(ตัวละคร สถานที่ องค์กร เหตุการณ์ และกลุ่มคนเป็นเหตุการณ์สมมติ)
(การถ่ายทำนักแสดงเด็กและสัตว์ อยู่ภายใต้เงื่อนไขความปลอดภัย)
มองเห็นไหมครับ
ครับ ผมมองเห็นชัดเลย
อุณหภูมิร่างกายของคุณสูงเล็กน้อย
แถมยังมีอาการหน้ามืดและความดันต่ำด้วยครับ
ผมคิดว่าเป็นอาการเล็กน้อยจากภาวะเพลียแดด
ตอนที่เป็นลม คุณมีอาการอื่นอีกหรือเปล่าครับ
จู่ๆ มันก็พุ่งเข้ามา
ผมเลยหน้ามืดน่ะครับ
ว่าไงนะครับ
เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่
เขาถึงได้อยู่ในสภาพแบบนี้
เขาคงพูดเพ้อเจ้อเพราะเมาแดดน่ะค่ะ
อ๋อ
เป็นนักกีฬาทีมชาติภาษาอะไร ถึงได้หมดสติบ่อยขนาดนี้
นายไปตรวจที่โรงพยาบาลมาแล้วนี่ เขาว่ายังไง
จะว่าอะไรได้ล่ะครับ ก็เหมือนเดิมนั่นแหละครับ
ไม่มีอะไรร้ายแรง
อันนี้เกี่ยวกับกรมศุลกากรเกาหลี
- อะไรเหรอครับ - ฮะ
อ๋อ บันทึกการโทรในโทรศัพท์ของมินจูยอง ที่เรายึดได้วันนั้นน่ะครับ
ผมตรวจสอบทุกเบอร์โทรแล้ว แต่มันเกี่ยวกับงานหมดเลย
ไม่มีอะไรเลยครับ
มีอย่างอื่นอีกไหม
ของใช้ส่วนตัวของเขาในตอนที่ถูกควบคุมตัว ไม่มีอะไรผิดปกติเลยครับ
(สาธารณรัฐเกาหลี พาสปอร์ต)
บันทึกพวกนี้โปร่งใสจนน่าแปลกเลยครับ
เขาไม่ได้โทรหาใครเป็นการส่วนตัวเลย
- ส่วนข้อความ… - ก็ไม่มีอะไรเหมือนกัน
แล้วก็ไม่มีร่องรอยลบอะไรไปเลยด้วย
มินจูยองรู้ความเคลื่อนไหวของเราค่ะ
เขารู้ว่าเราเจอรถคันที่ชนแล้วหนีแล้ว
ต้องมีคนบอกเขาแน่นอนครับ
ผมจะจัดการโดยไม่ให้เกิดปัญหาอะไร เพราะงั้นไม่ต้องห่วงนะครับ
เข้าใจแล้วครับ
(ตอนที่ 6 หมัดโต้)
นี่ จะไปไหนน่ะ
เรามีบางที่ที่ต้องไป
นายไปคนเดียวสิ ฉันมีเรื่องต้องทำ
แต่เราเป็นคู่หูกันนะ
- ถ้าเธอไม่ฟังที่ฉันพูด ฉันจะ… - นายจะทำไม
ฉันจะปล่อยข่าวลือ
- เรื่องที่เธอจูบ… - ไปก็ได้
ตอนที่ไอ้เวรนั่นไปสนามบิน
มันรู้ว่าเราเจอรถที่ชนแล้วหนีแล้ว และมาซ่อนตัวอยู่ตรงนี้
อยู่นั่นไง
ฉันมั่นว่าใจว่ามีบางคนโทรมาบอกเขา
แต่ถ้าไม่มีบันทึกการโทรของสายนั้น…
ก็หมายความไอ้เวรนั่น ใช้โทรศัพท์แบบใช้แล้วทิ้ง
ดูจากที่มันไม่มีอยู่ที่ตัวตอนที่ถูกจับแล้ว
มันจะต้องทิ้งไว้แถวนี้แน่ๆ
- เจอแล้ว! - เจอแล้วเหรอ
ใช่ แป๊บนะ
ฉันหาเจอแล้ว!
แต่อีกครึ่งมันหายไป
มันคงตกลงไปด้านล่างนี้มั้ง
ยกได้หรือเปล่า
ไอ้นี่ไปเชื่อมกับที่ไหนกันนะ
มันคงตกไปด้านล่างแล้ว
นี่ ยุนดงจู เอ้า
แต๊งกิ้ว
ทำไมนายถึงไม่รับ…
นี่ ยุนดงจู
นี่
มาแล้วเหรอ
แถ่นแทนแท้น
มัวทำอะไรอยู่ล่ะ ลุกขึ้นมาสิ
แขนฉันติดน่ะ
มันติดจริงๆ
เดี๋ยวนะ ฉันรู้สึกเหมือนตะคริวจะขึ้นเลย
- เหมือนหนูกำลังไต่แขนเลย - แล้วยังไง
มันแย่ลงเรื่อยๆ เลย ถ้าจะจับหนูต้องทำยังไง
เร็วสิ ช่วยฉันหน่อย
เมี้ยว!
หืม หายแล้วแฮะ
ฉันขอโทษสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้น ฉันขอโทษ
ชีวิตคนเราก็ต้องมีสักครั้งที่เสียสติไม่ใช่เหรอ
ฉันขอโทษจริงๆ
เพราะงั้นนายช่วยลืม และทำเหมือนไม่เคยเกิดขึ้นไม่ได้เหรอ
ให้ตายสิ ร้อนชะมัดเลย
แดดแรงจริงๆ ช่วยทาครีมกันแดดให้ฉันหน่อยได้ไหม
แล้วก็ขอน้ำด้วยได้ไหม
ทำไมวันนี้ฉันอยากกินไส้กรอกจังล่ะ
- เธอรู้จักไส้กรอกสีชมพูใช่ไหม - นี่
ถ้าฉันเป็นลมไปอีก ฉันอาจจะพูดเพ้อเจ้ออะไรอีกก็ได้
มาเอานายออกมากัน เร็วเข้า
- มาลองกัน - ฉันติดจริงๆ
หนึ่ง สอง…
มันไม่ออกจริงๆ
จริงเหรอ นายติดจริงๆ เหรอ
ใช่น่ะสิ ฉันติดจริงๆ
อยู่นี่ก่อนนะ
เธอจะไปไหน
ถ้าเธอทิ้งฉันไว้ที่นี่
ฉันจะปล่อยข่าวลือของเรานะ
- ค่ะ แขนเขาติดตะแกรงท่อระบายน้ำน่ะค่ะ - ข่าวลือจะกระจายออกไป
ว่าเธอกับฉัน…
อะไรเนี่ย
ไส้กรอกที่จุ่มไข่แล้วเอาไปทอดแค่นิดเดียว
ฉันอยากกินไส้กรอกจริงๆ แฮะ
ถ้าได้กิน แขนฉันต้องหายเร็วแน่นอน
นายก่อเรื่องทุกวันได้ยังไงกันนะ
ฉันไม่ได้ก่อเรื่องสักหน่อย
ฉันกำลังเก็บหลักฐานต่างหาก
โทรศัพท์ใช้แล้วทิ้งของมินจูยอง
- นี่ - อะไร
มีบางอย่างเกิดขึ้นระหว่างนายกับฮันนาเหรอ
ถ้ารู้ นายจะปวดใจเอาได้นะ
เอาเป็นว่า
มันเป็นความลับเล็กๆ
ระหว่างฉันกับฮันนา
(แต๊งกิ้ว)
นี่
อาบแดดไปนะ
เขาบอกว่าวิตามินดีดีต่อกระดูกของนาย
มันจะช่วยทำให้รอยยิ้มโง่ๆ นั่น หายไปจากหน้านายด้วย
เฮ้ย
เฮ้ย!
