-Kumusta. -Kumusta.
Ang ganda ng pagkakaayos mo rito.
Salamat.
Tingnan mo naman 'to.
May hugis-bola pa ritong may mani sa loob.
Pwede akong kumuha?
Ayos lang ba kung umpisahan mo sa gitna?
Masisira kasi ang ayos.
-Ay. Aayusin ko na lang. -Ako na.
Ngayon, nahawakan mo na silang lahat.
Sige, lalayo na ako. Pasensya na.
Salamat.
-Ako nga pala si Andre. -Sarah.
Pasensya na sa pagsira sa bituin mo.
Pasensya na sa pagiging OCD.
Ayos lang. Unang beses mo 'to?
Hindi, nakailan na ako.
Pero, mag-isa na lang ako. Bakit?
Napakamabusisi kasi ng paghahanda mo.
Kumpleto ang mesa mo, pati alak.
Paano sa hindi umiinom?
Hindi ko naisip 'yon.
Ito na lang sigurong O'Doul's ang sa kanila.
Ayos. Talagang wala kang napalampas.
Kwentuhan mo ako tungkol sa bahay.
Diborsyadong ama ang kliyente ko,
madalas makipag-usap sa 'kin tungkol sa hip-hop.
Paano mo ito ibebenta sa kanya?
Isa, dalawa, tatlo, go.
Ito na ang pagkakataon mong manatili sa napakaganda at
kumportableng tahanan.
Kaso lang luma na ito, maraming ipapagawa, at trapik pa.
Ikaw, alam mo. Pero ang puti mong kliyente, hindi.
Paano mo nasabing puti?
Masyado kang mapanghusga.
Nahulaan ko lang.
Mali ba ako?
Sige, wala akong sasabihin
bukod sa siya ay si William Davenport III.
Latino siya.
Pero, seryoso.
Ang dapat mong malaman sa ganito,
isa lang ang kailangan mo para makabenta.
Kapag may nakatyempo dito bukas na mahilig
sa cracker, bibilhin niya na 'to panigurado.
Akala ko nga marami ang pupunta.
Hindi mo 'yon kasalanan.
Hindi naman ito bahay na pinangarap.
At malapit pa sa kabahayang nakakatakot
na isinarado dahil sa amag.
-'Yon ba ang nangyari do'n? -Malamang.
Bubuksan pa kaya nila ulit ang mga 'yon?
Ewan ko. Matagal na 'yon.
Lagot. Nakalimutan ko.
Mahuhuli na ako.
Masaya akong makilala ka. Mauna na ako.
Sige. Iwan mo ako dito sa katabi ng mga inaamag na bahay.
Ganito na lang.
Kung papainumin mo ako nito,
hindi na ako aalis at sasamahan kita.
Ang bait mo naman.
Medyo matatagalan yata. Kaya iinom na rin ako.
Mas maganda.
Isang baso lang.
Salinan pa kita.
At magpapatuloy ang paglibot natin sa kusina,
kung saan
may built-in cutting board
na hindi ko alam kung bakit may malalaking butas.
At hulaan mo kung para saan ito.
-Sa ilaw. -Mali.
Sa basurahan.
Ha? Ano 'yon?
Ito pa...
Ito naman.
Siguradong ilaw na 'yan.
Sino'ng nagdisenyo nito?
Ano...
Sa totoo lang, hindi pa 'yan ang pinakamalala.
Talaga?
Ano ang pinakamalala?
Tunghayan mo ang kabinet na ikinabit nang pagkataas-taas.
Bakit nila ginawa 'yan?
Hindi naman maaabot.
May nakalagay kaya doon?
Hindi ko alam.
Medyo kinakabahan ako sa ginagawa natin.
Ako rin kaya.
Heto na.
Uy.
Ano 'yon?
Music box.
Talaga?
Oo. May nakasulat sa kanya.
"Para sa irog ko, Adeline."
Talaga?
Nakakamangha, 'no?
Gaano na kaya katanda 'yan?
Ewan ko. Tingnan natin.
Biro lang. Kahon ng pako talaga.
Bwisit.
Nakakainis ka.
Sulit naman. Nakita ko ang mukha mo.
Pasensya na.
Bakit?
Akala ko nagkakaintindihan tayo.
Ikakasal na ako.
Pasensya na...
Wala ka kasing suot na singsing.
Wala pa sa ngayon.
Dalawa trabaho ng nobyo ko kaya kailangan niya ng konting oras.
