BASEADA NA NOVELA DE MERCEDES RON
Culpa túa
- Grazas por vir. - Chao.
Estas copas quedan aquí. Grazas.
Oe, o teu cóctel non será afrodisíaco, non?
Cando subas ó cuarto, verás que non.
- Ola, Noah. - Ola.
Non vin a Nick.
Xa, é que non puido vir.
Está de prácticas no bufete de San Francisco.
E mira que lle digo ó pai que non o cargue de traballo, pero...
As copiñas.
- Vaia, que pena. - Veña, chao, María.
- Chao. - Gozade.
ANIVERSARIO NOAH
- O cóctel este dá noxo. - Sabe a lambonada derretida.
Oe, ven comigo.
Agora empeza a festa.
- Toma. - Pero só unha.
Mañá teño que axudarlles a Morti e a Petra a limpar.
Muller, déixaos facer o seu. Non nolo compliques ós demais.
Ademais mañá hai festa. É a despedida do instituto.
Non sei se irei. Non me apetece.
Oe, que che pasa?
Que dentro de pouco é o cabodano do meu pai.
Mírame. Non quero ver nin unha bágoa.
Buscouna el.
Ben o sei.
Plántate diante del e dille adeus dunha vez.
Algún día. Prométocho.
Vaia ano de merda. Non sei que faría sen ti.
Pero non che chega comigo, non?
É que apenas vin a Nick nestes meses, hostia.
Xa nin sei para que tomo isto.
Porque cando vos vedes non parades de foder.
Non é aproveitar o tempo?
Non, éche espremer o tempo.
Pois esprémelo ata a última pinga.
Sácaslle todo o zume.
Veña, pola maioría de idade.
Cando xa podes facer o que queres,
pero segues facendo o que queren os demais.
Acabas de inventar a crise dos 18.
A pílula máxica.
Sabía que virías.
Botaba en falta tocarte.
Non se nota.
Ai non?
Sabes a lambonada.
- Preparei un cóctel especial. - Si?
Chámase Noah. Queres probalo?
Cría que non se podía mellorar.
Practiquei moitas veces. Mentalmente.
Coido que estes 18 van ser moi felices, Pencas.
Toma. O teu regalo.
Que é?
Nick, é precioso.
Toma.
Vouno levar sempre. Sempre.
Acabo de darche o corazón, Pencas. Por favor, non o rompas.
Nunca.
Eh!
Túa, Noah!
Noah!
Xa empezou a festa!
Adeus, instituto!
Veña, rapazas, fóra os uniformes.
Que fas aquí só?
Nós queimabamos os libros.
Os de agora son máis listos.
Inventan calquera cousa para deixalas en coiros.
Parece que non, pero cinco anos nótanse.
Ti cres?
O outro día pregunteille a Jenna que quería de regalo.
Sabes que dixo? Que tanto lle tiña,
pero que fose bonito por fóra para gravar un unboxing.
Cando empezou a gustar máis o envoltorio có propio regalo?
Facémonos vellos.
Elas viven o seu unboxing vital
e nós somos o papel engurrado.
Conachadas!
Marchan á universidade, e mentres nós traballamos,
elas só pensarán en divertirse.
Nós somos os mellores niso.
Van a unha residencia con novos coma elas.
Tranquilo. Os NPC non teñen nin media hostia.
Falo da distancia.
Noah queda aquí e ti vas de prácticas ó outro lado do charco.
Jenna vai estudar fóra medicina e eu non podo deixar o taller.
Van voar soas, Nick. A distancia destrúeo todo.
Thomas Green.
Noah Morán.
Jenna Travis.
Como estás, irmán?
De luxo.
Falaches cos da aseguradora?
É imposible. Non nos enviarán máis coches.
Fillos de puta.
Non son bo, Luca. Non vallo para isto.
- Non digas iso. - Todos preguntan por ti.
E como non estás, lévanlle o coche a outro.
Aguanta, irmán. Saio nun ano.
Inténtoo, pero... non creo que o taller aguante tanto.
Igual nin un mes máis.
Nin iso sequera?
Volveron subir o alugueiro.
Cagueina, meu. Cagueina.
Escóitame, cabrón. Quen a cagou fun eu, non ti.
Se non lle enviamos cartos, mamá vaise preocupar.
Igual un traspaso...
Non imos pechar o taller, estamos?
Iso nunca.
Non entendo como lles regalan eses cochazos a nenas de 18.
Estes pais tolearon. Nenas consentidas histéricas.
Vaia, pois estragaches a sorpresa.
- Non! - Si.
Ai, Deus santo!
Non o creo.
- Parabéns, chapona. - É precioso, unha loucura. Pero...
Non. Non debería. Non.
Tía, pinas de aliaxe de 18 polgadas.
Faros LED! Encántame! Encántame.
A hostia!
Quero dicirche algo.
Dime.
Algo que levo tempo pensando.
Hostia, máis amodo, por favor.
Non sexas cagán.
Levamos un ano agochándonos.
Estou cheo de cruzar o corredor a furto, de facelo no xardín...
E túa nai encargoulle a Martín que nos espíe.
- Foi teu pai. - Non.
- É túa nai quen nos controla. - Pediullo teu pai. Díxomo Morti.
Vale. É igual.
Non é tal. Pero sigue.
Hostia, queres parar? Ímonos matar.
Volvícheste aburrido conducindo.
Quero ensinarche algo.
Que? Que che parece?
Pois é incrible.
O alugueiro custará moito.
Non o sei. Regaloumo o meu avó.
Nick, non podes aceptalo.
Nin ti o coche.
Xa. É unha merda vivir con contradicións, non si?
E máis se es rico.
Non penso volver a San Francisco.
Matarás a miña nai a desgustos.
Para traballar de bolseiro, mellor quedo.
Non aturo estar lonxe de ti, Pencas.
Ademais, mira a luz.
É perfecto para nós.
Nós?
Si. E está preto da universidade.
Non o ves baleiro?
Faltan algunhas cousas: a barra de dominadas, a caixa forte...
Só hai unha cama.
Ben. Non precisamos máis.
Só bicarnos.
Máis abaixo.
O bico perfecto... no noso piso perfecto.
Podemos decoralo pouco a pouco.
Pero é arriscado, non sei se a miña nai me deixará.
- Non ten que sabelo. - E como non?
Se non collo o piso do campus, onde lle digo que vivo?
Vivir?
Non te referías a iso.
Que vergonza. Hostia, son idiota.
Apenas teño 18 anos. En que pensaba?
Non sei como foi. Por favor, non me mires.
Mira, non sei que me deu.
Pero xa aceptei un coche e para contradicións xa abonda.
Sonche parvo, meu.
