Powrót
Proszę.
Cześć. Walter?
-Tak, cześć. Heidi? -Tak.
W porządku.
Fajne.
To?
Tak.
Lubisz ryby?
Nieszczególnie. Było już w biurze.
Pomyślałam, że jest kojące.
Czuję się ukojony.
To dobrze.
Usiądź, proszę.
Możemy zaczynać. Mam nadzieję,
że nie masz nic przeciwko nagraniu do mojego archiwum.
-Nie ma sprawy. -Świetnie.
I...
Jest nowy i trochę skomplikowany.
Przepraszam.
Gotowe.
10 kwietnia 2018 roku, mówi Heidi Bergman, jestem z klientem Homecoming,
Walterem Cruzem. Tydzień pierwszy, sesja pierwsza.
ODCINEK PIERWSZY OBOWIĄZKOWY
Pani Trotter?
Proszę pani?
Proszę się napić kawy.
Rozmawialiśmy o tym, AJ.
Musisz mi tylko pomóc z tą jedną sprawą.
Pracuję tu. Nie kantujemy ludzi...
Co z tego niby jest kantem?
-Wszystko. -Heidi.
Tak z innej beczki, Heidi,
chciałabyś wiedzieć, że możesz potroić majątek?
To brzmi jak kant?
Zera nie potroisz.
Widzisz? Wynoś się.
Wybrał pan?
-Nie, ja... -Proszę się nie spieszyć,
-wrócę potem. -Przepraszam, nie przyszedłem tu jeść.
Heidi? Tak pani na imię?
Tak.
Heidi Bergman, zgadza się?
Tak, skąd pan wie?
Jestem Thomas Carrasco z DODIG-u.
-Czego? -Departament Obrony,
Biuro Inspektora Generalnego?
Pan mnie pyta?
Nie, przepraszam. To pełna nazwa.
Pani to Heidi Bergman?
Pracowała pani w Centrum Weterana Homecoming?
Tak, lata temu.
-Ile? -Co ile?
Ile lat temu tam pani pracowała?
Nie wiem, może cztery? O co chodzi?
Otrzymaliśmy skargę na ten program,
a pani widnieje w rejestrze, więc...
Ja nie...
Ci leczeni tam żołnierze,
w jaki sposób...
Proszę poczekać na zewnątrz,
poproszę o przerwę i z panem pomówię.
-Jasne. Teraz? -Tak, tylko...
-Na zewnątrz? -Przed drzwiami.
-Przed wejściem? -Tak.
-Przed drzwiami. -Na zewnątrz.
Walter Cruz, 26 lat, trzy służby.
-Kiedy tu przyjechałeś? W piątek? -Zgadza się.
Świetnie. Mam odczytać ci powitanie.
Ostrzegam, że jest bardzo nudne.
W porządku.
„Witaj, Walterze Cruz, w Centrum Weterana Homecoming.
„Na wstępie dziękuję ci
„w imieniu prezydenta i narodu
„za twoją cenną służbę.
„Dziękujemy za twoją obronę”.
Trochę ckliwe, wiem.
Wcale nie.
„Jestem Heidi Bergman.
„Będę twoją opiekunką podczas procesu reintegracji.
„Nasz ośrodek to bezpieczne miejsce,
„gdzie możesz przemyśleć wojenne doświadczenia
„i powrócić do cywilnego życia
„w kontrolowanym środowisku”.
Czyli pomożemy ci się osadzić po powrocie.
W sensie kariery, zdrowia...
W zasadzie ja dla ciebie pracuję.
-Jasne. -W porządku, zatem jedyne...
Nie chcę powiedzieć, że obowiązkowe...
Ale obowiązkowe.
Na to wygląda.
Obowiązkowe są jedynie wspólne posiłki w kantynie,
zajęcia, o których usłyszysz,
i spotkania ze mną. Mam nadzieję, że nie będą zbyt bolesne.
Brzmi wspaniale.
Podporządkuję się wszystkiemu.
Podporządkujesz się?
To znaczy wiem, dlaczego tu jestem.
Inni wrócili do domu
i z werwą zabrali się za wszystko, a potem...
