WATAK, TEMPAT, ORGANISASI, KEJADIAN DAN KUMPULAN HANYA REKAAN
PENGGAMBARAN DALAM KEADAAN SELAMAT
Nafas.
Getaran.
Angin.
Pertimbangkan semua faktor ini…
tapi kadangkala, masih ada peluru sesat.
Ada hari yang terasa
bagaikan peluru sesat.
Macam hari ini.
Itu saja?
Ini yang awak nak buat?
Awak nak mengalah sekarang?
Tidak.
Saya takkan mengalah.
Kenapa nak mengalah?
Apa manfaatnya?
Saya rasa macam hilang akal.
Masuklah.
Kita jumpa nanti.
Awak nak ke mana?
Awak kata tiada tempat tuju.
Tinggallah di sini.
Buat masa ini.
EPISOD 8: PELURU SESAT
Yoon Dong-ju.
Saya keluar dulu.
HARI KOMUNITI BERSAMA POLIS
PENGALAMAN MENEMBAK
Baiklah, semua.
Tempoh kritikal CPR ialah empat minit.
Saya akan ajar tentang CPR hari ini.
Periksa lokasi pesakit, pergi ke sebelah mereka.
Kemudian jalinkan jari-jemari begini.
Pastikan tiada udara terlepas.
Jadi, buka mulut luas-luas.
Jangan buat begitu. Jangan main-main.
Ini kecemasan. Jangan main-main.
Jangan begini… Berhentilah!
En garde.
Prêts?
Allez.
Tak apa.
Awak tak boleh biar budak menang?
Maaf, puan.
Tak apa. Jangan menangis.
-Anjing! -Jom.
Berapa lama pasukan saya kena buat kerja begini?
Sehingga pesuruhjaya tak marah lagi.
Aduhai. Mereka masih hebat. Atlet pasukan kebangsaan memang berbeza.
-Sekali lagi! -Ya!
-Tengoklah. -Sekali lagi!
-Sekali lagi!
Bagaimana dengan Dong-ju? Apa nasib dia?
Pasti saya dah tua.
Badan saya sakit-sakit lepas hadiri satu acara.
Minumlah, tuan.
Minuman ini sepatutnya bagus untuk sendi saya?
Ya.
Hei, bagusnya!
Rasa bagus.
Awak boleh tukar kerjaya sebagai pengurut.
Awak ada sijil?
Ya, sijil tahap satu urutan sukan.
Awak patut jadi pengurut.
Kenapa jadi polis dan terlibat dalam banyak masalah?
Maafkan saya, tuan.
Bekas atlet sepatutnya tahu untuk tak bertindak guna kekerasan.
Awak perlu tahu masa untuk guna penumbuk
supaya ada impak sebenar.
Bekas atlet tak boleh terburu-buru.
Awak profesional.
Betul tak?
Tuan betul.
Apa pun, saya akan abaikan kali ini.
Jadi, buat lebih bagus, okey?
Baik, tuan.
Sudah.
Itulah tempatnya. Aduhai.
Otot tuan tegang.
Saya akan longgarkan otot.
Aduhai, Datuk Bandar Roh.
Maaf, Datuk Bandar Roh.
Apa kita buat di sini?
Macam tukul besi pecahkan kacang.
Tapi kita masih di sini kerana Dung-ju.
Orang kata semua benda ada gunanya.
-Bangga dengan awak. Sini. -Apa yang berlaku?
Apa awak buat? Janganlah. Lepaskan saya. Panaslah.
Terima kasih. Maaf kerana salah faham.
Kenapa dengan kamu semua? Jauhi saya.
Apa kata pesuruhjaya?
Gantung kerja sebulan kalau saya tak buat masalah.
Hukuman itu ringan.
Leganya.
Semoga berjaya. Awak perlukannya.
Apa kita nak buat?
Tunjuk keupayaan kita.
Kita tak boleh lancarkan siasatan
terhadap orang hubungan datuk bandar.
Sukar dapatkan bukti terhadap Min Ju-yeong dalam satu cubaan.
Rancang satu demi satu langkah dari bawah.
