- Cześć, ślicznotko! - Hej. Mama wróciła!
- Tęskniłam. - Hej.
- Jak było? - Dobrze.
Super. Wystarczyły dwa dni, żebyś się połapała.
- No właśnie, jeśli o to chodzi... - Tak?
Mamusiu, mam niespodziankę.
Usiądź.
- Musisz to zobaczyć. - Dobrze.
Musieliśmy zrobić prezentację o naszej bohaterce i wybrałem ciebie.
MOJA MAMA TO PRACUJĄCA BOHATERKA.
JEST PRAWNICZKĄ, JAK TATA.
A JEDNAK KOBIETY DORÓWNUJĄ MĘŻCZYZNOM.
- Mamusi się podoba. - Super. Dziękuję.
Tak, jest piękne. Cudowne, kochanie.
To jak było drugiego dnia?
Było... było dobrze. Tak samo.
PLATONICZNA PRZYJAŹŃ
Nie ma złego wyboru. We wszystkim wyglądasz dobrze.
Co ty tu robisz?
- Zwolnili mnie. - Serio?
Przez obraz.
O Boże. Zwolnili cię przez to?
- Przed chwilą? - Wczoraj.
Wczoraj? To czemu jesteś tak ubrana?
Charlie nie wie.
- Udajesz, że wciąż masz pracę. - Tak.
- Dlaczego? - Nie wiem.
Po prostu się wstydzę, bo to on załatwił mi tę pracę.
- Tak. - Jest taki idealny. Spełniony.
A ja... jestem do dupy.
Wcale nie. To się mogło zdarzyć każdemu.
Stało się. I wiesz co? Co z tego?
Wybaczy ci. Uzna, że to śmieszne. Na pewno.
- Tak. - Właśnie dlatego się w tobie zakochał.
Przez tę uroczą iskrę.
To śmieszne. Będzie się śmiał.
Będzie z ciebie dumny. Zrozumie.
- Tak. - Zaakceptuje to.
- Masz rację. - Tak.
- Pójdę do jego pracy... - Tak.
...i mu powiem. Koniecznie osobiście.
Idź teraz i mu powiedz.
- Tak. - Super.
Kiedy wróci dziś do domu. Osobiście.
- Powiem mu. - Dobra. Powiedz mu dzisiaj.
Chcesz kawy?
W sumie zrobił mi już kawę na wynos.
- Świetnie. - Tak.
- Nie powiedziałaś mu! - Nie było łatwo.
Dzieci szalały i było chaotycznie.
Miałeś rację. Nie martwię się. Charlie jest super. Będzie dobrze.
Musisz mu powiedzieć. Proszę. Zaczyna się robić dziwnie.
Wcale nie.
Tak. Mam wrażenie, że ci to umożliwiam. Musisz mu powiedzieć.
Nie wpuszczę cię, póki nie przyniesiesz mi notki od Charliego,
w której potwierdzi, że wie.
Podpisanej notki?
To Opowieść podręcznej?
Mam się dostosować do twojej patriarchalnej dyktatury?
Chcesz wiedzieć, kiedy mam okres?
Po prostu mu powiedz.
Dobra.
No nie. Chyba żartujesz.
Co to? Masz, kurwa, notkę? Od Charliego?
„Will, Sylvia może jeździć do baru.
Skoczmy na kolejny mecz, ziom. Pozdrówka, Charlie. PS, Dodgersi górą”.
Dodgersi mają błąd.
Nie napisał tego.
Po prostu mu powiedz!
- Powiedz mu! - Dobra!
Tylko najpierw wypiję kawę.
„Z biura Charlesa Greevesa”.
Ładny akcent.
Muszę ci coś powiedzieć i nie wiem jak, więc zrobię to wprost.
- Wyleciałam. - Co się stało?
Miałam...
To strasznie głupia historia.
Byłam wykończona.
To o wiele więcej pracy, niż pamiętam
i byłam naprawdę zmęczona.
Czekałam w korytarzu, żeby coś skserować
i zasnęłam.
Wpadłam na obraz i uszkodziłam łokciem płótno,
a to był naprawdę drogi obraz Kirka Friedkina.
- Co takiego? - Wiem. Strasznie mi wstyd.