(กำลังวิเคราะห์รอยนิ้วมือ…)
มันตรงกัน พวกนี้เป็นรอยนิ้วมือของมินจูยอง
เยส!
กู้ข้อมูลคืนได้ใช่ไหมครับ
ถึงจะใช้เวลาสักหน่อย แต่ก็ทำได้
ถ้าเรากู้ข้อมูลคืนและได้ประวัติการโทรเมื่อไร เกมก็โอเวอร์
หมัดโต้!
- น่ารักชะมัด ไอ้หมอนี่! - ทำอะไรน่ะครับ
ทำได้ดีมาก
(ก๋วยเตี๋ยวกยองอิล)
เด็กๆ ทำอะไรน่ะ
เขาบอกว่าถ้ากำแพงนี่สกปรก เราจะโดนจับไปครับ
ใครบอก
ลุงตำรวจครับ
หยุดอยู่ตรงนั้นเลย
ลุงวิ่ง 100 เมตรได้ภายใน 11 วินาที
ถ้าหนีไปแล้วลุงจับได้ พวกนายต้องโดนดุนะ
นี่ เด็กๆ
พวกนายเขียนกำแพงแล้วหนีไปใช่ไหมล่ะ
ไม่ต้องมาปฏิเสธเลย ลุงเห็น
อันนี้พวกเราไม่ได้ทำนะครับ แจซอกต่างหากที่เป็นคนทำ
- นายชื่ออะไร - คังซึงวานครับ
- นายล่ะ - อีวอนโฮครับ
ซึงวานกับวอนโฮ
ฟังให้ดีนะ
ถ้าครั้งหน้าลุงมา แล้วเห็นพวกนายวาดกำแพงอีกละก็
ลุงจะจับพวกนายไปให้หมด
ลุงเป็นตำรวจนะ
อร่อยไหม
- อร่อยครับ - อร่อยครับ
พวกนายจะเขียนกำแพงอีกไหม
- ไม่ครับ - ไม่ครับ
คอยจับตาดูคนที่มาเขียนที่นี่ด้วย เข้าใจไหม
- ครับ - ครับ
ฉันนี่แย่จริงๆ
(คุณแม่ของกยองอิล)
ดงจู
ถ้าพรุ่งนี้เย็นมีเวลา มาที่ร้านหน่อยได้ไหม
(ได้ครับ)
ตายจริง สิบตำรวจตรียุน
สวัสดีครับ สบายดีหรือเปล่า
อยู่ที่นี่นี่เอง
ฉันกำลังจะโทรหาคุณพอดีเลย
มีเรื่องอะไรเหรอครับ
ฉันได้ยินว่าคุณบาดเจ็บ ระหว่างที่ช่วยฮันนาเอาไว้น่ะค่ะ
ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอกครับ
มันก็เรื่องปกติอยู่แล้วครับ
เรื่องแบบนี้จะปกติได้ยังไงล่ะคะ
พอฮันนามาทำงานแบบนี้ ฉันก็กังวลอยู่ตลอด
แต่พอรู้ว่ามีคนที่พึ่งได้อยู่ข้างๆ เธอแบบนี้ ฉันก็วางใจค่ะ
ช่วยดูแลฮันนาดีๆ ต่อไปด้วยนะคะ
แน่นอนอยู่แล้วครับ ที่นี่ไม่มีใครทำได้ดีเท่าผมแล้ว
ต่อไปไม่ต้องเป็นห่วงฮันนาเลยนะครับ
ไม่ต้องกังวลนะครับ คุณแม่
แถมคุณยังนิสัยดีอีก
นี่เป็นของขวัญสมัครประกันค่ะ
ในทางกฎหมาย ฉันมอบได้แค่ของขวัญ ที่มูลค่าไม่เกิน 30,000 วอน
แต่ฉันรู้สึกขอบคุณมาก
เลยเตรียมมาให้เป็นการส่วนตัวน่ะค่ะ
แค่ของเล็กๆ น้อยๆ หวังว่าจะมีประโยชน์นะคะ
โธ่เอ๊ย ไม่ต้องให้ผมก็ได้
- ขอบคุณนะครับ - ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณ
โชคดีที่คุณทำกรมธรรม์ก่อนจะเกิดอุบัติเหตุพอดี
- ว่าไหมล่ะคะ - ครับ
ถ้าฉันมีประกันดีกว่านี้อีก
ไว้จะมาเสนอคุณใหม่นะคะ
แต่อย่าบอกฮันนานะ ตกลงไหมคะ
หายไวๆ นะคะ
- ไว้เจอกันใหม่ - ขอบคุณครับ
สวัสดีครับ
อะไรน่ะ นายซื้ออะไรมาเหรอ
เปล่าหรอก ของขวัญน่ะ
คือว่า
คุณแม่ของฮันนารู้สึกขอบคุณมากๆ ที่ผมช่วยฮันนาเอาไว้
ก็เลยแวะเอานี่มาให้ผมน่ะครับ
- มันคืออะไร - เครื่องฟอกอากาศ
- ดีเลย - สีดำ
วางไว้ตรงไหนดีนะ
ผมจะวางไว้ตรงกลางนี้
- จะให้เราใช้ด้วยเหรอ - แน่นอนสิครับ
- ขอบใจนะ - ไม่เป็นไรครับ
แม่เจ้าโว้ย!
เอาของผมไว้ตรงกลางก็แล้วกันครับ
ได้ เอาของขี้หมาดงจูออก แล้ววางของนายแทน
ขี้หมาดงจู เอาออกไป
ผู้หมู่จี มาแล้วเหรอ
ยุนดงจูก็ไม่มา
เบื่อจะตายอยู่แล้ว
- มันแพงเกินไป - ท่าไม่ถูกเลย
เคยตีกอล์ฟเหรอครับ
ใช่ ฉันเคย อย่าทำเหมือนนายรู้สิ
- หัวหน้าทีม - ว่าไง
- ต้องการอะไรหรือเปล่าครับ - เปล่าค่ะ
ไม่ใช่อันนั้น
ให้ตายสิ
- แค่มาเอาน้ำน่ะค่ะ - อ๋อ
ให้ตายเถอะ
ห้าคนน่าจะตึงมือแฮะ
เป็นไปไม่ได้
ฉันต้องไปจับไอ้เวรที่ทำแคนดี้ปลอมซะด้วยสิ
เดี๋ยวนะ
ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้
กลับมาแล้วเหรอ
ทำไมถึงมองแม่แบบนั้นล่ะ
แม่ขายประกันให้รุ่นพี่จงฮยอน กับสิบตำรวจตรียุนเหรอ
อะไรนะ
อ๋อ เขาบอกว่าอยากทำน่ะ
แม่บอกว่าไม่ต้องทำไปแล้วนะ
แม่กำลังทำอะไร
พวกเราไม่ได้กินข้าวด้วยกันนานแล้วนี่นา แม่เลยไปตลาด…
หนูบอกแล้วไงว่าอย่ามาหาหนูอีก
นี่ แม่ก็มีส่วนในบ้านหลังนี้เหมือนกันนะ
อย่าใจร้ายนักสิ
อีกอย่างลูกทำให้แม่ต้องมาหานี่นา
หมายความว่าไง
ลูกขอเอกสารอะไรจากบริษัทประกันของพ่อเหรอ
ทำไมล่ะ
คนที่รับผิดชอบโทรมาหาแม่
เขาบอกว่าอาจจะทำการสืบสวน สาเหตุการตายของพ่อลูกใหม่
ถ้าปรากฏว่าพ่อเขาไม่ได้ตายในหน้าที่
การได้เงินชดเชยประกันอาจจะเป็นเรื่องยาก
ลูกอย่าเที่ยวก่อเรื่องไปเรื่อยสิ
แม่ต้องการเงินนั้นมาจ่ายหนี้
คนรับผิดชอบคนนั้นคือใคร
- ขอเบอร์ติดต่อหน่อย - นี่ เดี๋ยวก่อน
แม่จะจัดการเรื่องนี้เอง ลูกอยู่เฉยๆ เลย
ทำไมจู่ๆ ลูกถึงทำแบบนี้ล่ะ
มันดูไม่ใช่ลูกเลย
แม่ไม่สงสัยเหรอ
แม่ไม่อยากรู้เหรอว่าพ่อตายยังไง
มาถึงตอนนี้แล้ว จะอยากรู้เรื่องไปทำไมล่ะ
มันผ่านมาตั้งสิบกว่าปีแล้วนะ
เขาอาจจะดีกับลูก แต่ไม่ใช่กับแม่
รู้ไหมว่าแม่ต้องลำบากเพราะเขาแค่ไหน
นังเด็กนี่ ทำไมต้องทำให้แม่ยุ่งยากใจ
นี่ แกงเสร็จแล้ว! กินก่อนแล้วค่อยไปสิ!