Buat masa ini, mulakan dengan kes dadah.
Kita mungkin jumpa petunjuk kalau siasat
laluan kapal bahan dadah Bbong-pil.
Seperti biasa, idea bernas daripada Sarjan Kim.
Okey, mari buat begitu.
Awak bekerja di sebalik tabir dan sokong kami.
Baik.
Tunggu sekejap.
Awak sepatutnya letih sekarang, tapi awak nampak cergas.
Muka awak berseri. Apa awak buat semalam?
Saya buat sesuatu yang awak tak tahu.
Mungkin dia juga tak tahu.
Jadi…
Jangan libatkan hal peribadi dengan hal kerja.
Jangan terlalu ketara.
Taklah.
Awak sangat ketara.
Awak juga.
Apa maksud awak?
Nampak? Awak gelabah.
Saya memang begini dari dulu.
Bila masa saya gelabah?
Tadi.
Okey. Saya takkan tunjuk lagi.
Jumpa di rumah malam ini.
Awak kata saya boleh tinggal dengan awak.
Saya bawa barang-barang nanti.
Tanpa ketara sangat.
Satu, dua, tiga, empat, lima…
Buku puisi saya.
Mana buku itu?
LANGIT, ANGIN, BINTANG DAN PUISI
Awak baca apa?
Puisi.
Tak sangkanya. Kenapa tiba-tiba berminat dengan puisi?
Tiada sebab. Saya cuma berminat.
Jadi, dia suka benda begini.
Dia sangat sentimental. Saya rasa berdebar-debar.
Tiada orang pernah buat awak berdebar-debar?
"Pulang dengan kegemilangan."
-Apa pendapat awak? -Teruk.
"Menjijikkan, tak selesa, memualkan, keji."
Perkataan sesuai untuk awak.
-Tepat sekali. -Tak guna.
Maaf kerana lambat.
Bila saya dapat bahan hasilkan Candy?
Lambatnya.
Terlalu banyak Candy palsu dalam pasaran.
Bukan ini yang awak janjikan saya.
Bukankah ini pelanggaran kontrak?
Masa berlepas seminggu lagi.
Saya kena muatkan barang sebelum itu.
Geng Jepun takkan tunggu lama.
Saya akan beri barang lain sebelum ia sampai.
Pembuka selera kegemaran mereka.
En. Min, awak kena gerakkan barang untuk kami buat perniagaan.
Kontena itu dah melepasi pemeriksaan kastam.
Isunya ialah pengangkutan.
Malangnya, ada kelewatan.
Kenderaan dah diatur.
Tapi kita kekurangan pemandu trak.
Mereka sedia tak lama lagi.
Anjing pemalas tak boleh duduk dan makan.
Hei, tak apa.
Duduklah.
Apa pun, En. Min.
Kenapa awak biarkan polis itu hidup?
Kenapa tak bunuh dia?
Nampak comel apabila dia cuba melawan balik.
Seronok permainkan dia.
Di mana nak cari laluan bahan dadah Min Ju-yeong?
Kerja ini tak mudah.
Cari pengedar yang bekalkan efedrina kepada Park Bong-pil.
Penjejakan sukar kerana mereka guna telefon pakai buang.
Rumitnya.
Kapten.
Aduhai!
Lama tak jumpa.
Cukuplah.
Kenapa awak ke sini?
Apa awak buat?
Apa maksud awak?
-Nak makan? -Sup ayam ginseng?
Awak digantung kerja. Kenapa awak di sini?
-Rehatlah di rumah. -Saya ke sini untuk makan. Tak boleh?
Apa? Apa awak nak?
Kes tembakan di gudang terikat
ditugaskan kepada unit saya.
Ini analisis darah yang ditemui di tempat kejadian.
LAPORAN ANALISIS DARAH PERKHIDMATAN FORENSIK NEGARA
Lelaki ini. Awak kenal dia, bukan?
REKOD JENAYAH NAMA: LEE GWANG-SE
-Telefon ini dimatikan… -Tak guna. Telefonnya dimatikan.
Kapten.
Dia diculik di depan salun rambut.
