-Cześć. -Hej.
Ładnie to wygląda.
Dziękuję.
Ile sera!
Masz nawet te dziwne kuleczki z orzechami.
Poczęstuję się.
Możesz wziąć ze środka?
Ułożyłam to w gwiazdę.
-Ojej. Poprawię to. -Ja to zrobię.
Teraz dotknąłeś wszystkich.
Dobra, rozumiem. Odsuwam się od stołu.
Dziękuję.
-Jestem Andre. -Sarah.
Przepraszam, że popsułem gwiazdę.
Wybacz pedantyzm.
Nie szkodzi. Pierwsza prezentacja?
Nie, miałam już kilka.
Ale pierwszy raz jestem sama. A co?
Bardzo się napracowałaś.
Masz czerwone, białe i różowe wino.
A niepijący?
O tym nie pomyślałam.
Wypiją bezalkoholowe piwo.
No dobra. Twoje przekąski wymiatają.
Opowiedz mi o domu.
Mój klient to rozwiedziony ojciec,
który gada ze mną o hip-hopie, żeby się popisać.
Gdybyś miała mu opchnąć ten dom, co byś zrobiła?
Raz, dwa, trzy, start.
Ma pan okazję zamieszkać w pięknym domu z połowy XX wieku
położonym w spokojnej okolicy.
Jest stary, wymaga remontu, a dojazdy do pracy to koszmar.
Ty to wiesz, ale twój stary, biały klient nie.
Skąd wiesz, że biały i stary?
To rasizm i ageizm w jednym.
Gada z tobą o hip-hopie?
Czyli jest biały i stary.
Nie powiem, jaki ma kolor skóry,
ale nazywa się William Davenport III.
Latynos.
A teraz na poważnie.
Wkrótce się zorientujesz,
że w tej branży wystarczy jeden kupiec.
Jakiś świr zakochany w krakersach
przyjdzie tu jutro i kupi ten dom.
Liczyłam, że przyjdzie więcej ludzi.
To nie twoja wina.
Ten dom nie jest zbyt piękny.
W dodatku obok jest ta dziwna dzielnica,
zamknięta z powodu pleśni.
-Dlatego ją zamknięto? -Podobno.
Myślisz, że jeszcze kiedyś otworzą te domy?
Nie wiem. To trwa już bardzo długo.
Cholera. À propos.
Robi się późno.
Miło było cię poznać, ale muszę lecieć.
Czad. Zostanę sama w zagrożonym pleśnią domu mordercy.
Mam propozycję.
Poczęstujesz mnie winem,
a ja tu z tobą zaczekam na kolejnego pośrednika.
Miło z twojej strony.
To może potrwać. Może się przyłączę.
Tym lepiej.
Tylko lampka.
Dla ciebie dolewka.
Przechodzimy teraz do kuchni,
w której mamy
wbudowaną deskę do krojenia
z zupełnie niepotrzebnymi, wielkimi dziurami.
Zgadnij, do czego jest ten włącznik.
-Do górnych świateł. -Nie.
Rozdrabniarki.
Serio? Masakra.
I jeszcze...
Ten?
Ten musi być do świateł.
Kto to zaprojektował?
Co...
A i tak nie jest to jeszcze najgłupsza część domu.
Serio?
To jaka jest najgłupsza?
Oto szafka zamontowana trzy metry nad ziemią.
Ożeż w mordę. Po co ktoś to zrobił?
Strasznie wysoko.
Jak myślisz, co tam jest?
Nie wiem.
Dobra, to dziwne, ale trochę się stresuję.
Ja też.
Dobra. Jedziemy.
Co to jest?
Pozytywka.
Naprawdę?
Tak. Coś tu jest napisane.
„Dla najukochańszej Adeline”.
Boże.
Szaleństwo, prawda?
Jak myślisz, ile to ma lat?
Nie wiem. Obejrzyjmy ją.
Jaja sobie robię. To pudełko gwoździ.
Cholera.
Jesteś wredny.
Dla twojej miny warto było.
Przepraszam. Nie mogę.
Co się dzieje?
Myślałem, że coś między nami iskrzy.
Jestem zaręczona.
Przepraszam, ja...
Nie masz pierścionka, więc...
Jeszcze nie mam pierścionka.
Mój narzeczony szuka pracy. Potrzebuje czasu.
Na razie dał mi pierścionek z lizakiem.
To słodkie.
