Oscar?
Co się stało?
Zemdlałeś.
Byłeś nieprzytomny. Przyciągnęłam cię bliżej oceanu.
Działa trochę jak fontanna.
Boże.
Byłem taki zmęczony.
Nic nie pamiętam.
Wpadłeś na imprezę jak jakiś świr
i nagadałeś mi paskudnych rzeczy.
Na przykład?
Powiedziałeś, że rozbijam rodziny.
Że jestem egoistką i złym człowiekiem.
I pozerem.
Cóż...
To dobrze. Bo tak właśnie myślę. Cieszę się, że to powiedziałem.
Słucham?
-Poważnie? -Tak.
Zrobiłaś coś podłego.
Uciekłaś z inną.
O co w tym chodzi?
-Jesteś lesbijką? -Nie.
To znaczy...
Ja i Kase dobrze się rozumiemy.
Nie sypiasz z nią?
Nie. Ale wiesz co?
Gdyby tak było, nie znaczyłoby to, że jestem lesbijką.
Orientacja to spektrum.
Zamknij się.
Nie.
To nie była łatwa decyzja.
Wiesz, jak trudno było mi odejść?
Nie wiem,
bo o tym ze mną nie rozmawiałaś.
Za każdym razem, gdy poruszałam ten temat,
zbywałeś mnie.
Nieprawda.
Już za naszego życia tak było, a po śmierci było jeszcze gorzej.
-Wcale nie. -Znowu to robisz.
-Nie zgadzam się. -Boże.
To nie ma sensu.
Po to tu przyszedłeś?
Żeby mi nawrzucać?
Tak.
I nigdy nie dbałem o twoją siostrę.
Kathy czy Stephanie?
Oczywiście, że Kathy.
Wszyscy lubią Stephanie. Ma świetną cukiernię.
Skończyliśmy?
Wyrzuciłeś już z siebie wszystkie dziecinne zarzuty?
Właściwie to nie.
Chcę rozwodu.
Żartujesz sobie?
Przecież jesteśmy martwi!
Ja, Oscar Hoffman...
Boże!
...niniejszym rozwodzę się z June Hoffman
z powodu porzucenia oraz strat moralnych.
To chore.
Zrób to.
I będę cię miała z głowy? Dobra.
Ja, June Hoffman, niniejszym rozwodzę się z Oscarem Hoffmanem
z uwagi na to, iż jest on palantem.
Ja użyłem terminów prawnych.
To by było na tyle.
Oficjalne rozstanie.
Tak. Oficjalne.
Wracam do Riverside.
Do miłych ludzi.
Zatem...
Żegnaj na zawsze.
Żegnaj.
Chryste!
Co tu się dzieje?
Szykujemy Całopalenie.
Co to takiego?
Raz w roku zabieramy nasze rzeczy na plażę,
budujemy wielki stos i palimy je.
Kurwa!
Po co?
By pamiętać, że trzeba zapominać.
Co proszę?
Przedmioty, z którymi byliśmy związani, teraz nie mają znaczenia.
My byliśmy jak motyle. Teraz to one ulatują.
Cóż za ironia, prawda?
Poza tym ogień na plaży fajnie wygląda.
Czasem mówisz głupoty, ale i tak miło się ciebie słucha.
To wielki dar. Chroń go.
Dziękuję.
Będę go chronić.
Cholera!
Spadam stąd. Wy róbcie, co chcecie.
Trochę ci zazdroszczę, że się rozwiodłaś.
-Tak? -Tak.
Radzisz sobie jakoś?
Właściwie tak.
Kamień spadł mi z serca.
Czuję się świetnie.
Ja też!
Ta impreza jest super.
Najlepsza, na jakiej byłam.
No nie wiem.
Byłam kiedyś na bar micwie siostrzeńca
z motywem przewodnim „Restauracje”.
Pójdę do domu.
Naprawdę?
Tak. Jestem zmęczona.
Jeśli umarlaki miewają kaca, to jestem w dupie.
Pogniewasz się, jak zostanę?
Jasne, że nie.
-Pa. -Cześć.
Cześć wszystkim. Wiem, że bawiliśmy się dziś do świetnej muzyki,
ale teraz zagramy
najlepszą piosenkę wszech czasów.
Dwa, trzy...
Hej, Marisol! Gregory.
Dokończ. Nie nawal.
Widzę cię! Wracaj tu!
To nie ja!
To ktoś inny!