Isyarat terakhir telefonnya dikesan di sana.
-Perkara buruk menimpa dia? -Tentulah tak.
RIU cari dia. Mari kita tunggu.
-Kapten. -Sarjan Kim, awak jumpa apa-apa?
Nampaknya ada lebih banyak efedrina dibawa melalui Pelabuhan Insung.
Bahan dadah lagi?
Ya. Menurut keterangan Park Bong-pil,
dia sepatutnya dapatkan lebih bahan daripada penyeludup.
Di mana bahan dadah selebihnya?
Dia cuma dengar ada kelewatan disebabkan prosedur pelepasan kastam.
Kalau kastam tak lepaskannya…
Maknanya ia masih di Pelabuhan Insung.
Berkenaan barang yang saya cakap dulu,
tanganinya secara berasingan.
Macam mana awak ke sini?
Sebenarnya…
Baiklah. Saya faham.
KASTAM INSUNG
En. Oh.
Saya alihkan semuanya hari ini. Sediakan kenderaan.
Tapi tanpa kebenaran Kastam Korea,
kita tak boleh merampasnya walaupun ia di sana.
Mereka takkan beri kerjasama tanpa bukti kukuh.
Kalau begini, Min Ju-yeong akan lari bersama bahan itu.
Kita cuma perlu cari bukti ia ada di sana.
Tapi macam mana nak cari?
Kenapa awak menggaru? Saya yang rasa gatal.
Awak patut mandi lebih kerap.
Saya mandi dua kali sehari!
Jadi, kenapa gatal? Saya tengok.
Apa ini?
Kenapa dengan awak?
Saya digigit semut atau serangga.
-Kenapa semakin teruk? -Semut?
Rasanya saya digigit semut semasa buat rampasan dadah Bbong-pil.
Bagus!
Ini ikan pollock, bukan?
-Tak guna. -Kenapa?
Awak digigit semut merah?
Ekornya berwarna coklat?
Apa kamu cakap?
Mana ada semut merah. Warna semut hitam berkilat.
Tunggu sekejap.
Saya tak apa-apa.
Tengok ini.
Kami jumpa semasa menyiasat kontena.
Jumpa semut api merah di Pelabuhan Insung tahun lalu.
Operasi kawalan serangga perosak dibuat. Ini sengatnya.
Besarnya. Awak cakap semut api merah?
Ia juga dipanggil semut pembunuh kerana bisa di dalam penyengatnya.
Jangan mengarut.
Semut pembunuh?
Kita boleh mati kalau disengatnya.
Janganlah cakap tentang mati.
Semut api merah dibawa di dalam kargo yang melalui Rusia.
Semut itu melalui laluan sama dengan bahan dadah yang dirampas.
Awak ada simptom macam muntah atau sukar bernafas?
Saya ada masalah pencernaan, tapi sebab gastritis kronik.
"Pengsan akibat kelumpuhan atau tekanan darah rendah mengejut."
Awak patut ke hospital. Manalah tahu.
-Saya okey. -Awak boleh alami kejutan anafilaksis.
Tertulis di sini awak boleh mati!
Bedebah!
Nampak macam awak nak saya mati.
Tiada siapa akan mati. Siapa mati kerana digigit semut?
Ini cuma kegatalan.
Senyaplah. Sambung kerja. Jangan curi tulang.
Dong-ju.
Jangan berjenaka tentang…
-Kapten! -Kapten!
Kami akan memantau keadaannya semasa dia berehat dua jam.
Kenapa dia pengsan?
Sebab semut api merah?
Ya. Ada kesan gigitan.
Berdasarkan ruam gatal ini, nampaknya begitulah.
Tapi…
Dia juga ada masalah pencernaan.
Dia alami sembelit yang serius.
Dia ada banyak isu.
Saya dah agak, awak makan banyak sangat.
Awak menakutkan kami.
Doktor, saya akan mati?
Ya, berehatlah.
Dia cakap ya.
Terima kasih.
Sarjan Kim…
-Sarjan… -Kalau ada semut api merah…
Inilah peluang kita.
Apa kita nak buat?
Apa lagi?