Abafáchesme co de que ían voar e quixen tela máis preto.
Pero o de vivirmos xuntos é moito.
Estaba tan feliz que se me foi a cabeza.
O amor romántico éche unha trampa moi perigosa.
Dígocho eu. Mira o meu príncipe azul, fartándose a black russians.
E sen remorso ningún por plantarme na graduación.
Vivir con ela é o que máis quero, pero abáfame moito.
- Falamos de abafos? - Merda de contradicións.
Canto custará o que leva posto?
O vestido, os zapatos, os complementos...
Tres mil euros?
Como podes pensar niso mentres lle come a boca a outra?
Apanda! Por deixarme tirada.
Como se me ocorre?
A miña nai ensinoume a non depender dun home.
Xa, e a min a non depender de calquera home. Parecido.
Non podo darlle un futuro con ese nivel de vida.
- Os cartos dan igual. - Ata que che faltan.
Pero claro, que vas saber ti diso?
- Non estou para esas merdas. - Nin eu para as túas.
Papahostias.
O meu pai comprou un avión privado,
e el nin me deixa levalo a cear.
Faime sentir coma se lle fregase os cartos pola cara.
Pois en vez de levalo a restaurantes de luxo,
poderías levarlle a cea ó taller.
É broma, non?
Ti creciches con Nick. Es como a súa irmá.
Eu respéctoo, non coma ti.
Axúdame a entendelo.
Onte vinlle o medo nos ollos.
Todo é polo tema de que a nai o abandonou.
El éche así. Mira, a ti quérete con loucura,
pero custaralle entregarse por medo a que o abandonen.
Que profundo, tía.
Grazas.
MAMÁ MÓBIL
Pois parece que Jenna é bi.
Os black russians. Mañá nin o lembrará.
Por que? Que levan?
Non se sabe.
Ninguén deu lembrado os ingredientes.
Ben, pois... polo esquecemento.
Por iso.
E tedes un estudio para cada unha.
- Este e este. - Que ben.
E mira o teu cuarto que grande é. Que che parece?
Que, co que custa, podo alugar catro para min soa.
Certo. Pero ós teus anos tócache compartir.
Ai, esta está de luxo, non si? Que che parece?
- Ola. Bos días. - Bos días.
Crin que o verán non acababa nunca.
E eu.
- De que colexio vides? - Saint Marie.
- Ah! Nós tamén. - Si?
Si. Vén ela.
Coñecédesvos?
Coido que non.
É que nós chegamos o ano pasado.
E nós non estivemos. Collemos un ano sabático.
Foron dous.
Si, dous. Nunca lle foron as letras e agora quere estudar filoloxía.
É perfecto, non si? Quedamos con el?
Encántame.
Son Noah. Encantada.
Briar. Chámome Briar.
Querías verme?
Pasa, por favor. Nick, mira. Ela é Sofía Zabala.
Axudarache coas prácticas.
A nova fichaxe júnior. Acaba de chegar de Harvard.
Zabala. Es filla do ministro?
Estou aquí polos meus méritos. E ti?
De neno invitáronte a un aniversario.
Non sei se a recordas.
Non. Recordo a irmá cos ollos coma...
Estrábicos?
Si. E cunha ortodoncia das antigas. Si.
Non teño irmás.
Ela eras ti.
Dous golpes directos. Coidado con ela. Será unha grande avogada.
Non mo terás en conta, ou, Sof?
Primeiro: chámome Sofía, non Sof.
Segundo: coñezo a túa fama, así que nada de mirarme o cu.
Soberbia.
OLA, PENCAS.
Ó final Nick colleu un apartamento, non?
Si, algo oín.
É bonito?
Non o sei. Non estiven.
Oe. Sei que este ano foi moi difícil para ti.
- Que o que fixo papá foi horrible. - Estoume torrando.
En dúas semanas vas á universidade. Temos que falar.
- Non quero. - Xa. Pois eu si.
Sabes o que me custou facerme un oco nesta familia.
Non sabes o que rexouban porque casei con Will.
Xa, mamá.
Cren que lle vou polos cartos. E ti fas isto.
Espiáchesme?
Eu non. Uns paparazzi. Will deuno parado.
Imaxinas os titulares? "A nai,
e agora a filla, trala fortuna dos Leister."
E ó publicalo baixarían as accións do holding.
Terei máis coidado. Pero xa son maior de idade.
Tamén era eu cando coñecín o teu pai.
Cando parecía a persoa ideal.
Nick non é papá.
Xa. Xa o sei.
Pero pode ferirte igual.
Cres que deixou as pelexas ilegais e as carreiras?
Confío nel. Porque sei que me quere.
Si? Seguro?
E eu quéroo a el.
Non baixo o meu teito.
NICK MÓBIL
- Ola. - Xa está.
Díxenlle ó meu pai que non volvo a San Francisco.
- Que dixo? - Creo que o esperaba.
Seguro? Non deas pasos atrás por min.
Ca, non. O malo é...
que compartirei despacho cunha bolseira.
É chuliña?
Así así.
E guapa?
Ca, non. É estrábica e fédenlle os pés.
Quedamos despois?
Despois?
Estou ocupado. Teño que...
Creo que non podo. Teño... Teño traballo.
Tócame facer o reparto de traballo.
Déixote en chamada.
Oe, bótote en falta.
Tamén te boto en falta.
A miña irmá.
Quérote.
E eu a ti.
Somos unha familia moi unida.
Noah.
Veña, todos fóra, rematou a festa! Fóra! Veña! Todos fóra!
Trae, lévocha eu. Que deixen os vasos aquí!
Veña, fóra!
Perdoa. Non tiña o teu contacto para pedirche permiso.
- Non pasa nada. - De verdade que o sinto.
Eh! Veña, a foder á vosa casa.
Aire! Veña. Agora limpo todo.
Noah, non é escusa, pero dixeron que ata a semana non viñas.
Xa. Xa, é que... se precipitaron un pouco as cousas.
Muller, non pasa nada.
Toma. Tequila.
Non podo ver a xente mal.
A vida é marabillosa para malgastala con penas.
Xa ves que non sempre pensei así.
Ás veces atópaste cun... cabrón que che fai cometer loucuras.
Pero iso foi hai moito. Está esquecido.
Perdón.
Ando buscando a chaqueta.
- Esta? - Si.
Moitas grazas.
Estás ben?
Nin caso. É o veciño. Estuda psicoloxía.
Finxirei que non o vin. Michael.
Noah. Encantada.
E fai as prácticas na nosa facultade.
De orientador. Así que se necesitas algo...
É moi bo.
- Chao. - Abur.
E está ben bo.
Colle. Saúde.
Desculpe. Volveu chamar a súa exmuller.
