Zagramy w shuffleboard?
Chętnie.
Chwila, zmienię buty.
-Co dziś porabiałeś? -Nic ciekawego.
Zjadłem śniadanie, poćwiczyłem, zrobiłem pół krzyżówki,
June mnie rzuciła, poprzewieszałem koszule...
Że jak?
June cię rzuciła? Jak to?
Odeszła.
-Dokąd? -Nie wiem.
Wróci?
Nie wiem.
Poważnie mówisz?
Nie wiem, co ci powiedzieć.
Niewiele wyjaśniła w liście.
Zostawiła list? Pokażesz mi go?
To prywatna sprawa.
Cholera.
Tego mi nie powiedziałeś. Jest lesbijką.
To nie do końca prawda.
Rzuciła cię dla Kase, która jest babką.
W liście nie ma mowy o rozstaniu.
Tylko że musi sobie wszystko przemyśleć.
I akurat odeszła z Kase. Może są przyjaciółkami. To nic.
„To nic”? Nie wierzę, że jesteś taki spokojny.
Jestem dorosły. Umiem zachować spokój.
Musi ci być trudno.
Może poczujesz się lepiej,
jak obrobimy jej tyłek?
-Nie. -Ja zacznę.
Nie miała poczucia humoru.
Nieprawda. Była zabawna.
Była pozerem.
Co to znaczy?
Udawała, że jest hetero, nie?
June nie jest lesbijką.
Zresztą te pojęcia nic nie znaczą.
To tylko...
Orientacja jest złożona.
Trochę jak spektrum.
Co ty pieprzysz?
Dobra, proszę cię jak kumpla,
nie obmawiaj mojej żony,
która może przecież jeszcze wrócić.
Mam nadzieję, że masz rację, ale jest problem.
Kase to niezły towar.
Ma świetny głos.
Na samą myśl mi staje.
Dobra. Skończmy ten temat i chodźmy grać.
Nie wierzę, że to robimy.
-Cieszę się. -Ja też.
Nigdy nie dotarłyśmy tak daleko.
Jak myślisz, jak jest w Oceanside?
Może jakiś zamek na plaży,
można jeździć konno,
przydałby się też jakiś fast food.
Maczałaś kiedyś frytki w shake'u?
No pewnie.
Masz mnie za lamuskę?
Nic ci nie jest?
Nie masz wyrzutów sumienia?
Po prostu...
Martwię się o Oscara.
Powinnam była z nim porozmawiać.
Ile razy próbowałaś z nim rozmawiać? Za życia, po śmierci?
Udało ci się cokolwiek uzyskać?
Nie.
Czułabyś się przez niego winna.
Może nawet zrezygnowałabyś z tej wyprawy.
Będzie dobrze.
Jesteś zmęczona.
To akurat prawda.
Gramy, pani Nakajima?
Podobno pani oszukuje, więc chcę być w pani drużynie.
Dobry z ciebie człowiek.
Nie martw się.
Znajdziesz kogoś i będziesz szczęśliwy.
Dziękuję.
Skąd ona wiedziała, że June mnie rzuciła?
Powiedziałem jej.
Dlaczego?
Bo cię lubię?
No weź. To najciekawsza rzecz, jaka tu zaszła.
Jesteś w centrum porąbanego miłosnego trójkąta.
Dobra, ale chcę to zachować dla siebie.
-Rozumiesz to? -Rozumiem.
Chodzi o to, że to jest zabawne.
Dobra, to nie było fajne.
-Nie. -Grajmy.
To chyba tu.
Co robimy?
Nie wiem. Może się napijemy?
Dobra.
Zdrówko.
Nasze zdrówko.
Przepraszam.
Wolno nam? Odstawimy to. Przepraszamy.
Nie, w porządku. Częstujcie się. Po to jest.
Jestem Kase, a to June.
Cześć. Jesteśmy tu nowe.
Wiemy. Czekaliśmy na was.
Naprawdę?
Oczywiście.
Wasz pierwszy wieczór.
Żałuję, że nie mogę poczuć tego, co wy.
Tyle możliwości.
Jak ponowne narodziny.
Wybaczcie Marisol. Popada czasem w poetycki zapał.
Gregory jest tak dosłowny, że zawsze wiem, czego chce.
To męczące.
Fajnie.
Tu jest...
Naprawdę ładnie.
Dziękujemy. Miło z waszej strony.
-Dolać? -Poproszę.
Miło was gościć.
Od dawna nie było tu nikogo nowego.
Opowiedzcie nam o sobie.
Pochodzę z Kalifornii.
Chodziłam do szkoły, miałam nudną pracę,
wyszłam za gościa, który warzył piwo i unikał mojego towarzystwa.