Binigyan niya naman ako ng Ring Pop.
Ayos.
Medyo lasing lang yata ako.
Ako rin.
Mauna na ako.
Hindi ko yata naipaliwanag nang maayos sa 'yo kanina.
Ayaw kong magmukhang masama si Craig.
Gusto niya lang talaga akong bigyan ng magandang singsing.
Oo naman.
Wala kang kasintahan?
Wala... Nagkaroon ako ng dalawang taong karelasyon.
Ano'ng nangyari?
Siya 'yong tipong gusto nang magseryoso, pero ako, hindi.
Tapos, ayaw kong pumunta
sa pagtatanghal ng kaibigan niya,
kaya nagalit siya. Ayon na.
Ayos lang naman sa akin.
Pakiramdam ko lang,
hindi bagay sa akin ang panghabambuhay.
Nakakagulat naman.
Nanggaling pa sa lalaking nasa 20s niya.
Kaka-30 ko lang.
Medyo matanda na.
Ginanap ang kaarawan ko sa bar,
pagkatapos naming manood ng sine.
Pasensya na kung naitanong ko pa,
pero mukhang naiintindihan ko siya.
Kaka-30 ko lang din,
at pakiramdam ko parang kailangan ko nang lumagay sa tahimik.
Lumagay sa tahimik?
Bakit? Naiingayan ka ba?
Gusto ko ng pamilya.
At maiksi lang ang panahon ng babae,
kaya pinagsikapan ko.
Naiintindihan kita,
pero ang hindi ko maintindihan ay ang konsepto ng kasal.
Hindi ba parang nakasanayan na lang?
Nagbabago ang mga bagay, ang mga tao,
pati ang gusto mo,
pero makukulong ka sa taong hindi naman para sa'yo.
Gaya ng mga magulang ko.
Naghiwalay sila?
Mas malala. Hindi sila naghiwalay.
Ngayon, ayaw nila sa isa't isa.
Sobrang tino naman nilang tao.
Hindi lang sila bagay sa isa't isa.
Kung maaga pa lang, tinapos na nila,
naging masaya sana sila.
Hindi ko alam,
pero sa tingin ko, kung mahal mo ang tao, ipaglalaban mo.
Hindi ka susuko.
Dahil sa bandang huli, ayaw mo ba na may nag-aabang sa iyo
pag-uwi mo ng bahay?
Walang gustong mag-isa.
Oo, pero hindi ako mag-isa.
Nariyan si Charles, ang nakakatawa kong kaibigan,
at may jacuzzi siya sa apartment niya.
Ang saya.
Gusto ko pa sanang makipagtalo sa 'yo
tungkol sa konsepto ng pagpapakasal,
pero masyadong malalim na tanong 'yon
at mukhang hindi natin masasagot.
Ewan ko.
Mga pipitsuging ahente lang naman tayo sa lugar na ito.
Masasagot natin 'yon.
Sigurado ka na ba talaga kay Craig?
Oo naman.
Sige, aatras na ako.
-Alis na ako. -Sige.
May business card ka ba?
Para lang may kontak tayo.
Sa trabaho.
'Wag na. Masyado kitang gusto.
Ayokong sundan ka sa Instagram,
na kasama ang asawa mo sa SeaWorld.
Sige. Naiintindihan ko.
At di kami ang tipong pupunta sa SeaWorld.
Hindi ko alam sa mag-aasawa.
Pero ang saya nito,
medyo sumablay lang,
pero masaya na ulit ngayon...
Ano bang sinasabi ko? Sige, mauna na ako.
Paalam.
Sarah?
Uy, Andre.
Uy.
-Tagal nating 'di nagkita. -Oo nga.
May kliyente akong naghahanap malapit dito,
kaya napadaan na ako.
-Masaya akong makita ka. -Ako rin.
Mabuti't napadaan ka.
Ang ganda ng ayos.
Itinodo mo nang husto.
Alam na naman nating walang bibili ng bahay na 'to.
Hindi ko na nga binuksan 'yong chips para maiuwi ko mamaya.
Kumusta naman ang mga bagay-bagay?
Mukhang ikinasal ka na.
Oo.
Sa Denver, sa kagubatan.
Kinanta ng pinsan ko ang At Last.
Palpak, kaya dalawang beses niyang inulit.
Ang hirap naman kasi no'n.
Kumusta ang kasal mo?
Sakto lang.
"Sakto lang"?
Kabayo ang tema.
Mahilig kasi si Niki sa kabayo...