É a quinta vez esta semana.
Hoxe preguntou por Nick.
Nin se che ocorra pasarlla. Xa sabes.
- Por favor. - Ben.
Penseino mellor. Axudo eu no caso Ortega.
Pois que remedio, o Templeton para min.
Ola, Pencas.
Que tal onte coa bolseira?
Pois é unha tipa dura de roer.
De veras que lle feden os pés?
E o alento.
Ó final tiñas razón.
Vese química entre eles. Tiveches moi boa idea.
- Dime, Luca. - Escóitame ben.
Talvez haxa modo de salvar o taller.
Bule! Pasa! Incrible! E agora... Ala! Que dá, dá!
Probade a placarme.
Ti pola dereita, eu pola esquerda, e listo.
Preparadas.
- Sándwich de irmanciñas! - Iso!
Cóxegas!
- Adeus, meu amor. - Adeus.
Adeus, cariño.
Entra, cariño.
Ola, fillo.
Marchamos.
Teño que falar contigo.
Como usas a Maggie para achegarte?
Porque non me contestas as chamadas.
- Non temos nada que falar. - Só un minuto.
Un minuto? Son 60 segundos máis do que ti me dedicaches nunca.
As cousas non son como cres. Atende, por favor.
Tranquilo.
Levaba anos sen vela.
Como pode unha nai desaparecer así?
Haberá algo que non sabemos.
Tan fácil é esquecer a quen quixeches?
Meu amor.
A onde vas?
Aínda che debo aquel bico, non?
Refíreste...?
Que pasa aquí?
Non te tiña que agarimar eu?
Para a próxima, tócache a ti.
Oe, sen presión, eh?
Inda me falta aprobar o teórico.
Nin sabía que o punto G do home se chamaba H.
- Sabes por que lle chaman así? - Por g de "gañán". Hostia!
Nicholas Leister, non me gustan as chupadas.
Fíxenche unha chupada? Onde?
Menos bromas. Odio as marcas. Non son unha vaca.
Ai, non?
Este exemplar é da gandaría Leister. Por aí non paso.
Non esaxeras un pouquichiño?
Ti cres? Gustaríache que te marcasen a ti?
- Vas alucinar. - Non, eh? Non.
Vas quedar quietiño.
SI, PENCAS
E este vai con permanente. Si.
ES
ES MEU
Tachán!
E esta é a túa mansión.
Que pasa? Non lle agrada, milord?
Oe, Lion. Si, tes que vir a ver isto.
Non cheira a perfume de caniche, máis ben a...
a calcetín suado. Para vomitar.
Non comín nada en toda a viaxe.
E estes estudantes non terán nin un sándwich na neveira.
O que che eu dicía: nin un sándwich sequera.
Ai, ola.
Ela é a miña compañeira de piso: Briar.
Rick, non?
- Nick. - Iso. Nick.
É ben tarde. Oe...
- Xa te vas? - Vou.
Mañá tes o primeiro día na uni, tes que durmir.
Vale. Pídoche un taxi?
Recólleme Esteban, píllalle de camiño.
Problemas, señor?
Recordas a Briar?
Recordo, si. Pobre. Aquilo non estivo ben.
Que foi dela?
Xa, Jenna, pero non lle vou contestar á miña nai. Xa a chamarei.
LION MÓBIL
É Lion, señor.
- Hostia, o meu móbil. - Teña.
Levo unha hora chamándote. Onde andas?
Que che pasa?
Cagueina, meu. Ben cagada!
SON EXPERIMENTAL
Grazas. Podes marchar.
- Estás sangrando! - Non é nada.
Corteime abrindo este paquete de merda.
Que é?
Meu irmán dixo que non o abrise e o entregase nese local.
E abríchelo.
Quería asegurarme de que era outra cousa, non sei,
móbiles, caviar...
Caviar? Es parvo ou que? Trae.
Non o toques.
Tranquilo. Non se decatarán.
Cocaína.
Merda, sabíao. Era visto!
Es parvo! Se precisabas pasta, pedírasma.
Non quero esmolas, xa cho dixen.
Non me queda outra, non?
Agora teño que ir e entregalo.
Eses son matóns de verdade.
Igual non volvo.
Xureille a Noah que non me metería en leas.
Ben.
Deica, meu.
PUB CLUB - HARD POOL SEMPRE ABERTO
Ola, guapo. Invítasme a unha copa?
Síntoo.
Ei, que fas, meu?
Se a miña moza che pide unha copa, invítala.
Ben. Non quero pelexas.
Toma. Pide o que queiras.
Vou ó baño, vale?
Di que vén con el.
Ola, meu.
Algún familiar máis ou...?
Perdoade.
Non te daba localizado.
Mira quen temos aquí.
O mesmiño Nicholas Leister e a súa putiña.
Ronnie?
Perdoa, crin que eras o cabrón...
- É o irmán. - Mira ti!
Cando llo conte a Ronnie vaiche rir ben.
Tamén río eu acordándome del.
Segue no cárcere, non?
Talvez pronto poidades rir xuntos.
Reducíronlle os cargos.
El apareceu amordazado.
Foi outra vítima do teu pai.
Coma ti.
En fin, se non hai xuízo antes de facer o ano,
terán que soltalo.
Aquí estarei.
Mentres, facemos negocios, ou?
Está aberto.
En serio?
- Non che dixeron de non abrilo? - Deumo un pouco falador.
Faltan cen gramos.
Normal, se van catando todos, ó final...
Cen gramos, por dicir algo.
- Insinúas que vos enganamos? - Depende do prezo.
Cen gramos, dez mil euros.
- Iso é coca, non plutonio. - Está sen cortar, bonitiña.
Que pasa? Non me van pagar nada?
- Non marcho sen o meu diñeiro. - Tranquilo.
- Se cobrar vas cobrar. - Acougade, vale?
- Só podo sacar 3000. - Non che quero o diñeiro.
Pero eu si. Tres ti
e tres ela.
Andando, señoritas.
Quen pode encargarse deles por 6000 euros?
Tío, por esa pasta, fágoo eu.
Dálle.
Oe, guapo, onde andabas? Pedinche un gin-tonic.
Xa ves que a miña moza é legal.
Non leva cogombro.
Non ten cogombro.
Non. Era para min, e quéroo con el.
Quéreo con cogombro.
Cabrón!
Non deixarei que me manques o mozo.
Nin que me chames puta.
Sof, non podemos aceptar iso.
Non atoparon a droga, se vós non falades, eles tampouco.
- Querían matarnos. - Déixao.
Se queda nunha pelexa, sácovos esta tarde. Prométocho.
- Bos días, Sofía. - Bos días, xefe.
Que non o saiba o meu pai, por favor.
Débesme unha.