Kita beri tumbukan mengejut kepada Min Ju-yeong.
TUGAS RASMI KDCA
Kastam Korea dan Pelabuhan Insung
mengumumkan mereka kerahkan pasukan respons kecemasan
untuk menangani serangan semut api merah di Dermaga Satu, Pelabuhan Insung.
Dengan kerjasama KDCA,
pihak berkuasa laksanakan kawalan akses…
Langkah seterusnya?
Serahkan kepada saya.
Awak tak boleh bangun sekarang.
-Kapten! -Aduhai.
SYARIKAT KESELAMATAN J9
Pemeriksaan kuarantin ini menyekat rancangan saya kerana ramai pemantau.
Malah, saya dah cuba segalanya.
Tapi terlalu sukar untuk saya bantu kali ini.
Begitu rupanya.
Terlalu sukar?
Ya, terlalu sukar.
Ya.
Terlalu sukar?
Ya.
Bagaimana keadaan anak awak di sekolah?
Oh, ya.
Biasanya mereka tak terima pelajar baru semasa semester.
Sebab sokongan awak untuk dia,
mereka menerima dia.
Saya amat berterima kasih.
Sama-sama.
Kita hanya saling membantu.
Tapi bukankah negara itu…
agak bahaya?
Keselamatan awam di sana tak begitu bagus.
Pelajar Korea yang belajar di sana
biasanya diculik dan dikurung untuk duit tebusan.
Pelajar perempuan pula
akan diperdagangkan ke rumah pelacuran
supaya keluarga tak boleh cari mereka.
Mereka juga disuntik dengan bahan pelik.
Tolonglah, En. Min. Jangan buat begini.
Jangan aniaya anak saya!
Saya tak cakap akan buat begitu kepada anak awak.
Saya cuma beritahu fakta kerana bimbangkan dia.
Dia patut berhati-hati.
-Tunggu. -Tempat itu berbahaya.
Tunggu sekejap! Tolonglah, En. Min.
Saya sanggup buat apa-apa saja, tapi situasi di pelabuhan…
Saya tak boleh buat apa-apa untuk lepaskan barang-barang itu.
Tolonglah…
Jari awak yang patah dah sembuh.
Ia sembuh dengan baik.
Hubungi tetamu kita dan minta mereka jumpa kita.
Hantar dia ke hospital.
Baik.
KAWALAN SERANGGA PEROSAK INSUNG
-Janganlah, Man-sik. -Saya akan balas budi awak.
-Tak boleh. -Buat sampai boleh, okey?
Aduhai.
Sut itu mahal. Hati-hati semasa memakainya.
Saya buat begini sebab awak, Man-sik.
Kalau masalah timbul…
Saya tahulah.
Masuk dan cari kontena itu. Faham?
-Baik. -Baik.
Sejak bila awak ada rangkaian hubungan?
Awak fikir saya cuma goyang kaki?
Hei, sut itu mahal.
Saiznya lebih kecil daripada yang sepatutnya.
Mari.
Kami akan mengawasi di sini.
-Apa khabar? -Kami buat pemeriksaan pantas.
-Berapa orang? -Empat.
KAWALAN SERANGGA PEROSAK INSUNG
Macam pagar sesat.
Kalau sesat, susah nak jumpa.
Kenal pasti kontena dan saya akan buka.
Masuk, mulakan proses disinfeksi.
-Baik! -Baik!
-Kontena ini. -Okey.
Saya rasa kontena ini.
Encik?
Ya, awak di mana?
Boleh buka kontena ini?
Awak nak saya buka kontena untuk awak?
Encik?
Apa ini?
Encik, boleh tak…
Hei, Pau Kukus.
Han-na, awak jumpa sesuatu?
Mana pengurus? Rasanya kita patut buka kontena itu.
Hei, kenapa tak jawab? Awak nak ke mana?
Ke mana si licik itu pergi?
Tak guna. Saya tak nampak.
Kenapa jalan cepat sangat?
Pau Kukus!
Perlahanlah.
Saya nak beritahu…
Kini bukan masanya, tapi saya dah kemas barang.