No i tyle.
June?
Byłam lekarzem na oddziale ratunkowym,
intensywna praca.
Czego to ja nie widziałam.
Nie musisz tego robić.
Czego?
Nie mówisz prawdy.
Żartowałam sobie.
To ciekawe.
Obie opowiedziałyście nam o sobie jako Obecnych.
Ja ledwo to pamiętam.
Ja też.
Im dłużej tu jesteś,
tym bardziej ulotne jest stare życie.
Trochę jak... Dmuchawiec.
Wie, czym jest dmuchawiec.
Mówi tak, bo chce wywołać szok.
Nie rozumiem. Zapomnieliście o wszystkim?
Tak to wygląda?
Trochę was to przeraża. A nie powinno.
Przypomnijcie sobie swoje życie.
Co was wtedy ograniczało?
Strach, gniew, poczucie winy?
Pornografia?
Nie mamy tu takich rzeczy.
Jesteśmy ponad to.
To nas wyzwala. Rozumiesz?
Tak.
-Wszystko w porządku? -Oczywiście.
Jeśli będziecie czegoś potrzebować, mówcie śmiało.
Dziękujemy.
Tu jesteś. Zrobiłam ci trochę mochi.
Niepotrzebnie.
Musisz pamiętać o jedzeniu.
Ludzie z depresją zapominają jeść.
Nie mam depresji, ale dziękuję.
Może moja siostrzenica umrze i się poznacie.
To miłe, ale nic mi nie będzie.
Jest prawniczką. I umie gotować.
Nie tylko japońskie potrawy. Robi świetne nachos.
-Lubisz nachos? -Tak.
Wszyscy je lubią.
June i Kase.
Spodoba wam się to.
Mówimy na to „wodna medytacja”.
Idziemy przez fale
i stajemy na dnie oceanu.
No nie wiem. Nie przepadam za wodą.
Carl wciąż mnie wyciągał na skutery wodne.
Był jak Jimmy Buffett. Źle to wspominam.
Więc pozbądź się tych wspomnień i dołącz do nas.
Chyba sobie pójdę.
Po drodze widziałyśmy bufet śniadaniowy, żałuję, że się tam nie zatrzymałam.
Szkoda. Ale cieszę się, że porozmawiałyśmy.
Ja też.
-To pa. -Pa.
Pomoże ci się to wyciszyć.
Chodźmy!
Spróbuję.
Chodziłam kiedyś na zajęcia z medytacji,
ale tylko bałam się, że pierdnę.
Cudna historia.
Wpadłem spytać, jak ci leci.
Co masz na rękach?
Dziwne.
Są umazane szarym syfem.
Racja.
Pójdę je umyć.
Co robisz?
Nic.
Cholera.
Co?
Odwaliło ci, stary.
Na punkcie rękodzieła.
Chcesz ulepić June?
Nie jestem pewien,
to proces twórczy.
Niedobrze.
Wiesz co? Musimy załatwić ci bzykanko.
Nie.
Może z tą szurniętą od zębów?
Ma świra. Na pewno się uda.
Nie chcę się spotykać z Caroline.
Ona ma imię.
A może Derek?
Derek?
Mówiłeś, że w twoich czasach wszyscy byli homosiami.
Nie wszyscy.
To znaczy...
Może i tak.
Ale... zapomnij o tym, dobra?
Zależy mi na June.
Za życia tworzyliśmy zgraną parę,
po śmierci też.
Wiele dla niej poświęciłem.
Dobra. Co chcesz zrobić?
Pójdę jej poszukać.
Dobra, rób, co chcesz.
Czekaj. Potrzebuję twojej pomocy.
Nie wiem, dokąd poszła.
To będzie kiepskie,
ale wiem, kto może ci pomóc.
Jest tu dłużej niż ktokolwiek inny.
Kto taki?
Kochane, może pójdziecie z nami?
-Dokąd? -Na drogę.
Hej, Josiah. To mój kumpel, Oscar.
Cześć, młody.
Chcieliśmy cię... o coś zapytać.
Bawię się pociągiem.
Ale to ważne.
Też możecie się pobawić.
Umiem się dzielić.
W pociągu jest mnóstwo ludzi. Dokąd oni jadą?
Na pewno do pracy.
To nie taki pociąg.
A jaki?
Ciuchcia.
Ciuchcie też jeżdżą do pracy.
Nie bądź dziwolągiem. To ważne.
Jesteś zabawny, Mark. Ale tak naprawdę jesteś smutny.
Trochę się z nim zgadzam, powinniśmy się nad tym zastanowić,
ale potrzebuję twojej pomocy.
Moja żona opuściła miasto w towarzystwie przyjaciółki.