Grazas, Sof. De verdade.
- Sobes? - Subo.
Si?
Que simpáticos os policías. Leváronnos a polo coche.
Juan Luis e Paula. Non?
Ai, veña, Pencas.
A banda de Nick contra a de Ronnie. En serio?
Era cousa de Luca.
Así conseguides os cartos para as carreiras.
Non son tan parvo. Non preciso cartos.
Non, ti falo por diversión.
- Iso foi un golpe baixo. - Estou moi cabreada, cona.
Perdín o primeiro día de universidade.
E non provocaches ti a pelexa?
- Tiñas un plan mellor? - Non, pero sorprendeume.
É que colecciono contradicións.
Cres que non me doe? Puideron matarte, Nick.
Non van conseguir separarme de ti tan facilmente.
Quererte é o máis complicado que fixen na vida.
Quererte é o máis fermoso que fixen na miña.
Es un lambecricas.
Por que me trouxeches aquí?
Tócache a ti salvarlle a vida a alguén.
REFUXIO DE ANIMAIS
Será boa idea isto? Sonche máis de cans ca de gatos.
- Non o digas diante de N. - N?
Si. N de Noah e de Nick.
Melindrosa.
Apanda.
- Chao, Michael. - Chao, Noah.
É un amigo de Briar.
E a Briar esa sabe o do gato?
Si, encántanlle os animais.
- Non ten pinta. - Que problema tes con ela?
Ningún, é que me dá mal corpo.
Xa. Non será que é a primeira á que non lle tiras
e non a soportas?
Non é iso. É que non sabemos nada dela e...
Díxoche algo?
Seica tivo un accidente de coche co mozo,
nunhas carreiras ilegais. Igual coñécelo.
Non. Sería cando eu vivía en México.
Conducía el.
Pasou dous meses no hospital e ó saír, el xa estaba con outra.
Non ves que cabrón?
Agora que o dis, algo me soa,
que ela toleou e empezou a acosalo.
Iso non mo contou.
Pero sei que el desapareceu, coma se o tragara a terra.
Paso de entrar.
Que non está, vale? Foi a clase de pilates.
Daquela temos unha hora para os dous sós.
- Paso de foder. - Estaste volvendo un bocalán.
- Agora sonche un expresidiario. - Ai, si?
Si.
E canto levas sen tocar unha muller?
Non, para.
Sabes que estiven en Francia?
Queres saber o que aprendín alí?
Señor Nick Leister. Quérote, meu amor.
Tamén te quero.
Ensíname a baguette, si, si.
Por min non paredes.
Merquei esta blusa e quería cortar a etiqueta.
Hostia, que susto.
O que tiña no pulso era...?
Era.
Ese rapaz debeu facer algo máis que abandonala, porque...
- Hostia! - Amodo. Bruto, carafio.
Pequerrecho. Oe...
Axúdasme a amoblar o piso?
Podes vir con N e quedar ata... en fin, os días que sexa.
Os días que sexa.
Vale, podes vir todo o curso.
Que non me importa.
Menos mal que non.
Nick, ata agora non tiven azos para ir á casa polas miñas cousas
e quería ir esta semana, así que non me descontroles.
Es a hostia, Pencas.
Nick.
O gato.
Ai, tómao.
É malo. Primeiro máncate e logo esquece que existes.
Menos mal que vés a Lingüística.
Non soporto o profesor!
Pois a min cáeme ben.
Sabes que especialidade coller?
Non, aínda non, teño dúbidas.
Michael ten a axenda chea.
Pero seguro que che fai un oco.
Pois dálle unha volta a todo isto e xa me contas.
- É a túa oportunidade. - Ata a semana que vén.
Ola. Axúdovos en algo?
- Pois non. - A ela.
Xa nos vemos na casa.
Pasa.
Jenna?
Crin que che custaría máis recoñecerme.
Noah deixoume roupa dela.
- Que fas aquí? - Gústoche con isto?
Non levo nada debaixo.
Non levas bragas?
Levo, pero debaixo delas, nada.
Facíame ilusión dicir iso.
Desde que te soltaron, non saíches do taller.
Jenna, perdóame por... Perdón.
Xa o sei, pero...
promete que non farás máis parvadas por cartos.
- Vale. - Por favor.
- Nin carreiras nin nada. - Nada.
Lion, non quero perderte.
Agarda. Iso logo,
que che trouxen unha cea romántica.
Caviar de entrante.
E, para rematar, unhas ostras e un Olivier,
o mellor champaña francés.
A túa nai ten unha irmá que lle imita moitísimo.
Ola, Noah!
Tes visita? Non te molesto.
Non, veu para verte a ti.
- Anabel, un pracer coñecerte. - Iso digo, bonita.
Tes o meu teléfono para o que precises. Chao.
Que pequeno é o mundo. Coñezo os seus pais e ademais...
Que fas aquí?
Maggie fálame marabillas de ti.
Se é sobre Nick, mellor que o fales con el.
Intenteino todo, Noah. Só me quedas ti.
Farei unha cousa: como proba de boa vontade,
deixarei que Maggie pase unha semana con Nick.
É unha chantaxe.
Mira, reza para non verme chantaxear a ninguén.
Agora ameazas.
Es lista, Noah. Pénsao.
Nick necesita axuda. Non queres saber a verdade?
- A de Nick é a que me importa. - Porque os Leister nunca menten, non?
Por certo, sabes canto hai que se coñecen realmente túa nai e Will?
Chámame cando esteas lista.
Morti, que elegante para ser martes.
Axúdasme coas caixas?
Síntoo, Noah, agora non podo.
Si, non, ademais...
Noah.
Ola, Noah! Pasa. Preséntoche a Alejo Zabala, a súa muller, Maite,
e a súa filla Sofía.
Compañeira de despacho de Nick.
Encantada.
Así que es á que lle feden os pés.
E o alento.
Vexo que tamén che súan as mans.
Un pracer.
Síntoo. Ela sacounos daquel enredo.
Tiña que devolverlle o favor.
Non quedas a cear, non, cariño?
Entón Nick elixiu o caso dos Ortega,
- crendo que eran os da Coruña. - En serio?
Sofía xogaba con vantaxe.
Sofía, conta o caso do pirómano, por favor.
Fixemos unha réplica a pequena escala do artefacto explosivo.
E Sofía cavilou que en vez de demostrar nós
que funcionaba, que demostrasen eles que non.
Iso chámase inverter a carga da proba.
Iso é.
E Sofía dime: "Inverte a carga." E claro, que fixen?
Cambiou os bornes da batería e aquilo estoupou.
Inverteu a carga da proba!
Os nervios. Era o noso primeiro caso.
Cando traballen xuntos en algo serio, non os para ninguén.