ฮันนา!
(ซูเปอร์มาร์เก็ตอินซอง)
มานี่สิ
(ไส้กรอก)
ทำไมล่ะ
อยากกินไส้กรอกงั้นเหรอ
เป็นหมาอะไรถึงชอบไส้กรอกขนาดนั้นนะ
เมื่อกี้ก็แย่งอันที่คุณคิมกำลังกินอยู่ไปกิน
เหมือนใครบางคนเลยแฮะ
มันชื่ออะไรเหรอคะ
ไม่มีหรอก มันก็แค่หมาข้างถนน
เธอตั้งให้มันสักชื่อสิ
ไง ขี้หมาดงจู
ฮันนา
เจอคุณแม่หรือยัง
ฉันขอโทษ
ที่ไม่ได้บอกเธอ
รุ่นพี่ติดต่อกับแม่ของฉันมาตลอดเลยเหรอ
ใช่
ฉันไม่สบายใจที่รุ่นพี่ยังติดต่อกับแม่อยู่
เลิกติดต่อเถอะ
ฉันรู้ว่าเราเลิกกันแล้ว
แต่ฉันรู้สึกไม่ดีที่จะไม่รับสายแม่เธอนี่นา
ไม่ต้องไปสนหรอก
ที่แม่ทำแบบนี้ก็เพราะรุ่นพี่ยอม
รุ่นพี่ก็รู้นิสัยของแม่นี่นา
ทำไมวันนี้ฉันอยากกินไส้กรอกจังล่ะ
เธอรู้จักไส้กรอกสีชมพูใช่ไหม
นั่นอะไร ไส้กรอกเหรอ
โอเค
แทชิกกับน้องเล็กอยู่เฝ้าที่นี่ ส่วนที่เหลือไปกันเถอะ
ครับ
- ตกลงครับ - โชคดีนะครับ
เอาละ
จ่าคิม เรียกตัวผู้หมู่ชิน ให้เขาเอาอาวุธไปที่ท่าเรือบุกกู
เราจะไปไหนเหรอครับ บอกเราก่อนสิว่าเกิดอะไรขึ้น
เราจะไปจับผียาบ้า
ไอ้สารเลวตัวอื่นเอาแคนดี้ปลอมไปขายที่ไหน
ถ้าฉันบอก เธอจะไว้ชีวิตฉันเหรอ
แน่นอนสิ
ท่าเรือบุกกู
ทุกคืนวันศุกร์
นายจะบอกว่าหมอนี่คือผียาบ้าใช่ไหม
มันมีฉายาว่าปงพิล
เคยอยู่ที่โซล แต่ช่วงนี้มาที่อินซอง
เพื่อขยายธุรกิจครับ
คำให้การของเธอเป็นความจริงครับ
ตอนนี้ฉันจำได้แล้วค่ะ
เขาพูดถึงท่าเรือบุกกู
และเหมือนจะผลิตแคนดี้อะไรสักอย่างที่นั่น
กลายเป็นว่าปงพิลสร้างแล็บผลิตยาบ้า
บนเรือทำงานกลางทะเลครับ
หลังจากผลิตทั้งคืน
พวกเขาจะเอาสินค้ากลับเข้าฝั่งตอนฟ้าสาง และขายกันที่นั่นครับ
เพราะงั้นพวกคุณอาจจะต้องรออีกสักหน่อย
พวกเราจะคุมถนนเส้นหลังท่าเรือเอง พวกคุณรับผิดชอบตรงนี้นะครับ
ฉันเหนื่อยแล้วเนี่ย
เหนื่อยเหรอครับ
- นี่ครับ - อะไรน่ะ
- มันคืออะไร - เอาไปกินคนละเม็ดนะครับ
เอ้า รับไปคนละเม็ด
โอ้โฮ ตอนนี้ตื่นเต็มตาเลยแฮะ
เตรียมตัวโต้รุ้งกันนะ
งั้นผมออกไปก่อนนะครับ
- สู้ๆ - อือ อย่าให้สะดุดตานะ
หัวหน้าทีมพกปืนตั้งแต่เมื่อไรครับ
นายมาลองโดนแทงหรือไม่ก็โดนประแจตีหัวดูสิ
อย่างน้อยฉันก็ต้องพกเจ้านี่ไว้ ถึงจะสบายใจ
ว่าแต่เราเชื่อผู้หญิงคนนั้นได้เหรอคะ
ไม่คิดว่ามันแปลกๆ เหรอคะ
เธอจำชื่อของตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำ
แต่กลับจำข้อมูลสำคัญขึ้นมาได้โดยกะทันหันเนี่ยนะ
ไม่หรอก ฉันว่าไม่น่าจะใช่เรื่องโกหก
แดยงลองเช็กแล้ว ครั้งนี้ดูน่าเชื่อถือได้อยู่
มาจับผียาบ้า
แล้วตั้งข้อหาคดียาเสพติดกับไอ้มินจูยอง มันจะได้เน่าตายในคุกกันเถอะครับ
มันมาเมื่อไร ได้เจอดีแน่
ใช่รถคันนั้นหรือเปล่า
นั่นปงพิลใช่ไหม
ปงพิลครับ
อยู่ไหน ไปจับผียาบ้ากัน
แม่งเอ๊ย ซัดเหล้าจนนอนสลบอีกแล้วเหรอ
ฉันบอกให้มาตรงเวลา แต่ทำไมถึงสายอยู่เรื่อยเลย
เฮ้ย วันนี้เรือจอดที่ไหน
เวรฉิบ
ไปเร็ว! วิ่ง!
ขาหมดแรงแล้วเหรอ
ลูกผู้ชายขาต้องฟิตสิ
สนใจข้างหน้าเถอะ
โฟกัสที่ผียาบ้า! ไปจับมัน!
นี่ ทางนั้น!
คิมจงฮยอน!
- ขี้หมาดงจู! - ขี้หมาดงจู!
หลบไปให้พ้น!
ฉันรักเขาชะมัดเลย!
เขาโคตรเท่เลย!
พาขี้หมาดงจูมาด้วย!
(สมาคมชาวประมงท่าเรือบุกกู)
ยังมีชีวิตอยู่สินะ!
