EMILY BRONTË POEMAS
Noah, estás?
Que les?
ORGULLO E PREXUÍZO JANE AUSTEN
A ver, dimo ti, que non levo as lentes.
Non vas falar comigo?
Para min tampouco é fácil.
Botas a vida tentando chegar ao seguinte nivel
e fracasas porque sempre topas co mesmo monstro.
Pero un día, cando quedas sen puntos de saúde,
de casualidade, consegues unha vida extra.
Para coas metáforas de xogos, xa son maior.
É coma abrir un libro novo e comezar outra historia. Mellor?
Hostia, Noah. Agora podemos ser as protagonistas das nosas vidas.
Da túa. A miña está moi lonxe.
Sen contar comigo, por un puto capricho.
-Will e eu querémonos. -Non quero oílo.
Will e eu querémonos.
Eu quero a alguén e deuche igual.
Dóeme separarte de Dan e das amigas.
Noah, tes 17 anos.
Sendo tan simpática farás amigos pronto.
Non estou de humor.
O Saint Marie é un bo colexio.
Ten bo equipo de voleibol.
-Serás a capitá sen problemas. -Non o entendes?
Non quero un cole fino nin que mo pague un descoñecido.
Non é un descoñecido, é o meu marido.
E vaite acostumando.
VILA LEISTER
Ola, Manuel!
Will, amor!
Ola.
Que tal a viaxe?
Xa che contarei.
Por favor, señorita.
-Podo soa, grazas. -É o meu deber.
-Permítame, señorita. -Non.
-Podo soa! -Permítame.
Noah, deixa a Martín.
Déixeme coller a maleta.
Ti ganas, Mortimer.
-Como me alegro de verte, Noah. -Non podo dicir o mesmo, síntoo.
Quero que te sintas coma na casa e que me consideres parte da familia.
Nalgún momento.
Ensinámosche a casa, paréceche?
Con calma.
-Bos días. -Señora.
De acordo, señor.
O vestíbulo, por aí está a cociña e os cuartos están arriba.
-Isto é o spa. -E o ximnasio.
A chea de manobras que aforras con isto!
Non tedes biblioteca?
Un cuarto de invitados no que poida estar soa para descansar?
As túas cores favoritas.
Axudoume un decorador, pero a maioría escollino eu.
Non sei que dicir.
Quería que tiveses o que sempre quixeches e non che puiden dar.
É incrible.
-Grazas. -Merécelo, meu amor.
Vale, mamá.
E non é para invitados.
Perdón.
De feito, o de Nicholas está aí ao lado.
Ah, certo, Nick. O neno de papá, o fillo modelo... Xenial!
Escoita.
Por moi perfecto que sexa, é o teu medio irmán.
Tes dereito coma el a estar aquí.
Sabes que nunca o vou ver así.
Pois eu non pararei ata que o vexas como o que é: un fogar.
Desfai a maleta.
Isto é indecente.
Que graciosa.
É que o ton que tiñas era eslamiado.
-Quita esta carallada! -Non.
É para que me odies.
E logo?
Así non me encordias dicindo que me estrañas.
Pois fódete, porque xa te boto de menos.
Eu ódiote por matarme de envexa. Vaia vestiario!
Non penso poñer ningún deses vestidos.
Estás tola? Aproveita!
Non aturo tanto dispendio.
A casa cheira a perfume de caniche.
Imaxínasme a min no spa abrazada a un deses pompóns con patas?
Teño que compadecerte por seres rica?
Hoxe cea familiar no club náutico.
Trousarei pola borda.
O bisavó era un almirante inglés.
Abondo para trousar de novo.
-Sube millóns de fotos, veña. -Si, logo mándochas.
Non comín na viaxe e morro coa fame.
Pídello ao mordomo.
Esta xente é capaz de non ter nin un mísero sándwich.
O que esperaba, nin un maldito sándwich.
Hostia!
Debes de ser a filla da muller de meu pai.
Apetéceche un ragú de Angus? Algo de ramen? Un strudel de mazá?
Non sei que comedes en Pailanalandia, pero se o vas trousar...
-Nicholas, verdade? -O mesmiño. E ti es?
-En serio? -Segues aí?
-Noah? -Noah?
Non é nome de home?
Non tes a palabra "unisex" no teu curto vocabulario?
Sabes cal é a palabra favorita de Thor?
Comeza por "a",
segue por "ta",
e remata en "ca".
-Non me fai graza. -Non lle gustas.
Debe pensar que te coaches en casa sen permiso.
Pero non é certo, non si?
Xa está, Nicholas!
É coma un caniche, pero máis listo.
Golpeácheste de pequeno, imbécil?
Non atura que me insulten.
-Tranquila! -Dille algo, hostia!
Thor, para.
-Que fas? -Dillo en serio, ou cobras.
Pouca broma, como note unha ameaza, esnaquízate.
-Pero a hostia lévala igual. -Thor, senta!
Estás moi tola ti, non si?
Por certo, de lonxe, non se che vían as pencas, irmanciña.
Non son a túa irmá nin nada semellante.
Vaia! Xa vos coñecestes.
Ah, si, moi simpático Nick. Pero Thor cáeme mellor.
Verdade, lindo? Ven.
Ven aquí, pequeno! Veña!
Non sei que lle pasa. Asústoo.
Foi incrible, tía!
Bety?
-Segues aí? -Vaia co medio irmán.
É o mozo riquiño que dixo túa nai?
Xa ves, un cabrón.
Pero está bo?
Ademais de curiosa, es unha saída.
Así que está coma un tren.
Non o sei. Non me fixei.
Non me molesta a impuntualidade, pero cádrame mal a cea.
Síntoo, pero non é negociable.
Non saberá que vestido escoller. Toleamos algo na tenda.
Verdade, cariño?
Estás guapísima, Noah.
Vamos.
Queres unha foto?
Para outra, conduces ti.
Debería cambiar a música? Quizais lle guste algo máis... ?
O copiloto escolle a música.
CHÁMAME CANDO LEAS ISTO
-A temperatura ben? -Si, non subas o aire.
Gústache o fresquiño?
-As mans no volante. -Non...
No volante, por favor!
CHÁMOTE LOGO. MARCHO. QUÉROTE.
-É unha recta. -Que ben cheiras.
-7654. Nick. -Aquí está Nick.
A túa tarxeta de socia chegará para a semana.