Traballar xuntos ou o que xurda.
Perdón.
Will, imaxínalo?
- Que seriamos? Consogros, non? - Si.
- Consogros! - Efectivamente.
Tampouco hai que apuralos.
Sen abafalos. Que vaian ó seu ritmo.
E ti, Noah, que tal na escola?
Universidade. Estou na universidade.
Ti que tal na concellería?
Agora é ministro de Xustiza, ruliña.
Parabéns.
Lembras na residencia da universidade?
Eses si que eran bos tempos. Non, as que...
- Tremendo. - Cala!
Eu estou nun piso universitario,
pero Nick quere que vaia vivir con el.
A ti que che parece, mamá?
Pero que lle pasa á túa filla?
Fai un ano do secuestro.
Desculpade, hoxe é o cabodano do pai.
- Vaia. - Si.
Desde ese día ten pesadelos.
Pesadelos?
Nunca notei nada.
É logo dormes con ela?
É unha familia moi unida.
Fun un estúpido.
Non me lembrei.
Non pasa nada.
Tiñas a cabeza noutro sitio.
Noah, non é así. De verdade.
- Foi unha trampa dos nosos pais. - Ves normal o desta noite?
Sofía é unha aproveitada odiosa.
Xa a vin aproveitando para comerche a orella.
Dicíame que ti e eu faciamos boa parella.
- Xa. - Por que non confías en min?
Confío en ti.
Non dubido que con 12 anos fose estrábica e pateña.
- Só quería aforrarche os celos. - Pois grazas, menos mal.
Fasme quedar coma unha nena á que hai que protexer.
Deixa. Teñen razón. Facedes moi boa parella.
- Entre ela e eu non hai nada. - Advírtocho, Nick Leister.
Outra mentira e acábase.
Se tes algo que confesar, agora é o momento.
Non hai nada.
Sabes? Con cada mentira, só me demostras
que non confías ti en min.
Parece que necesitas escusas para pór distancia entre nós.
No fondo non queres viva contigo.
- Noah, sabes que te quero. - Xa.
O meu pai tamén me quixo unha vez.
A TÚA AUSENCIA PERSEGUIRAME MENTRES DURMA
A tatuaxe do nó fixéchela por el?
Por que, se intentou matarte?
A túa fixéchela pola túa nai, non?
E non te abandonou?
Sabes?
Cando atas alguén demasiado forte,
máncase ao liberarse ou queda atrapado para sempre.
Que facemos, Nick?
Quedamos atados ós nosos nós
ou afrontamos a verdade aínda que nos doia?
Estou farta de esperar a que outros decidan por min.
Así que acabouse.
Vou ser valente e indagar que nos pasa.
Descoida, non hai ninguén.
Canta obra de arte.
Thor! Cariño, estrañábasme? Téñente coidando do museo?
Será mellor que vaia eu.
Non te preocupes, espérote aquí.
O caixón central ten dobre fondo.
Verás a demanda onde reclamei a custodia de Nick.
XUÍZ DE FAMILIA DE MARBELLA
E a renuncia que me fixeron asinar
despois da chantaxe.
Non coñeces o avó Andrew e os seus avogados.
RENUNCIA Á CUSTODIA COMPARTIDA
Odia o seu fillo porque non é coma el, pero o neto é o seu herdeiro.
Nunca deixaría que eu o levase.
Si, funlle infiel a Will e ó meu novo marido.
O avó descubriuno e utilizouno para quitarme a Nick.
É inxusto.
Porque antes diso, Will xa tiña unha aventura coa túa nai.
Que pena non sabelo antes.
"Antiengurras", que ordinaria.
Cepilliño rosa, cepilliño branco.
Xa?
Atopáchelo todo?
A verdade sempre doe.
Creme, loitei pola custodia de Nick ata deixar a vida.
Só quero que lle deas esta carta. Aquí llo explico todo.
Non sei que é peor: que te odie ou que odie a súa familia.
A decisión é del.
Se descobre que che axudei, non mo perdoará.
Non tes que entregarlla ti, Noah.
Fai que a atope e a lea.
De que queres o xeado?
Os seus pais. Sabes que andan divorciándose?
O que?
O pai contratou de avogado a Roca.
Contoumo el.
Van machucar a Anabel.
Vai con tino, seguro que trama algo.
Sofía! Hoxe tes sorte.
- Jenkins está no quirófano: peritonite. - Pobre!
O caso Rogers está perdido, pero curtiravos.
A negra.
- Cando é a vista? - Pasadomañá.
Tedes 48 horas para preparalo.
- Pero é en Londres? - É.
Sería o voso primeiro caso grande. Que dicides?
Conta comigo.
Ola.
Ola, Pencas.
Que tal? Que fas aquí?
Quería ver a Maggie antes de se ir.
Marchou a tomar un xeado con Esteban. Dáme cinco minutos.
Que é iso?
É a letra da miña nai.
Quen o trouxo?
Acaba de darmo un mensaxeiro.
Deixeicho na mesa. Caería.
Queres que a lea eu?
Debe de ser importante, Nick.
Faime un favor.
Desfaite disto.
Estás preciosa.
Non sabía que había rosas azuis.
- Non era necesario. - Era tal.
Trala trampa do outro día co ministro,
- debíache unha cea romántica. - Mentres non caia confeti do ceo.
Hai sorpresa, pero non é esa.
Cal?
ES MEU
- Non. - Si.
- Non fodas! - Non che gusta?
Crías que me ía gustar?
Non quería borrar a túa carta de amor.
E o rotulador permanente non sae.
Pero unha tatuaxe dura sempre.
É unha loucura.
- Vaste arrepentir. - Non fixen nada novo.
Lévote gravada na pel desde moito antes.
Quero ser sincero contigo.
Marchamos uns días a Londres.
"Marchades"?
Sofía e eu.
Cren que o caso está perdido, pero se o gañamos,
pode abrirnos moitas portas.
Alégrome polos dous.
Penseino ben, e pode que a sinceridade estea sobrevalorada.
Hai verdades moi complicadas.
Estou de acordo.
Cres que ser maior de idade é facer o que queres, pero...
é saber o que debes facer.
Prométeme que quedarás aquí ata que volva.
Sabes? Teño unha sensación moi estraña.
Como se isto fose unha despedida.
Só marcho uns días.
Xa.
Oe, por que rompiches a carta?
Porque non quero saber nada.
Pensei que me ías acompañar no de romper os nosos nós.
É a miña decisión e debes respectala.
Supoño que é o mellor.
Deberías gardar estas cousas.
Ola, mamá.
Así que este é o apartamento.
Will di que un Leister só precisa unha caixa forte e unha barra.
Só pensaba quedar uns días.