- เท่นะเนี่ย - พูดบ้าอะไรน่ะ
แป๊บนะ
- เหมาะกับนายดีนะเนี่ย - อะไรของพี่เนี่ย
"โฟกัสที่ผียาบ้า" เหรอ
จะบอกว่าการจับกุมสำคัญกว่า การช่วยชีวิตคนงั้นเหรอ แบบนี้ใช่ไหม
ให้ตายสิ
นี่มันคือการพยายามฆ่านะ
นั่นมันคำพูดของหัวหน้าทีม แต่ฉันช่วยชีวิตนายไว้
นายน่าจะเรียนว่ายน้ำเอาไว้บ้างนะ
พี่จงใจเล็งที่หัวผมใช่ไหมล่ะ
พูดอะไรของนายเนี่ย มันตกลงรอบหัวนายพอดีเลยนะ
ก็นั่นไง! พี่แก้แค้นที่ผมกินผักพวกนั้นของพี่
ฉันน่าจะเล็งไปที่ปากของนาย แต่มันพลาดไป
ว่าแล้วเชียว พี่ตั้งใจให้โดนผม
(กิ้ว)
เป็นอะไรไป
ห่อมันดูต่างกันน่ะ ลองดูสิ
ฉันคิดว่าที่นี่ไม่น่าจะมีร่องรอยของผียาบ้า
ส่วนพวกคนทำยาก็บอกว่า ไม่เคยเห็นหรือเจอผียาบ้ามาก่อนเลยด้วย
ไม่คิดว่าแปลกเหรอ
ปงพิล
เป็นผียาบ้าตัวจริงเหรอ
- เขายอมบอกทุกอย่างหมดแล้ว - อืม
แต่บอกว่าไม่รู้จักผียาบ้ากับมินจูยอง
ฉันว่าเขาไม่น่าจะโกหกนะ
เขาก็ต้องโกหกอยู่แล้วสิ
แต่เขาพูดเรื่องอื่นหมดเลยนะ
เพราะงั้นเขาต้องไม่รู้…
- ขอเก็บตัวอย่างเส้นผมครับ - สวัสดีครับ
ผมทำเองครับ
นี่ นายรู้เหรอว่าทำยังไง
ผมก็เรียนเรื่องนี้ที่โรงเรียนตำรวจมาแล้วนะ
ขอเก็บตัวอย่างเส้นผมหน่อยนะครับ
ทางนี้ ช้าๆ
ทางนี้!
ช้าๆ!
- เยี่ยม! - เจ๋งไปเลย!
เยี่ยมมาก
"ทีเออีคอร์เพอเรชัน"
"ปลาพอลล็อค… รัสเซีย"
ปลาพอลล็อครัสเซีย
ไหนดูซิ
ปลาพอลล็อคนี่นา ถูกแช่จนแข็งเลย
ระวังหน่อย
- โอ้โฮ - ท่านครับ ช่วยมาทางนี้หน่อย
โอ้โฮ มันคือเอฟีดรีน
ใช้ในการผลิตยาแก้ปวด
แต่ก็นำมาใช้ในการทำยาเสพติดอยู่บ่อยๆ
พระเจ้า มีเยอะเลย
ปริมาณเท่านี้ จะผลิตได้เยอะแค่ไหนครับ
ตรงนั้นยังมีอีกตั้ง 50 กล่อง
ฉันไม่มั่นใจ แต่ถ้าปริมาณขนาดนี้…
นี่อาจจะเป็นการจับกุมที่ใหญ่ที่สุด ในประวัติศาสตร์ของประเทศ
พวกนายทำสำเร็จครั้งใหญ่เลยแฮะ
เห็นไหมล่ะ ฉันวางตำแหน่งเอสซีไอทีไว้ถูกที่
กลยุทธ์ของฉันได้ผล
กลยุทธ์เหรอ
- นักกีฬาทีมชาติสุดยอดไปเลย! - กลยุทธ์บ้าบออะไร
แกไม่ใช่ผียาบ้าจริงๆ เหรอ
ก็บอกแล้วไงว่าฉันไม่เคยเห็นผียาบ้าด้วยซ้ำ
งั้นแกไม่รู้เหรอว่าใครคือมินจูยอง
ต้องให้พูดอีกกี่ครั้งเนี่ย
ฉันไม่เคยเห็นหรือเจอคนที่นามสกุลมิน มาก่อนในชีวิตเลย
เวรเอ๊ย
รีบเอาเส้นผมไปเถอะ
โอเค
เห็นนี่ไหม
คำว่า "แต๊ง" ใน "แต๊งกิ้ว" มันหายไป เพราะแกเลย
แล้วยังไง
ถ้าจากนี้ไปฉันจับได้ว่าแกโกหก
ชีวิตของแกได้จบเห่แน่
จบเห่
จบเห่!
ให้ตายสิ ไอ้หมอนี่
เราเก็บมาเผื่อเอาไว้เยอะเลยครับ
อา ขอบคุณครับ
จริงๆ เลย อย่าทำให้เรื่องมันยากสิ
ฉันแค่ไปนอนเองค่ะ
ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับพวกเขาสักหน่อย
เพราะงั้นปล่อยฉันไปเถอะค่ะ
เราก็แค่อยู่ที่โมเทลเดียวกัน
เธอยังเรียนอยู่เลยไม่ใช่เหรอ
ผู้เยาว์แบบไหนถึงไปนอนที่โมเทลคนเดียว
ฉันบอกไปแล้วไงคะว่าฉันมีเหตุผล
ฉันเพิ่งมาถึงเกาหลีได้ไม่นานเอง
ก็ได้ แต่เธอจะไปไหนไม่ได้ จนกว่าผู้ปกครองจะมา
รีบมาเขียนเบอร์ติดต่อเร็วๆ เข้า
ปงพิล
- ปงพิล - ปงพิล
นี่ ระวังหน่อย
(แผนกเยาวชน)
- ทำอะไรน่ะ - กลับเข้ามาเลยนะ
ปล่อยฉันนะคะ!
รอก่อนนะครับ
นี่ เธอจะไปไหน
เป็นอะไรไหม
ไม่อยากจะเชื่อเลย
นี่ เด็กน้อย ทำไมเธอต้องวิ่งหนีด้วยล่ะ
คิดว่าตัวเองทำอะไรอยู่น่ะ
นี่ ทำไมถึงต้องเกาะติดหมอนี่ด้วย
- ออกมาให้ห่างจากเขาเลย - ปล่อยฉันนะคะ
"ปล่อยฉันนะคะ" เหรอ ออกมาห่างๆ จากเขา
- เธอเป็นใคร - หยุดตรงนั้นเลย!
หัวหน้าทีม เด็กคนนี้วิ่งหนีตอนที่ถูกสอบปากคำครับ
โกจองอา
ลูกมาทำอะไรที่นี่
กลับมาจากฟิลิปปินส์เมื่อไร แล้วแม่ล่ะ
ลูกมาคนเดียวเหรอ
แล้วทำไมหน้าถึงแดงแบบนั้น
นายทำอะไรน่ะ
ลูกสาวหนีออกจากบ้าน แต่แม่คงไม่ได้บอกพ่อสินะ
ปล่อยเขา
- มาหาพ่อ - ช่วยปล่อยฉันที
ทำอะไรน่ะ
ปล่อยหนูนะ!
เร็วเข้า
- บอกให้มานี่ไง! - ปล่อยหนูนะ!