Mentres, podes usar o meu apelido.
-Iso non xerará confusión? -Por que?
Ola, Sr. Leister.
Ola. Son a señora Leister. Noah Leister.
Parabéns, señor. Algo escoitei.
Non, Antonio. Non son deses.
Esta é a señora Leister.
-Síntoo, que vergoña. -Non te preocupes. Non é culpa túa.
Adiante.
O verán nunca foi a miña época favorita, pero entre este mar, os atardeceres, ti...
Esta cidade abráiame.
National Geographic incluíuna nos lugares con máis encanto do mundo.
Grazas á presión do noso lobby.
Hai moitos incendios forestais nesta época?
Si, Noah, por desgraza, é unha eiva.
Xa levamos dous neste verán.
Non entendo a xente que bota as cabichas pola ventá.
Téñenche quitado puntos do carné?
Por iso? Imposible.
Nick non fuma.
É deportista. Campión de surf?
-Si. -Surf?
Algún problema?
Non, só que prefiro os deportes de equipo, de estratexia.
Onde se usa a intelixencia.
Se me desculpades, vou traballar.
-Á casa de Mikel? -Si.
-O primeiro caso? -Oxalá.
Pero o seu pai só nos deixou co papelame.
Estuda Dereito, con moi boas notas.
Pero é só forza mental, sen intelixencia.
Tranquilo, se te despiden do bufete do seu papá,
quedarache o do teu papá.
Sempre poderás chupar dunha filial de Leister Enterprises.
-Verdade, Nick? -Noah, xa.
Dá igual.
A noite ía ser aburrida...
Agora temos algo do que rir.
Aí quedas, irmanciña.
-Pois eu tamén marcho. -Ti quedas.
Non, espera. Nick.
Déixala na casa? Quédache de paso.
Pois teño que dar moita volta.
-Prefiro pillar un taxi. -Xa está ben.
Non imos tolerar esta actitude.
-É mellor que vos levedes ben. -É certo.
Vai con Nick, tranquila. É un condutor prudente.
-Que cona fas? -Que che pica agora?
Non quero morrer por un tolo que non sabe conducir.
-E ti cres que o farías mellor? -Que apostas?
Estás na miña casa, cidade e no meu coche, así que cala.
Por ter cousas pensades que sodes deuses.
Quérote fóra do meu espazo, da miña zona de confort e do meu campo de visión.
Para aturarte, túa nai debe quererte moito.
Que saberás ti do amor dunha nai?
-Que fas? -Fóra.
-Que pasa? Que dixen? -Baixa, ou báixote eu.
Non serás capaz.
Nick!
Que fai?
Nin de broma.
Nicholas!
Nick, sóltame!
-Que fas? -Agora pillas ese taxi.
-Non virá ningún taxi. -Pois un Uber.
Nick!
En serio? Non me vas deixar nin un chaleco de seguridade?
Isto non me pode estar pasando.
Aínda por riba, sen batería. Cago na... Merda xa! Fillo de puta!
Merda.
Veña...
Non pares, eh. Seguro que es un asasino en serie.
Libreime dunha boa.
Merda.
-Oe, estás ben? -Si.
Un imbécil, que me deixou tirada.
Soa, no medio do nada?
Si, soa, no medio do nada.
-Ata logo. -Non, escoita.
Espera. Recoñezo que iso soou fatal.
Pero é certo, non te podo deixar aquí soa, no medio do nada.
Vale, esta vez soou mellor.
Tes cargador de iPhone?
Vaia día. Non me deu tempo nin a sacar o cargador da maleta.
Vaia...
-Onde te levo? -Cara a onde vas?
Vou a unha festa random nun chalé perdido.
Invitaríate, pero se o de antes soou mal
agora parece que te vou despezar.
A invitada sorpresa, non?
-Onde vives? -Onda os Leister, sabes?
Si, claro. Vives preto?
-Vivo aí. -Como?
Vives na casa de Nicholas?
Peor. É o meu medio irmán.
-E o que me deixou tirada. -Nick?
Que cabrón!
Agora o entendo. Non tiña tempo de levarte á casa.
-A que te refires? -Querería chegar canto antes.
-Onde? -Á festa da que che falei.
Espera, Nick está aí?
Non hai festa sen Nick.
Noah, escoita.
É unha quedada de bandas. Ten coidado.
Esa de aí é a máis perigosa de todas.
Ese de branco é Ronnie.
Saíu do cárcere onte. Para que te fagas unha idea.
Que pasa?
-Como estás? -Ei, Ronnie.
-Por fin te vexo. -Ti, que? Como estás?
Legend.
Escoita. Están os morados, os verdes,
os azuis e a nosa.
E aí está o noso líder.
Vamos!
Que pasa, tío?
Bebe!
Si!
-Que fas ti aquí? -Sorpréndete que chegase a pé, ou?
-Quen te trouxo? -Merdeiro.
Pencas, vas volver por onde viñeches.
Vou quedar ata que me apeteza.
-Non o penso repetir. -Non podes darme ordes.
-Ai, non? -Que pasa se teu pai chega a saber disto?
-Non serás capaz. -O rapaz perfecto?
Vaia. Como enganaches a todos.
-Teño moitas virtudes, amor. -A modestia non é unha delas.
Es a única que se preocupa por iso.
Non son coma as demais.
Ai, non? Eu penso que si.
Uns beizos normais...
Unha mirada baleira...
Un pescozo...
-Que levas aí? -Un nó.
Polo revirada que es?
-Polo forte que son. -Ai, claro.
O nó cego, o máis difícil de desfacer.
Non hai nó que se me resista.
Con bicarlles as tatuaxes as mozas desfanse.
-Como sabes que lles gustas a todas? -Detalliños.
-Cales? -Non me pediches que te solte.
Claro que quero que me soltes!
Gústanme as mulleres, non as nenas con trenzas.
-Nunca levo trenzas. -Mira, irmanciña,
non tes idea de onde te estás metendo.
Non te cruces no meu camiño e eu non o farei no teu. Si?
Imbécil.
Podo axudarche?
-Perdoa. É teu? -Non.
Dun trol que se coou na festa.
Esmágao, se queres.
Es Noah, non si?
Se te enviou Nick para controlarme, non o necesito.
Non vin por el. Mario contoume o que che fixo.
-Es a súa moza? -De Mario? Non.
