Całe życie spędziłem przy ulicy Normalnej.
Na jednym końcu ulicy jest jeziorko, a na drugim gęsty las.
Ale temu, co znajduje się pomiędzy, daleko do normalności.
Gortimer Gibbon z ulicy Normalnej
Czym jest szczęście?
Czy to przypadek, czy los?
Czy zasługujemy na spotykające nas szczęście?
Czy może szczęście to ślepy łucznik, który raz trafia, a raz chybia?
Wcześniej nigdy się nad tym nie zastanawiałem.
Zawsze myślałem, że to nie zależy ode mnie.
Ale co robić, gdy szczęście się odwróci,
i to tak, że życie będzie zagrożone?
Jeśli jesteś Rangerem, zaryzykujesz wszystko.
Ranger powiedział, że jedyna różnica między odwagą
a głupotą polega na tym, czy przeżyjesz.
Nikt nie zginie, gdy ja czuwam.
Robię to dla Normalnej.
Do tej pory Ranger był odważny, ale nie uprzedzajmy faktów.
GORTIMER KONTRA MOBILE NIESZCZĘŚCIA
-Jak widzicie... -Rakietowy Wyścig Uliczny.
Raz w roku nadchodzi dzień, kiedy każdy dzieciak z Normalnej
staje się inżynierem, mechanikiem i śmiałkiem...
STATECZNIKI KATAPULTA MAŁPA PIEC SKRZYDŁA
OSIEM KÓŁ TARAN RAKIETY
DODATKOWA KATAPULTA RANGER
-Osiem kół, po cztery z każdej strony. -...w jednej osobie.
-Ale, co najważniejsze... -Początki były trudne.
Ale w końcu
wszystko idealnie się zgrało.
-Ja będę kierowcą. -To ja wymyślę nazwę.
W tym roku na pewno wygramy.
No dobra, płetwy. A nie powinno ich być 12?
Płetwy zwiększają opór.
To może maszt?
Trzymaj się projektu.
Zanieśmy to do domu Mel.
Stanley Zielinsky, najbardziej pechowy dzieciak przy Normalnej.
Nie żartuję.
Mógłby przegrać rzut monetą z dwoma reszkami.
Jego pech jest tak wielki, że aż zaraźliwy.
-Zgubiłeś coś? -Cześć, Stanley.
Dzięki.
Budujecie Uliczną Rakietę?
Tak, a ty startujesz w tym roku?
Sam wiesz, że nie mogę robić takich rzeczy.
Do zobaczenia.
Ale nic nie złapałeś, prawda?
To pech, nie choroba.
Ty też?
Nie mówię, że jest pechowy, ale trudno nie zauważyć silnego związku.
Chyba zostałem zastanlejowany.
Od kogo?
Od Stanleya, to pechowiec.
Jak się człowiek zbliży...
To nie Stanley strącił twoje picie.
Z jego mamą zorganizowałam bank żywności
w domu kultury w zeszłym roku.
Stanley nam pomagał.
To bardzo miły chłopiec.
A uruchomił się alarm przeciwpożarowy i spryskiwacze?
To nie miało nic wspólnego ze Stanleyem.
Skarbie...
Jak byś się czuł, gdyby ludzie uważali, że jesteś winny wszystkiemu co złe?
To nie jest twój najlepszy pomysł.
Zgadzam się z Mel.
Stanley mieszka przy Normalnej równie długo co my,
a czy choć raz się z nim bawiłeś?
On nas potrzebuje.
Co tu robicie?
Gratulacje. Trafiłeś do drużyny.
Należysz do Galaxelereatora.
Naprawdę uważacie, że to dobry pomysł?
Jeśli do was dołączę, przyniosę wam pecha.
Może masz rację. To cześć, Stanley.
No chodź, będzie fajnie.
Cudownie.
Ostrzegał nas.
Nie posłuchaliśmy go.
Powoli.
Rozumiem.
Muszę wracać do domu.
Było super.
Naprawdę, dzięki.
Do zobaczenia na wyścigu.
Tak. Do zobaczenia.
Przynajmniej on jest szczęśliwy.
Udało się nam cokolwiek skończyć?
Notuję, co nie jest skończone.
Jak jeden dzieciak może mieć tak wielkiego pecha?
Anomalia genetyczna.
A może zdemolował cały dom pełen luster.