Na cea co ministro cruzaches unha liña intolerable.
Non sabes o que é xestionar emocións
tendo que agochalas ante os demais. Ou sábelo?
Intentei non meterme na túa relación, pero...
E unha merda!
Mandástelo a San Francisco para separarnos.
Non é certo. Xurdiu así.
Coma a viaxe a Europa que fixemos cando Nick viña uns días á casa.
Ata o enviastes a Londres con Sofía. E ben trazado.
Igual desta funciona.
É igual. Non vivirás con el con 18 anos.
Non dixen iso, pero é cousa miña.
Déixame equivocarme soa.
Entón acabouse esta universidade.
Agora administras os cartos de Will.
E ti vas sacrificar o teu futuro? Cres que el o faría por ti?
Non o sei.
Noah, eu sempre crin en ti. Desde nena.
Desde que te levei ó hospital desangrándote.
Vinche forza.
A túa gana de vivir dicía que o conseguirías todo.
Só debía darche as oportunidades.
Dime en que fallei, o que fixen mal.
- Explícasmo? - Explícasme ti onde estabas?
Esa noite mentres meu pai me acoitelaba.
Con quen te deitabas nun hotel de luxo, mamá?
Sei que sufriches con papá.
Por iso nunca quixen facerche dano.
Pero xa sabendo isto, síntome libre para amar a quen queira.
Sen condicións.
Tiráronvos fotos os paparazzi?
Tiraron, avó. É unha merda.
Noah prefire evitar os sitios públicos. E cabas véndote menos.
Encántame que me contes cousas.
Esa muller é perfecta. E non teriades que agocharvos.
Avó, quería falarche dunha cousa. Lémbraste de Briar?
Xa me ocupei de que non te volvese molestar. Esquécea.
Pasou algo máis? Por que me pediches que desaparecese?
Nick, cando un día te fagas cargo da corporación,
terás que lidar con todos os problemas.
Pero ata entón, deixa que eu me ocupe.
Se hai máis, quero sabelo.
Briar estivo internada dous anos.
Xa estaba mal antes de coñecerte, non te martirices.
Non ten nada que ver contigo.
PENCAS SEGUES NO APARTAME...
SEGUES NO APARTAMENTO DO MEU AVÓ?
- SIGO. - COIDA DE N.
Noah! Estou facendo estufado, apetéceche?
Non, grazas, xa ceei.
- Pois déixocho nunha friameira. - Vale.
Vaia. Parece que Nick tena ben atada.
Non, pequecho?
Así é el.
Unha soa palabra e pode elevarte ata o quinto ceo
ou enterrarte cinco metros baixo terra.
Pero non deixaremos que gañe. Verdade, Briar?
Somos nosoutras quen deberiamos enterralo baixo terra.
Non, por favor. Outra cea cos nosos pais, non.
Pobre Noah.
Púxose moi celosa.
É certo que lle propuxeches vivir contigo con 18 anos?
A ver se o celoso vas ser ti.
Veña, Sof. Non son un mozo controlador.
Só digo que terte de mozo sería o último na miña lista.
Porque es un carambelo, guapa.
Só es capaz de amar o traballo.
Es idiota.
- Perdoa, díxeno por meterme contigo. - Xa.
Sei que non es así.
Nick, ti queres a Noah?
Con loucura.
Douche un consello:
polo menos con Noah, intenta non facer as cousas sen pensar.
Por experiencia sei que unha relación que tantas persoas
están dispostas a destruír non adoita acabar ben.
A sentenza.
- Non. - Si!
- Si? - Si!
Onde está o champaña?
Noah!
- A ver. - Ale, veña.
- Tres! - Beben os homes.
Vale, bebemos os homes.
- Ti queres? - Non.
- Non? - Non.
- É menor. - Si.
- Oe. - El quere.
Mi madriña, que todo me dá voltas. Voume retirar.
- Non. - Non podo máis.
- N aguanta máis ca ti. - Chao.
- Sabes chegar ben? - Cala.
- Non te perdas! - Vai murar!
Vaise perder. Coa trompa que leva.
Pois xa se atopará.
Ai, carai.
Ai, todo me dá voltas tamén.
Uf.
Se pecho os ollos, maréome moitísimo.
Así que seguimos outro día?
- Claro. - Ben.
Estivo ben.
Si. Briar e ti sodes unha parella moi graciosa.
Rin moito. Necesitábao.
Alégrome.
Ata o martes.
Vale.
Es Nick?
Michael. Encantado.
Perdón.
Que foi ese momento?
- Que momento? - Ese momento.
Non houbo momento ningún.
Quedastes o martes?
É o orientador da facultade e axúdame a buscar prácticas.
E deixo o restaurante.
- E actualizabades o teu CV? - Fala baixo. Briar dorme.
- Prometiches quedar no piso. - Rifei coa miña nai e non estaba ben.
- E atópote con ese. - Rifei coa miña nai! Dáche igual?
Nós gañamos o caso. Dáche igual? Eu tamén discuto co meu pai.
Pero de negocios. A min machúcanme para que te deixe.
A ti trátante coma un deus e ofrécenche a Sofía en bandexa.
"En bandexa."
Sof vaise rir.
Rides moito xuntos, non? Sof e ti.
Nick, estiven pensándoo e creo que deberiamos darnos un tempo.
A ver se entendo este bucle espazo-temporal.
O momento de antes agora converteuse nun tempo?
Mentímonos seguido. Nin ti confías en min nin eu en ti.
E xa nin nos divertimos.
Bebiches. Mellor vai durmir.
Claro, mellor ignorar o que digo.
Doucho por escrito ou valo romper tamén?
Nick, en serio. Isto non funciona. Estamos distanciándonos.
Ofrecéronme un posto fixo en Londres.
En Londres. Parabéns.
Teño unha semana para contestar.
E ti unha semana para aclararte.
Un ultimato.
Xenial.
Nunha semana é a gala da empresa,
así que, se desta vez vas, falamos aí.
Falamos alí.
Vaia pinta, tío.
Que pasa? Nunca me viras co traxe de traballo?
Para min os traxes de traballo son así.
Que te trae por aquí?
Non ando durmindo ben.
- E logo? Problemas de ricos? - Oe, estou aquí.
Grazas por honrarme coa súa presenza.
Metíchesnos a Noah e a min naquel enredo.
Por iso o señor non me colle o teléfono?
Non me vai ben con Noah e non quero caralladas.
Son mala influencia para ti?
Pois volve á túa burbulla, non te vaia manchar.
Que fas? É italiano. Que cona che pasa?
O taller vai a pique, non dá para comer,
debo seguirlle o ritmo á miña moza rica e non dou máis.