De Nick. Dígoo porque lle está a comer a boca a todas.
Somo amigos dende nenos.
-Síntoo por ti, porque é un cabrón. -Ten días.
Ei, que pasa? Saúde!
Como vas, monstro?
Que tal? Perdoa pola lea,
pero se saio co deportivo, non me zafo.
Tranqui, que eu levo o jeep.
-Merda. -Que pasa?
Non podo ver as historias do meu mozo e da miña mellor amiga.
Necesitas outro mozo e outra mellor amiga.
-Son Jenna. -Encantada.
-Debín tocar algo. -Mírame.
Pasa diso, tía. Quita o suxeitador, emborráchate
e arrímate ao que estea máis bo. Nesa orde.
Non me van esas lerias, dá igual a orde.
E ese bombón que está con Jenna?
Bombón? Estás pampo, ou?
Veña, vai por aí.
Pon isto para que a banda de Ronnie non te amole.
Hai algo para que non me amole Nick?
Ei! Ola, tías.
-Ola, tío. -Ola.
Ei! Lisca de aí.
Non, este é Lion, o meu rapaz.
-É dos nosos. -Benvido ao noso club, entón.
Vale.
Ola.
Ti es a irmá de Nick, non si?
Vaites, como voan as noticias, Ronnie.
Si.
Que tal?
Cola ou mojito?
-Coca-Cola. -Toma.
-Merda, isto leva ron. -Só un chisco.
-Non, grazas. -Proba, está bo.
-Que non, grazas. -Bebe, non sexas parva.
-Que fas? -Deixa de coarte nestas festas.
Colle o jeep e lisca antes de que te mate.
Por que os tíos resolvedes todo a golpes?
Certo. Aínda sinto a túa puñada.
Quedaramos en que non nos iamos cruzar.
Que fas?
Ese fillo de puta vai drogando rapazas.
Que dis? Merda.
-Lévote á casa. -Non, marcho con Mario.
Mario! Mario?
Estou ben, só teño calor, vale?
Déixame. Que só teño frío, cona.
Non, tío, outra vez non. Déixame conducir.
-Sempre quixen conducir un destes. -A miña boneca? Non.
-E menos, drogada e sen carné. -Só estou mareada.
Pero ti si que bebiches.
Só un chopo.
Si, pero das tetas de alguén.
Tequila ben salgadiño cun toque de suor. Que rico, eh?
Que cres que diría Freud de derramar líquidos e chuchar así?
Freud non é un cantante de trap, para que o saibas.
Diría que é coma derramar bágoas, ou algo peor,
sobre os peitos da túa nai. Toma xa!
Deixa en paz a miña nai.
Cariño, onde está o cristal de Bohemia?
Que pasa?
Mamaíña non che ensinou que existen vasos para conter os líquidos?
Ei, Darcy, amigo! Este é o teu bisneto.
Non te trabuques, non é un dandi inglés coma ti,
malia que leve unha dama así.
Vaia!
Que é isto?
Os esteroides si que os bebes nun vaso de cristal, eh?
Sabes que? O cristal é un líquido.
Un líquido que contén outro líquido. É bonito, non si?
Se foses quen de sentir emocións, apreciaríalo.
O vidro flúe tan lentamente que parece sólido.
Por iso é tan fráxil.
Duro, pero fráxil.
Non, a luz non!
Non me toques.
Paspán.
Noah.
Meu amor, esperta.
-Meu amor. -Rafaela!
Ven, Noah.
Vamos.
Entra aquí.
-Aquí. -Que pasa?
Abre a puta porta!
Non saias, vale?
Ou abres ou entro!
-E logo? Traballando na casa de Mikel? -Si.
-Ibuprofeno? -Grazas, Martín.
-Un café, señorita? -Grazas, Mortimer, xa o sirvo eu.
-Que pasou onte? -En serio non te lembras?
-Será divertido. -Si, cando entre teu pai pola porta.
-A ver quen sae peor parado. -Dimo.
Metinte na cama e pasou de todo.
Non me tocaches.
Sería o propio dun psicópata, pero ti es moito máis revirado.
-En serio? -Sei que fixeches algo.
-Graváchesme? -Non.
Debín facelo. Estabas graciosa.
Bos días.
-Bos días. -Ola.
-Que tal onte?
Ai, onte?
-Sabedes onde estiven onte? -Na casa de Jenna.
Enviáchesme unha mensaxe dicindo que quedabas a ver La La Land.
-Ai, si? -Jenna é de moi boa familia.
Pero iso non ten nada que ver. O seu mozo é mecánico.
Ides ser grandes amigas.
Si, seguro.
Grazas por presentarlle os teus amigos.
De nada, o que sexa por vós.
Es un encanto.
Que ben que xa amañastes os vosos problemas.
MAMÁ, TRABUQUEIME CON NICK, É UN ENCANTO
Había rapaces da túa idade?
Non quero amigos.
Separáchesme de Dan, pero non o esquecerei.
-Cariño... -Dan dálle mil voltas a estes ricos.
Dan?
O seu mozo. Bótao de menos, debeu ter unha mala noite.
Queren máis tortiñas?
Non. Grazas, Petra.
-Aquí mesmo. -Voume queimar.
NÚMERO DESCOÑECIDO
Ola?
Si?
-Coidado, Lion. -Que chulo!
Case che arreo.
Ola, irmanciña.
Non volvas tocar o meu móbil.
Non volvas foderme unha festa.
-La La Land? -Casa contigo.
Odio as pelis románticas.
Es máis de porno, non si? Con esa cara.
Déixaa en paz.
-Non lles fagas caso. -Tranquila, sei defenderme.
Bro, perdiches o mellor da festa.
Xa, tío. Deume un baixón.
Quedei a ler.
Ei, sabiades que o cristal é un líquido?
Coidado, eh!
-Estás de carallada? -En serio.
Xúrocho. Os vidros que cambias no taller?
Líquido. Que che parece?
-Que fumaches, meu? -Cristal.
Mikel, esta noite si que toca o do papelame.
-A que hora? -Ás nove na miña casa?
Ás nove? Vale.
-Pedimos unhas pizzas? -Vale. Xenial.
Ven, axúdame con isto.
Bonito cu, verdade?
Agora virán coma moscas.
-Nick. -Que?
-Non nos invitaches á festa. -Vinvos alí.
Podemos ir esta noite á carreira, porfa?