Binabati kita.
Mahilig ka na rin sa kabayo?
Nalalakihan pa rin ako.
Para sa akin, kung magwawala ang hayop, dapat makakaya ko siya.
Magandang basehan.
Buhay ka pa naman hanggang ngayon.
Masaya talaga akong makita ka.
Sana makabenta ka. Mauna na ako.
Mamaya ka na umalis. Sandali lang.
-Uy. -Uy.
-Kumusta? -Maganda 'yong likod, ah.
Syempre naman.
Ang ganda no'n.
May wine fridge na rin?
Para sa wine, sa beer, ikaw ang bahala, bossing.
Sige, pahingi ako nito.
Ang ganda nito, Dre.
Salamat.
-Ayos ka. -Ikaw rin.
Pasensya na do'n.
May gagawin ka ba ngayon?
Gusto kong makipag-usap.
Malapit na 'tong matapos at walang uminom ng wine.
Galing 'yang Costco.
Makakatanggi ba ako doon...
Dre?
Hindi na masama, sa totoo lang.
May lasang oak,
alkohol,
at ng kinain ko kanina.
Wala akong alam sa alak.
Mas madalas akong bourbon.
Ikaw ba ang tipo ng babaeng
mahilig uminom ng whiskey sa bar at nanonood ng sports?
Hindi. Nakalakihan ko lang.
-Saan ka ba lumaki? -Sa Bardstown.
Maliit lang sa Louisville.
Hindi ko inaasahan.
Dahil Asian ako?
Oo. Kayo lang ba ang pamilyang Asian doon?
Hindi. Ako lang mismo ang tanging Asian doon.
Talaga?
Ampon ako.
Ng mababait na puti
na pinapakain ako ng pagkaing Vietnamese, isang beses sa isang buwan.
Mahilig ako doon.
'Di siguro mangyayari kung nakasanayan
mo ang hindi masarap.
Nagkapalit sana tayo.
Lumaki ako sa Monterey Park,
at sa eskwelahan ko, 80% ang Asian.
O, kumusta naman?
Maayos naman.
Maraming kumuha sa akin sa basketball.
Mahilig akong maglaro, pero naisip kong 'di bagay sa'kin
kaya sumali na lang ako sa orchestra.
Ano'ng hawak mo?
Viola. Ako ang first chair.
Ang galing no'n kung puro Asian ang nasa eskwelahan mo.
Kaya nga sa viola ako.
Marami nang magagaling sa violin. Sobrang matitinik.
Lumaki ka sa napaka-Asian na lugar,
pero ikinasal ka pa rin sa puti?
Paano mo nasabi?
Dahil sa tema ng kasal n'yo.
Sobrang halata dahil doon.
Puti din si Craig.
Huhulaan ko.
Gwapo, matipuno,
magaling manamit,
hindi na-bully sa eskwela.
Sa totoo lang, gusto ng lahat si Craig.
Mukhang wala pa siyang naging problema.
-Na-bully ka na ba dati? -Oo kaya.
Si Rich Chen.
Napakatangkad niya, macho,
may malaking tattoo ng uwak sa dibdib.
Ngayong naaalala ko,
napaisip akong
ang puti, kailangang gumawa ng dahilan para ma-bully.
Oo kaya.
Wala akong pagpipilian.
Isa akong patpating itim, kaya nakakaasar tingnan.
Ako rin naman.
Madalas akong tawaging "Lucy Liu" dati,
kaya nagpaiksi ako ng buhok.
Pero walang nagbago, tinatawag pa rin nila akong Lucy Liu.
"Uy, ikaw pala 'yan, Lucy Liu."
Sa palagay ko, kung mahirap ang pinagdaanan mo noon,
mas lalo kang nagiging interesante pagtanda mo.
Sigurado akong kung hindi tayo
mag-uusap at magkakatuwaan
nang ganito habang umiinom
kung ang sarap ng naging buhay natin noong nag-aaral pa tayo.
-Hoy. -Magandang bagay 'yon.
Ang ganda mo kaya ngayon.
Totoo, Lucy Liu.
Bagay sa 'yo ang suot mo.
Nakakasakit ka na.
Baka gusto mong ipatumba kita do'n sa Asian.
Magkaibigan na kaya kami. Doktor na siya ngayon.
Ayos. Ang laki ng pinagbago niya.
Heto na.
Si Tiger Woods.
-Aray ko. -Kaunti na lang.
Magandang ideya ang paglalagay nito.