แล้วทำไมลูกถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ
คุณคิดว่าถ้าผมรู้เหตุผล ผมจะโทรหาคุณเหรอ
- นี่ ฮันนา - ก็นั่นน่ะสิ
- เช็กเบอร์นี้ให้ได้ไหม - พี่สาวคนนั้นใครน่ะ
นางฟ้า สวยใช่ไหมล่ะ
- ไม่เลยสักนิด - คุณหมายความว่ายังไง
แล้วสายสืบคนนั้นล่ะคะ
- อ๋อ ไอ้คนเจ้าเล่ห์ - ไอ้คนเจ้าเล่ห์เหรอ
ทำไมถึงเอาเรื่องขยายเวลาสามปีมาพูดตอนนี้…
วางสายตามอำเภอใจเฉยเลย
มานี่เลย
นายก็รีบไปเปลี่ยนกางเกงตัวนี้ได้แล้ว
- มานี่เลย - ที่นี่สำนักงานตำรวจนะ นี่เป็นการทารุณเด็ก
ไปแจ้งความพ่อเลย
ไปกินข้าวแดงในคุกตามประสาพ่อลูกกัน
ตั้งหน้าตั้งตารอได้เลย อร่อยเหาะแน่งานนี้
- ปล่อยนะ! เราจะไปไหน - นี่ น้องเล็ก มานี่หน่อย
พอดีฉันกำลังยุ่งน่ะ
ถ้ายัยเด็กคนนี้พยายามจะหนี นายจะใส่กุญแจมือหรืออะไรก็ได้ตามใจเลย
ไปกับน้องเล็กสุดหล่อคนนี้นะ
ไปเปลี่ยนกางเกงได้แล้ว ไอ้หมอนี่
ให้ตายสิ ยุ่งเป็นบ้าเลย
จ่าคิม มีมูสใส่ผมไหม
มูสใส่ผมเหรอครับ
ใครน่ะ
เธอเป็นลูกสาวของหัวหน้าทีมโก
เขาบอกว่าให้คอยจับตาดูให้ดี อย่าให้เธอออกไปข้างนอกน่ะครับ
ถ้าเธอไม่เชื่อฟัง ก็ให้ใส่กุญแจมือได้เลย
ผมเลยพาเธอมาที่นี่น่ะครับ
เชิญนั่งเลยครับ
ผมจะรับเวรต่อเอง
- บาย - สวัสดีครับ
- กินข้าวหรือยัง - ยังครับ
ทำไมถึงแต่งตัวดีจังเลยล่ะครับ
หนวกหูน่า ไอ้หมอนี่
ผมกลับมาแล้วครับ
โอ้โฮ หัวหน้าทีม หล่อสุดๆ
- ผู้บัญชาการล่ะ - เขายังออกกำลังกายอยู่ใกล้ๆ นี้ครับ
ฉันควรทำต่อหน้าผู้บัญชาการซะด้วยสิ
- แล้วนักข่าวล่ะ - พวกเขารออยู่ในห้องแถลงครับ
โอเค
"ผมจะแจ้งความคืบหน้าในการสืบสวน
ขบวนการค้ายาเสพติดรายใหญ่ และยาชนิดใหม่ที่ยึดได้จากท่าเรือบุกกูครับ"
"เช้ามืดของวันนี้ ทางเอสซีไอทีได้รับเบาะแส เกี่ยวกับยาชนิดใหม่ที่เรียกว่าแคนดี้
และซุ่มดูที่ท่าเรือบุกกู…"
ว้าว เท่ชะมัดเลย
มาแล้วเหรอ
ไมค์เช็ก
ผมจะแจ้งความคืบหน้าในการสืบสวน
ขบวนการค้ายาเสพติดรายใหญ่ และยาชนิดใหม่ที่ยึดได้จากท่าเรือบุกกูครับ
เช้ามืดของวันนี้ ทางเอสซีไอทีได้รับเบาะแส
เกี่ยวกับยาชนิดใหม่ที่เรียกว่าแคนดี้
ผู้ต้องสงสัย 12 รายมีประวัติ…
ขอโทษครับ
รวมนายพัคด้วย
เราจับกุมสมาชิกขบวนการค้ายา ได้ทั้งหมด 28 ราย
(ทีเออีคอร์เพอเรชัน หลักฐาน)
ยาเสพติดและยาที่เรายึดได้มีมูลค่า…
โอ้โฮ
รวมทั้งหมด 1,200 ล้านวอน
ช่วยลุกขึ้นด้วยครับ
ระวังหัวนะครับ
- จ่าซอโดแจครับ - มีอะไร
ได้พบผู้รอดชีวิตในที่เกิดเหตุหรือเปล่าครับ
พบครับ
แล้วคำให้การของผู้รอดชีวิตล่ะครับ
มองผมสิครับ
เธอเป็นผู้รอดชีวิตคนเดียวที่รู้จักพัคบงพิล
เราต้องการคำให้การของเธอ…
ผมบอกว่าให้มองผมไงครับ จ่าซอโดแจ
ผมก็มองอยู่ไงครับ
ช่วยเขียนคำให้การของผู้รอดชีวิตด้วยครับ
ผมฝากด้วย
- เขาชอบใจน่าดู - คุณรู้สึกยังไงที่แก้ปัญหา
คดียาเสพติดที่ใหญ่ที่สุดของประเทศได้คะ
เนื่องจากนี่ไม่ใช่คำถามทางการ ผมเลยไม่สามารถแสดงความเห็นได้
- เป็นความสำเร็จครั้งใหญ่สุด - หัวหน้าทีม
ช่วยพูดอะไรกับพวกเราหน่อยสิครับ
ไว้ทีหลังนะ
นี่คือข้อมูลการขายของชองอิลชิปปิงค่ะ
ปี 2006 คือ 210,000 ล้านวอน
ปี 2007 คือ 225,000 ล้านวอน
และในปี 2008 คือ 238,000 ล้านวอน แสดงถึงการเติบโตอย่างสม่ำเสมอค่ะ
ตอนนั้นชองอิลแข่งขันเพื่อขึ้นเป็นอันดับที่สามหรือสี่ ในแวดวงขนส่งทางเรือภายในประเทศ
แต่ในปีต่อมา ชองอิลผิดนัดชำระหนี้ ตั๋วสัญญาใช้เงินที่ครบกำหนด
และถูกประกาศล้มละลายครับ
แล้วเรื่องนี้มันทำไม
ตั๋วสัญญาใช้เงินที่พวกเขาผิดนัดชำระ มีมูลค่าแค่ 400 ล้านวอนเองค่ะ
ชองอิลชิปปิงจงใจทำให้เกิดการล้มละลายครับ
ซีอีโอในตอนนั้นถูกฟ้องข้อหาฉ้อโกง รวมถึงฉ้อโกงการล้มละลาย
การยักยอกทรัพย์ และการละเมิดความวางไว้ใจ
แต่ก็พ้นผิดทุกข้อกล่าวหาครับ
แล้วมันสำคัญตรงไหน
บริษัทที่ซื้อชองอิลชิปปิงไปในราคาที่ถูกมาก
คือทีเออีคอร์เพอเรชันค่ะ
บริษัทที่นำเข้าปลาพอลล็อค ที่เราเจอบนเรือทำงานเมื่อเช้าเหรอ
ค่ะ ตอนนั้นพวกเขาเป็นบริษัทหน้าใหม่
แต่หลังซื้อกิจการชองอิลชิปปิง
พวกเขาก็ขึ้นไปอยู่อันดับสองของอุตสาหกรรม อย่างรวดเร็วค่ะ
และบริษัทที่ดูแล ระบบโลจิสติกส์ของทีเออีคอร์เพอเรชัน
เป็นของซีอีโอโอจงกู
เจไนน์ซีเคียวริตี
พวกเขาเกี่ยวข้องกันแบบนี้เองสินะ
งั้นก็หมายความว่าทีเออีคอร์เพอเรชัน ลักลอบขนยาเสพติด
โดยซ่อนไว้ในปลาพอลล็อครัสเซียแช่แข็ง
แล้วโอจงกูจากเจไนน์ซีเคียวริตีก็ส่งสินค้านั้น
ให้ผียาบ้า
หรือพูดอีกอย่างก็คือส่งให้ปงพิล
(คำร้องได้รับการอนุมัติโดยมินจูยอง)
ส่วนไอ้เวรมินจูยองก็ช่วยปกปิดให้พวกนั้น
ความจริงก็เผยหมดแล้ว ไปจับพวกมันกันครับ จับให้หมดเลย
มันไม่ใช่เรื่องง่ายแบบนั้นหรอก
ซีอีโอของทีเออีคอร์เพอเรชัน…
(ทีเออีคอร์เพอเรชัน ซีอีโอสตีฟ โน)
คือสตีฟ โน โนซองแทครับ
พ่อของโนซองแทคงมีอิทธิพลมากกว่าเขา
เพราะเขาเป็นประธานตัวจริง
พ่อของเขาคือใคร
พ่อของโนซองแทเหรอ
ใครครับ
เดี๋ยวนะ
ขยับขา!