Non sei de que falades.
Parece que quedou bo día.
Nick! Nick! Nick!
Sorte, cariño.
Coidado coa sexta curva, é traizoeira.
-Vale? -Tranquilo.
Veña. Dálle, Nick!
Que che pasa?
Corres agora por medo de non chegar á final?
Tranquilo, heiche gañar coma cada ano.
Claro.
Preparado?
Dálle, Nick!
Veña, ben! Dálle!
Noah!
-Ola! -Que sorpresa!
Vamos! Dálle!
Vamos!
Non sei que lle pasa. Non está centrado.
Veña!
Vamos, Nick!
Ollo coa sexta curva.
Hai que collela por fóra e non frear, se non, sáeste.
Como sabes iso?
Non!
Vamos!
Si! Vamos, monstro!
Veña!
Nick! Nick! Nick! Nick!
Esa repite. É a súa moza?
Ana? A única moza é esa máquina.
Vamos!
Puta merda.
Boísima!
IMAXE RECIBIDA
Que é esta merda?
Non o podo crer.
-É o teu mozo? -E a miña mellor amiga.
Vaino deixar sen sangue.
Samesuga noxenta! Cago na puta, hostia!
-Non o creo. -Tía, ven aquí.
-Chora. -Nin de broma.
"Emborracharse e arrimarse a calquera"? Ou era ao revés?
Depende do bo que estea.
Fillo de puta.
Dálle!
Vamos!
IMAXE RECIBIDA
CARREIRA FINAL
Non, así non.
Mirando á cámara. Agora, bícame.
Leonardo Daniel Ponce de la Rosa, tes o cu no meu coche.
-Perdoa, Nick. -Marcha.
Para de espantar a todo o que se achega.
Levas toda a noite bebendo o que che ofrecen.
E que?
Non penso levarte á casa, e menos, preñada.
-Só quería unha foto. -Unha foto?
-Si. Bicando alguén. -Xa. Queres poñer celoso a Dan, ou?
-Que pasou? -Non che importa.
Así que é o que buscaches toda a noite.
Sinto non ser tan complexa coma ti, correndo para ver quen a ten máis grande.
Se che consigo a foto,
marchas á casa dunha vez?
Quizais.
Quizais?
Con lingua?
Vale.
Aí tes a foto.
Ven.
Espera. Vou buscar a Jenna para que te leve.
Ben, vou volver á festa.
Onde estabas? Non te vin en toda a noite.
Que fas? Temos tempo antes da final?
Só algo rápido.
SÓ ME LEVOU UNHA HORA ATOPAR UN TÍO MÁIS EXCITANTE CA TI. REMATAMOS.
Listo.
Manda truco.
Ola. Vexo que entendes de coches.
Corrín algunha carreira.
-Crin que era a primeira vez. -Oxalá. Pero non vou correr.
Non? E por que estás na liña de saída?
Xa? Tan pronto?
Non o entendiches. Non vou correr eu, vai correr Nick.
E por que cona non está aquí?
Hostia.
Eh, preciosa! Onde vas?
Se non corre ninguén, gañamos.
Notáseche que queres.
Por ser muller, vouche regalar cinco segundos de vantaxe.
-Que opinas? -Cinco segundos?
Que tal, Nick?
-Que fas aquí? -Preparada?
-Recibiches a miña mensaxe? -Cal?
Preparado?
Pero se ti estás aquí, entón...
Non me fodas.
Que cona pasa? Por que non saen?
Ei! Que fas? Deiche cinco segundos de vantaxe.
Si, estounos aproveitando.
Quero que cando cheguemos á meta, todos saiban que che gañou unha muller.
Que hostia?
Ei!
Que fas?
Que fas, cabrón?
Gústame esta rapaza.
Veña!
A sexta curva.
Por que non frea? Vai saír da pista.
Chúpalle o ollo a este ollomol!
Hostia!
Pero que fai?
Pero que fai? Toleou!
Así se fai!
Si! Si!
-Ti toleaches? -Pero gañei.
-Non sabes o que fixeches. -Putos trampóns!
Que pasa, Leister?
A final era entre ti e mais eu.
Non seguiches as normas.
-Así que gañamos nós. -Iso é ridículo.
Non é da banda. Repítese a carreira.
Si que o é. Leva o pano.
O que fixo trampas fuches ti acometéndome.
Aínda así, gañei, imbécil. Unha muller.
Mira, unha muller.
-Cala a puta boca. -Síntoo, Nick.
As normas son as normas. Así que paga.
Ingrésoche os 15 000 agora.
-Iso é unha barbaridade. -Non podías aguantarte. Quita.
Devolvereicho, aínda que tarde anos en aforrar.
E o outro?
Sei que custa desfacerse desta preciosidade,
pero é o que hai.
Nick? Non podes darllo. Estás tolo?
Tranquila, podo levarte cando queiras.
Non vas gozar del, imbécil. Sabes por que?
-Non. -Porque che dei unha malleira.
Vaino lembrar todo o mundo cando te gabes con el.
Nick.
Por favor.
Para a próxima, procura deixar esa puta na casa.
Que fan?
Rafaela!
Móvete! Vamos!
Que pasa, tía? Vamos.
Métete no coche. Vamos.
Vamos, meu!
Aparta!
Dálle!
Ti...
-Séguennos? -Semella que non.
Jenna, estás ben?
DOMA O PASADO
-Estás ben? -Non me agoníes. Estou en choque.
Dáme medo que non fales.
-Porque me queres? -Non empeces.
-Nin un pouco? -Non amoles, nena.
-Que eslamiado es. -"Que eslamiado. "
-Veña! Arriba, durmiches abondo. -Hoxe tampouco me atopo ben.
É a gala da empresa de Will e tes que axudarme.
DESCOÑECIDO: Debiches pechar a boca, puta.
É Dan?
Non sabía que estabas tan unida a el e a Bety. Síntoo.
-Xa dá igual. -Non, non dá igual.
Non quero verte así.
Vas acabar embalsamada entre tanto algodón exipcio.
O plan: almorzo no beach club e despois ao salón de peiteado.
Cal? Will e Nick van de smóking.
Está Nick?
Leva catro días sen vir,
pero sabe que a gala é importante para Will e virá.
Outra vez ese hater?
É Ronnie, seguro. Tía, bloquéao.