Nie luster.
Tylko jedna rzecz we wszechświecie
może wyjaśnić życie Stanleya Zielinsky'ego.
Mobile Nieszczęścia.
To się zaczęło lata temu.
Było sobie dwóch sąsiadów, pan Lee i pan Perez.
Lee ciągle miał szczęście.
Słońce wciąż świeciło po jego stronie Normalnej.
A u Pereza wręcz przeciwnie.
Więc Perez zapragnął trochę szczęścia sąsiada dla siebie.
Ale choć próbował wszystkiego,
nic się nie zmieniało.
Perez postanowił więc wziąć los w swoje ręce.
Zbudował sprytne urządzenie,
które mogło kontrolować szczęście wszystkich wokół.
Zbudował Mobile Nieszczęścia.
Zabrał trochę szczęścia sąsiada dla siebie.
Zadziałało.
Doskonale zadziałało.
Zaraz następnego dnia zapalił się tłuszcz i wybuchł pożar.
Zanim go ugasili, cały dom Lee stanął w płomieniach.
Ale Perez nie wiedział, że pecha nie zawsze da się opanować.
Czasem się rozprzestrzenia.
Kiedy dym opadł
wśród zgliszcz leżało mobile.
Kto uwalnia pecha, musi być ostrożny,
bo może się sparzyć.
W czym nam to pomoże?
Bo ono wciąż jest w mieście.
Chcieli je zabezpieczyć, więc umieścili tam,
gdzie nikt nie będzie go szukał.
W bibliotece.
Jak mogłem tego wcześniej nie zauważyć?
LÓD
Patrzcie.
Ta część jest przekrzywiona.
Zdecydowanie wytrącona z równowagi.
Myślisz, że to przyczyna pecha Stanleya?
Jest sposób, żeby się przekonać.
Chyba nie powinniśmy tego psuć.
My nie psujemy, tylko naprawiamy.
Jak inaczej pomóc Stanleyowi?
Popatrz. Wszystkie elementy są połączone.
To bardziej skomplikowane, niż myślimy.
To powinno pomóc.
But mi się rozwiązał.
I kto ma teraz pecha?
Buty Gortimera ciągle się rozwiązują.
Czasem małe zmiany mają wielkie konsekwencje.
Zanim się zorientowaliśmy, zła sytuacja zmieniła się w fatalną.
ARKTYCZNA BREJA
Jak by to powiedziała Mel, każda akcja wywołuje reakcję.
Mój dzień zmienił się w koszmar.
Ale u Stanleya
wszystko w końcu się poprawiło.
Co się stało?
Mam zły dzień.
Przykro mi.
Gumę?
Na razie.
Nie zostałem zastanlejowany.
Zostałem nowym Stanleyem.
-Czas na jazdę próbną. -Czekaj.
Farba jeszcze nie wyschła.
-No nie. -Zostałeś zgortimerowany.
Nie mów tak. Podaj ręcznik.
-Nie jestem pechowcem. -Każdy pechowiec tak mówi.
-Hej! -Tak też.
Musisz spojrzeć na dane.
Teraz jesteś elementem odstającym.
To średnia statystyczna, a to ty.
Ona nie wie, ale zgadza się ze mną
na swój własny sposób.
Skarbie, Gardner chce na kolację tosty z serem.
Zrobić ci też?
Ty pewnie spaliłabyś cały dom.
Nie mów, że wciąż uważasz, że to wina Stanleya.
Nie. Nie Stanleya.
Chyba skończył się chleb.
Może resztę zapiekanki z brokułami?
Dość tego. Trzeba naprawić mobile.
Wiedziałem.
Wiedziałem, że ktoś przy nim grzebał.
Nic dziwnego, że ostatnio ciągle miałem szczęście.
Cały czas wiedziałeś o mobile?
Oczywiście.
To czemu nie zlikwidowałeś swojego pecha?
Nie mogłem.
Niedawno mama miała naprawdę ciężki okres.
Straciła pracę, to ją stresowało.
Więc pogmerałem przy mobile i oddałem szczęście, zabierając jej pecha.
Następnego dnia dostała pracę i wszystko się ułożyło.
A dla mnie...
Sami wiecie.
Ale mi to nie przeszkadza.
Więc zmieniając swoje szczęście...
Bierzesz pecha na siebie.