Chyba się trochę wstawiłam.
Ja też.
Pójdę sobie.
Źle ci to wszystko wytłumaczyłam.
Nie chcę, żebyś myślał, że Craig to nieudacznik.
Mógł mi kupić pierścionek, ale chce mieć kasę na naprawdę ładny.
Jasne.
Ty kogoś masz?
Nie. Właśnie z kimś zerwałem.
Co się stało?
Ona chciała się zaręczyć, ja nie byłem gotowy.
I nie chciałem iść na sztukę jej kumpla,
więc wysłała mi emotkę ze środkowym palcem,
no i tyle.
Nie gniewam się o to.
Po prostu wydaje mi się,
że trwałe związki nie są dla mnie.
Chyba trochę za wcześnie na takie sądy.
Masz dopiero dwadzieścia parę lat.
Skończyłem 30.
Jestem już dojrzały.
Imprezę urodzinową zrobiłem w winiarni,
a wcześniej byliśmy w kinie na X-Menach.
Przykro mi, że z tobą zerwała,
ale chyba ją rozumiem.
Ja też skończyłam 30 lat
i uznałam, że pora zacząć cały ten proces.
Proces?
Przechodzisz chemioterapię?
Chcę mieć rodzinę.
Zegar tyka, więc zadbałam o pierścionek.
Choćby z lizakiem.
Rozumiem,
ale ja chyba nie wierzę w małżeństwo.
Nie wydaje ci się to przestarzałe?
Życie się zmienia, ludzie też,
chcesz przeżyć coś nowego,
a utknęłaś z kimś, kto do ciebie nie pasuje.
Jak moi rodzice.
Rozstali się?
Gorzej. Zostali razem.
I teraz się nienawidzą jak psy.
A są naprawdę w porządku.
Tylko do siebie nie pasują.
Uważam, że gdyby wcześniej odpuścili,
teraz byliby szczęśliwi.
Nie znam ich,
ale jeśli chce się być z kimś, kogo się kocha, trzeba o to walczyć.
Nie poddawać się.
Bo przecież chodzi o to, żeby w domu był ktoś,
kto na ciebie czeka.
Ludzie nie mogą żyć samotnie.
Czaję. Ale ja nie jestem samotny.
Mam kumpla Charlesa, zabawnego gościa,
który ma jacuzzi w bloku.
Podświetlane.
Chętnie bym z tobą podyskutował
o zaletach i wadach instytucji małżeństwa,
ale to jedno z tych pytań,
na które nie ma odpowiedzi.
No nie wiem.
Jesteśmy źle opłacanymi pośrednikami w najgorszej części Kalifornii.
Może to rozgryziemy.
Jesteś na 100% pewna tego swojego Craiga?
Tak.
Dobra, wycofuję się.
-Pójdę już. -Dobra.
Masz wizytówkę?
Powinniśmy być w kontakcie.
Służbowym.
Nie. Za bardzo mi się podobasz.
Zacznę cię śledzić na Instagramie,
oglądać twoje zdjęcia z mężem w SeaWorld. Dzięki.
Rozumiem.
Nigdy nie wybralibyśmy się do SeaWorld.
Nie wiem, co robią ludzie po ślubie.
Było mi miło,
potem dziwnie,
a teraz znowu miło, więc...
Nie wiem, co chcę powiedzieć. Pójdę już.
Pa.
Sarah?
Cześć, Andre.
-Dawno cię nie widziałem. -Tak.
Mam klienta zainteresowanego tą okolicą,
pomyślałam, że wpadnę.
-Miło cię widzieć. -Nawzajem.
Miło, że wpadłaś.
Ładnie to wygląda.
Postarałeś się.
Spójrzmy prawdzie w oczy. Nikt nie kupi tego domu.
Nawet nie otwierałem chipsów, żeby je zabrać do domu.
Jak się masz? Co u ciebie?
Wyszłaś za mąż.
Tak.
Ślub był w Denver, w lesie.
Moja kuzynka zaśpiewała At Last.
Fatalnie jej poszło. Dwa razy zaczynała.
Ryzykowny dobór repertuaru.
A jak twój ślub?
Spoko.
„Spoko”?
Motyw przewodni: konie.
Niki je uwielbia, więc...
Cieszę się.
Z ciebie też zrobiła dżokeja?
Nie. Konie są za duże.
Zwierzę musi być na tyle małe, bym mógł je zabić, jeśli mu odwali.