Od paru miesięcy czuję się zagubiona,
a ty tylko próbowałeś pomóc mi wrócić do formy.
Patrz tylko na mnie.
- Jestem do niczego. - Nie.
Wcale nie jesteś.
Upadłaś na obraz?
Tak. Jestem głupia. Dziękuję ci za zrozumienie.
Tak. Chyba... Chyba to rozumiem.
Tak.
Słuchaj, na dłuższy czas wypadłaś z gry.
- Nie bez powodu... - Tak.
...tylko dwudziestolatkowie mają tyle siły.
Zostałam niesprawiedliwie zaatakowana przez obraz.
Kirk na pewno nie ma nic przeciwko tobie osobiście,
ale musi prowadzić firmę.
Niesprzyjające okoliczności
zbiegły się wokół ciebie.
Wiesz co? To trudna sytuacja.
Dostrzegam obie jej strony.
Stwierdził: „Dostrzegam obie strony, kochanie”.
A ja chciałam tylko usłyszeć: „Walić tę pracę. Walić Friedkina”.
Zamiast tego dostałam analizę niezdecydowanego wyborcy.
Ale zniszczyłaś obraz, prawda?
Tak, rozumiem, że postąpiłam źle i zasłużyłam na zwolnienie.
Ale czasem chcę, żeby Charlie wziął moją stronę,
a nie dostrzegał wszystkie.
Ale na tym polega jego praca.
- O Boże. - Więc go rozumiem.
Czy będę musiała objeżdżać dzisiaj jeszcze ciebie?
O Boże. Andy mnie irytuje.
Ciągle wypisuje.
- Bez powodu. - Serio?
„Kochanie, jesteś piękna. Tęsknię za tobą”.
- Irytujące, nie? - Tak.
Wiesz, co wysłał mi Charlie? „Kup majonez”.
Majonez? Po co ci majonez?
Wracając do mojego chłopaka.
Jest słodziakiem, bo wczoraj, ni stąd, ni zowąd,
zaprosił mnie na wyjazd służbowy do San Diego.
Chce, żebym z nim była.
Chwila. W sprawie baru?
Tak. To spotkanie z jakimś prezesem, Johnnym Vroomem.
Co?
- Tak. - Poznasz Johnny’ego Reva?
Tak, jego.
Czemu Will mnie nie zaprosił? Uwielbiam Reva.
On chyba nie jedzie.
Muszę kupić ciuchy.
- Dobra. - No to pa.
- Johnny Rev. - Pa.
Ale bezsens.
Katie może poznać Johnny’ego Reva, a ja nie?
Bez sensu.
Chodzi o San Diego? Nie jadę.
Jedziemy. No weź.
Nie. Nie bawią mnie te korporacje.
No weź. Jesteś piwowarem. Musisz kontrolować swój interes.
Będzie fajnie. Inaczej przypiszą to sobie, a włożyłeś w to serce i duszę.
- Chcesz tylko poznać Reva. - No i co?
No weź, będzie fajnie. To nie znaczy, że nie chcę.
Wiesz co? W sumie masz rację. Powinienem pojechać
i udowodnić, że jestem w tym zespole niezastąpiony.
Jeszcze pożałują, kurwa,
że nie włączyli mnie w tę kombuczę.
Kupujesz żarcie.
Kiedy przygotujesz to zeznanie?
Daj mi chwilę.
Muszę wydrukować zdjęcia na urodziny Meave.
Na służbowej drukarce?
Jasne, ziom.
Dobra.
Dobra, 2020. Gotowe.
ALBUM ZE ZDJĘCIAMI MAEVE!
2021, gotowe.
Co to jest?
Kiedy to było?
Gotowy do pracy?
Możesz tu przyjść?
Twoja żona spędzała czas z chłopakiem. Czy to taki duży problem?
Tak, bardzo. To ogromny problem. Patrz na datę tego zdjęcia.
To dzień przed tym, kiedy powiedziała mi o zwolnieniu.
- Wiemy, że wyleciała we wtorek. - Tak.
Ale powiedziała mi w piątek.
- A tutaj widać, jak w czwartek... - Tak.
...wydurnia się z Willem.