Kita pulang bersama nanti, okey?
Hei, Yoon Dong-ju.
Mana pengurus?
Kenapa awak muncul dari sana?
Siapa ini?
Siapa awak?
Hai, budak baik.
Tangkap dia!
Bagus.
Tak guna.
Hai.
Lama tak jumpa.
Sungguh tak sangka.
Maaf, boleh saya tanggalkannya?
Sakitlah.
Pasti kumpulan awak tertinggal barang kalau awak muncul di sini,
Tangan saya sakit.
Boleh tanggalkannya?
Tak boleh.
Awak ditahan kerana melanggar Akta Kawalan Narkotik.
Min Ju-yeong yang arahkan awak?
Kejamnya.
Boleh tengokkan?
Rasanya saya digigit sesuatu.
-Ini gigitan semut api merah? -Awak picit sendiri.
Saya?
Awak akan dirawat kalau ia memburuk. Jadi, jangan buat apa-apa.
Awak akan disoal siasat di agensi nanti.
Bermula dengan nama awak.
Soalan-soalan itu membosankan.
Apa kata awak tanya soalan lain?
Apa?
Misalnya, kenapa bau mereka berdua macam guna syampu yang sama?
Syampu lavender?
Jangan merepek.
Mengarut.
Biar betul?
Awak buat apa? Bangun.
Bangun. Jangan pura-pura.
Bangun sekarang.
Aduhai. Pandainya dia berlakon.
Tengoklah itu.
Dia boleh jadi pelakon.
Hei.
Dia tak pura-pura?
Saya rasa dia kena sawan.
Hei, bangun. Lekas!
Hei!
Panggil ambulans.
Dia bernafas.
Terima kasih, budak baik.
Bedebah!
Hei.
-Awak okey? -Ya.
Hei, Pau Kukus.
Rasanya saya tahu
tempat saki-baki efedrina.
Awak dah jumpa? Masih gagal?
-Periksa kontena senyap-senyap. -Sekejap.
Habislah kalau ditangkap pengawal.
Helo? Kenapa tak jawab?
Sarjan Kim!
PENGENALAN RASMI KERAJAAN
Hei.
Awak jejaki Ibdah?
-Dia dah lesap. -Tak guna.
Tak apa. Fokus pada patung beruang ini.
Dadah itu di sini.
-Kenapa? -Apa?
Saya cuma…
Awak digigit?
Habislah. Doktor!
Doktor!
KAWASAN KUARANTIN SEMUT API
Nampaknya awak ada alahan terhadap bisa itu.
Bila awak digigit?
Tak pasti. Mungkin 20 minit lalu.
Jantung awak akan mula berdebar-debar. Awak akan sukar bernafas.
Tapi jangan bimbang.
Awak nampak pucat dan demam.
Awak hanya perlu disuntik di paha.
-Tunggu di sini. -Suntikan?
-Di paha? -Suntikan di paha.
Beri saya ubat saja.
Suntikan lebih berkesan sekarang
-berbanding ubat. -Betul katanya.
Awak okey, Sarjan Kim?
Dia tak okey.
Tengok, dia berpeluh-peluh.
Lekas, doktor.
Doktor, saya…
Saya okey tanpa suntikan.
Apa maksud awak? Saya tak boleh biarkan.
Jangan gerakkan lengan.
Kenapa takut disuntik? Awak macam budak-budak.
Doktor, tunggu.
-Saya cuma perlu berehat. -Sarjan Kim.
Awak tak okey. Awak pucat macam hantu.
Awak boleh alami kejutan anafilaksis.
Satu suntikan epinefrin akan sembuhkan awak. Bertahanlah.
-Jangan berdegil sekarang. -Tunggu.
Tunggu, saya…
-Tunggu… -Saya tak boleh suntik dia.
-Sekarang boleh? -Ya.
Aduhai.
PASUKAN RESPONS KECEMASAN 119 AMBULANS
Nak buat apa dengan itu?
Terima kasih.
Ayuh!
Apa ini?
Jangan terkejut.
Barang rampasan?
Saya baru beli.
Apa Man-sik bawa kali ini?