นายกเทศมนตรีของอินซอง โนด็อกกยู
เขามีลับลมคมในกับผู้บัญชาการของเรา
แบ็กแฮนด์ของท่านงดงามมากเลยครับ!
เป็นเพราะแร็กเกตนี้ที่คุณซื้อให้ผมนั่นละ!
อีกเช็ตดีไหม
- ได้เลยครับ - โอเค ดีเลย!
ไอ้หมอนี่คงมีแรงเหลือเพราะอายุน้อยสินะ
ผมว่าท่านต้องรับสายนี้นะครับ
โอเค
ฮัลโหล
เกิดอะไรขึ้นน่ะ
เพราะแบบนี้สินะ ไอ้เวรมินจูยองถึงรอดตัวไปได้
มีนายกเทศมนตรีหนุนหลัง
อีกไม่นานพวกนักข่าวจะต้องรู้แน่ๆ พวกเราจะทำยังไงกันดีล่ะครับ
รอบนี้เราเหยียบขี้ก้อนใหญ่เลย
ทำไมถึงเป็นขี้ล่ะคะ
เราใช้โอกาสนี้กดดันผู้บัญชาการไปเลยก็ได้นี่คะ
ใช่ ไม่ต้องไปกลัวหรอก กดดันเขาเลยครับ
ถ้ามีโอกาสที่จะเป็นเรื่องผิดกฎหมาย
ต่อให้ต้องเสียสละแค่ไหน เราก็ต้องสืบสวนสิครับ
ว่าแต่
งั้นอาร์ไอยูก็รู้ก่อนว่า
นายกเทศมนตรีมีเอี่ยวด้วย และเตรียมโยนความผิดให้พวกเราสินะครับ
การแถลงความคืบหน้าครั้งนี้ รุ่นพี่ทำเถอะครับ
ทำไมไม่ทำด้วยกันล่ะ
เราจะแชร์ผลงานร่วมกันให้ได้อะไรขึ้นมาล่ะครับ
อีกอย่างรุ่นพี่ก็ทำงานอย่างหนักด้วย
อันแดยง ไอ้สารเลว!
(สำนักงานตำรวจนครบาลอินซอง)
อันแดยง!
- แกรู้มานานแค่ไหนแล้ว - ผมเพิ่งรู้ก่อนแถลงเองครับ
งั้นนายก็ควรห้ามฉันสิ!
- ให้ตายสิ - หัวหน้าทีม!
- ฉันพูดถูกไหม - อย่าทำแบบนี้สิครับ
- แยกพวกเขา! - จับแยก!
หัวหน้าทีม!
- พอเถอะครับ! - ผู้บัญชาการมา!
ผู้บัญชาการ!
ใคร
อะไรนะครับ
ใครเป็นคนสืบสวน
ทีเออีคอร์เพอเรชัน
น่าจะเป็นผมนะครับ
ผมขอโทษครับ
มันชิกเอ๊ย!
เจ้าหน้าที่มิน
นายเป็นคนดูแลบริษัทนี้ใช่ไหม
ใช่ครับ
นายกเทศมนตรีต้องการให้มันถูกจัดการอย่างดี เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาแบบนี้
เพราะงั้นท่านถึงใช้เส้นสาย
ให้คนอย่างนายทำงานนี้มาโดยตลอด
กล้าลากพวกเราเข้าไปเอี่ยว กับเรื่องวุ่นวายนี้ได้ยังไง
ผมขอโทษครับ
ผมจะไปขอโทษและแก้ไขเรื่องนี้เองครับ
(ศาลากลางเมืองอินซอง)
นั่นอะไรน่ะครับ
ผมคิดว่าถ้ามามือเปล่า จะไม่ค่อยเหมาะเท่าไรน่ะครับ
เข้าไปได้เลยครับ
(นายกเทศมนตรีโนด็อกกยู)
ดูสิครับ
ดูให้ดีครับ
นายกฯ โน
คุณลืมไปแล้วเหรอครับ
ว่าใครทำให้ชื่อของคุณมาอยู่บนนี้
ฉันไม่ได้ลืม
- คุณไม่ควรลืมบุญคุณไม่ใช่เหรอครับ - ใช่
แล้วทำไมล่ะ
ทำไม
ทำไมคุณถึงแอบเอาของของผมไป แล้วก่อปัญหาแบบนี้ล่ะครับ
ฉันขอโทษ
นายกฯ โน
รู้อะไรไหม
ผมช่วยป้อนทุกอย่างให้คุณแล้วแท้ๆ
นักการเมืองคนหนึ่งเคยพูดเอาไว้
"ถ้าช้อนใหญ่เกินไป
มันจะทำให้ปากเราฉีกได้"
อีกอย่าง
ผมมีคดีฟ้องร้องอยู่คดีหนึ่ง
ช่วยจัดการด้วยนะครับ
เข้าใจไหมครับ
ผมบอกว่าถ้าเข้าใจให้ทำยังไงครับ
เข้าใจแล้ว
ผมไม่ชอบทำแบบนี้เลย
การหาเลี้ยงตัวเองนี่ลำบากจริงๆ ว่าไหมครับ
ใช่ครับ
คุณบอกว่าตอนที่เป็นนักมวย คุณเป็นโคชให้สิบตำรวจตรียุนดงจูใช่ไหมครับ
ใช่ครับ
จะบอกว่าผมเลี้ยงเขามาก็ได้
ตอนนั้นเขาก็น่ารำคาญเหมือนกันเหรอครับ
อย่าให้ผมพูดเลยครับ
เด็กนั่นดื้อไม่มีใครเกิน และมีวิธีทำให้เราหงุดหงิดน่ะครับ
อย่างนี้นี่เอง
คุณคิดยังไงครับ ซีอีโอโอ
ผมดูเหมือนคนเลวเหรอครับ
อะไรนะครับ
สิบตำรวจตรียุนเอาแต่บอกว่าผมเป็นคนเลว
ผมเลยสงสัยว่าตัวเองทำเรื่องไม่ดีเยอะเหรอ
ผมไม่รู้จริงๆ ครับ
คุณคิดว่ายังไงครับ
ผมเป็นคนเลวขนาดนั้นเลยเหรอ
ไม่หรอกครับ ไม่ใช่อยู่แล้ว
งั้นทำไมเขาถึงพูดแบบนั้นนะ
ไม่มีทางเลือกแฮะ
ผมขอยืมคนหน่อยสิครับ
เอาคนที่เก็บความลับเก่งนะ
จะเอาไปทำอะไรเหรอครับ
ถ้าเขาวอนซะขนาดนั้น ผมก็ต้องทำให้เห็นสิครับ
ว่าผมเป็นคนเลวแค่ไหน
วันนี้ฉันผ่านอะไรมาเยอะ จนไม่มีแรงเลยแฮะ
ไอ้พวกทรยศ
พวกนายทิ้งหัวหน้าทีมเอาตัวรอดได้ยังไง
เราไม่จำเป็นต้องถูกด่าด้วยกันทั้งหมดนี่ครับ
นั่นคืองานของหัวหน้าทีมนี่ครับ
ขอบคุณที่ปฏิบัติกับผมเหมือนหัวหน้าทีมนะครับ
ไหนว่าจะ "กดดันผู้บัญชาการ" ไง
ฉันหมายถึงถ้าหัวหน้าทีมคอยนำอยู่ข้างหน้า
พวกเราก็จะตามกดดันอยู่เบื้องหลังน่ะค่ะ
แล้วนายว่าไงนะ
ผมอยากบอกว่าในการสืบสวนแบบนี้
ต้องมีการเสียสละเล็กๆ ครับ
ผมไม่ได้พูดอะไรนะครับ
- แต่นายหนีคนแรกเลย - ในส่วนนั้น ผมขอโทษจากใจจริงเลยครับ
ฉันหูเบาหูบางเองสินะ
แต่หัวหน้าหูหนาสุดในนี้นะครับ
ในฐานะหัวหน้าทีม ฉัน…
พวกนายทำอะไรน่ะ
อะไรเนี่ย
ร้านนี้เนื้อดีจริงๆ
อร่อย!