Nie pozwolę wam przegrać tego wyścigu.
Stanley, nie!
Było blisko.
Może nie będzie tak źle?
To na pewno tylko zbieg okoliczności.
Ale tak nie było.
MINI MARKET
To nie wygląda obiecująco.
Rakietowy Wyścig Uliczny.
Jeśli wszyscy będą mieli pecha...
Komuś może się coś stać.
Opóźniaj wyścig. Załatw mi trochę czasu. Zajmę się tym.
Umiesz to naprawić?
Umiem wszystko naprawić.
-Teoretycznie. -Chodźmy.
-To się rozszerza. -Chodźmy.
Przepraszamy.
Wstrzymajcie wyścig.
Komuś może się coś stać.
Jeszcze komuś może się coś stać.
Co się dzieje?
Musimy wstrzymać wyścig.
To niemożliwe. Zaraz zaczynamy.
-Naszej rakiety nie ma. -Właśnie.
Dobrze, idźcie po nią, ale szybko.
Stoper mi się zepsuł, muszę pójść po inny.
Ja pójdę po rakietę.
Chyba będzie padać. To może być niebezpieczne.
-Wyścig trwa tylko dwie minuty. -Dwie minuty?
W tym czasie można stracić ze trzy ręce.
Nie u jednej osoby oczywiście.
Może wystarczy go przesunąć.
Tak.
Słuchajcie, dobra wiadomość, wyścig odbędzie się jutro.
Brak mi pomysłów.
Zostało tylko jedno.
Narzekajcie, ile chcecie. Nikt nie zginie, gdy ja czuwam.
Robię to dla Normalnej!
Zdajesz sobie sprawę, że możemy cię podnieść?
Zwiotczeję. To jak byście nieśli worek ziemniaków.
Niosłam kiedyś worek ziemniaków. To nie takie trudne.
Przestań utrudniać. Wszyscy ciężko pracowali.
Wszystko zniszczysz.
On niszczy, czy naprawia?
Niszczy.
Dobrze. Widzisz? Wasz pojazd już tu jest.
I gotowy do długiego przeglądu.
Nie. Żadnych więcej opóźnień. Czas zacząć wyścig.
Może trzeba przemyśleć całą koncepcję wyścigu.
Na tym świecie i tak jest już za dużo współzawodnictwa, nie uważasz?
Mógłbyś coś zrobić?
Tak.
Dla ulicy Normalnej!
Nie dajesz mi wyboru.
Uwaga drużyny, czas na plan B.
Omińcie swoimi pojazdami Rangera i Gortimera.
A niech to.
Czekajcie!
-Naprawiłaś? -Powiedzmy, pół na pół.
Wiesz co? Lubię takie ryzyko.
Co ty robisz?
Całe życie czekałem, żeby zrobić coś tak odlotowego.
Mam dość stania na uboczu.
Ruszajmy.
Ranger, nie masz nic przeciwko?
Myślę, że sobie zasłużył.
Kierowcy, zajmijcie pozycje.
Hej, Stan.
Powodzenia.
POWABNY KWARK
-Ruszaj, Stanley! -Dalej!
Dajesz!
-Jedź! -Dasz radę!
Dalej...
Dajesz.
-Chodźcie. -To...
-Co się stało? -Chyba przegrałem.
Tak, popsułeś rakietę.
Sama się rozleciała.
Nie do wiary. Te rzeczy nie były przymocowane.
Połowy rzeczy nie sprawdziliśmy.
Tak nas rozproszyło zastanawianie się nad pechem,
że nie dokończyliśmy budowy pojazdu.
Sami jesteśmy winni naszemu pechowi.
Przykro mi, że nie wygrałeś.
Żartujesz?
Było wspaniale!
Chcę to zrobić jeszcze raz, tylko szybciej.
Teoretycznie wyścig trwa, póki ostatni pojazd nie przekroczy linii mety.
Tak więc nie wygraliśmy.
Ale najważniejsze, że nikomu nic się nie stało.
Poza tym mamy przewagę na przyszły rok.
Nikt z nas nie był pewien, co los nam przyniesie.
Czy dalej będziemy mieć pecha?
Czasem każdy ma.
Choć to i tak nie ma znaczenia, liczy się, co zrobisz ze szczęściem.
My zyskaliśmy przyjaciela. nia, liczy się, co zrobisz ze szczęściem.