Potem mieli problemy.
Nie chcę skończyć jak oni. Nie mogę się doczekać.
Doczekać czego?
Po prostu życia.
Zabieganego, uczciwego życia.
Nie chcę popsuć spraw moimi problemami,
stresem i tak dalej...
Tylko...
Chcę zamknąć ten temat.
Rozumiem.
Zdajesz sobie sprawę, że twój udział
w programie Homecoming jest całkowicie dobrowolny?
Muszę usłyszeć, że o tym wiesz.
Tak, zdaję.
Nagranie Heidi Bergman z Walterem Cruzem.
Nie widzę przeszkód, by włączyć Cruza
do podgrupy i rozpocząć...
-Cześć, Colin. -Heidi?
Strasznie przerywa. Jesteś tam?
-Jestem. Słyszysz mnie? -Tak.
Ledwo udało mi się dodzwonić.
W czym mogę pomóc?
Cholera, o co miałem zapytać?
Wypadło mi z głowy. Co to ja miałem...
-Kurcze. -Jestem w nowym laboratorium.
Jak to wygląda?
Wszystko hula.
Będziemy mieli stałe dostawy.
Świetnie.
Możesz się skupić na pracy z chłopakami.
To ten sam lek? Bez zmian w...
Heidi, nie chcemy plotek w ośrodku.
Skoro chłopcy się wprowadzili, powinniśmy być dyskretni.
-Zgoda. -Jak tam idzie?
-Cóż... -Tak, wiem,
biurowiec nie jest do tego idealnym środowiskiem.
Jest w porządku. Pracownicy są bardzo pomocni.
Usunęliśmy sprzęt biurowy.
A wystrój? Atmosfera...
-Prosiłem, że ma być modnie, ale męsko. -Jasne.
-I jak wyszło? -Dobrze.
Dekorator się popisał.
Świetnie.
Jak tylko będziemy mieli wyniki,
znajdziemy lepsze miejsce.
Chłopcom to nie zdaje się przeszkadzać.
Ale rozumiesz, jak zależy nam na czasie?
-Dane są dla nas kluczowe. -Oczywiście.
Za sześć tygodni mam prezentację w Departamencie Obrony.
Do tego czasu wszystko ma być ogarnięte. Jasne?
-Jasne. -W porządku.
Kiedy będziesz miała to dla mnie?
Co takiego?
Dane, Heidi! Skupiasz się na nich, racja?
Jasne. Chyba widzimy...
Musimy być bardzo dokładni.
-Wszystkie wspomnienia chłopaków. -Dobrze.
Musimy być szczegółowi.
Oczywiście. Ja tylko...
Daj mi chwilkę,
właśnie miałam sesję z Walterem Cruzem,
doskonale się nadaje. Naprawdę chętny do...
Nie, Heidi. Nie mam czasu.
Za 32 minuty mam być na lotnisku.
Będę się streszczać.
Wspominałeś o byciu szczegółowym i rozważnym
ale pomyślałam, że moglibyśmy podejść całościowo
do pierwszych etapów leczenia.
Całościowo?
Uważam, że poddajemy ich całemu procesowi
bez nawiązania z nimi relacji, a ja...
Dobra, przerwę ci.
Dobrze.
Próbujemy wydobyć informacje, Heidi.
Nie zależy nam na relacji.
Musimy się dowiedzieć, co ci mężczyźni skrywają.
Rozumiem. Tylko...
Z tego, co mówisz, to nie rozumiesz.
Musisz zrobić zwrot o 180 stopni, dobra?
Tak, dobrze.
Chciałam tylko...
-poprawić dane. -Jeśli pójdę do Departamentu Obrony
i będę mówił o „całościowości”, wiesz, co oni...
Sam nawet nie wiem, co by zrobili.
Potrzebujemy dowodu poprawności,
danych, by przyznano nam fundusze,
żeby się zamknęli, przestali kręcić
i zaczniemy zatwierdzanie.
Taki jest nasz cel. Zrozumiano?
-Zrozumiano. -Wymiatasz, Heidi.
