Cześć.
Jak ci idą krzyżówki?
Nieźle.
Ale mam kilka słabych stron.
Historia, sport i nauki ścisłe.
Geografia.
Nie znam nazw rzek.
Za to mam wszystkie związane z zębami.
Patrz tutaj: 32, poziomo. „Trzonowiec”.
Fakt.
Tylko że „T” nie pasuje.
No.
I tworzy się efekt domina.
Straciłem cały południowo-zachodni narożnik. A niech to.
Wezmę się za następną.
Dobra.
Znowu rzeki?
Bez jaj.
Kochanie, może zrobimy sobie przerwę?
-Pójdziemy na spacer? -Chętnie.
No, dalej!
Doskonale.
To naprawdę...
Super.
Poważnie? Nie wydaje ci się, że są identyczne?
Nie żartuj.
Ten najnowszy jest odjazdowy.
Ten na końcu - bardziej poważny,
a ten duży to...
To samiec alfa w tym stadzie.
Teraz widzę.
Taki James Dean, do którego można wrzucić sałatkę.
No.
Chcesz iść na spacer?
Za chwilkę.
Jak się nazywa rzeka płynąca przez Paryż?
Sekwana.
Na pewno?
Bo wtedy tutaj będzie „Sramatyka”.
Pamiętasz, jak widzieliśmy tu całą chmarę motyli?
Tak. To było ekstra.
Jak myślisz, dokąd leciały?
Pewnie nad Wielki Kanion.
Gdybym umiał latać, tobym tam poleciał.
Jak dawno temu to było?
Nie wiem. Rok?
Może więcej?
Dni zaczynają się z sobą zlewać.
Prawda.
Cicho bądźcie.
Co się dzieje?
Cicho być! Pojawił się ktoś nowy,
wprowadza się obok was.
Poważnie?
To ci dopiero nowina.
To jakaś pani.
Stara, jak wy, ale o wiele fajniejsza.
Brzmi intrygująco.
Skąd wiesz, że fajniejsza?
Nie wiem. Podobało mi się, jak zamknęła drzwi.
Chodźmy się przywitać.
Powitajmy ją.
Oczywiście.
Na pewno ma mnóstwo pytań.
To jak, idziemy?
Mark, idziesz?
Nie chcę, by was ze mną kojarzyła.
Pójdę tam później.
Chyba jest w domu.
Witaj.
Dzień dobry.
Chcieliśmy się tylko przedstawić.
Jestem June, a to mój mąż, Oscar. Jesteśmy twoimi sąsiadami.
Witam. Jestem Kase.
Ciekawe imię.
Zdrobnienie?
Od Kase... Tina?
Nie ma takiego imienia.
Nie, to nie zdrobnienie.
Wiemy, jak trudno jest się...
Dostosować do nowej sytuacji.
Na pewno masz pytania.
Po pierwsze: nie żyjesz.
-To skumałam. -Okej.
Super. No i...
To jest twój dom.
Jest pole do shuffleboardu i...
Skarbie, pomóż mi trochę.
Czym się zajmowałaś za życia?
Pracowałam dla rządu.
Naprawdę?
Co takiego robiłaś?
Nie mogę powiedzieć.
Mogłabyś. I tak nie żyjemy,
więc „tajne” nie obowiązuje.
-W jakim miesiącu się urodziłaś? -W październiku.
Okej.
Ja w maju.
Ja też.
Okej, ja już sobie pójdę.
Miło było poznać.
Nawzajem.
Interesująca postać, ta Kase.
-Zgadzam się. -No.
Co twoim zdaniem robiła dla rządu?
Nie wiem.
Może pracowała dla CIA albo w FBI.
Lub Skarbu Państwa.
Może była ambasadorką.
Kto wie, co się działo po naszej śmierci.
Może była prezydentem.
Wydała mi się zbyt buntownicza na prezydenta.
Fakt. U nas się to nie sprawdza.
Ale nieźle nam poszło.
Chyba nas polubiła. Może się zaprzyjaźnimy.
Poszło super.
Choć była trochę...
Oschła.
Cieszę się, że to mówisz, i zgadzam się z tobą,
ale może była po prostu zmęczona.
Na pewno.
To wielka zmiana. Przytłaczająca.
Właśnie sobie coś uświadomiłam.
Powinniśmy dać jej prezent.
Jak mogliśmy zapomnieć?
Nie przemyśleliśmy tego.
Oprah mówi, że zawsze trzeba mieć prezent.
Następnym razem coś jej zaniesiemy.
Koniecznie.
Kiedy chcesz tam iść?
Dajmy jej trochę czasu. Parę dni.
A może jutro?
Dobra. Jutro.
Wstaniemy rano i pójdziemy.
-Świetny plan. -Tak.
-Kocham cię. -Ja ciebie też.
Dzień dobry.
Słucham.
Dotarło do nas, że zachowaliśmy się niegrzecznie.
Nie przynieśliśmy powitalnego prezentu.
Proszę.
Makaron z serem Oscara.
Robię go z czterech serów.
Jest 8 rano.
