Można dostać kanapkę, nie stojąc godzinę w kolejce.
Nigdy takiej nie jadłeś.
Mówię ci, warto czekać.
- Przesyłka dla Willa. - To ja!
- Proszę. - Co?
- Dzięki. - Smacznego.
- Miłego. - Proszę o recenzję.
Zhakowałeś kolejkę.
Tak jest!
- Super. - Zawsze jest jakiś sposób.
- Zdrowie. - Zdrowie.
Czekamy dalej w kolejce?
- O tak. - Dobra.
Tak trzeba.
Dobra jest. Dziękuję.
Lubisz kolejki, co?
Co my robimy? To lumpeks.
To nie kolejka, tylko przyczajony tłum.
Dziś mają pół kilo za dolara. Łapiesz tyle, ile wlezie.
O Boże. Ale stres. Po co to robimy?
- Ogarnij się. - O Boże. Już.
On się wpycha!
Szybko!
O Boże. Tutaj.
- Zaczynamy? - Tak!
- Ot tak? Robię to dobrze? - Tak.
- Tak trzeba? - Tak.
Czy to jest fajne?
- Nie wiem. - Ja też nie!
Ale stres. Czy to jest fajne?
- Tak? - Nie, jest beżowe.
Co to za gówno? Kąpielówki? Ohyda! O Boże.
O Boże.
Co?
- T-shirt z Britney. - To dobrze?
Z trasy Oops! ...I Did It Again z 2000!
Hej! Spierdalaj, pastuchu.
- To mnie kręci i obrzydza. - Super.
- Możemy iść? - Nie.
Dopiero zaczynamy. Dawaj!
To kopalnia złota.
Będziemy mieć pluskwy.
Już je miałam. Nie są takie złe.
Posłuchamy muzyki?
Tak. Na co masz ochotę?
- Może Ari Lennox? - O tak.
Tańczysz do reklamy.
To nie rekla... To Annie Lennox.
- Mówiłam: „Ari Lennox”. - Ari Lennox?
Tak.
- Jest ktoś taki? - Tak.
Nie wiedziałem.
Myślałem, że źle wymówiłaś i nie chciałem ci tłumsamczyć.
- Nie znałem Ari Lennox. - Jest taka.
- I to świetna. - Super. Ciekawe, co na to Annie.
- Patrz tylko. - Ładnie, co?
Dlatego przeniosłam się tu z Colorado.
Cześć.
Po prostu...
Niedawno się rozwiodłem, wiesz? Bardzo niedawno.
Nie jestem jeszcze całkiem gotowy na poważny związek.
Spotkaliśmy się tylko parę razy.
Oczywiście. Świetnie. Nie powinienem był tego mówić.
Sam myślałem: „To głupie. Nie mów tego”.
Bardzo cię lubię. Po prostu chcę być z tobą szczery.
- O Boże. Czy to Machine Gun Kelly? - Nie wiem.
Widziałem tylko, jak Megan Fox gryzła mu sutki.
Ale ciacho. Najlepsze na Ziemi.
To najlepsze ciacho na Ziemi? Poza mną, oczywiście.
Nie widzisz? Zobacz to.
Jasne, ale chyba nie jest w moim typie. Wolę bardziej napakowanych facetów.
Na przykład takiego „Stone Cold” Steve’a Austina. To mój typ.
Nie. Jest grunge’owy. Utalentowany. To muzyk.
Wygląda jak wytatuowane zwłoki.
Jak ktoś z Centrum Szymona Wiesenthala.
Ścigamy się na dół? Żartuję. To by mnie zabiło.
No chodź.
PLATONICZNA PRZYJAŹŃ
- Kogo słuchasz? - Ari Lennox.
- Rety. Mocno zmieniła brzmienie. - Myślisz o Annie Lennox.
To częsty błąd u ludzi w twoim wieku.
Czyli bardzo starych.
- Jest Ari Lennox? - Tak! Musimy się z tym pogodzić.
Takie pieczenie jest normalne?
To godność opuszcza twoje ciało.
- Miałaś się nie nabijać. - Niby jak?
- Dorosły facet tleni włosy. To śmieszne. - Już nigdy nie poproszę cię o przysługę.
To dla dziewczyny?
Nie. Nie ma dziewczyny.
To po prostu nowy etap, nowy ja.
Taka moja wersja grzywki.
- No nie wiem. - Będzie spoko. Sama zobaczysz.
A jak tam Kirk?
Mam rozmowę o pracę.
- Serio? - Tak!
Sprawdziłam, jak długo widać ketaminę na wynikach, spokojnie.
Dobrze. Jeśli potrzebujesz czystych sików, to kogoś znam.
- Mamy tu salon fryzjerski. - Hej, jak tam?
Z czego się tak śmiejecie?
Z niczego! O Boże. To nic. Tylko zły... głupi żart.
- Powiedz. - Nie!
Jak było? Ładnie wyglądasz.
W pracy było dobrze. Hej, a jak tam oglądanie domu?
Nie zdążyłam dziś pójść. Pilna fryzjerska interwencja.
- Będzie platyna, ziom! - Właśnie, ziom.
Idziemy na Bondi posurfować.
Northcott, Lennox Head.
- Będą fale! - Tak!
Pojedziemy na Byron.
Fajnie.
No to spoko.
Uważaj na rekiny.
Tak, ziom.
Proszę bardzo.
Dziękuję.