Dobra zasada.
Na razie działa, skoro wciąż żyjesz.
Miło było cię widzieć.
Powodzenia z domem. Będę lecieć.
Zaczekaj. Nie idź jeszcze.
Witam.
-Słucham. -Czy za domem jest pole golfowe?
Tak. Ze sztuczną trawą. Sam ją tam położyłem.
Ale super.
I zabudowana chłodziarka do wina?
Do wina, piwa, do czego tylko chcesz, wielkoludzie.
Dobra. Wezmę ulotkę.
Super chata, Dre.
Dzięki.
-Wymiatasz. -Ty też.
Wybacz ten spektakl.
Masz chwilę?
Chętnie bym pogadał.
Prezentacja się kończy, nikt nie tknął wina.
Kupiłem w Costco.
Jak mogłabym odmówić?
Dre?
Całkiem niezłe.
Wyczuwam posmak dębu,
alkoholu
i chipsów, które zjadłam.
Nie znam się na winie.
Piję burbona.
Jesteś jedną z tych lasek,
które chodzą po barach, piją whisky i znają się na sporcie?
Nie. W moim rodzinnym mieście piło się dużo burbona.
-Skąd pochodzisz? -Z Bardstown.
Mała mieścina pod Louisville.
Nie domyśliłbym się.
Bo jestem Azjatką?
No. Byliście jedyną rodziną Azjatów w mieście?
Lepiej. Ja byłam jedyną Azjatką w mieście.
Ach, tak.
Adoptowała mnie
para białych, miłych ludzi,
którzy raz w miesiącu zabierali mnie do wietnamskiej restauracji.
Kocham wietnamską kuchnię.
Przeszłoby ci, gdybyś jadał w tej gównianej
knajpie w Kentucky.
Moglibyśmy się zamienić.
Dorastałem w Monterey Park,
w mojej szkole 80% ludzi to byli Azjaci.
Jak ci tam szło?
Dobrze.
Ludzie chcieli, żebym grał w drużynie koszykarskiej.
Lubię kosza, ale nie chciałem grać.
Zapisałem się do orkiestry.
Na czym grałeś?
Na altówce. Pierwszy altowiolista.
W szkole pełnej Azjatów to nie lada wyczyn.
Dlatego wybrałem altówkę.
Wśród skrzypków była duża konkurencja. Twoi ziomale to świry.
Wychowałeś się wśród Azjatów,
a poślubiłeś białą kobietę?
Skąd wiesz, że białą?
Konie na ślubie? Daj spokój.
Totalnie w stylu białasów.
Craig też jest biały.
Niech zgadnę.
Przystojny, z kilkudniowym zarostem,
koszula w kratę,
nikt go nie nękał w liceum.
Fakt, wszyscy go lubią.
Nie miał żadnych problemów, gdy był dzieciakiem.
-Ciebie ktoś nękał w szkole? -Owszem.
Niejaki Rich Chen.
Metr dziewięćdziesiąt, klata,
wielki kruk wytatuowany na piersi.
Szaleństwo. Gdy o tym myślę,
stwierdzam,
że jako białas musisz się postarać, by cię nękano.
Rozumiem cię.
Ja nie miałem wyboru.
Byłem cherlawym Murzynkiem, więc rzucałem się w oczy.
Ja też nie miałam wyboru.
Dzieciaki nazywały mnie „Lucy Liu”,
więc ścięłam włosy, żeby wyglądać inaczej.
A dzieciaki swoje: „Co tam, Lucy Liu?”,
„Dasz mi autograf?”.
Wydaje mi się, że jeśli masz ciężkie przejścia w liceum,
stajesz się ciekawszym człowiekiem w życiu dorosłym.
Jestem niemal pewien,
że nie prowadzilibyśmy tej rozmowy
przy kiepskim winie,
gdybyś była tak odjechana i piękna już w liceum.
To komplement.
Teraz jesteś urocza.
I całkiem ładna, Lucy Liu.
Do twarzy ci w tym różu.
To jest obraźliwe.
Zaraz zawołam przypakowanego Azjatę, by ci dołożył.
Mam go w znajomych na fejsie. Jest chirurgiem.
Odmieniłeś jego życie.
Dobra, jedziemy.
Oto Tiger Woods.
-To bolało. -Mało brakowało.
Dobry pomysł z tym polem golfowym.
Wszystko inne w okolicy jest brązowe.