Nie uciekniesz mi. Masz dwie lewe nogi.
Co ty tu jeszcze robisz? Miałeś odejść.
Próbowałem, ale nie mogłem.
Jak to?
Czego szukamy? Dokąd idziemy?
Zaczekaj.
Co u Kase?
W porządku.
Pożyczacie sobie ciuchy?
Każda ma swoje.
To nie jest dziwne pytanie. Nosicie podobne rozmiary.
Nie chcę gadać.
-Witam. -Cholera!
Jezu!
Państwo dokąd?
Donikąd.
Nieprawda.
Ja donikąd. A on do Riverside.
Nie zgodzę się.
Już to obgadaliśmy.
Już z nim to obgadałem.
Co to ma znaczyć?
Nie wiem, o co panu chodzi,
ale to mój były mąż,
który chce się wynieść z mojego życia.
Obawiam się, że to niemożliwe.
Wszystkie drogi prowadzą do Oceanside.
My się już znamy.
Ostatnim razem mówił pan to samo.
Tobie też?
-Chyba tak. -Tak.
Nikomu nie powiem o Oceanside.
Będę milczał jak grób.
Proszę zrozumieć. To ciężka sytuacja.
-No. -Właśnie.
To nie był polubowny rozwód.
Ona ma emocjonalny romans.
Tak.
Rozumie pan?
Ma pan żonę?
Rozwiódł się pan?
Wszystkie drogi prowadzą do Oceanside.
-No tak. -Mówiłem ci.
-Mówiłem jej. -Owszem.
Nie chciała mi wierzyć, więc jej pokazałem.
Prawda.
Wie pan, jak to jest?
Z żonami?
Jeśli ma pan żonę.
Choć wygląda mi pan raczej na kawalera...
Sam nie wiem.
No dobra.
Co jest w tej aktówce?
Ciekawi mnie to.
-Papiery? -Chodźmy stąd.
Masz rację.
-Dzięki. -Nie.
Tu się zatrzymałem.
Co?
Tu sypiasz?
A co mam zrobić?
Chcę być jak najdalej od ciebie.
I będziesz tak tu siedział?
Na pewno nie.
Mam plan. Coś ci pokażę.
Oto ona.
Jaka „ona”?
Łódź.
To są trzy kłody związane sznurkiem.
Ale kiedyś to będzie łódź.
Powiedział, że drogi prowadzą do Oceanside.
O morzu nie wspomniał.
Potrafisz zbudować łódź?
Za dzieciaka sklejałem modele statków.
Boże.
Zasada ta sama, tylko większa skala.
Jezu.
Dam radę.
Potrzebuję tylko materiałów.
Na przykład czego?
Noża.
Żagla.
Więcej sznura.
Różnych rzeczy. Na razie mam tylko trzy kłody.
Może mi pomożesz?
Niby dlaczego?
Mam stąd zniknąć czy nie?
To potrwa, jeśli będę musiał się ciągle chować.
No nie wiem.
Proszę cię. Nawet nie musimy się widywać.
Tam, po drugiej stronie, jest płaski kamień.
Na pewno go rozpoznasz. Zostaw tam rzeczy, a ja je zabiorę.
-Dobra. Pomogę ci. -Super.
Bo nie chcę, żebyś mnie rozpraszał,
gdy będę dawać kolejny zajebisty koncert.
Nie był zajebisty.
Zamknij się. Byłam świetna.
Za bardzo się zdyszałaś.
-Hej. -Dzień dobry.
Dopiero przyszłaś?
Coś mnie zatrzymało.
Zaraz do ciebie dołączę.
Dobra.
Widzę cię.
Nadal tu jesteś?
To raczej oczywiste.
Sprawdzałem godzinę.
Zbudowałem zegar słoneczny.
Jest między 14 a 19.
Jest 11.
Pochmurny dzień.
Przyniosłam ci prześcieradło.
Trochę małe.
Na górny żagiel się nada, ale nie na główny.
Przykro mi, komandorze.
Jak ci idzie z łódką?
No, no. Zrobiłeś duże postępy.
Zaskoczona?
Nie.
Zabrzmiało, jakbyś była.
Przez to „no, no”.
Boże drogi, Oscar, to był komplement.
Ale nadal wygląda beznadziejnie.
Teraz lepiej? Pomogło?
Chodzi mi o to, że to ja miałem rację.
Mówiłem, że dam radę.