Xa... Acabo de chegar e xa me odian todos.
Ti cal vas poñer?
Will! Cal?
Os dous son preciosos.
Felicitarei os deseñadores, pero cal poño?
Chegamos tarde ao ensaio.
Non sei. O negro.
Vai haber xente moi importante. Xuíces, avogados...
-Non é para ir ás toas. -Tranquila, estarás fermosa.
Iso é o de menos.
Que pasa?
Que che preocupa? Non estar á altura?
É iso?
Mírame.
Pasaches probas na vida máis importantes ca esta.
Vai ser coser e cantar.
Non sei que me viches.
Lembro verte camiñar por esa catedral,
describindo eses retablos e esa cúpula cunha paixón
que semellaba que a construíras ti mesma.
Terei que ensinarcha de novo, porque non miraches arriba.
Esta noite vai ser igual.
Porque só vou ter ollos para ti.
Escoita.
Esta familia e todas as súas empresas imaxina que son coma unha catedral.
E vas ser a guía perfecta. Vale?
-Quérote. -E eu a ti.
Veña, bule.
Creo que levarei o rosa.
Sabes que Rodrigo quere ser o meu mozo?
O louro? Que lle vas dicir?
-Que non. -Moi ben!
Só che parten o corazón.
Fai coma min, fuxe antes de que sexa demasiado tarde.
É que xa teño dous mozos. Para que quero tres?
A glicosa.
Ven, rula. Epa!
Mamá vai marchar de viaxe outra vez, virás verme?
Non o sei.
-Cando volverá? -Non o dixo.
E se non volve?
Que queres dicir?
E se se divorcia do meu papá e me abandona?
-Iso nunca vai pasar, meu amor. -Fíxocho a ti.
Non é comparable, cariño.
Eu era un desastre coma fillo, un fedello insoportable.
Non coma ti, que es un anxiño. Xa che están a crecer ás e todo.
Oe, Maggie...
Teño que marchar antes.
Non, por que? Non marches, por favor!
Señora.
Señor.
Meu amor. Foi todo moi ben.
Ola, Noah.
Thor.
Eses xiros son imposibles.
Pódense facer.
Só hai que turrar do freo de man,
e logo xiras o volante 20 graos cara á dereita e 60 cara á esquerda.
20-60. Como un contrasinal.
Exacto.
Deixaches tirada a Ana na gala.
Onde estabas?
Con alguén que me necesitaba.
Pensaba que era a túa única irmá.
-Sinto moito... -Non importa.
Non, si que importa.
-Ese coche debeu valer máis de... -Non importa.
Isto non está ben.
-Non, non está nada ben. -Non.
Es a miña media irmá e tes 17 anos.
Pois bícame ata que faga os 18.
Non deixes que volva facelo.
Es ti o que se achega e teño que ser eu a que o evite?
Non sei que cona me pasa.
Nick, es ti?
Cres que está ben o que fixeches?
Non foi só unha gala, tamén era a presentación da familia.
Non podemos dar esa imaxe.
Teu pai está arriba. Vai falar con el.
Agora vou.
E ti? Non abriches a boca en toda a noite.
Que vou facer contigo?
-De piloto a lavadora de coches. -E mañá, camareira.
-Queres un? -Non deberías matar a túa última neurona.
Ei! Non.
Non quedamos en que non te podías achegar a min?
Pero si que podes mirar.
Un tequila?
-Ola, amor. -Ola.
Que fas lavando este traste?
Téñoche unha sorpresa.
-O coche? -Non. O coche compreino para min.
Ola, Noah.
Dan.
Que fas aquí?
Bicádevos. A min, nin caso.
Alégrome de verte.
Teño que rematar de limpar o coche, estaba...
Vale.
-Ven, que che ensino o teu cuarto. -Vale. Deica logo.
Non! Non, por favor, non.
Non!
Nick! Temos un problema.
-Agora achegácheste ti. -Non, é que...
-O meu mozo, ou sexa, o meu ex, está aquí. -Entón o problema é teu.
-Mandeille a foto na que nos bicabamos. -Ai, claro! Aquela foto. Si.
E que pasa?
-Se te recoñece, contarallo á miña nai. -Noah!
Noah.
Desculpade.
Noah.
Non me creo que tiveras a cara de vir.
Quería pedirche perdón.
-Perdón? -Perdón.
O de Betty non signficou nada. Botábate de menos, e ela seméllaseche.
Ti seméllaste a un orangután, pero non bico a un.
Noah, seino. Fun un verdadeiro cabrón.
Merezo todo o que me veña.
Perdoa, tío.
-Fas a maleta e marchas hoxe. -Vale.
-Non hai voos ata mañá. -A cona que te botou, Dan.
Vaia, brother!
Estás enchoupado! Tranquilo, tío, ven comigo.
-Es idiota? -Foi divertido, non si?
Non.
Axúdoche a secarte.
Vale? Mira.
Imbécil!
Que fas?
Dan pode vernos.
Se nos pillan os nosos pais, acabouse o xogo.
É o que queres?
Non. E ti?
Tampouco.
Vale... A ver.
Ai, Deus.
Non pasa nada, axudámosche a secarte...
-Perdoa, quen é ese tío que está con Noah? -O seu veciño, Cayetano.
Nicholas!
Vou!
Iso, Nicholas!
Ei, ese tío non é o da foto?
-Sorpresa! -Hostia, mamá!
Mira o que chegou.
Diría que estas flores cheiran a reencontro.
Grazas.
-Pasou algo con Dan, rula? -Non.
Non esperaba velo tan pronto.
É coma un jet lag emocional. Xa se me pasará.
Non será que coñeciches alguén?
Non, claro que non. A quen vou coñecer?
Xa.
Vai estar na mesma planta.
Quen?
Dan. Agardo que actúes con responsabilidade e mesura.
-Veña, mamá. Vaite de aquí. -Vale...
VAS PAGAR POLO QUE FIXECHES
Que hostias?
Que pretendes con isto?
-Non é meu. -Por favor.
Son insistente, pero non violento.
Foi Betty? Sabe que estás aquí?
Esquécete de Betty.
A túa nai non sospeita nada disto?
-Non sei de que me falas. -Seguro.
Tomamos algo pola noite e falamos?
Malvas? A quen se lle ocorre ese agasallo?
Atopeiche un hotel barato cerca.
Décheslle ben a ese Leister, eh?