Czyli jemu powiedziała, ale ukryła to przede mną.
Co jeszcze przede mną ukrywa?
Są teraz na wycieczce.
- Gdzie? - W San Diego.
- Co oni tam robią? - Sprawa służbowa.
- Na pewno? - Nie wiem.
Zwołuję kawalerię.
Jackie! Kod zielony.
Hej.
- Jesteś! - O Boże, ale super!
Musiałam przyjechać.
Co ty tu, kurde, robisz?
Uznałem, że muszę być przy ważnych decyzjach.
Czyli chcesz nam to spieprzyć?
Nie, chcę tylko pomóc.
Reggie ma rację. Jesteś nieobliczalny. Wygłupisz się.
Ale Sylvia może wejść, nie?
Mogę. Nie jestem nieobliczalna. Nie stanowię żadnego ryzyka.
Rób, co chcesz, Sylvia.
Okej. Dziękuję.
Stary, nie wpuszczę cię tam.
- Nie dam ci spieprzyć naszego... - Hej.
Ekipa z browaru Lucky Penny?
- Tak. - Zgadza się.
Witajcie w Johnnym 66,
królestwie pychoty.
Dziękuję. Nasze pierwsze oklaski.
- Chodźcie. - Nie spieprz tego.
Nie spieprzę. To królestwo pychoty.
Slopp’s? Uwielbiam to.
Nie wiedziałem, że należy do was.
Czemu ich logo to szop w monoklu, który wychodzi z burgerem ze śmietnika?
Grupa fokusowa uznała, że to się przyjmie.
Super.
Wiecie, że szopy myją pokarm przed jedzeniem?
- To stawia je w zupełnie nowym świetle. - Świetny fakt.
- Przekażę wyżej. - Dziękuję.
Planujemy wprowadzić w Slopp’s nuggetsa,
który wybucha w buzi.
Można go jeść bez bułki, jeśli dbacie o wagę, panie.
- Co? - Dzięki.
Ale napakowany homar. Patrzcie na te muły.
Wybaczcie ten bałagan,
ale budujemy tu supernowoczesny,
warty dziesięć milionów zbiornik do nowych przedsięwzięć browarniczych.
Niesamowite miejsce.
- Prawda? - Tak.
A teraz witajcie w domu.
Centrum Los Angeles, nie?
Zarąbiste.
- Co nie? - Zupełnie jak w LA.
- Nie kop hulajnóg. - Nie jestem dzieckiem.
- Wiem, że chcesz. - Tak.
- Dziękuję, że ich oprowadziłeś. - Jasne.
Zajmę się resztą.
Nara.
Jenna. Miło cię poznać na żywo.
Will.
Jeśli ktoś mnie nie zna,
pracuję w dziale chemii żywności i zarządzam zespołem Lucky Penny.
Na razie tyle, bo się denerwuję.
Pracowaliśmy nad tym parę miesięcy, więc może spróbujmy i zobaczmy, co dalej.
Spoko, do dzieła.
- Zdrowie. - Zdrowie.
Dziękuję.
I co wy na to, panowie? Jesteśmy na dobrej drodze?
Jest świetne.
Nie czuję różnicy między tym piwem a naszym IPA.
Smakuje mi.
Will, twój werdykt?
Myślę. Smakuje mi.
- Dobrze, ale? - Tak.
Jest jakieś „ale”. Pamiętaj, że kiedy zaczniemy produkcję,
profil smaku trochę się zmieni.
- Jasne, wiem o tym. - Moja opinia? Jest miodzio.
Hej, ludzie.
- Witam w najlepszym mieście Ameryki. - Johhny, ziom, jak leci?
- Dobrze cię widzieć. Jesteś ikoną! - Spoko.
Jestem Sylvia, pańska duża fanka.
Możemy zrobić fotkę?
- Oczywiście. - Dziękuję.
- I już. Brum! - Brum!
Wyszło super.
- Dziękuję, panie Rev. - O nie, pan Rev to mój ojciec.
Mów mi Johnny Rev.
Ojej.
Widzę, że poznaliście Jennę.
To znakomita chemiczka, więc piwo musi być cholernie dobre.
Zachwyciło nas.
Serio?
- Will ma chyba zastrzeżenia. - Czyżby?