Poważnie, świetna robota.
Musisz tylko być agresywniejsza, skupiona,
i wyjdziemy na swoje. Zgoda?
Jasna sprawa. Dzięki, Colin.
Zbieram się na lotnisko. Lot trwa ze 22 godziny.
Udanej podróży.
Ludzie, co to miało być?
-Nie możemy mieć na podłodze syfu. -To już wszystko?
Spieszę się do domu.
To leci do Ameryki.
Wiecie, do USA?
-Właśnie, więc musi być czyste. -Do mnie mówisz?
To miejsce musi być całkowicie sterylne.
Sterylne. Czyste.
-Jak się mówi „sterylne” po... -Nie będę cię zatrzymywać i...
Czekaj, Heidi!
-Wiem, o co chciałem zapytać. -Świetnie.
Sprawdziliśmy przeszłość kelnerów?
Czyją przeszłość?
Kelnerów. Sprawdziliśmy ich przeszłość?
Ludzi pracujących w kantynie.
Nie sądziłam, że to mój obowiązek...
Co? Oczywiście, że twój.
Słuchaj, Heidi,
musimy pilnować serwowania posiłków.
Jesteś tam moją prawą ręką, zgadza się?
-Oczywiście. -Świetnie!
Musisz się tym dziś wieczór zająć.
Kelnerzy, catering, wszystko.
Dokładne sprawdzenie przeszłości, dobra?
Nie może być żadnych błędów, jasne?
Zajmę się tym. Natychmiast.
Dobrze. Muszę lecieć.
Heidi? Wymiatasz. Żółwik.
-Cześć. -Hej! Jestem tutaj.
-Coś ładnie pachnie. -To cacio e pepe.
Fajnie. Muszę na górze dokończyć pracę.
Niedługo zejdę.
Smaczne, dziękuję.
Trochę wystygło, ale...
Przepraszam. Byłam na górze dłużej, niż myślałam.
Sprawdziłam parę rzeczy dla Colina.
-Ciśnie cię? -Nie...
Colin jest zapracowany. Mamy wiele do zrobienia.
Dobrze. Teraz jesteś ze mną.
Co dziś robiłeś?
Poszedłem na wspaniały spacer.
Na to małe lotnisko.
To przy autostradzie? Chyba z osiem kilometrów.
-Naprawdę? -Szedłeś na piechotę?
Tak.
Na pasie startowym był jet.
Pilot opierał się o samolot,
miał gazetę i kawę.
Zastanowiłem się, czy ja bym tak nie mógł.
Co takiego?
Tak żyć. Latać i wracać tutaj.
Tu jest pięknie.
-Pogadałem trochę. -Z kim?
-Cóż... -Z pilotem?
Powiedział, że niedaleko
jest szkoła lotnicza.
Anthony,
doceniam, że przyjechałeś pomóc mi przy przeprowadzce.
-Naprawdę. -Czekaj.
Nim zaczniemy rozmowę...
Masz swoje życie.
-Naprawdę? -Tak, a twoja praca...
U Keeblera? Nienawidzę jej.
-Dobrze... -Poczekaj, Heidi...
-Jesteśmy razem prawie rok. -Rok?
Pierwsze wiadomości wysłaliśmy w sierpniu.
-No dobra. -Jakieś dziesięć miesięcy.
Zawsze powtarzałaś, że nie chcesz komplikacji.
-To prawda. -Rozumiem.
Ale inspirujesz mnie.
Po wszystkich niepowodzeniach
wyjechałaś i znalazłaś powołanie.
Pomagasz tym chłopakom. Nareszcie ci wychodzi.
Co z tą inspiracją?
-Słucham? -Do czego cię inspiruję?
Do zaczęcia od nowa.
Wiesz.
Do nowego rozdziału. Jak ty. Tyle że razem.
Kierował pan już zespołem?
-Zgadza się. -To dobrze.
Może pan pracować nocami?
-Mogę pracować nocami. -W porządku.
Nie ma pan wiele doświadczenia w tym polu.
-Zgadza się? -To prawda.
Ale w mig się uczę.
To mi się podoba.