Musiałem tylko wypieścić to, co miałem. I tak zrobiłem.
Super.
Wiesz co?
Skoro mamy się więcej nie widzieć,
mówi się „dopieścić”,
nie „wypieścić”.
Słucham?
Zawsze ci się myli.
Mówi się „dopieścić”. Czyli dopracować.
„Wypieścić” brzmi kretyńsko.
Ja słyszałem obie wersje.
Tak. Twoją
i tę poprawną, której używa cały świat.
Dopieszczać, dopieszczone.
Dopieściłem.
Dopieściłem ten projekt.
Dobra, już łapię.
Super.
Czyli ustalone.
Pośpiesz się z tym.
Wkrótce mamy Całopalenie,
wszyscy będą zajęci.
Będzie ci łatwiej się wymknąć.
Całopalenie?
Coś jak...
Składanie ofiary?
Nie, to...
Ogniska na plaży, tańce i takie tam.
Bez mordowania.
Dzięki Bogu.
Dobra. Będę gotów.
I wreszcie będzie po wszystkim.
Tak.
-Super. -Wspaniale.
Dobra.
Mam dla ciebie szynkę.
Nie wiem, do czego ci ona. Chcesz ją jeść na łodzi?
Że co? Napisałem „młotek”.
SZYNKA
O, nie.
Mewy wszystko zadeptały.
A niech cię, Oscar. To mięso jest ciężkie.
Właściwie mógłbym je zjeść.
Smacznego.
Chcesz trochę?
Tak. Skoro już je przydźwigałam.
Nie mam sztućców, musimy jeść rękami.
Nie szkodzi.
Niezłe.
Masz piasek w swojej części?
-Mnóstwo. -Ja też.
Jedzenie na plaży jest trudne.
Dziwne miejsce na posiłek.
Niewygodne.
Tak.
Jak trzymasz jedzenie w dłoniach, to dostaje się do niego piasek.
Jeśli masz sztućce,
musisz je dźwigać po całej plaży.
Ciekawe,
jakie jest najlepsze plażowe jedzenie.
Może lody?
Na plaży jest gorąco. Roztopią się.
Musisz je jeść na wyścigi.
Oblizujesz brzegi, żeby nie kapało.
To nie przekąska, tylko bomba zegarowa.
Słuszna uwaga.
To może churros?
Lekkie, pyszne, słodkie, dodają energii
potrzebnej na pływanie.
Zwariowałeś?
Posypka na churros wygląda zupełnie jak piasek.
Które to piasek, a które cukier cynamonowy?
Nie wiem. Po prostu to zjem.
Dobra, geniuszu. To co ty proponujesz?
Nic. Ja jestem od krytykowania twoich pomysłów.
Dobra.
Zaraz.
Najlepsze plażowe jedzenie to...
Skrzydełka Buffalo.
Soczyste, lepkie, pikantne, w sam raz na upał,
a po jedzeniu
czujesz się okropnie i masz całą górę ogryzionych kości.
I biegunkę.
A jesteś na plaży.
Szczerze mówiąc,
chętnie zjadłbym takie skrzydełka.
Brzmi nieźle.
Przykro mi, szynko. Wolałbym skrzydełka.
Wybacz.
Jak mnie nazwałeś?
Wypraszam sobie.
Właśnie nazwał cię dupą wieprzową.
A czym ty jesteś?
Jaką częścią ciała, szyneczko?
Właśnie, szynko.
Golonką?
Teraz milczysz.
-Zamurowało cię. -Zatkało kakao.
-Teraz milczysz. -Tak.
No tak. To ma sens.
Co robicie?
Hej. Nie słyszałam cię.
Cześć.
Miałeś sobie iść. Co tu robisz?
Nie mogłem odejść.
Facet z aktówką mnie nie puścił.
Więc sobie siedzicie i gadacie?
Po raz pierwszy udało nam się porozmawiać,
a gadaliśmy o niczym.
To nie wyglądało jak nic.
Wiesz co? Jestem zbyt martwa, by się martwić.
Róbcie, co chcecie.
Nie jestem już z Oscarem.
Naprawdę. Chodź.
Spójrz tylko.
Wierzysz, że tu jesteśmy?
To szaleństwo.
Załatwiłam ci młotek.
Dzięki.
Ciekawe, czy będzie lepszy od kamienia.
Tak.
Zdecydowanie.
Dobrze, że o niego poprosiłem.
Okej. Koniec.
Można wodować.