Nie zastrzeżenia. Sugestie.
Słucham.
Myślę, że jest bardzo blisko.
Naprawdę bliziutko.
Wiem, że musicie produkować swoje rzeczy w pewien sposób,
sprzedawać je w pewnej cenie, nie używać składników rzemieślniczych.
Ale gdybyście zainwestowali trochę więcej w lepszy chmiel,
mielibyście lepszy stosunek ceny do wartości.
Powiem tylko tyle.
Albo nie, bo to nie on rządzi.
Tylko ja, więc spoko.
Gruba ryba.
Pan Stosunek-ceny-do-wartości.
Zgadzam się. Dość mdłe.
Możemy je odpicować.
- Odpicować. - Tak.
Doceniam twoją szczerość.
Partnerstwo działa tylko, kiedy wszyscy są szczerzy.
- Tak. - Wiecie co?
Może wpadniecie dzisiaj do mnie na kolację?
- Byłoby super. - Świetnie.
Gratuluję.
- O Boże. - Dziękuję. Było dobrze.
Świetnie ci poszło z Johnnym.
Dziękuję. Znam się na kijowym piwie.
Szczerze? Andy i Reggie powinni ci dziękować.
- Oby. - Serio.
To dzięki tobie się udało.
- Wiem. - A Johnny, co za niespodzianka,
zdał się na instynkt i zgodził się z tobą.
Powiedział: „Doceniam twoją szczerość”.
Nikt jej nie docenia.
Ludzie nie lubią mojej szczerości.
Dlatego jest geniuszem.
- Jest... - Legendą.
- Nie podniecaj się tak. - Nie mogę.
Masz przewagę nad Reggiem i Andym. Poproś o to, co ci się należy.
- Racja. - Teraz.
Zrobię to.
Dobrze.
Wiem, że przyjechałaś dla siebie,
ale doceniam twoją obecność. Bardzo mi pomogłaś.
W ogóle nie próbowałam.
Mimo wszystko.
Chodź.
- Powiedz „Johnny Rev”. - Johnny Rev!
- O rety, ale głośne. - Co oni robią?
PODEJRZANI
Są więcej niż przyjaciółmi?
PONIEDZIAŁEK - WTOREK ŚRODA - CZWARTEK
Nic nie mamy. To tylko poszlaki.
Muszę mieć dowód koronny.
Nie masz go. Musisz improwizować. Blefem wyciągnąć prawdę.
Może zamontujesz jej śledzenie w aucie?
Śledzenie. Może się sprawdzić.
Nie chcę.
A keylogger na laptopa?
- Keylogger. - To nielegalne.
Nie wszędzie.
Wesołych Świąt. Znalazłem to w szafie.
Zrobiliśmy to już na ścianie. Za późno. Zabieraj to stąd.
- To był cały proces. - Uspokójcie się.
Tutaj chodzi o Charliego.
- O Charliego. - Mam dowód!
I wydruk.
Co to jest?
Lepiej na to popatrz.
Jaszczurka najpierw należała do Willa.
Mieszkam z jaszczurką innego faceta.
I zakochałem się w niej.
Masakra.
Obłęd.
- Duże drzwi. - Super.
Są ogromne.
Witajcie.
Cześć.
Znam już chłopaków,
ale może przedstawicie mi wasze urocze panie.
To moja Katie.
- Katie. - Sylvia, koleżanka Willa.
Nie jesteśmy razem. Mam męża. Mieszkamy w LA,
- mamy trójkę dzieci... - Sylvia...
- Przepraszam. - Piękny dom.
Cudowny.
Dziękuję. Powinien taki być. Kosztował mnie 78 milionów.
Może uczcimy nasze nowe partnerstwo szampanem?
- Co wy na to? - Dobrze.
Ian, zajmiesz się tym?
Jasne, już się robi.
No już. Chodźcie. Proszę za mną.
Dziękujemy. Rety.
Zacząłem kolekcjonować zbroje jakieś dziesięć lat temu,
po drugim rozwodzie.
To taki symboliczny sposób na ochronę?
Co masz na myśli?
Nic.
Jak ci się dla niego pracuje? Jest świetny.
Jego umysł działa jakoś inaczej?