หลังจากกินเสร็จ เราต้องกลับไปที่บ้านหลังนั้น และทำการสืบสวนใหม่
เพราะงั้นวันนี้ดื่มน้ำไปก่อนนะ
การชนแก้วครั้งนี้แด่ "การเสียสละเล็กน้อยเพื่อผลอันยิ่งใหญ่" ครับ
- การเสียสละเล็กน้อย… - เพื่อผลอันยิ่งใหญ่!
ลองกินดูสิ อร่อยใช่ไหมล่ะ
กินสิ
จะไปไหนครับ
ห้องน้ำ
ฉันไปถึงแน่
แป๊บนะ
(น้องเล็กอาร์ไอยู)
ไปเถอะ ฉันทำได้
- มันล็อก - หัวหน้าทีมโกมันชิก
มีอะไร
ทำไมถึงไม่มาสักทีล่ะ
นั่นน่ะสิ
- ลองไปดูหน่อยไหม - ครับ ไปเถอะ
- เดี๋ยวเรามานะ - ค่ะ
ให้ตายสิ อะไรของเขาเนี่ย
ไม่ได้ดื่มเหล้าด้วยซ้ำ
ลุกขึ้นเถอะครับ มานอนกลางถนนแบบนี้ไม่ได้นะ
หัวหน้าทีม
หัวหน้าทีม มันหนาวนะเนี่ย ลุกขึ้นครับ
- หัวหน้าทีม! - มีอะไร
เกิดอะไรขึ้น
- หัวหน้าทีม ฟื้นสิครับ! - หัวหน้าทีม! เกิดอะไรขึ้น
หัวของเขาเลือดไหล
เกิดอะไรขึ้นครับ
เขาล้มอยู่ที่พื้น
- โทรเรียกรถพยาบาล - ไม่ได้
ไม่ต้องโทรหารถพยาบาล แต่โทรไปที่สำนักงานก่อน
ไอ้พวกนั้น
- เอาปืนของฉันไป - ปืนเหรอ
(เราสัญญาว่าการก่อสร้าง โกลเด้นเกต เซ็นทรัลซิตี้จะปลอดภัย)
หนึ่งชั่วโมงก่อน มีการยิงปืนจากสถานที่ ที่ไม่สามารถระบุได้
และคุกคามความปลอดภัยของประชาชนครับ
กระจกของรถยนต์คันหนึ่งและหน้าต่างบ้าน
ในเขตพัฒนาเมืองใหม่แตกกระจาย
ทิ้งความหวาดกลัวไว้ให้ประชาชน
กระสุนสี่นัดที่ยิงออกมานั้นรวมกระสุนเปล่าด้วย
และเป็นกระสุนปืน 6 มม. ที่ออกให้แก่ตำรวจ…
ผมคิดว่าเป็นปืนของหัวหน้าทีมนะครับ
ในนั้นมีกระสุนเปล่าหนึ่งนัดกับกระสุนจริงสี่นัด
ถ้างั้นก็เหลือกระสุนจริงอีกนัดสินะครับ
พวกเขากำลังตั้งจุดตรวจถนนทุกสาย ที่มุ่งสู่เขตยอนซอครับ
คงจับได้ในอีกไม่นานครับ
ไม่ได้ นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาอยู่ตรงนี้
สภาพแบบนั้นจะไปไหนครับ!
(รายงานการวิเคราะห์ดีเอ็นเอ สถาบันนิติวิทยาศาสตร์แห่งชาติ)
จำผู้หญิงที่เจอผียาบ้าได้ไหม
ฉันเจอร่องรอยเลือดของขี้ยาที่ตายไปแล้ว
ในคราบเลือดบนเสื้อผ้าของเธอ
มันอาจจะบังเอิญก็ได้นี่คะ
เธออยู่ใกล้ผู้ชายคนนั้น
คราบเลือดถูกพบในบริเวณคอเสื้อและแจ็กเก็ต
แถมยังเจอเซลล์เยื่อบุผิวของขี้ยาตรงนั้นด้วย
หมายความว่าขี้ยาจับปกเสื้อของเธอ
ด้วยมือที่เปื้อนเลือด
(รายงานการวิเคราะห์คราบเลือด)
แล้วได้ตรวจรอยนิ้วมือของพยานหรือยังคะ
เจ้าหน้าที่พบว่ามีการผลิตยาเสพติดสังเคราะห์ ที่เรียกว่าแคนดี้ค่ะ
ยานั้นถูกจำหน่ายโดยทีเออีคอร์เพอเรชัน
ฉันกำจัดไอ้คนผลิตแคนดี้ปลอมไปแล้ว
แต่ดันมีเรื่องอื่นขึ้นมาซะได้
สร้างความตกใจไปทั่วค่ะ
ประธานมินคงโมโหน่าดู
ทีนี้ฉันจะทำยังไงดีนะ
มีของแบบนี้ด้วยแฮะ
อ๊ะ ฉันคิดออกแล้ว
หมายถึงอะไรเหรอ
ฉันจำได้แล้วว่าเคยเห็นพี่ที่ไหน
ฉันเหรอ
เธอรู้จักฉันเหรอ
ใช่ บนเครื่องบินไง
- หยุดร้องได้แล้ว - แม่
ไว้ไปนอนที่บ้าน
แม่
(สาธารณรัฐเกาหลี พาสปอร์ต)
(บัตรโดยสารขึ้นเครื่อง ยอนฮา คิม)
คิมยอนฮา
ฉันรู้จักชื่อพี่ด้วยนะคะ
ขอโทษค่ะ
(นามสกุล: คิม ชื่อ: ยอนฮา)
แต่พี่ดู
ต่างจากครั้งแรกที่ฉันเจอเยอะเลยค่ะ
เกือบจำไม่ได้เลย
อย่างนี้นี่เอง
เธอเห็นฉันที่นั่นนี่เอง
ทำไมถึงต้องฝืนด้วยล่ะครับ
เพราะแบบนี้ถึงเอาแต่เป็นลมไง
น่าหงุดหงิดจริงๆ
ฮันนา ผลออกมาแล้วเหรอ
ถูกเผาวอดเลยแฮะ
ไม่เป็นไรใช่ไหม
- ผมคิดว่านี่คือสาเหตุครับ - ขอบคุณค่ะ
หัวหน้าทีม นี่ค่ะ
มันเป็นของลูกสาวฉัน
เธออยู่ไหน
เธอหายตัวไประหว่างที่ผมไปเข้าห้องน้ำ
พร้อมกับผู้หญิงคนนั้นครับ
- ผมขอโทษจริงๆ… - ไอ้ง่าวนี่!