To by było na tyle.
Dziękuję za przyjście, odezwiemy się.
Dziękuję.
To było świetne. Naprawdę wspaniałe.
Cudowne. Podobało mi się,
jak zapytałeś o moje doświadczenie w pracy w sklepie,
bo rozmowa o pracę
ma charakter dwukierunkowy.
To było naprawdę fajne. Dzięki.
-Dobrze. -Dobra robota.
-Nieźle, stary. -Dzięki.
Wymiotłeś.
Za kilka lat będziesz pewnie zastępcą kierownika.
A po kolejnych paru...
Zastępcą kierownika regionalnego.
Zobaczmy. Może Rainey?
Rainey!
Jesteś w tygodniu czwartym, zgadza się?
-Tak. -W porządku.
Za miesiąc to może być rzeczywistość.
Praca w obuwniczym?
Co tylko zechcesz, to dobre ćwiczenie.
Zaczynajmy.
-Świetnie! Witaj. -Cześć.
To mój sklep obuwniczy. Jestem właścicielem.
Tego wszystkiego?
Mogę spojrzeć na twój życiorys?
Widzę, że służyłeś w wojsku.
-Tak. -Wspaniale.
To nam się podoba. Czego nauczyłeś się w armii,
co przydałoby ci się w pracy w naszym obuwniczym?
Szczerze, to niewiele.
Spróbuj chociaż.
To była jebana pustynia. Mało było obuwniczych.
Jasne, ale tydzień temu mówiłeś
o komunikacji w drużynie
i jakie to dla was istotne.
Mówiłem?
Zrobisz to dla mnie? Proszę.
No nie wiem. Buty...
Musisz dobrać rozmiar albo grozi ci infekcja.
Dobre. Jest w tym coś.
Opowiesz mi o tym?
Miałem jedne buty.
Były dla mnie za małe, a ja byłem leniwy
-czy uparty... -Leniwy i uparty.
Taki jesteś.
Coś ty powiedział?
Zignoruj to. Przestańcie.
Nie rozpraszaj się, jesteś w sklepie.
Rainey?
O czym mówiłeś? O infekcji, zgadza się?
Dalej je nosiłem
i z czasem starła mi się skóra z dużego palca.
Dostałem grzyba i miałem zakażenie...
Jak już mnie zbadano, pytali:
„Pojebało cię? Prawie straciłeś palec”.
Tyle o butach.
To było ciekawe.
Osobiste doświadczenie jest zawsze...
Jednakże w tym środowisku...
Wiem, co próbujesz zrobić. Nie trzeba.
-Czego nie trzeba? -Tego. Mam pracę.
Masz pracę?
Rozmawiamy o twojej przyszłości.
-Nowym rozdziale. -Moim?
Tam jest moja cała jebana książka.
To jedynie pretekst, by pomóc ci...
Wiem, o co chodzi i to jest żałosne.
-Co takiego? -To, stary. Ty.
Wyluzuj, Rainey.
Spokojnie!
Kurwa.
Zróbmy przerwę.
Wtedy mój kumpel Shrier mnie odciągnął.
Co stało się potem?
Potem? Nic.
Opiekun odesłał nas do pokoi, potem kazał mi tu przyjść.
Jak ci z tym jest?
Z czym?
Tym, co zaszło.
Chyba się wstydzę.
Dlaczego?
Bo straciłem nad sobą kontrolę.
-Ale on cię uderzył. -Nie zrobił tego.
Zrobił.
Tu jest napisane.
„Cruz skonfrontował Raineya,
-„który uderzył Cruza...”. -Wiem, ale...
Taka reakcja nie pasuje do mnie.
To cię martwi?
Tak.
To znaczy,
Rainey walczy ze swoimi demonami.
Wyrwały się spod kontroli.
Czasem nam się to zdarza. Mnie też.
Jak to?
Na różne sposoby.
Daj mi przykład.
Pojawiają się te obrazy, rzeczy,
jakie mógłbym sobie zrobić.
To tylko napięcie.
Na pewno.
Dobra, mam przykład.
Nie zrobiłbym tego naprawdę, ale...