-Minum! -Minum!
Kita minum soda saja malam ini
kerana esok kita akan sibuk.
Makan kenyang-kenyang di sini malam ini.
Pesuruhjaya belanja kita.
Hei, RIU. Jomlah.
Nak ke mana? Makanlah bersama.
Kamu semua makanlah. Kami dah kenyang, bukannya kami cemburu.
Tak seronok tanpa kamu.
Sudah, mari makan!
Mari makan!
Han-na.
Cubalah ini. Sedap.
Sedap, bukan?
Ya, sedap.
Sedapnya.
-Kenapa saya masih lapar? -Awak makan banyak.
-Terima kasih belanja. -Jumpa esok.
-Babai, Pegawai Kanan Ji.
Nak ke mana, Dung-ju?
-Apa? -Awak nak ke mana?
Awak tiada rumah. Rumah saya arah ini. Jom.
Tentulah saya ada tempat.
Jangan bimbangkan saya. Saya boleh jaga diri.
Apa?
-Bermalam di rumah saya. -Kenapa?
Ini yang saya mampu buat untuk penyelamat saya.
-Terima kasih belanja makan. -Selamat malam.
Pintu dibuka.
Pintu dikunci.
Berapa banyak rumah yang awak miliki?
Nah.
Awak boleh guna bilik ini.
Bilik?
Bukankah ini stor?
Saya tiada bilik tambahan. Saya tak suka ruang tamu bersepah.
Awak nak tidur dengan saya?
Tak mungkin.
Saya juga tak nak.
Saya alihkan kotak lain kali. Tak pasti bila.
Tak boleh ke rumah Han-na.
Dia perasan?
Sudahlah.
Hati-hati. Kotak-kotak boleh jatuh.
Terima kasih beritahu awal.
Gambar Han-na.
Apa ini?
Comelnya dia.
Kenapa dia masih simpan gambar ini?
Selepas berpisah, teruskanlah hidup baru.
Dia hidup dalam kenangan?
Tengoklah gaya hati comel ini.
Mungkin ada gambar lain.
Hei, saya akan susun barang yang jatuh.
PEMENANG PINGAT LAWAN PEDANG
"Pemenang pingat perak, Kim Jong-hyeon."
Hebatnya.
ATLET LAWAN PEDANG BERSARA, WIRA KAMI
"Masih wira kami."
Baiklah, saya akui. Awak memang hebat.
KECEDERAAN MATA KIRI MENAMATKAN PERJUANGAN KIM UNTUK EMAS
En garde.
Prêts?
Allez.
Mata serangan balas.
Satu minit.
Apa? Dia kalah.
Berlagaklah lagi.
Duduk di sini.
Minumlah.
Pergelangan kaki sakit.
Tapi awak okey semalam.
Roger menyerang.
Kim Jong-heon menepis dan menyerang balas.
Dia perlu teruskan.
Dia diadang, serangan susulan…
Kim Jong-hyeon berjaya!
Kim Jong-hyeon dapat mata!
Apa awak buat? Bangunlah.
En garde.
Prêts?
Allez.
Saya tumbuk bahagian kirinya.
Patut tumbuk bahagian kanan.
Saya kembali nanti.
Dong-ju biasa ke gim yang mana?
JI HO-CHEOL
HAN-NA DAH JUMPA DONG-JU?
DUNG-JU
Boleh saya tolong?
PASAR RAYA INSUNG
Anjing ini bernama Dung-ju?
Betul. Dung-ju.
Cik polis itu yang panggil namanya begitu.
Selamat tinggal, puan.
Mari sini, Dung-ju.
Dung-ju!
Masa untuk makan, Dung-ju!
Apa awak buat?
Alamak. Nampaknya akan berparut.
Buka luas-luas.
Ada luka melecet di dalam.
Pasti luka lepas kena tumbukan saya.
Apa awak buat?
Saya beli salap. Saya sapukan.
Sudah. Saya tak sakit pun.
Saya cakap saya nak sapukan. Mari sini.
Saya cakap tak sakit pun.
Walaupun tak sakit, sapu supaya tak berparut.