Witamy w południowej Kalifornii.
Nie powinnam tego mówić,
ale nikt nie powinien tu mieszkać.
Po co ludzie budują miasta na środku pustyni?
Mnie nie przeszkadza.
Wystarczy pociągnąć rury z wodą.
A gdyby miał miejsce kataklizm?
Trzęsienie ziemi, lawina błotna, erupcja superwulkanu.
Co to jest superwulkan?
Niestety, pod Wyoming znajduje się ogromna ilość gorącej magmy,
która może wypłynąć na powierzchnię.
Wszystkie zachodnie stany leżą na tykającej bombie.
A my sobie gramy w golfa i jemy chipsy.
No.
Powinniśmy panikować? Biegać i wrzeszczeć?
Prawdopodobnie.
Zagrożeń nie brakuje.
Zmiana klimatu, Korea Północna, mnóstwo rzeczy.
Nie sądzę.
Nic nam nie będzie.
Jestem optymistą. Wierzę w ludzkość.
To ludzkość jest problemem. Wszystko rozwalamy.
Zastanów się.
10 000 lat temu
mieszkaliśmy w jaskiniach i żarliśmy patyki.
Teraz stoimy na sztucznej trawie,
trzymamy kije z tytanu,
pijąc sok z winogron, od którego nam odbija.
Wszystko dzięki ludziom.
Jesteśmy niesamowici.
No nie wiem.
Wino jest średnie.
I chyba nigdy nie jadaliśmy patyków.
Znów to samo.
Stoimy przed pytaniem bez odpowiedzi.
Dobra, to może
spróbuj trafić do dołka.
Jeśli ci się uda,
to masz rację, ludzie są dobrzy, a świat idzie w dobrą stronę.
Jeśli spudłujesz, ja mam rację.
Dobra.
W ten sposób się dowiemy.
Umowa stoi.
Strzał dedykowany losowi ludzkości.
-Teraz już wiemy. -Tak.
Nie wiem, czy mam się cieszyć.
Moja kolej.
O co się założymy?
Może tak:
jeśli trafię, zdradzisz mi jakiś sekret.
Jeśli chybię, ja zdradzę sekret tobie.
-Dobra. -Okej?
I nie trafiła.
No, słucham.
Mój sekret:
nie lubię pizzy.
Co? Nie wierzę.
-Za dużo ciasta. -I co dalej?
Nic. To już wszystko.
To nie sekret.
Musisz mi zdradzić prawdziwą tajemnicę. Coś ważnego.
Dobra.
Żaden mój klient nie chce kupić tego domu.
Przyszłam, bo chciałam zobaczyć się z tobą.
Dobra.
Dużo o tobie myślałam przez te dwa lata.
Ja o tobie też.
Dużo.
Miałem nadzieję, że kiedyś cię zobaczę.
Powinnam iść do domu, ale...
Nie chcę.
Przepraszam. Za szybko?
Nie.
A nie mówiłem?
Świat jest coraz lepszy.
Zamknij się.
Powaga. Zbliżył nas do siebie.
To prawda.
Dawniej trudniej byłoby
czarnemu i Azjatce być razem.
A gdybyśmy jednak
zostali parą, wszyscy by się na nas gapili.
Gdyby się jeszcze bardziej cofnąć, mogliśmy się w ogóle nie spotkać.
Mieszkalibyśmy w różnych częściach miasta.
Pracowałabym w chińskiej knajpie albo w pralni.
Albo w palarni opium.
Ale dzięki parze takiej jak my
świat stałby się ciekawszy, nie sądzisz?
Tak.
Czy rasistowskie jest twierdzenie, że dzieci ciemnoskórych i Azjatów są urocze?
Ani trochę.
To są najpiękniejsze dzieci.
Łączysz geny i... bum!
Strzał w dziesiątkę.
Hej, kochanie.
Wciąż jestem w pracy.
Zatrzymam się w sklepie po drodze.
Też cię kocham.
Przepraszam, nie powinienem był odbierać.
To nic.
Właściwie nie powinniśmy tego robić.
Chcesz sobie iść?
Nie chcesz o tym pogadać?
A o czym tu gadać?
Chcesz wywrócić swoje życie do góry nogami? Wyjechać z kraju?
Nie możemy tego zrobić, ale...
Głupio mi. Przepraszam.
Nie przepraszaj.
Było miło.
Pójdę już.
Pięknie pachnie.
Dziękuję.