Tranquilo. O coche non vai ser o único que lle quite.
E a que cona esperas para ir por ela?
Pensei que querías estar aquí para velo.
Chama os teus colegas. Que comece a festa.
-Chao. Non sabes o que perdes. -Outro día, rapazas.
Ei, Nick!
Que fas por aquí? Rompéuseche o coche?
Se queres que te leve a calquera sitio...
Teño unha mensaxe para túa irmá da miña parte.
Noah?
Nick!
-Estás ben? -O que me faltaba.
Perdoa. Pensaba que eras Dan.
Tamén che daría se soubese que eras ti.
-Fíxenche iso? -Non, pero poderías se quixeses.
Sángrache o nariz, non botes a cabeza para atrás.
Mellor unha cataplasma fría. Tes analxésicos?
Sabes de coches e tamén de malleiras?
Teño moitas virtudes, amor.
-Quen foi? -Dá igual.
Xúroche que a partir de hoxe deixo as liortas.
-Foi Ronnie, non si? -Ese tío está tolo.
Vai ir por ti. Non podes ir soa por aí.
-Ti tampouco. -Vou en serio.
-Eu tamén. -Pois deixemos de ir sós.
Ambos.
Non é a forma máis romántica de pedirme que pasemos máis tempo xuntos.
Queres pasar máis tempo comigo?
Non podo, Dan segue aquí.
Aínda sentes algo por el?
Dóeche?
Bastante.
E aquí?
Ou aquí?
Que fas?
Teño que revisar a sensibilidade. Podes ter algún nervio danado.
A calor das túas mans non axudará coa inflamación.
Si que te noto máis inflamado.
-Outra vez somos malos, Pencas. -Queres que pare?
Seguro que podes resistirte?
Por que as mulleres sempre nos enganchamos dos malos?
Sodes fachendosos,
mentireiros
e violentos.
Trabúcaste. Eu non son así.
Noah?
Estás ben? É que escoitei golpes.
Eu tamén escoitei golpes, pero leveinos eu todos.
Estou ben, grazas.
Querías que te perdoase.
Pois, se podes, non digas nada, por favor.
Faino por min.
-Veña, Petra. -Cala!
-Un pouco máis arriba. -Bos días.
Limpei as follas da piscina.
-Sinto que esvararas. -Non é culpa túa, Morti.
Martín.
Listo, Dan colleu o avión.
-Chegou esta carta do instituto. -Grazas.
Parece que non lle contou nada.
Xa.
VOUTE FACER SUFRIR DE VERDADE
Non hai praza no equipo de voleibol? Vaia, ho!
Que foi?
Nada.
-Cámbiome. -Non, temos présa.
Ola, Ana.
Estamos todos?
A carreira do outro día foi incrible.
-Como aprendiches? -Quero esquecer esa noite.
O pai era piloto de rallys. Ten unha foto no Insta.
Era bo? Segue correndo?
Morreu.
Pisou demasiado o acelerador.
-Síntoo. -E ti, Nick?
Como acabaches no mundo das bandas?
-Non quero falar do pasado. -Criouse sen nai
e fugouse. Quería ser un rebelde.
-Para, Ana. -O pai canceloulle as tarxetas.
En México coñeceu a Lion, que lle ensinou a vida perigosa.
Logo, enleouse cunha amiga del.
Non tes un pasado escuro, Ana?
Ca, non. A miña vida foi moi aburrida. Se nos coñecésemos antes...
-Era a típica abusona no cole. -Vai á merda.
Deixabas anónimos para acosar as que che caían mal?
Sacáballes os ollos.
Necesito coñecerte mellor, non si?
-Foi hai moito tempo. -Agarda.
Teño algo para ti.
Debíache un coche, certo?
É perfecto. Neste non te podes coar.
Verte con ese uniforme foi o teu mellor agasallo.
Pensara en regalarche un libro de poesía, pero vexo que non é o teu.
Non! Non quero que Ana me saque os ollos.
Isto nunca me pasara con Ana nin con ningunha.
Contigo non me dou controlado.
Mario estame esperando.
Que quere de ti?
Só sei que sorrí cando me ve.
E vaste conformar cun sorriso?
Ata que nos doia a cara.
Non ten sangue nas veas, non pode darche o que necesitas.
Que necesito?
Non necesitas bicos, senón volcáns de lume na boca.
Non necesitas aloumiños,
senón sucos profundos que penetren ata o calafrío.
Alento que che murmure vertixes.
Non necesitas placer, senón estremecemento.
Non vimos nada.
Que? Son poético abondo?
Xa temos coche para as carreiras.
Metinlle 100 cabalos ao de Jenna.
Déixocho cando queiras.
Tío, estás tolo? Non é a túa media irmá?
-E que? -Non é incesto?
Entre a tunda de onte e a que lle estabas a dar ti,
non lle van quedar forzas para pelexar.
Pelexar?
Non vos contentades con tomar un café ou ir ao cine.
Arréalle, Bruno!
Nick!
-Non o fagas. -Tranqui, Pencas. Non me vai tocar.
Non ten sentido.
-Non é emocionante? -Que che fagan dano?
-Non me importa a dor. -E o teu rival?
Gústache danar os demais?
Non, gústame pelexar.
Non o entendo.
-É un xeito de desafogarme. -De que?
Que trauma tes, que andas a desafogarte así?
Déixao en paz.
Estou farta de ti.
Que problema ten esta imbécil?
Vas deixar que te amoleza? Vamos, veña.
Veña, Nick!
Tía, Nick está pelexando.
Que é esta merda? Sabías que ía ser así?
-Tiña pinta. -Por diversión. Que obsceno.
E se mañá lle dan unha tunda a un vagabundo?
Esquece todo iso, vale? Non paga a pena.
-É todo teu! -Dálle, veña!
-Dálle! -Veña, meu!
Nick! Nick! Nick!
Quería agradecerche que me invitaras a vir contigo.
Fíxome moita ilusión.
Perdoa por non avisar antes.
Non quero que este cabrón volva tocarte.
Quen cona cres que es para facer isto?
-Mario, síntoo. -Tranquila. Estou ben.
Claro, xa me imaxinaba algo.
Mario, non podes ir andando.
Que hostia estás facendo?
Non o sei.
Nunca sentira celos de ninguén, Pencas.
Toléasme.
Isto é todo o que me podes dar?