Cando eu estaba en México sen un can, axudáchesme.
- Por que non me deixas axudarche? - Non, ho.
Eu axudeiche a defenderte, o resto conseguíchelo ti.
E iso vou facer eu.
Ei, ei.
- Que? - Outra carreira non.
Veña, ho, será a última, xúrocho.
- Jenna vaite matar. - Non, téñocho todo planeado.
A carreira é a noite da gala, non?
Mentres Noah e Jenna se preparan, se avían e maquillan,
nós amañámonos e saímos con calquera escusa,
corremos e volvemos antes do photocall. Sen fallo.
Nós?
Eu e o meu amigo.
Diso nada. E non teño coche.
- Pídello prestado a Mikel. - Paso.
Disque Ronnie vai correr.
Que o soltan ese mesmo día.
Desde que secuestrou a Noah, non volviches ver ese fillo de puta.
Dime que non rabias por que volva ó cárcere.
O plano da distribución das mesas, non o esquezas.
Axúdasme con isto?
- Veña, pasa. - Oia, señora.
Esta engurra non se dá quitado.
Tanto ten unha engurra máis.
Iso non vai por ti, vale?
Ola.
Carai. E ese smóking?
Prestoumo Nick.
A el acéptaslle regalos?
Estás preciosa.
Ti tamén.
Nós imos indo, temos que pasar polo apartamento de Nick.
Si, deixei a carteira. Quedamos na gala, vale?
Adeus.
Boteite en falta nos billares.
- Saíuvos mal o conto. - Con que traficades agora?
Con smókings?
O taller non lle dá para traer a mamá de México.
A ti dánseche xenial os negocios.
Onde están os cartos que che prometeu o pai de Noah
por axudarlle a secuestrala?
Nick, non che importa que corra co teu antigo coche, non?
Goza del. Igual non volves guialo en moitos anos.
Quietos. Aquí viñemos para correr.
- Ao chegar todos, poremos as regras. - Xa estamos.
- Canto antes acabe isto, mellor. - Falta un corredor.
No me fodas!
Míraos. O cabrón número un e o cabrón número dous.
Xa coñecedes o circuíto. Sabedes como vai isto.
Ola, tíos.
O gañador levará 15 000 €, apostas á parte.
- Volverás apostar, Ronnie? - Contigo, sempre.
Debedes dar unha volta e volver ó punto de saída. É moi perigoso.
A ti encántache o perigo, non? Sempre xogando con lume.
Todo listo para cortar as rúas.
Pero se vén a policía, estades sós.
E só hai pasta se acabades a carreira, vale?
Sorte e que gañe o mellor.
Ola, bichiño.
Como descubriches o da carreira?
Pousei o meu cu espido nese capó. Crías que non me ía decatar?
Sabes canto teño que traballar no taller
para sacar o que vou gañar aquí?
Síntoo, cabrón número dous.
Se alguén vai gañar a carreira, ímosche ser nós.
Déixao por aí.
- Que tal? Como vai? - Ben. Están a punto de saír.
Merda!
Acelera.
Ben, rapazas.
Mozas! A broma estivo ben, pero abonda.
Cres que viñemos por vós?
Non a fodades. Ten que gañar Lion.
Síntoo, son moi competitiva.
E como copiloto capitalista,
non penso perder os mil euros da inscrición.
Disque non sabedes diferenciar a coca do caviar.
Déixovos co voso, rapaces.
Policía? Uns tolos andan facendo carreiras ilegais.
- Merda! Denunciáronnos. - Hostia.
Policía. Abre todos os cortes. Abre.
Quince mil e as apostas, non? Iso é o que vale o noso?
- Puto neno orgulloso. - Desconcéntrasme!
Enriba?
Hostia, que fas?
Merda!
As rúas deberían estar cortadas. Marchade antes de que haxa accidentes.
Sería o teu primeiro accidente?
PENCAS CHAMADA FINALIZADA
Hai anos tivo un accidente cunha rubia.
Algún día contareiche esa historia.
Xa.
Unidades dúas e catro, atallade pola seguinte rúa.
Como controlas, non, loura?
Débesme unha masaxe nos pés.
Tía, merda.
Tira!
Hostia puta!
Hostia, cona.
Vamos.
Vou por ti, loura.
- Vas ben? - Si, moi ben.
Si?
Alto, policía. Deteñan o vehículo.
LION MÓBIL
- Non seguirás enfadada comigo? - Non, enfadada por que?
Poderías apartar, que necesito pasar?
- Polo carallo. - Florea.
Alto. Deteñan o vehículo.
- Nada, nin puto caso. Dálle. - Poño o nitro.
Señoritas, por favor, deteñan o vehículo.
Veña, xa está, por favor.
Hostia, o nitro.
Vamos!
PENCAS
Cabrón número un, sabes a que viñemos, non?
Non volveremos ter unha oportunidade coma esta.
Pois imos aproveitala, irmanciña.
Sándwich de irmanciñas!
Ei! Que facedes?
Que fan?
Quita, cona.
Hostia, o meu coche.
Non!
Quietos!
Hai que marchar antes de que chegue máis policía.
Todo o mundo fóra! Fóra todo o mundo!
Ben, meu.
Veña, fóra. Vamos! Érguete!
Que o leve o guindastre.
- Benvido, Greg. - Grazas.
- Benvido. - Grazas.
Señor Tavish.
Como estás, Lion? Pensaches na miña oferta?
Vamos, papá.
Grazas por convidarme.
Sorrí para as cámaras.
Por aí andará un cabrón que, se te ve, sufrirá moito.
Iso espero.
Nick, aquí.
Sofía, por favor.
Vale, un sorriso. Así.
- Jenna, escoita. - Déixame en paz. Fun unha parva.
Facíasme sentir culpable por ter cartos.
- Ti e o teu complexo de inferioridade. - Tes razón.
Pero pasoume algo moi raro na carreira.
Gañei e non sentín nada, Jenna.
Sabes o que sinto eu, Lion?
Que non me queres como son.
Non dás separado os meus cartos do que son eu.
Non me escoitas, Jenna.
Gañei 15 000 euros e non sentín nada.
Tampouco sinto nada.
Acabouse, Lion.
Isto acabouse.
Se fas as cousas así, é o que pasa.
Xa.
- Ola. - Ola.
Non cheguei a agradecerche o da carta na oficina.
Nin me lembraba diso.
- Parabéns polo caso Rogers. - Grazas.
Aínda non o creo.
E marchas a Londres?
Si. Eu si.
Pasádeo ben.
Que cona fas ti aquí?
Sempre quixen que me trouxeses á gala, amoriño.
Nick, como estás?
Por que non foi?
Só saímos uns meses hai tres anos.
É absurdo que me persigas.