Zawsze powtarzam, że nie ma złej pory na makaron.
A misa jest mojej roboty.
Param się garncarstwem.
Ta misa jest szczególna.
Jedna z naszych ulubionych.
Nazywamy ją Jamesem Deanem wśród mis.
Co?
Bo jest taka niegrzeczna.
Nie wiem, o co ci chodzi.
Żartował.
Jestem dość ekscentryczny.
Ale makaron jest dobry.
Okej. Dziękuję.
Co to było?
Nic.
Wszystko w porządku?
Tak. Muszę już iść.
Dobra. Super. Do zobaczyska.
Jak będziesz chciała to podgrzać, to nastaw...
Poszła sobie.
Tym razem to z nią było coś nie tak.
No pewnie. My byliśmy mili.
Byliśmy przemili.
Bardzo sąsiedzcy.
Zrobiliśmy, co się dało.
Zanieśliśmy prezent.
Makaron z serem.
Ludzie bywają chamscy.
Albo...
Może jest nieśmiała z natury.
Niektórzy tacy są.
Introwertyczni.
Pewnie dlatego wybrała pracę w Skarbie Państwa.
Pewnie pracowała z liczbami.
Przestępstwa księgowe, takie tam.
To księgowi załatwili Ala Capone.
Czekaj. Ona coś robi.
Trzyma miskę z makaronem.
Pewnie wyjdzie na ganek i go zje.
Al fresco.
Wyrzuciła go.
Co? Mój Boże.
Dlaczego wyrzuca misę?
Chrzanić to.
Ta była najładniejsza. Pieprzony James Dean.
Co z nią jest nie tak?
-A ten hałas? -Nie wiem.
Wiesz co? Dajmy sobie spokój.
Próbowaliśmy.
To jej problem, nie nasz.
Tak się nie robi.
Nie robi się.
Jest ciekawa i tajemnicza?
Tak.
Ale to jej nie usprawiedliwia.
W żadnym razie.
Mam dość gadania o niej.
-Wiesz? -No.
-Nie marnujmy czasu. -Racja. Nie zasługuje na to.
Kto nie lubi makaronu z serem? To popularne danie.
Wszyscy je lubią.
Mój bratanek, Terence, jest niejadkiem,
a uwielbia makaron z serem.
Zajada się nim.
Ma swoje problemy,
ale makaron do nich nie należy.
Ja wciąż rozmyślam o tej misie.
To szaleństwo.
Można nie lubić jakiegoś dania.
Ale misa może się przydać. Możesz tam włożyć cokolwiek.
No właśnie.
Chipsy, precle, cukierki, owoce.
Wszystko.
Klucze.
Winogrona.
-Co się dzieje, do cholery? -Nie wiem.
Co ona tam wyrabia?
Nic mądrego nie przychodzi mi do głowy.
Robi szafę grającą?
Zaraz. To jakiś szyfr.
Krótkie, krótkie, długie, krótkie, długie.
Nie, to jednak nie szyfr.
Chyba wiem, o co tu chodzi.
Trzeba błędnie zapisywać nazwy stanów.
Nadal cisza.
Nie widzieliśmy jej od ponad tygodnia.
To nie jest normalne.
Może potrzebuje pomocy.
Może przewróciła się pod prysznicem.
Pamiętasz, jak moja babcia utknęła w bidecie?
Kase się to raczej nie przydarzyło.
Może do niej zajrzymy?
Nie.
Podejdziemy i zadzwonimy do drzwi, nic więcej.
No chodź, skończysz jutro.
Jeśli pójdę, to odpuścimy ją sobie?
Tak. Obiecuję.
To zajmie tylko pięć minut.
No, pukaj.
Nic nie widzę.
Jeszcze raz? Może nie słyszała.
-Nic nie widzę. -Dobra. Próbowaliśmy.
Halo?
Wchodzę do domu.
Tu June, twoja sąsiadka.
Nic się nie bój.
Przybywam w pokoju.
Cholera.
Co ty tu robisz?
A ty?
Lubię łazić po cudzych domach.
Serio?
-W naszym też byłeś? -Wiele razy.
Co tam robisz?
Nieważne.
Przyznam,
że gdy cię poznałem, uznałem, że jesteś do bani.
Nudziara ze skrzeczącym głosem.
Ale szacun za ten włam.
Nie włamałam się. Sprawdzam, co u Kase.
No dobra.
Palisz zioło?
Co?
Palisz zioło? To proste pytanie.
Kiedyś paliłam.
Moja kumpela Sharon ma kartę.
Kartę?
Zioło jest już legalne.
Jaja sobie robisz?
Nie. Jest super.
Kurwa mać.
Raz spróbowałem zioła. Więcej mi się nie udało.
Dzisiaj mówi się „trawka”.
O wiele fajniej brzmi.
Masz przy sobie trawkę?
Nie. A chciałabym.
To słabo.
Możesz sobie iść? Chciałem tu zrobić parę rzeczy.
Jasne.
I...
To w sumie drobiazg, ale nie mów Oscarowi o trawce, okej?
Nigdy mu nie powiedziałam.