Nie wiem.
Ma dobrą intuicję. Często mówi „brum, brum”.
Tylko nie ty. Będziesz krytykował moje buty?
Nie. Wybacz. Nie chciałem wyjść na dupka, tylko na znawcę przy znajomych.
Żaden problem.
- Wyjdzie lepszy produkt. - Super.
Przydałby nam się ktoś taki.
Johnny 66 wchodzi na rynek alkoholi.
Wiem, widziałem ten zbiornik. Ogromniasty.
Jak mówi Johnny Rev,
trzeba iść na całość.
Na jego miejscu bym cię zwabiła. Ale wasz bar wydaje się fajny.
Jest fajny. Wpadnij kiedyś.
- Chętnie. - Tak.
Czy Gordon Ramsey naprawdę jest jego wrogiem?
To poufne.
Cóż... chyba jestem typem kolekcjonera.
Zbieram samochody, średniowieczne zbroje,
O cholera.
To gość od kryptowalut.
- Ciężko go... Mogę odebrać? - Interesy są najważniejsze.
- Dzięki. - Jasne. Do dzieła.
Który lubisz najbardziej?
Chyba tego Jaguara XK-E.
- Super. - Przepraszam.
Ciągle gadam na swój temat.
Opowiedz mi trochę o sobie.
Zacząłem się denerwować, gdy zacząłeś mówić o chmielu...
- Ale wyszło. - ...bo nie wiedziałem, do czego zmierzasz.
- Ale wylądowaliśmy tutaj. - Tak.
I to dzięki mnie.
Może teraz, planując przyszłość Daa Booch,
dostrzeżesz moją wartość?
Pogadam o tym z Reggiem.
- Dzięki. - Jesteś gość.
Ale wiesz, co mógłbyś wymyślić?
Inne nazwy.
„Daa Booch” łatwo przebić.
- Racja. - Stanley Bucci.
- Kurwa, i już. - Pierwszy pomysł.
Jak na to wpadłeś? Ja nawet nie wiem, co chciałabym robić.
Skupiłaś się na rodzicielstwie.
- To... - Tak.
- ...ogranicza kobiety. Nikt o tym nie mówi. - Nigdy!
- Zrób o tym podcast. - Ty zrób.
- Zróbmy razem. - Byłoby fajnie.
Słuchaj, uda ci się.
Pamiętaj, że kiedy zaczynałem, kochałem auta i jedzenie.
Musisz znaleźć swoją pasję,
a reszta jakoś się ułoży.
- Oby. - Więc... Nie wiem.
Co wzbudza twoją pasję?
Co cię nakręca?
- Wszystko gra? - Serio?
- Pobrudziłaś auto. - Jezu.
Mówiłam, że mam męża, prawda?
Mówiłam.
Może i o tym wspomniałaś,
ale jesteś tu z facetem, który nie jest twoim mężem,
więc pomyślałem, że jesteś dostępna.
Co to znaczy?
- Gdzie twój mąż? - Tu jesteście. Hej.
Co mam... O, facet, który nie jest twoim mężem.
Będziesz żałować.
Ominęło cię najlepsze doświadczenie w życiu.
- Sprawdzę, jak jedzenie. - Przeszkodziliśmy?
Tak.
Johnny Rev próbował mnie pocałować.
- Serio? - Żartujesz?
Nie. Mówiłam, że mam męża, prawda?
- Tak. - Mówiłaś.
To nie jest śmieszne.
Myślał, że jestem „do wzięcia”.
To pojebane.
Przynajmniej wciąż masz to coś.
Co?
Żartuję. To było nie na miejscu.
To jakiś chory pojeb.
Nie możemy zostać, nie? Musimy sobie pójść.
Co? Nie, nie. Nie możemy sobie pójść.
Zjedzmy kolację, a potem się zastanowimy.
Co? Nie zmienię zdania
po kolacji z tym gościem.
Ale jestem dużą dziewczynką.
To nic takiego. To po prostu... dziwne.
- Twierdzi, że da radę. - Tak.
Poza tym co ty tu w ogóle robisz?
- Co to, kurwa, znaczy? - Tylko pytam.
Na pewno wszystko gra? To nie szok?