Isto non pode volver pasar.
-Non o volverei facer. -Non pode pasar nada entre nós.
Nunca máis.
Que? Por que? Que che pasa?
-Fasme dano. -Non fas máis que marear.
-Que cona che pasa? -Non o ves?
-Teño medo. -Medo de que?
Á parte da escuridade, como unha nena.
De ti.
Non quero máis violencia na miña vida.
Todo ben, Noah?
Lévote á casa?
Mario! Jenna lévanos á casa.
Recollédeme polo camiño.
Ensineille o básico.
O freo, acelerador, o cambio de marchas...
ESTOU MOI CERCA. PODES SENTIR A DOR DA MIÑA PRESENZA?
Teño que contarche algo sobre Noah.
Sabes que o seu pai intentou matala?
-Que? -Cun coitelo.
Nunca a tocara. Si a Rafaela.
-Pegáballe a Rafaela? -Si, fillo, si.
Hai xente así.
A violencia é a súa forma de desafogarse.
Por que me contas isto?
Rafaela ten medo de que volva e intente facerlle dano a Noah.
-Que volva da tumba? -Da tumba?
Metérono no cárcere.
-Non estaba morto? -Non, oxalá.
Reducíronlle a condena e leva dúas semanas libre.
Falamos con Esteban para que acompañe a Noah.
Pero xa a coñeces. Noah con chofer...
Pensamos que podías facelo ti.
Por que credes que lle fará dano?
Porque o testemuño dela foi chave para condenalo.
Aquí tes, bótalle unha ollada.
Ese home é perigoso, Nick.
-Ela sabe que anda solto? -Non.
-Rafaela non quere preocupala. -Por que?
Porque lle ten medo ao seu pai.
Bebe.
Vale, preparada?
Este é moita palla e pouco gran.
E os tíos xeitosos que murmuran cousas lindas?
NICK - REXEITAR
-Eses tíos non existen. -Xa.
Préstasme, tía.
Ves? Por que non saben dicir "quérote"?
Din "quérote" antes de deitarse contigo.
-Pero o que queren dicir é "deséxote". -Exacto!
Logo córrense e calan. Mal!
Tes que dicilo despois.
Aí é cando ten valor, non antes.
Iso é moi profundo.
Grazas.
Nin unha.
Anímame a festa, meu. Que aburrimento!
Déixamo a min. Que pasa? Parece un funeral.
Hoxe rompemos con todo!
-Que pasou? -Estás con Noah?
Que? Agarda. Baixa a música.
Lion!
Non.
Merda!
Tes que vir co coche tunado, pero a festa é dentro?
É absurdo.
Dende que non está Nick, acabouse a festa.
Liscamos?
Que flores tan bonitas!
Ves como non podes conducir?
NICK - CHAMANDO
Oe, Nick, podes vir á de Mikel polo coche de Noah?
Mellor collemos un taxi.
Si, está fatal.
Non pode conducir.
De acordo.
Hostia, bro, vasme matar!
Non aparezas así. Estasme dando medo.
A ti tamén?
-Estás ben, Pencas? -Podo conducir sen fallo.
Estes coches non necesitan carné.
Fai todas esas imbecilidades por ti, sabes?
Onde está o tirador?
Esquecín a blazer.
-Agora volvo. -Leva dúas semanas desfasando.
Non cres que xa é tempo para desculparte?
-Es boa amiga. -É unha acusona.
-Que buscas? -A miña blazer.
Está no armario.
Ana!
Ana, non! Abre a porta, por favor!
Andas buscando a chave da luz?
Nin puta graza, Ana!
Atascouse a porta.
Ana! Axuda, por favor!
Ana! Ana, ábreme, por favor!
Non che vai abrir ninguén.
Que pasa? Viches un monstro?
E túa nai?
Onde está a túa nai?
Ana, ábreme! Ábreme!
-Que pasou? -Está dentro.
-Non hai ninguén. -Ti si que es un puto monstro.
Veña, vamos.
Só era unha broma.
Por que dixeches que teu pai morreu?
Está morto para min. Oxalá podreza no cárcere.
Non marches, porfa.
Por que fas que me sexa tan difícil odiarte?
Faríache de todo. Xa o sabes.
Pero non faremos nada ata que o medo desapareza dos teus ollos.
Que bonito. Moi lindo.
Oe, sobre o teu pai...
Bos días, Pencas. Estás ben?
Pensaba que non podías controlarte cando estabas ao meu carón.
Debería marchar antes de que esperten.
Si.
Noah, viches... ?
Papá!
Ela non podía...
É Maggie. Está no hospital.
Maggie? Que pasou?
Creo que deberías ir.
Maggie!
Nick!
-Como estás, miña nena? -Moito mellor.
-Que susto nos deches. -Quería asustar a enfermeira.
Escondinme detrás das cortinas e quitei a alarma do móbil.
Esa alarma é horrible.
Non o volvas facer, vale?
Vale. Onde está mamá?
Chegará pronto, tranquila.
Esa é Noah? Non parece unha túzara.
Non o é. Cando a coñeces, é incrible.
Bos días.
Ola.
Non é o mellor irmán do mundo?
É.
Cando o coñeces, si.
Ti sempre serás a súa favorita.
O choque foi crítico, pero está fóra de perigo.
Menos mal. Grazas, doutora.
Sorte que estaba a enfermeira.
Non necesita unha enfermeira. Necesita unha nai.
Mellor deixala descansar por agora.
Estamos chegando á casa.
Que fas?
Vasme botar do coche outra vez?
Todo isto foi culpa miña.
En vez de deixarte tirada aquel día, debín bicarte como agora.
Se soubese antes o de teu pai...
Dóeme que me teñas medo. Dóeme moito.
Pero sabes que nunca che faría dano. Sábelo.
Xa nos descubriron. Non temos tempo para desculpas.
Se amarse é un pecado, somos culpables.
Os máis culpables do mundo. Pero a túa nai ten que entendelo.
Non quero facerlle dano.
O que atopou no teu pai é incrible.
Merece ter algo así. Non podemos estragalo.
Non. Non soportaría que estes fosen os nosos últimos bicos.
Os nosos bicos van ser eternos.
Se vai ser a derradeira vez,
por que non pode ser a primeira?
Agarda.
Non estás segura?
-Estou. -Si?
Prométeme que non o imos esquecer nunca.