Spoko.
Sekrety.
-Co jeszcze ukrywasz? -Nic.
Dobra.
Kase wróciła.
Co?
Chyba tu idzie.
Poważnie? Czemu?
Nie wiem.
Nie otwieraj.
Co?
Cześć.
Włamałaś mi się do domu?
Nie.
Oczywiście, że nie.
Nie robimy takich rzeczy.
Serio? Mark mi powiedział, że June się włamała.
Głupi gówniarz.
Naprawdę się włamałaś?
Nie.
Drzwi były otwarte,
weszłam sprawdzić, czy wszystko w porządku.
Jak dobra sąsiadka.
Przeglądałaś moje rzeczy?
Absolutnie nie.
Naprawdę słaby z ciebie kłamca.
Nie musiałaś zostawiać otwartych drzwi.
Obie strony popełniły błąd.
Przepraszamy.
Nie ma usprawiedliwienia dla jej czynu,
więc przepraszamy.
Nie róbcie tego więcej.
Nie zrobimy.
Pieprzone dziwolągi.
Coś ty sobie myślała?
Nie wiem.
Tak jakoś wyszło. Drzwi były otwarte i...
Po prostu musiałam.
„Musiałaś”? Co to ma znaczyć?
Codziennie robimy te same rzeczy,
a to było coś nowego.
Włamanie i najście to nic fajnego.
A ja...
Lubię te rzeczy, które robimy codziennie.
Ja też.
Dobra. Nie przejmujmy się już Kase.
Tym razem na serio.
Zgadzam się.
Biorę się za obiad.
Zjemy ceviche.
Podejdź tu.
Co?
Pomożesz mi.
Złap z tej strony.
Po prostu...
Co my robimy?
Podnieś to.
Gotowa.
Podnieś.
Na zewnątrz.
Tylnym wyjściem.
-Tędy? -Tak.
Dwa stopnie.
-Chyba źle trzymam. -Stopień.
Tylko...
Dobra, obróć.
Dobrze.
Okej. Postaw.
Dobra.
Co ty robisz?
Podpalę ją.
Dlaczego?
Bo jest ohydna.
Najpierw wystawiłam ją na zewnątrz. Nie podziałało.
Potem ją pocięłam piłą elektryczną.
To też nie podziałało.
Jak to, „nie podziałało”?
Widzisz? Znów jest.
Jak to się...
Zawsze wraca?
Tak.
Dzięki.
Nie ma sprawy.
Więc...
Powiesz mi, dlaczego się włamałaś?
Przysięgam, chciałam sprawdzić, czy nic ci nie jest.
Przepraszam.
Chętnie ci to wynagrodzę.
Zaproszę cię do nas na kolację albo...
-Co? -Nic...
Co cię tak bawi?
Ty.
Co we mnie takiego zabawnego?
Nie żyjesz.
Ja też.
To nie ma znaczenia.
A ty się martwisz, że ludzie są dla siebie niegrzeczni?
Przepraszasz?
Widziałam, jak facet kosi trawnik.
Po co? Kogo to obchodzi?
Będzie kosił trawę co tydzień,
już zawsze?
Przez całą wieczność? Taki jest plan?
Nie wiem.
Co innego mamy robić?
Kto wie? Powinniśmy...
Próbować nowych rzeczy.
Przesuwać granice.
Eksperymentować, robić orgie...
To chyba nie jest rozwiązanie.
Mój żałosny były namówił mnie kiedyś w college'u na trójkąt.
To wcale nie takie fajne.
Czeka się bezczynnie na swoją kolej.
To dlatego, że wolał tę drugą od ciebie.
Cholera.
Naprawdę chcesz tu odwalać powtórkę z rozrywki?
Po to tu jesteśmy?
Byłaś szczęśliwa za życia?
Tak. Byłam.
Przeważnie. To znaczy...
Miałam Oscara. I przyjaciół.
Nigdy u nas nie padało.
Moje życie wyglądało podobnie.
Było nudne i gówniane.
Moje miasto też takie było.
Pracę też miałam nudną.
Wnioski o bezpłatną opiekę medyczną dla najuboższych.
Gdy zobaczyłam, że zaraz mnie walnie rozpędzona ciężarówka,
poczułam ulgę.
A teraz, gdy tu jestem,
nie pozwolę, by moje życie znów było jałowe.
Będę robić, co mi się podoba.
Czy to nie jest bardziej sensowne?
Jasne, ja też...
Chciałabym zaszaleć.
Upić się, rozwalać wszystko kijem bejsbolowym, ale...
Dlaczego tego nie zrobisz?
Bo to po prostu...
Ludzie tego nie robią.
A ja sobie myślę tak.
Szczęśliwa, zadowolona osoba,
którą twierdzisz, że jesteś,
nie włamuje się ludziom do domów,
żeby coś poczuć.
Naprawdę sprawdzałam, czy żyjesz.
Kłamiesz.
Muszę już iść.
Dzięki za piwo.
Napisy: Aleksandra Stodolna
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem: Krzysztof Wollschlaeger wka,