-Mari sini. -Kenapa dengan awak? Pergi!
Apa lagi? Sinilah.
Sudah. Hentikannya.
Jangan dekati saya, Yoon Dong-ju.
-Kenapa dengan awak? -Mari sini.
Hei, awak okey?
-Par terre! -Tunggu!
-Jangan gerak! -Tunggu!
DADAH DALAM MAINAN
Tak guna.
Nampaknya kita tak dapat barang kita.
Ada antaranya milik geng Jepun, betul?
Kalau urusan kali pertama gagal, habislah kita.
Semoga Tuhan bantu kita.
Ibdah.
Jangan sampai demam.
Kucing hitamku.
Miau.
Hei, awak demam?
Jangan sentuh.
Awak sangat garang.
-Miau. -Miau.
En. Min, apa awak nak buat?
Selepas mereka bawa ke stor bahan bukti esok,
kita takkan dapat balik barang kita, bukan?
En. Min?
Kita akan dapatkannya semula.
Lagipun, ia milik kita.
Macam mana?
Kalau kita tahu laluan
dan masa mereka bertolak…
jawapannya mudah.
Bunyi apa itu?
Maaf, boleh tak saya guna tandas?
Siapa awak?
Nama saya Lee Gwang-se.
MAK
Senyaplah!
Mak?
Saya dah pesan, jangan telefon semasa saya bekerja.
Bukan itu maksud saya.
Saya tak bunuh orang. Sumpah.
Saya telefon lagi selepas selesai. Baiklah.
Saya sayang mak.
Awak terima rahmat mak.
Terima kasih, mak.
Dia terima rahmat mak.
Rahmat, konon.
Bukankah si bedebah ini yang polis cari?
Mungkin dia dengar semuanya.
Tak boleh biar dia hidup.
Berapa banyak yang awak dengar?
Pendengaran saya kurang baik. Saya tak dengar apa-apa.
Mujurlah.
Kenapa awak buat saya marah?
Awak menipu dan buat alasan.
Sebab inilah…
Saya naik gila.
Maafkan saya.
Bedebah.
Hei!
Bila masa dia letak pada muka saya?
Ya, Datuk Bandar Roh.
POLIS INSUNG DIPERCAYAI DAN BERWIBAWA
SAYA JAMIN KESELAMATAN BANDAR INSUNG
Baik, tuan.
Saya akan pastikannya.
Terus ke stor bahan bukti.
Polis perusuh mengawal trafik.
-Baik. -Baik.
-Satu lagi. -Tengok apa?
Faks dokumen ke stor bahan bukti, Shin.
Baik.
Hati-hati. Jaga diri.
Cuaca hari ini indah.
Pandu dengan selamat!
Helo.
Helo?
Aduhai!
Kenapa awak di sini?
Saya datang nak makan.
Awak digantung kerja. Tak boleh makan bersama.
Tempat ini bukan berek polis.
Mari pergi dulu.
Kita nak keluar makan? Betulkah?
Jauh? Kita boleh makan di restoran barbeku di sini.
Barbeku konon. Kita bukan pergi makan.
Masuk lekas.
Kita nak ke mana?
Kita jumpa Gwang-se.
-Berehatlah. -Terima kasih, doktor.
Apa itu?
Saya cakap terima kasih!
Aduh. Sudahlah.
Apa?
Saya nak hidup macam orang biasa, tapi awak heret saya ke dalam masalah ini.
Tengoklah saya sekarang!
Saya cuma nak hidup macam orang biasa!
Tapi saya ditembak dan ditikam!
Siapa yang ditembak di Korea? Rasanya amat menyakitkan.
Saya seorang saja yang ditembak. Tak adil!
Siapa saya nak jumpa untuk menuntut keadilan?
Hembus hidung.
Maaf, okey? Bertenanglah.
Ceritakan semuanya. Apa yang berlaku?
Awak fikir apa yang berlaku?
Saya hampir mati dua kali.
En. Min, apa awak nak buat?
-Kita akan dapatkan semula. -"Kita akan dapatkan semula."
Lagipun, ia milik kita.