-Tak chcesz to nazywać? -Tak.
Muszę ją znaleźć.
Dokąd mogła pójść?
Spójrz na tory. Spójrz, dokąd jedzie pociąg.
To nie jest ważne. Szukamy jego żony.
Są tylko dwie stacje.
Może chce nam coś powiedzieć.
Jest jeszcze jedna stacja?
Jakieś inne miejsce?
Tak, ale jest daleko.
Co to za miejsce?
Jak tam jest?
Wszyscy tam są tacy jak ja.
Czyli to kraina pełna palantów w ogrodniczkach?
Do bani.
Jak się tam dostać?
Nie możemy się oddalać od fontanny.
Możemy dotykać innych.
Odbierać im oddech.
Chyba chodzi mu o żyjących.
O Obecnych?
Uważajcie.
To poprawi wam nastrój, ale oni posmutnieją i upadną.
Czyli zrobiłbym im krzywdę?
Nie chcę.
Inaczej się nie da.
Inaczej znikniesz.
Muszę coś zjeść i iść spać.
Mamy jeszcze kilka pytań.
Muszę coś zjeść i iść spać.
Chodźmy stąd.
Co to jest?
Podejdźcie. Już czas.
Na co?
Boże!
Nie zrobię tego.
Kase.
Co się dzieje?
Nic ci nie jest?
Co się stało? Wystraszyłaś się?
Nie wierzę.
Fajnie, że cię to bawi.
Nie. Po prostu... Nigdy nie widziałam, żebyś się bała.
Pamiętasz, jak zginęłam? Uderzyła we mnie ciężarówka.
No tak.
Pamiętasz, jak się czułaś, umierając?
Trochę.
Krztusiłam się. Bolało mnie gardło.
A ja zamieniłam się w chmurę krwi.
Jezu.
To straszne. Przykro mi.
Nie musimy tego robić, jeśli nie chcesz.
Chodzi o coś więcej.
Powiedz szczerze.
Czy to miejsce jest takie, jak oczekiwałaś?
Ludzie, ten klimat...
Pytasz, czy uważam, że niektórzy są trochę szurnięci?
Tak.
Ale myślę, że dobrze kombinują.
Pamiętasz, co mi powiedziałaś, gdy rozmawiałyśmy pierwszy raz?
Że chciałabyś przestać być taka, jak za życia.
Tutaj możemy to zrobić.
Wyobrażasz sobie? Zapominasz o tym, czego żałujesz,
o ludziach, których skrzywdziłaś, o wszystkich grzeszkach?
Nie chciałabyś tego zrobić?
Jasne.
Teraz możesz.
Umarłam, bo zakrztusiłam się orzechem makadamia, a wciąż je jem.
A w sumie nawet mi nie smakują.
Za każdym razem myślę sobie: „Wal się, orzechu. Teraz ja wygrałam”.
To jak?
Idziemy się powygłupiać na szosie?
Cholera.
Szlag!
Jezu!
Boże!
Dobra.
Ruszam.
Okej.
Uważaj na siebie.
Będzie ciężko, a ty jesteś mięczak.
Dam radę.
Pozdrów June.
Dobra.
Powiedz jej, że na ciebie nie zasługuje.
Tego nie zrobię, ale miło to słyszeć.
Jak uważasz.
Przyniosłem ci Reggie Bary. Na drogę.
To najlepsze słodycze z lat 70. Pokochasz je.
To miłe. Dziękuję.
I tak pojawią się w mojej szafce, gdy wrócę, więc to nic wielkiego.
No tak.
Nie wiem, kiedy wrócę.
Ale...
Bez ciebie nie dałbym rady.
Będę tęsknił.
Chrzań się.
No dobra.
Oscar?
Pierdol się!
Wybaczcie, ale naprawdę, pierdol się!
Chwileczkę.
Zostawiłaś list?
Po tym, co razem przeszliśmy?
Zwiałaś z nią,
nic mi nie mówiąc?
Oscarze, ja nie...
Milcz. Ja będę mówił.
Przeszedłem tę drogę, by ci powiedzieć, że jesteś egoistką i złym człowiekiem.
Uspokójmy się, dobrze?
Nie. Ja się nie uspokoję.
Rozbiłaś naszą rodzinę.
Rozbiłaś ją.
Ty też.
Ty też ją rozbiłaś.
Swoją własną rodzinę.
Przestań. Nie rób scen. Proszę.
Tym się przejmujesz? Sceną?
Właściwie to logiczne.
Zawsze zależało ci tylko na sobie samej.
Jesteś pozerem.
Oscar?
Napisy: Aleksandra Stodolna
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem: Krzysztof Wollschlaeger tką i złym człowiekiem.