W moim pokoju jest biurko.
Jest drewniane, ma ostre kanty.
Kiedy tu dotarłem, nie wiem dlaczego,
wyobraziłem sobie, że siedzę na krześle
i odchylam się mocno do tyłu
i uderzam z całej siły czołem o róg stołu.
Prosto tutaj.
Ale...
To było ekstremalne.
Nie zawsze tak mam.
Jak często?
Bardzo przepraszam. Tam jest ptak.
Za chwilę przestanie.
To niesamowite.
Doprowadza mnie do szaleństwa.
To jakiś chroniony gatunek. Nie wolno nam go dotykać.
Mógłbym się nim zająć.
-Naprawdę? -Jasne.
Środek nocy, pełen kamuflaż.
Obudzi się na bagnisku. Wszyscy szczęśliwi.
Super pomysł.
Naprawdę, byłabym dozgonnie wdzięczna.
Widzisz?
Po sprawie.
Zabity moją myślą.
Dziękuję.
A co ze snem?
Masz z nim kłopoty?
Trochę.
Koszmary, takie tam.
Nic dziwnego.
Możemy sprawdzić, czy ktoś chciałby dzielić pokój.
Jak to?
Niektórym nowym,
kiedy są sami w pokoju i odseparowani od oddziału,
doskwiera cisza.
Moglibyśmy popytać.
Może.
Może Shrier?
Nie mam nic przeciwko. To dozwolone?
Oczywiście.
Pomagamy w okresie przejściowym.
Zrobimy wszystko, co go wspiera.
Mam dwie minuty.
-Doceniam pani współpracę. -Odsunie się pan od drzwi?
-Jasne. -Dzięki.
No więc?
Pracowała pani w Homecoming? W ośrodku w Tampie?
Lata temu. Już mówiłam. O co chodzi?
Mój departament zajmuje się skargami.
Sprawdzam pewne zarzuty...
W stosunku do mnie?
-Nie. -Tak więc...
Była pani tam administratorką, prawda?
Byłam opiekunką.
Opiekunką, właśnie.
Dlaczego odeszła pani z tej pracy?
Rzuciłam ją.
Dlaczego?
Mama miała wypadek.
Musiałam się nią zająć.
Rzuciła pani pracę w Tampie, bo mama miała wypadek.
Teraz pracuje pani w restauracji?
Taką pracę znalazłam.
-Musiałam tu wrócić i... -Przez mamę.
Tak.
Czy pracodawca wie...
-Co to ma do rzeczy? -Ja tylko...
Nie chciała pani rozmawiać w środku.
Tak?
-W porządku? -Tak.
Naprawdę?
Tak, za moment wrócę.
-W porządku. -Dzięki.
To trochę żenujące.
Miałam karierę, musiałam wrócić.
Teraz pracuję tu.
Jakie miała pani obowiązki?
Mówiłam panu, byłam opiekunką.
Co to obejmowało?
Pracowałam z żołnierzami nad ich zdrowiem psychicznym.
Niewiele z tego pamiętam.
Byłam...
To nie było dla mnie. Skończyliśmy?
Pani Bergman,
próbuję tylko poznać podstawowe szczegóły programu.
-Nie chciałem pani denerwować... -Nie jestem zdenerwowana.
Proszę powiedzieć, czy pacjenci
byli tam dobrowolnie czy...
Nie wiem.
Nie wie pani?
Ma pan odznakę?
Jakieś dokumenty?
Mam wizytówkę.
Jak wyjaśniłem, otrzymaliśmy skargę.
To było cztery lata temu.
Kiedy pani tam pracowała, a zwłaszcza...
„Jeden z żołnierzy chce odejść,
„wrócić do domu, ale mu nie pozwalają”.
Chciałbym wiedzieć,
czy ci mężczyźni byli tam dobrowolnie...
Już odpowiedziałam. Muszę wracać.
Dlaczego odmawia pani...
Nie odmawiam. Nie pamiętam.
Niczego pani nie pamięta o swojej pracy?
Już panu mówiłam.
A Walter Cruz?
Pamięta go pani?