Es encantador.
Será un pracer, señor Tavish.
Iso espero.
Sabía que virías con ela.
Non puiden negarme. Pediumo o pai dela.
Non pensei que virías con Briar.
Tampouco puiden negarme.
Pasou unha semana.
- Ata as 00:00 non acaba o día. - Xa.
Vas ir para Londres con Sofía?
Teño ata as 00:00 para decidilo.
Dáche tempo a poñerte ó día con Briar.
Tróuxena para iso.
Sodes vellos amigos, non?
Por certo, contoume o final da historia con aquel mozo.
Alucinante.
Resérvoche un baile ás 00:00.
Déixolle o taller ó meu irmán.
O pai de Jenna ofreceume un posto na petroleira.
E tería que empezar desde abaixo.
Benvido ó club das contradicións.
Se para estar con Jenna teño que nadar entre billetes de 500...
sacrificareime.
Boas noites a todos.
Benvidos á gala deste ano.
Quen nolo ía dicir.
Cincuenta anos xa desde que o avó Andrew
fundou o primeiro bufete en Londres.
Logo veu a aseguradora, a consultora. En fin, o resto é historia.
Así que podemos sentar.
E non vos movades do asento,
porque a noite vai estar cheíña de sorpresas.
Esa non é Briar?
Pero que fai aquí?
Deixa, que aínda podo eu só.
Ah! A miña neta favorita.
Oe, perdoa, ti non es...?
Pola dereita, home. Sempre pola porta da dereita.
A túa amiga onde está?
Sorpresa!
Chama a seguridade.
Déixovos sós.
Non quixestes escoitarme polas boas.
Fóra de aquí.
Nick, acouga.
Acouga.
O que teñas que dicirme, a través dos avogados.
Coñézovos ben, non darei tempo a que manobredes
e llo ocultedes outra vez a Nick.
- Vamos ó xardín. Ti e eu sós. - Imos todos ou ningún.
Nin soñalo.
Pois falamos aquí.
Nick, debes saber que eu non deixei o teu pai.
Xa había outra daquela, non, Rafaella?
Coñeciádesvos de antes?
Nick!
Quixen que quedases comigo, pero o avó impediuno.
- Nin caso! - Basta xa.
Que queres?
Que é?
Unha proba de paternidade.
Que pasa, Will?
É sobre Maggie.
Que pasa con Maggie?
É filla miña.
Si. A miña filla é unha Leister.
É mentira, non, papá?
Sempre dubidei con Maggie.
Dilo cando o teu home te vai botar á rúa.
Non é por min. O porco ese pediu a proba de paternidade,
e non deixarei a miña filla desvalida.
Iso é posible?
Talvez. Nas Bahamas.
Antes do divorcio.
Encantáronme esas vacacións.
Fóra de aquí! Fóra!
Como tiñas o meu ADN?
Cepilliño rosa...
cepilliño branco.
Coácheste na mansión?
Fun eu.
Que?
Deixeina entrar.
Como puideches?
O que dicía a carta era real, Nick. Ela non te abandonou.
A carta trouxéchela ti?
Crin que a verdade che axudaría.
A que?
A saber que o meu avó é un monstro?
Que o meu pai sempre me enganou?
Que a miña nai non me quere
e só pensa no futuro da súa filla?
Crina! Que quería recuperarte.
Axudáchela.
Sabes o que provocaches?
Que toda a nosa vida marche polo aire!
A nosa familia.
Nós.
Non, nós non.
E todo foi culpa túa.
Agarda, por favor.
O que che ía dicir no baile, o das carreiras, Briar...
Non importaba. Só quería que fósemos valentes.
É a túa oportunidade de selo.
E se non o fas, non importa.
Quérote máis cá miña vida e nunca te abandonaría.
Isto é peor que abandonarme.
Acoiteláchesme polas costas.
Nick!
Nick.
Está ben, señorita Noah? Pódoa axudar?
Acabouse todo.
Todo acabou.
Nick. Non sabes ata que punto a estás cagando.
Pode ser.
Pero é a miña merda.
Nick! Agarda, meu.
Sabía que o descubrirías.
Non cho quixen dicir, pero lévanche moito enredados.
Equivócaste se cres que me fai dano.
Parvo! Por que bicaches a Sofía?
Noah cagouna coa miña nai. Meréceo.
A túa nai, sempre a túa nai. De veras, tes un problema, meu.
- É hora de que madures. - Non me deas leccións. E ti?
Eu? Non dei aguantado nin media hora enfadado con Jenna.
Preferín tragar o orgullo.
Moi ben. Sede felices e comede perdices.
Lembras cando che dixen que eran unhas nenas e ían voar?
Pois voaron.
E demostraron ser moito máis adultas ca nós.
Sabes? Cando Jenna me dixo que acabaramos, sentín...
coma se...
coma se unha onda xigante me tragase.
Dime que non sentiches o mesmo ó separarte de Noah.
Por que fas todo isto?
Non gastes todas as bágoas, rula.
Terás ben tempo para estrañalo.
Onde está Noah?
Chegas tarde, Romeo.
- Que lle dixeches? - Ti que cres?
O estupendo que es.
Sinto o do accidente. De veras.
Nin esperaches a que saíse do hospital.
Deixáchesme alí, tirada, con máis de 20 fracturas.
E ademais estando como estaba.
Como?
Embarazada.
Non tiña nin idea.
Non fagas o parvo.
Dixéronme que o perdín polo accidente.
Pero sei que fostes vós. A túa familia! Era o voso hospital!
Non ten sentido o que dis, Briar.
Pero se o perdiches, síntoo moito.
Que te sintas culpable faite sentir ben a ti.
Non a min.
Necesito que o pagues.
Dime onde cona está Noah.
Estará camiño do apartamento.
Para cortar as veas. Espero.
Merda.
Noah!
Toma. Seca un pouco.
- Dáme o bolso. - Perdín as chaves.
Tranquila.
Non daba durmido.
NICK: Perdóame. Sei que só querías axudarme. Quérote.
DESPRAZAR PARA APAGAR
Estás ben?
Pasou algo?
Xesús, estás xeada.
Non podo falar. Só abrázame.
Non, grazas.
Iso aínda está mollado.
Toma, pon isto.
Adeus.
Que fixemos, Will?
Estragalo todo.
Sábelo, verdade?
O que lles pase a partir de agora será culpa nosa.
A TÚA AUSENCIA PERSEGUIRAME MENTRES DURMA
Adeus, papá.
SEMPRE
NOAH, EU SEMPRE SEREI
A TÚA LUZ NA ESCURIDADE. NICK
Subtítulos: Estefanía Prol Lusquiños
Supervisora creativa: Luisa Lage Garea