Kalau kita tahu laluan dan masa berlepas,
jawapannya mudah.
Jadi, Min Ju-yeong akan cuba mencuri barang rampasan?
Dia tahu tarikh, masa dan laluan.
Dia ada orang dalam di agensi ini.
Awak tak tipu, bukan?
Sampai hati awak tanya.
Kenapa saya nak menipu untuk orang yang tikam kaki saya?
Saya bertaruh nyawa
dengan beritahu awak.
Kucing?
Harimaulah!
Awak dah periksa?
Ada protes di Dewan Perbandaran,
hanya beberapa polis rusuhan dihantar kepada Kim dan Ji.
Selebihnya di Dewan Perbandaran.
Siapa beri arahan itu?
Pesuruhjaya.
Itu arahan dia sendiri?
POLIS
Mari keluar melalui pintu belakang.
-Silakan. -Okey.
Tengoklah mereka. Mari pergi.
Han-na, semua okey? Di mana awak?
Kami akan memasuki Terowong Jungdong.
Awak okey, Kim?
Guna laluan berbeza selepas melepasi Terowong Jungdong.
Maklumat bocor dari dalam agensi.
-Baik. -Kami dalam perjalanan ke sana.
-Hati-hati. -Okey.
SEKSYEN TEROWONG TERPANJANG INSUNG DI DEPAN
Dae-yong, awak jumpa Gwang-se?
Adakah ini usikan? Apa yang berlaku?
Saya di sini, tapi dia tiada.
Kita jumpa di agensi.
Larikan diri?
Larilah. Saya lepaskan awak.
Apa?
Beritahu mereka
semua yang awak dengar.
Beritahu setiap perkataan.
Kalau tidak, saya akan cacatkan satu lagi kaki awak.
Gwang-se bedebah. Larilah, tapi awak tak boleh sembunyi.
Panggilan anda gagal disambungkan…
Tak boleh buat panggilan.
-Hei, Jae-hong. -Kapten.
Saya ke sana bersama RIU. Saya telefon lepas sampai.
Okey. Minta Balai Kecil Jungdong bekalkan pasukan tambahan.
Baik.
Bila kita akan sampai?
Tak lama lagi.
Semua dah sedia?
Okey.
Dia takkan boleh telefon maknya juga.
Laju lagi.
Mari mulakan.
Tunggu sebentar.
Apa ini?
Kenapa jalan dihalang?
-Siapa mereka? -Tak guna.
Biar betul? Mereka serius?
Jom.
Siapa kamu semua?
Tak perlu tanya. Mereka orang jahat.
Saya pinjam sekejap.
Apa awak buat?
Berapa awak boleh lawan?
Sekejap.
Tiga orang?
Itu lebih daripada mencukupi.
Tak, saya maksudkan dua orang!
Tak guna.
Hei!
Bedebah!
Kapten!
Hei!
Jangan terburu-buru! Tunggu Jae-hong sampai!
Sebab itulah saya nak pergi. Kita tak tahu situasinya.
Jangan pergi!
Hei!
Saya cakap jangan pergi!
Mereka bangun.
Saya boleh lawan dua orang!
Hei, kawan.
Awak di Korea. Cakap bahasa Korea!
Hei, RIU.
RIU…
Awak nak ke mana?
Saya mengejutkan awak?
Apa pandang-pandang?
Hei, bedebah!
Bedebah.
Ada hari begini.
Nafas.
Getaran.
Angin.
Pertimbangkan semua faktor ini…
tapi kadangkala, masih ada peluru sesat.
Bangsat.
Saya kena pergi, bedebah.
Ada hari-hari…
yang rasa…
bagaikan peluru sesat.
Seperti hari ini.
Semua yang memasuki gelanggang pertaruhkan nyawa.
Hari ini takkan boleh dilupakan.
Kita perlu terus cari.
Han-na ada di sana.
Awak biasanya tak setenang ini. Saya sangka awak akan mengamuk.
Saya menahan diri.
Saya akan mengamuk…
Han-na.
…selepas saya jumpa dia.
Terjemahan sari kata oleh Mira Edora sangka awak akan mengamuk.