Como o dubidas?
Non!
-Faltábanlle os dentes? -Tiñamos oito anos.
E o teu primeiro bico?
Moitísimo máis tarde. Con nove.
Xogando con Jenna a un xogo en cadea.
Eu bicaba alguén que a bicaba e despois ela bicábame a min.
E quen era ese "alguén"?
-O seu hámster. -Non...
-Si... -Que horror.
Xa.
Foi incrible.
Foi marabilloso.
Queda menos dunha hora para que clarexe.
Fuxamos. Escapemos xuntos.
Iso nunca funciona.
Mira que pasou cos Montesco e os Capuleto.
-Funcionoulle a Casanova. -Pero non o fixo por amor.
Fuxiu do cárcere.
Vodas de sangue non rematou ben?
-Que fas? -Aproveitar o tempo que nos queda.
Es mala. Moi mala.
-Por que? -Porque non me quedan condóns.
CONDÓNS
10,50.
Acáboche de escribir. Que rápido.
-Ves como son o máis rápido? -Nick!
Nick!
NOAH: SIGO QUENTE.
-Operación denegada. -Como?
Proba con esta.
Rápido, por favor, que me precisan.
Nick!
Cabrón!
Agora si que imos dar unha volta no coche.
-Grazas. -De nada.
Noah!
Hostia!
Imposible. Só se ven sombras.
É Ronnie.
Recoñecería a sombra do cabrón nun pozo negro.
Seguro?
De acordo. Pediremos unha orde de busca.
-Grazas. -Grazas, inspectora.
De nada.
-Síntoo. Debín contárvolo... -Por favor. Vaite de aquí.
Nicholas.
Se Noah sae desta, nin se che ocorra volver tocala.
As liortas, as carreiras...
Debín darme de conta cando faltaches á gala.
Prometiches que iso acabara.
Es o meu fillo? Non te recoñezo.
Van encontrala.
Merda.
Hostia, Ronnie! Pervertido fillo de puta!
Tes cinco segundos para saír correndo.
Todo isto por gañarche nunha carreira. Estas tolo!
Gañácheslle unha carreira?
-Papá. -Que cabrón o Ronnie.
Non mo contou.
Ben feito.
Esa é a miña nena.
E como foi?
Ben, éche o mesmo.
Alédame saber que che ensinei algo útil.
Non fun tan mal pai.
Gustáronche as cartas?
Nunca che escribira.
Non sei. Sentía que cho debía.
Atopei estas cartas no cuarto dela. Semellan anónimos.
-Número descoñecido. -Conteste.
Si?
-Mamá! -Noah!
Mamá!
Como me decepcionas, Rafaela.
Jonás, nin se che ocorra facerlle dano.
En todos estes anos, non me visitaches nin un só día.
Ningún.
Rafaela...
No cárcere hai quen soña con facer boa feira coma ti.
Non trate así a miña esposa.
"A miña esposa".
-Que quere? -Non o sei.
Véxovos gozando das cousas que dan os cartos e penso:
"Hostia, eu tamén son da familia. "
-Canto? -Un millón.
-Número de conta? -Por Bizum, non fodas.
Efectivo non correlativo nunha bolsa negra impermeable.
Na escultura do paseo marítimo, ás 4:00 p. m.
Vós os dous e nada de policía, claro.
Noah, estás ben?
Nick!
Ai, o amor fraterno...
Temos algo.
O seu exmarido e Ronnie coincidiron no cárcere.
Compartiron cela.
Se non chamo en dúas horas, algo saíu mal.
Estás seguro? É a túa filla.
Gañouche unha carreira?
-Si, facendo trampas. -Claro...
Gustaríache devolverlla?
-Non penso niso agora. -Non pensas niso agora. Xa.
Por que tarda tanto?
Non me fodas!
Cres que estás nunha carreira ilegal?
Non vou quedar sen mover un dedo.
Tranquila, amor. Todo vai saír ben.
Non vai aparecer.
Por que o dis?
Porque lle importan unha merda os cartos. Só quere que Noah e eu suframos.
Tranquila.
Isto non me gusta.
Perdiches un deses nunha aposta?
A idea non era perdelo, señora.
Ronnie fixo trampas. Aínda me fode velo fachendear con el.
Sobre todo, porque sigo pagando o seguro.
Iso é!
O seguro! O localizador do seguro!
Atención a todos!
Localizáronos.
É aquí.
Vale.
Noah.
Atención, escapa nun deportivo vermello.
Unidade dúas!
Vale. Na rotonda.
Non! Para.
Quita, cona.
-Estás ben? -Noah...
Por que o fas? Colle os cartos e marcha.
Embragas moi pronto. Non o soltes ata que sintas que sofre.
Veña, máis rápido!
Moi ben.
Ben feito.
Por que o facías?
Por que non eras sempre coma cando conduciamos?
Como agora, non si?
-Eramos un equipo. Era feliz. -Hostia, e eu.
Un bo ano. Lémbraste?
Primeiro na xeral. A dúas para ser campión do mundo.
Dous paseos, e fodestes todo.
Campión do mundo.
Pero non, á merda o campionato, a miña carreira. Todo.
Sabes o que é estar anos e anos
sen tocar un puto volante?
Un coche, a cousa que máis me gusta no mundo!
Como deixar de vivir, Noah!
E vós debestes deixar de vivir, coma min.
Non debiches volver. Matáchesnos daquela.
Non o parece. Felices, vivindo a gran vida.
Agáchate!
Non!
Merda!
Fin da carreira.
Que fas?
Queres que nos matemos?
Que máis dá? Xa estamos mortos.
Noah.
Grazas.
Mamá!
Noah!
Estás ben?
Fíxoche algo?
Grazas.
Señora Rafaela.
Pasa, Petra.
Grazas por vir. Non podía estar soa.
Non volverán facerche dano.
Nunca.
Quérote.
Agarda, que dixeches?
Que te quero.
-Non o podo crer. Díxocho Jenna? -O que?
-O de dicir "quérote" neste momento. -Non.
Vale, foi Lion.
-Pero diríacho igualmente. -Dubídoo.
Pois creme.
Porque é verdade.
Canto tempo temos que estar abrazados, logo?
Espero que moito.
Porque agora comeza a nosa historia.
Temos que facer algo.
O que sexa, pero isto debe parar.
Subtítulos: Reme Fernández Montalt