Dahil halos lahat ng makita mo, kulay brown.
Ganyan talaga sa bahaging ito.
Kung 'yon ang sasabihin,
walang bibili ng bahay rito.
Bakit ba kasi sila nagtatayo ng kabahayan sa gitna ng disyerto?
Ayos lang sa akin.
Pwede mo namang kabitan ng tubig.
Paano kung magkadelubyo?
Lindol, pagguho ng lupa, o pagputok ng bulkan?
Pagputok ng bulkan?
Mayroon kayang kumukulong kumunoy sa ilalim ng Wyoming,
naghihintay lang na sumabog.
Damay ang buong kanlurang bahagi ng Amerika.
Tapos nandito tayo, nagkakatuwaan lang.
Oo.
Dapat ba napapraning na tayo ngayon?
Dapat siguro.
Kahit 'di sumabog 'yon, lagot pa rin tayo.
Halimbawa, dahil sa climate change, o North Korea.
Hindi naman siguro.
Walang mangyayari.
Maganda ang pananaw ko sa mga tao.
Tao mismo ang problema. Tayo mismo ang sumisira.
Isipin mo na lang.
10,000 taon ang nakakaraan,
sa kweba pa tayo nakatira at walang makain.
Ngayon, may ganito na tayo,
at nakakapaglaro pa, habang
umiinom ng alak na gawa sa prutas.
Tayo ang may-gawa no'n.
Ang husay natin.
Ewan ko.
'Di naman masarap 'to.
At tiyak na may nakakain naman dati.
Heto na naman tayo.
May tanong na hindi natin masasagot.
Ganito na lang.
Kailangan natin 'tong maipasok.
Kung magagawa mo,
tama ka, mapapaganda nga ng mga tao ang mundo.
Kung hindi, tama ako.
Sige.
Para malaman natin. Ayos ba?
Sige.
Ito ang kapalaran ng sanlibutan.
Ayos.
-Alam na natin. -Oo nga.
Masaya ba ako o malungkot?
Ako naman.
Pero iba naman ang pusta.
Ganito.
Kung maipapasok ko, magsasabi ka ng sikreto mo sa akin.
Kung hindi, ako ang magsasabi.
-Sige. -Ayos ba?
Palya.
Sige, sabihin mo na.
Ang sikreto ko ay hindi ako
mahilig sa pizza.
Ha? Sigurado ka?
-Puro kasi tinapay. -At?
At wala na. 'Yon na 'yon.
'Di naman sikreto 'yon.
Dapat 'yong mas matindi pa doon.
Sige.
Wala talaga akong kliyente ngayon na malapit dito.
Pumunta ako dahil alam ko nandito ka.
Talaga.
Ayos.
Palagi kitang naiisip sa loob ng ilang taon.
Ako rin.
Palagi.
Hinihintay kitang pumasok sa pinto.
Kailangan ko nang umuwi, pero...
Ayaw ko pa.
Masyado ba akong mabilis?
Hindi.
Sabi ko na sa 'yo.
Gumaganda ang mundo.
Tumahimik ka.
Di ba? Lalo tayong naging malapit.
Siguro nga.
Noong dati, alam mo ba kung gaano kahirap para sa katulad ko
ang makasama ang babaeng kagaya mo?
Isipin mo,
tiyak na pagtitinginan tayo ng mga tao.
Kung iisipin mo pa, malamang hindi tayo nagkakilala.
Nasa magkaibang bayan tayo.
Nagtatrabaho siguro ako sa restawran o tagalaba.
O nagtutulak ng droga.
Pero dahil mas maayos na ngayon,
tanggap na tayo sa lipunan.
Oo.
Racist bang sabihing ang cute ng pinaghalong black at Asian na sanggol?
Hindi, ah.
'Yon ang dalawang pinaka-cute sa lahat.
Pinagsama mo pa, e 'di lalo na.
Umaapaw.
Uy, mahal.
Oo, nandito pa ako sa bahay.
Pwede naman akong dumaan sa Whole Foods pauwi.
Sige, mahal din kita.
Pasensya na. Hindi ko na dapat sinagot.
Ayos lang.
Itong ginagawa natin ang mali.
Aalis ka na ba?
Di ba natin 'to pag-uusapan?
Ano bang dapat pag-usapan?
Sisirain ba natin ang mga buhay natin at magtatanan?
Hindi naman sa gano'n, pero...
Nakukunsensya ako. Pasensya na.
Huwag.
Ginusto ko 'to.
Aalis na ako.