หัวหน้าทีมครับ
(119 หน่วยฉุกเฉิน)
มากับฉัน
เราจะไปไหนกันเหรอ
พวกเราจะไปดูของสวยๆ งามๆ
ไปกันเถอะ
จองอา!
หัวหน้าทีม!
- ลุกขึ้นเถอะครับ - จองอา…
ฉันจะกลับไปดูที่บ้าน
ส่วนพวกนายหาดูแถวๆ นี้ต่อนะ
จองอา!
- ไปกันเถอะ - อือ
จองอา!
สวยจัง
ไม่เจอกันนานนะ มิสเตอร์มิน
ไปเปลี่ยนสไตล์มาตอนไหน
ฉันรู้ว่ามันดูเหมือนเด็กไปหน่อย
ทำไมถึงอยู่นั่นนานนักล่ะ
โดนจับตาดูอย่างใกล้ชิดเลยสิท่า
ไม่หรอก ไม่ใช่แบบนั้น
ที่นั่นมันอบอุ่นหัวใจดีน่ะ
นั่นอะไรน่ะ
ช่วงที่ไม่ได้เจอกัน เหมือนคุณจะมีงานอดิเรกแปลกๆ เพิ่มมานะ
มันสนุกกว่าที่ฉันคิดไว้น่ะ ขึ้นมาสิ
ฉันมีเพื่อนนะ
ลูกสาวของหัวหน้าทีมเอสซีไอที
จะทำยังไงดีนะ
ฉันยังเหลืออีกนัดซะด้วย
- ขอโทษนะครับ - ครับ
เคยเห็นเด็กคนนี้หรือเปล่าครับ
ถ้าเคยเห็น…
- สวัสดีค่ะ - เชิญเลยครับ
ฉันเป็นตำรวจนะคะ
พอดีฉันกำลังตามหาคนอยู่ ขอเช็กกล้องวงจรปิดหน่อยได้ไหมคะ
เคยเห็นคนนี้ไหมครับ
ไม่ครับ ไม่เคยเลย
ขอโทษนะครับ
จ่าคิมจงฮยอนครับ
ที่ไหนนะครับ
ลูกหายตัวไปแล้ว!
ว่าไงนะ ลองติดตามตำแหน่งโทรศัพท์ดูหรือยัง
โทรศัพท์มือถือของลูกพัง ตอนนี้เลยติดตามตำแหน่งไม่ได้น่ะครับ
ฉันบอกให้รีบส่งลูกกลับมาไม่ใช่เหรอ
จะอะไรก็ช่าง! ส่งอะไรที่น่าจะเป็นประโยชน์ มาให้ผมทางข้อความที!
เข้าใจแล้ว
เขาโทรมาหาผม เพราะเธอไม่มีเงินจ่ายค่าไอศกรีมน่ะครับ
เธอบอกชื่อผมกับตำรวจประจำเขต
นังลูกคนนี้!
หยุดร้องเลย
คิมยอนฮาอยู่ไหน
อ๋อ พี่ยอนฮาคนนั้นน่ะเหรอ
พี่ไปก่อนนะ
จะไปไหนเหรอคะ
พี่มีเรื่องสนุกกว่านี้ให้ทำน่ะ
ไว้เจอกันนะ
เรื่องสนุกเหรอ
สิบตำรวจตรียุนดงจู
ครับ ผมเอง
คุณคือคุณยุนดงจูใช่ไหมครับ
เดี๋ยวก่อนครับ
ใครเป็นคนส่งมาเหรอครับ
ไม่รู้สิครับ ผมเป็นแค่คนส่งของ
ขอให้เป็นคืนที่ดีนะครับ!
ขอฉันดูหน่อย
(สิบตำรวจตรียุนดงจู)
มันเป็นปืนของฉัน
(คุณแม่ของกยองอิล)
ครับ คุณแม่
ฮัลโหล
ตอนที่อยู่บนสังเวียน
อย่าละสายตาจากคู่ต่อสู้จนกว่าเขาจะล้ม
(ดงจู)
คุณแม่
ในช่วงเวลาที่เราคิดว่าทำให้คู่ต่อสู้จนมุมแล้ว…
วินาทีที่เราชะล่าใจ…
นั่นคือตอนที่เราจะถูกหมัดโต้
(119 หน่วยฉุกเฉิน ตำรวจ)
ดงจู! ยุนดงจู!
เขาเป็นตำรวจ! ให้เขาเข้าไป!
- เฮ้ย! - เธออยู่ไหน
มีของแบบนี้ด้วยแฮะ
(ท้องฟ้า สายลม ดวงดาว และบทกวี)
"ดาวหนึ่งดวงสำหรับความทรงจำ"
"ดาวหนึ่งดวงสำหรับความรัก"
"ดาวหนึ่งดวงสำหรับความเปล่าเปลี่ยว"
"ดาวหนึ่งดวงสำหรับความปรารถนา"
"ดาวหนึ่งดวงสำหรับบทกวี"
"และดาวหนึ่งดวงสำหรับคุณแม่"
"คุณแม่"
(ผู้ล่วงลับ ชเวซองฮี)
(ยุนดงจู)
(นับดวงดาวในยามค่ำคืน)
ลุกขึ้น!
ฉันบอกให้ลุกขึ้นมา นังตัวดี!
นี่! เอาอีกแล้วเหรอ!
ฉันบอกให้ลุกขึ้นมา!
อย่าทำร้ายภรรยาที่ป่วยอยู่สิ!
เธอเป็นใครถึงเข้ามาในบ้านของฉัน
"เหมือนกับนักกวียุนดงจู
และบทกวีของเขา…
(โรงยิมชัยชนะ ไอแอมคิง)
หวังว่าลูกชายของฉันจะเป็นคน
ที่แหงนมองท้องฟ้าโดยไม่รู้สึกอายใคร"
"รัก จากแม่"
ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ
ทำอะไรลงไปเนี่ย
(บทส่งท้าย)
ใช่แล้ว ฉันแค่เสียสติไปชั่วขณะ
เป็นเพราะอากาศมันร้อน
ความร้อนทำให้เราเป็นแบบนี้ได้อยู่แล้ว ใช่แล้ว
(ขอบคุณควอนดงโฮเป็นพิเศษ ที่มาเป็นนักแสดงรับเชิญ)
ใช่แล้วละ ซาลาเปา
ไม่ใช่เลย
นายไปเปลี่ยนชุดได้แล้ว
ซาลาเปา
(ผลการตรวจของคุณชี้ให้เห็นว่าต้องปรึกษา และติดตามผล ดังนั้นกรุณาเข้ามาพบแพทย์ด้วย)
แค่นั้นเหรอ
นายอยากทำแบบนั้นเหรอ
นายจะยอมแพ้ตรงนี้เหรอ