Wszystko gra. To także szok.
Na pewno nie pierwszy raz zrobił coś takiego.
Sprawdzę go.
- Co to? - Kurwa. Nieważne.
- Co to jest? - Przestań.
- Kochanie, co to jest? - Przestań...
O Boże.
Skarbie, codziennie dowiaduję się o tobie więcej.
Nie wierzę. Jak to możliwe?
- Nagraj to. - Kocham cię.
Kochanie, spędzisz ze mną resztę swojego życia?
- Tak! - Tak?
Kochanie.
To gorsze, niż gdyby się przy nas kochali.
O wiele gorsze. Nie widziałem nic bardziej ohydnego.
- No co? Oklaski. - Tak.
- Zaręczyliśmy się. - Gratki. To piękna chwila.
Tak, dobre jest.
Widzieliście już auta? O Boże.
Najbardziej podoba mi się Ferrari 308 GTS.
Takie samo jak w Magnum.
Tom Selleck próbował kupić je przed panem.
Pan sprzątnął mu je sprzed nosa.
Walić Toma Sellecka i jego sztuczne wąsy.
Co jest potrzebne, żeby zbudować taki dom?
Geniusz, kurwa.
Jasna sprawa.
Z dużą kasą wszystko da się zrobić szybko.
Super.
Sylvia, czym się zajmujesz?
Studiowałam prawo
i je praktykowałam, ale rozważam zmienię kursu.
Na co?
Jeszcze nie wiem.
Flirtuję z paroma opcjami.
Lubi dużo flirtować, nie?
Słucham?
Powiedziałem: „Lubi dużo flirtować, nie?”.
Przyhamuj, Johnny Rev.
Jesteś w moim domu, synu.
To nie znaczy, że nie możesz dać na luz. Jesteś niegrzeczny dla mojej koleżanki.
Bardzo dobra ta sałatka.
Zarzucasz mi złe maniery w moim własnym domu?
- Faktycznie dobra. - Tak.
- Dziękuję. - Powiedz,
często podróżuje z mężczyznami, którzy nie są jej mężem?
Dobrze. Dam sobie radę.
Nie pouczaj mnie.
Przestań zachowywać się jak dziecko, to może przestanę cię pouczać.
Sam przestań zachowywać się jak dziecko.
- Pomocy! - Tak, uciekaj.
- Ludzie! - O Boże. Skarbie, chodź tu.
- Hej! - Żryj sloppery, skurwielu.
Kurwa!
- Parzy. Ian! - Dość!
Niech mi ktoś pomoże. Pomocy!
Czekaj, ja pomogę.
- Ty chuju. - Silny jesteś.
Zostaw go!
O Boże.
Co ty... Czy ty mnie polizałeś?
Zrobiłem, co musiałem!
Polizał mnie.
Wynocha z mojego domu! Wynocha stąd!
- Chętnie! - Won.
- Już idziemy. - Won.
- Nic ci nie jest? - Nie.
Weźcie telefony.
Właśnie tak. Wynocha!
To nie była moja wina, jasne?
On zaczął. Chciał pocałować Sylvię. Rzucił we mnie krewetką.
Nie wie, że mam uczulenie.
To mnie mogło zabić!
Nie chciałem tego.
Mam przejebane, stary.
Włożyłem w to wszystko.
Wspieram mojego brata i jego córkę.
Zainwestowałem w nasz bar wszystkie moje pieniądze.
Potrzebuję, kurwa, tego partnerstwa.
Jest mi bardzo przykro,
ale pierdolę to partnerstwo i Johnny’ego Reva!
- Świetnie. - Muszę iść do szpitala.
Zaklinowało się?
Tak, i to mocno.
Potrzebuję kleszczy.
Cóż, nie warto poznawać swoich idoli.
Tak. Kto by pomyślał, że Johnny jest takim gnojem?
Ponoć Burger King to zbok.
Nie chcesz wiedzieć, co robił Ronald McDonald.
Miliardy obsłużone, tysiące zaginione.
O Boże.
Przestraszyłeś mnie.
Czemu jeszcze nie śpisz?
Patrz, kto wrócił, Jessipa.
A może raczej... Gandalf?
Napisy: Marzena Falkowska