Naprawdę chcesz to zrobić?
Tak.
Ruszam jutro o świcie, jak zacznie się przypływ.
Wiesz, że ocean jest wielki, prawda?
Spójrz tylko.
Tak, wiem.
Dam sobie radę.
Zbudowałem tę łódź z patyków i śmieci.
Dotarłem tu, nie dotknąwszy ani jednego Obecnego.
Zdaje mi się, że przez cały ten czas
trochę cię nie doceniałam.
Chyba masz rację.
Może dlatego, że wykorzystywałam cię jako wymówkę.
Jak to?
Obwiniałam cię o to, że przeszkadzasz mi
w staniu się tą hipotetyczną, doskonałą
wersją mnie samej.
A przecież nigdy bym się nią nie stała.
Pamiętasz tę genialną pracę, którą dostałam po twojej śmierci?
Tak.
Prawda jest taka, że...
Stchórzyłam przed rozmową i uciekłam.
Dostałam ją tylko dlatego,
że aresztowano większość pracowników mojej firmy.
Tylko ja zostałam.
Wiedziałem, że to szemrana firma.
To nie ty byłeś przeszkodą.
Byłam nią ja.
Ale łatwiej mi było winić ciebie.
Przepraszam.
To miłe z twojej strony, ale...
To była też trochę moja wina.
Nie ułatwiałem ci życia.
Były chwile, w których wiedziałem, że jest ci źle,
mnie też czasem było źle,
ale bałem się z tobą o tym porozmawiać.
Dlaczego?
Nie wiem.
W głębi duszy bałem się,
że jeśli zaczniemy rozmawiać o problemach,
dotrze do ciebie, że zasługujesz na kogoś lepszego.
Naprawdę? Po tylu latach?
Tak. Wiem, że to głupie.
A potem wszystko doszczętnie rozwaliłem. Odepchnąłem cię.
A teraz jesteśmy tutaj.
Ja też przepraszam.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Dobra.
W takim razie...
Żegnaj.
Pa.
Zdaje się, że to była nasza pierwsza prawdziwa rozmowa.
Szkoda, że dopiero po śmierci.
Tak.
-Witaj. -Cześć.
Gdzie byłaś?
Zaniosłam Oscarowi ostatnią rzecz.
Rano wypływa.
Podejdźcie tu wszyscy.
Już czas.
Zaczynamy Całopalenie!
O, jesteś.
Muszę odetchnąć.
Gregory podpalił mi twarz.
-Co? -Tak.
-Możemy tak robić? -Tak.
Jakie to uczucie?
Nie najgorsze. Jakbym jadła jakąś tajską potrawę.
Nigdy nie wiem, co zamawiać w tajskich knajpach.
Zamawiałam sałatkę,
a dostawałam pikantne mięso.
Tak.
Zaczynasz już zapominać?
Trochę tak.
Ja też.
To wariactwo,
ale nie pamiętam, gdzie pracowałam za życia.
Na pewno mi mówiłaś,
ale to było takie nudne, że też zapomniałam.
To dobrze.
Olać ten syf!
Cieszę się, że tu jesteśmy.
Cześć.
Kase, ktoś musi mnie podpalić,
chcę, by to był ktoś, komu ufam i kogo cenię.
Dobra.
-Zaraz wracam. -Okej.
Uwielbiam być trupem.
Banany!
Słucham?
Banany.
To najlepsze plażowe jedzenie.
Trzymasz je w dłoniach.
Są słodkie, ale zdrowe.
Sycące, ale lekkie.
A najlepsze jest to,
że mają skórkę, która chroni je przed piaskiem.
Jest biodegradowalna, więc można ją wyrzucić wszędzie.
Właśnie.
Banany zwyciężają.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Nie powinnam była odchodzić.
Nie szkodzi. Jesteś tu. To najważniejsze.
Co teraz?
Wracamy do Oceanside?
Nie. Nie chcę tam wracać.
Może spróbujmy do Riverside. Musi być jakiś sposób.
-Nie powinniśmy się cofać. -Dobrze.
Znajdźmy inne miejsce.
Mamy łódź.
O, nie!
A niech to szlag!
Nie.
Napracowałem się przy niej.
Nie szkodzi.
Robiła wrażenie.
Dzięki.
Co teraz zrobimy?
Mam pomysł.
Ufasz mi?
Jasne.
Napisy: Aleksandra Stodolna
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem: Krzysztof Wollschlaeger .