNE ZACHOWANIE/PRZEMOC
DATA 15.05.2018
Halo?
Mogę prosić Waltera Cruza?
Kto mówi?
Thomas Carrasco.
Z Departamentu Obrony, z Biura Inspektora Generalnego.
Już dawno nie jest w wojsku.
Wiem o tym.
Zajmuję się skargą dotyczącą...
Nie ma się czym zajmować.
Kto mówi? Z kim rozmawiam?
Gloria Morisseau.
-Czyli... -Jego matka.
Dzień dobry.
Waltera nie ma?
Nie.
Nie ma go, czy...
Muszę kończyć.
Chwileczkę, czy może pani...
Może mi pani pomóc?
Pani syn był leczony w centrum Homecoming?
Pracownik zgłosił, że był tam wbrew własnej woli.
Czy pani coś o tym wie?
Nie.
Rozmawiałem z administratorką, Heidi Bergman.
Ona nie pamięta pani syna.
Może nastąpiła jakaś pomyłka albo...
Heidi Bergman tak powiedziała?
Tak. Czy to nie...
Nie.
Pani Morisseau, jeśli chce pani chronić syna...
Chronić przed czym?
Jeśli on...
Jeśli zrobił coś lub coś mu się przytrafiło...
Do widzenia.
NAGANNE ZACHOWANIE/PRZEMOC - 15.05.2018
Chcesz coś zjeść?
Nie to.
Byłaś w aptece?
-Kotku. -Nie, na przerwie...
było jakieś szaleństwo.
-Dara nie przyszła? -Przyszedł taki koleś.
Koleś?
Nie w takim sensie.
Pytał o moją dawną pracę.
-Chcą, byś wróciła? -Nie.
To nie byłoby takie złe.
Zadzwoń do nich. Może mają wolne etaty.
To duża firma, prawda?
Przestań, mamo. Niepotrzebnie o tym wspomniałam.
Wiem, że ta praca była ciężka.
Ale może dostaniesz drugą szansę.
-Nie dojdzie do tego. -Przyjmą cię.
Prawda? Gdybyś wszystko wyjaśniła.
Nikt mnie tam nie chce, dobra?
Spytał, czemu wróciłam. Powiedziałam, że upadłaś.
Ja?
Tak i musiałam się tobą zaopiekować.
Nie mam z tym problemu i ty też nie miej.
-Nie dlatego wróciłaś. -Nieważne.
Chciałam ci dotrzymać towarzystwa i ci pomóc.
Nie. Upadłam, jak już tu byłaś. Dwa miesiące później!
-Nieprawda. -Prawda.
To niby dlaczego wróciłam?
Nie wiem.
-Nie wiesz? -Nie przyznałaś się.
-Przepraszam, ja... -Proszę, już wychodzę.
Znalazłem Heidi Bergman, administratorkę Homecoming.
Świetnie. Co to?
Anonimowa skarga z kwietnia 2018 roku.
Z 2018? Rany. No tak.
-Dotyczącą Waltera Cruza. -Jasne. I co?
Pani Bergman powiedziała, że nie pamięta Waltera Cruza.
Czyli nic nie wniosła?
Nie, ale mówiła dziwne rzeczy.
Niespójne.
Ona była niespójnie dziwna?
Nie, dziwnie niespójna.
Zadzwoniłem do domu Cruza.
Co powiedział?
Nie było go. Odebrała jego matka.
Co powiedziała?
Powiedziała...
„Nie ma się czym zajmować”.
Nie rozumiem. Mówisz, że...
Że jest...
Pewien opór. Z obu stron.
Chcesz się zająć skargą? Uważasz, że ma podstawy?
Nie, ale jest pewna...
Tak albo nie, Tom.
Zamykamy albo otwieramy. Była dziwnie niespójna?
To twoja podstawa do działania?
A więc zamykamy.
Wybacz, mogę?
Przepraszam.
Gotów?
Przestań! Zaczekajmy na ekipę!
Skacz na mój znak.
Wstrzymaj oddech!
Tak, Shrierowi odbiło podczas kolacji,
ale rozmawiałam z ochroną i już się uspokoił.
Chciałam cię poinformować.
Mam spauzować?
Musimy się zająć pewnymi sprawami.
Porozmawiam z nim.
Ujawniają się kolejne zaburzenia.
Jest z tygodnia czwartego?
Shrier? Tak.
Niedobrze. Jest pobudzony, ma paranoję.
Trzeba zastosować leczenie indywidualne.
Co? Jak to indywidualne?
Ma problemy, których nie mają inni...
Nie, czekaj.
Zrobimy tak, Heidi.
Przeniesiemy Cruza z pokoju Shriera.
Nie wiem, po co to było.
Nie mamy twardej polityki dotyczącej zakwaterowania.
Mogą być korzyści...
„Twardej polityki”?
Tego chcesz? Twardej polityki?
Cóż...
Chcemy osiągnąć coś nowego, prawda?
-Tak, ale... -Będziemy elastyczni.
Dostosujemy się.
Zamiast czekać na księgę z przepisami,
może zastosujemy zdrowy rozsądek?
Staram się. To była prywatna rozmowa.
Prywatna?
Koleś miał epizod maniakalny podczas kolacji.
Nie nazwałabym tak tego.
Co? Dopiero co powiedziałaś,
że wszedł na stół, zgadza się?
Tak. Ale nie przesadzajmy.
Dobra, Heidi, wystarczy.
Koniec rozmowy. Zrobimy tak.
Gotowa?
Walter Cruz wraca do swojego pokoju.
Zrozumiano?
-Heidi? -Zrozumiano.
A Shriera odizolujemy na noc.
i jeśli zachowanie nie ustanie, to wyślemy go gdzie indziej. Jasne?
Jesteśmy blisko naszego celu
i on nie może zaprzepaścić tego projektu.
Dobrze.
Mam się spotkać z ludźmi z Lebensblut,
by omówić prognozy,
a zajmuję się bzdurami!
Wybacz, Colin.
Nie przepraszaj, tylko działaj.
Dziękuję bardzo.
Co za przypadek.
Słucham? Czy ja pana znam?
Nie, ale ja znam pana i pana dokonania, panie Heidl.
To zaszczyt. Colin Belfast z Geista.
Miło mi.
Spoko, nic mi nie będzie.
Widzimy się na śniadaniu.
Zamkniemy drzwi na noc.
To twoja decyzja?
Czyje to zalecenie?
Drzwi będą dziś zamknięte. ista.