Jak było w pracy?
Naprawdę fajnie.
Dobiłem targu w La Presa.
Tak.
-Wspaniale. Nareszcie. -Tak.
A jak poszło tobie?
Słabo.
Polityka dotycząca psów wymyka się spod kontroli.
Mamy w biurze osiem psów.
Za dużo.
Sama Marilyn przyprowadziła trzy.
Dwa zaczęły z sobą walczyć,
bo chciały pokryć trzeciego.
Jak ja mam pracować?
Boże.
To nie jest pierwszy numer w wykonaniu Marilyn. Musi wylecieć.
Ale teraz już mi lepiej.
Skarbie.
Nie dzięki tobie,
tylko dlatego, że tu nic nie szczeka.
Okej, rozumiem.
Może zjemy na zewnątrz?
Dobra. Super.
-Nie dotykaj. -No dobra.
Chciałem spróbować.
A wy to kto?
Gotujecie w opuszczonym domu?
Ten chlebek czosnkowy będzie...
Pieprzycie się w tym opuszczonym domu?
-Zamknij się. -Co wy tu robicie?
Jesteśmy braćmi Lopez. Nasza mama jest pośrednikiem.
Mamy klucz.
Zjeżdżać mi stąd, bracia Lopez!
Nie przez dom. Tam, skąd przyszliście.
Przepraszam, że zerknąłem.
To mogła być Niki.
Prawie mnie przyłapała, jak pisałem do ciebie.
Mam cię wpisaną jako „Podolog”.
Brzmi jak ściema.
Ja zapisałam cię jako „Hot Wings Cafe”.
Jak ludziom się to udaje?
Czasem przez całe lata prowadzą podwójne życie.
Wariactwo.
To straszne, ale coraz lepiej kłamię.
Może powinniśmy z tym skończyć.
Nie mogę wrócić do tego, co było.
Każdy dzień taki sam.
Codziennie.
Dzięki tobie jest inaczej.
Ale masz rację,
kłamstwa z reguły mają krótkie nogi.
W końcu ktoś nas przyłapie.
To może przestańmy udawać.
-Poważnie? -Tak.
Czuję, że powinnam być z tobą.
Jak często zdarza się coś takiego?
Ja nigdy czegoś takiego nie przeżyłem.
Ja też nie.
Więc zróbmy to.
Dobra.
Co powinniśmy zrobić?
Rozmówić się z naszymi małżonkami.
Tak.
Powiemy im, że mamy kogoś na boku?
Co mamy robić?
Jeśli chcemy zakończyć te związki,
musimy być szczerzy, wywalić kawę na ławę.
Zasługują na to.
Racja.
Zrobimy to dzisiaj?
No nie wiem. Może...
Za jakieś trzy tygodnie?
Zbliżają się urodziny Sadie.
Będzie gość od baniek mydlanych, Sadie się strasznie cieszy.
Nie chcę, żeby zapamiętała te urodziny
jako dzień, w którym tata ją porzucił.
Za trzy tygodnie im powiem. Obiecuję.
Na pewno wtedy?
Może wydarzy się coś innego?
Nie. Powiem im.
Naprawdę.
Za trzy tygodnie przyjadą moi rodzice.
Nie mogę tego zrobić przy nich.
Potem są święta, więc...
Musimy to zrobić teraz.
Powiemy im i będzie po wszystkim.
Będziemy razem. Szczęśliwi.
Zróbmy to teraz.
-Kocham cię. -Ja ciebie też.
NA SPRZEDAŻ SARAH LANG
Dziękuję za przybycie.
Jeśli ma pan pytania, proszę śmiało.
Właściwie to szukam Sarah.
Jest pan jej znajomym?
Tak. Dawno się nie widzieliśmy.
Jest tutaj? To jej prezentacja, prawda?
Przykro mi, ale Sarah odeszła kilka miesięcy temu.
Co się stało?
Miała raka. Zmarła nagle.
Mąż i dzieci bardzo to przeżyli.
Nie wiem, czy ich pan poznał.
Przykro mi.
Była wspaniałą osobą.
Tak.
Dziękuję za informację.
Rozejrzę się.
Proszę.
Dziękuję.
Przegapiliśmy szansę, prawda?
Straciliśmy ją.
Chcę tam iść.
Gdzie?
Do Oceanside.
Napisy: Aleksandra Stodolna
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem: Krzysztof Wollschlaeger zy.