Ang bango naman.
Salamat.
Kumusta ang trabaho?
Mabuti naman.
Nakabenta ako ngayon.
Totoo.
-Magaling. Sa wakas. -Oo nga.
Ikaw naman?
Hindi mabuti.
Naloloka ako sa bagong patakaran sa aso.
May walong aso sa opisina.
Ang dami nga.
Nagdala si Marilyn ng tatlo.
'Yong dalawa, nag-aagawan
pa sa isang aso.
Paano ako makakapagtrabaho?
Grabe.
Namumuro na 'yan si Marilyn. Dapat matanggal na 'yan.
Pero mas maayos na ako ngayon.
Mahal.
Hindi dahil sa'yo,
dahil lang walang tumatahol dito.
Sige, sabi mo.
Mukhang masarap kumain sa labas?
Mukha nga. Tara.
-'Wag mong hawakan. -Oo na.
Tinikman ko lang.
Sino kayo?
Nagluluto ka ba sa abandonadong bahay?
Itong garlic bread...
Nagsasama kayo sa abandonadong bahay?
-Ano ka ba? -Ba't kayo nandito?
Mga Lopez kami. Nanay namin ang ahente.
May susi kami.
Umalis na nga kayo, mga Lopez!
Hindi diyan. Kung paano kayo nakapasok.
Pasensya na kung napatingin ako.
Baka lang si Niki.
Muntik niya na akong mahuling ka-text ka.
"Foot Doctor" ang pangalan mo sa phone ko.
Halatang peke.
Ikaw naman si "Hot Wings Cafe".
Paano 'to nagagawa ng iba?
'Yong may mga ibang pamilyang naitatago nang ilang taon.
Grabe 'yon.
Ang dalas ko na ring magsinungaling.
Dapat siguro, itigil na.
Nasanay na akong ganito.
Dati, pare-pareho lang.
Walang pinagkaiba.
Ngayong kasama kita, nagbago ang lahat.
Pero tama ka kanina.
Hindi natin 'to maitatago.
Isang araw, mabibisto rin tayo.
Baka dapat totohanin na natin.
-Sigurado ka? -Oo.
Sinasabi ng puso't isip ko, ikaw ang gusto ko.
Sa tingin mo, posible pang maulit 'yon?
Ngayon lang din nangyari sa 'kin 'to.
Ako rin.
Kaya gawin na natin.
Sige, payag ako.
Ano nang plano?
Dapat nating kausapin ang mga asawa natin.
Tama ka.
Sasabihin ba natin ang tungkol sa atin?
O... dapat ba?
Kung gusto nating gawin ito nang tama,
kailangan nating maging tapat sa kanila.
Kailangan nilang malaman.
Tama ka.
Ngayong gabi na ba?
Di ko alam...
Kung sa ibang linggo kaya?
Malapit na kasi ang kaarawan ni Sadie.
Inaabangan na 'yon ng lahat.
Ayaw ko lang na ito ang maaalala niya paglaki niya,
kapag naisip niya ang kaarawan niya.
Pero pagkatapos, pangako, gagawin ko na.
Pwede na kaya talaga no'n?
Baka naman may iba na namang dahilan.
Wala na.
Pangako.
Pagkatapos, bibisita naman ang mga magulang ko.
Hindi rin pwede.
Holiday na pagkaraan no'n, kaya...
Ngayon na dapat.
Pagkatapos nating sabihin, tapos na.
Magiging masaya na tayo.
Sige, ngayon na.
-Mahal kita. -Mahal kita.
IBINIBENTA SARAH LANG REALTY
Kumusta? Salamat sa pagpunta.
Magtanong lang kayo sa akin.
Salamat. Hinahanap ko si Sarah.
Kaibigan ka ba niya?
Oo, matagal na kaming hindi nagkikita.
Nandito ba siya? Sa kanya ito, tama?
Ikinalulungkot kong ibalita, pero, pumanaw na siya.
Ha... Ano'ng nangyari?
May kanser siya. Biglaan lang din.
Mahirap para sa asawa't pamilya.
Ewan ko kung nakilala mo sila.
Pasensya na.
Napakabuti niyang tao.
Oo.
Salamat sa pagbabalita.
Mag-iikot-ikot lang ako.
Sige lang.
Salamat.
Nawalan na tayo ng pagkakataon.
Wala na.
Sasama ako.
Saan?
Sa Oceanside.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni EMN
Mapanlikhang Superbisor Maribeth Pierce EMN