To było trochę dziwne, nie?
- Co? - Z Willem.
O co ci chodzi? Musisz mówić konkretnie.
No wiesz, bawiłaś się w kuchni włosami dorosłego faceta.
Nie mogę pomagać kumplowi w zmianie stylu?
To dość intymne, nie sądzisz?
Nie miał na sobie koszuli, więc...
Ale miał worek na śmieci.
Wiesz, że uwielbiam zmiany stylu.
Skoro tak, to czemu nigdy nie zmieniłaś mojego?
Bo tego nie potrzebujesz.
Bo nie masz kryzysu wieku średniego. Dzięki Bogu.
Bo jesteś idealny.
Jesteś śliczny.
Nasza Honda Odyssey jest idealna,
a i tak co rok dodają nowe funkcje.
Co się dzieje?
Sam nie wiem. To nic takiego.
Po prostu mieliście fajny ubaw.
To była ciężka praca. Wiesz, co jest fajne? Osiem godzin snu.
Chodź. Jest dziewiąta.
Damy radę.
Zapomniałem, jak potrafią irytować.
Ich przyjaźń wyklucza każdego, w tym mnie.
Potrzebujemy przyjaciół poza małżeństwem. Jedna osoba nie da nam wszystkiego.
To, że lubi spędzać z nim czas, nie znaczy, że cię nie kocha.
Tak. Poza tym wiem, że nie mają romansu.
Sylvia mnie nie zdradza.
Wiem, że by tego nie zrobiła. Czują tylko lekki dreszczyk,
przebierając się i flirtując ze sobą.
To normalne. Każdy to robi. Jak my teraz.
- Naprawdę? - Tak.
Ale bym się z tobą nie przespał.
Ciebie bym poślubił. Vanessę przeleciał.
- A Alberta zabił? - Pewnie.
Wiem, że Will i Sylvia się nie pieprzą,
ale mam poczucie,
że podnieca ich fakt, że by mogli.
- Nie wiem. - I nie mogę nic powiedzieć,
bo wyjdę na kołtuna, że w ogóle o tym pomyślałem.
Mózg ci się chyba zawiesił.
Zafiksowałeś się na czymś, jak zablokowana roomba.
Mogliby się pieprzyć. Ona wie, że o tym wiem,
ale muszę być cicho.
- Roomba. - Tak.
Wiesz co? Może to moja wina, że czuję się wykluczony.
- Nie skumplowałem się z Willem. - Odpuść.
Może zaproszę go na mecz Dodgersów.
Lepiej nie. To firmowe wyjście.
Tak. Może być fajnie. Spędzimy razem czas.
Jestem tutaj? Słyszysz mnie?
Tak, słyszę.
To przyjaciel Sylvii, nie twój. Nie ma o co się martwić.
Masz rację.
Ach. Mąż Sylvii zaprosił mnie na mecz.
O kurde.
- To znaczy, że jest zazdrosny? - Nie wiem. Spędzasz z nią dużo czasu, co?
Tak. Może z 10-15% mojego wolnego czasu.
To pewnie 100% jej wolnego czasu.
Ma męża, dzieci i tak dalej. To wszystko zajmuje czas.
A potem, bez urazy, pojawiasz się ty i na pewno nie jest zadowolony.
- Tak. Skopie ci dupę. - Wcale nie.
- Tak. Sklepie ci michę. - Nie.
Jeśli mam być szczery, to taki typ nudziarza.
Gdyby Pixar zrobił film o szklance wody, obsadziliby jego.
- Rozumiem. - Nudna szklanka wody.
Kiedy spotykam kogoś nudnego, zadaję mu pytania.
„Kogo w zoo oglądasz najpierw?”
- A ty? - Krewetki.
Co?
Tleniłeś sobie włosy, kiedy rozmawialiśmy z Johnnym 66?
- To było dzisiaj? - Tak jest.
Nie, tleniłem wczoraj. A to zlekceważyłem.
Wiesz, że musisz brać udział w takich rozmowach?
- Omar musiał cię udawać. - Tak. A było...
Było naprawdę nudno. Nie wiem, jak to robicie.
Pojechałem po część do zamykarki.
Zamykarki? Mogłeś wysłać Omara.
Nie mam prawa jazdy, więc...
Jesteś piwowarem, nie? Ludzie chcą gadać, kurwa, z tobą.
Wiesz co? Zgodziłem się na tę całą współpracę,
ale nie na jakieś nudne rozmowy telefoniczne.
No i nie chcę iść na żaden mecz.
Będę siedział z grupą prawników?
To byłby zły dzień.
Charlie zaprosił cię na mecz baseballu? Nic mi nie mówił.
Tak. Wydaje mi się, że będzie bardzo niezręcznie, co nie?
O nie. Nie będzie niezręcznie.
Idź na mecz z nim i jego kolegami z pracy. To nic takiego.
- Spędzaliście już razem czas. - Nigdy.
A kiedy pojechaliście po pizzę?
To nie było spędzanie razem czasu. Spytał mnie, czy widziałem Schody.
Skłamałem, że tak i zaczęła się dziwna rozmowa,
podczas której udawałem, że widziałem Schody.
To dziwne, że mnie zaprosił, nie?
Nie, to wcale nie jest dziwne.
Dobra, muszę lecieć. Pa.
To totalnie dziwne.
Mówiłam, że w końcu Charlie będzie zazdrosny.
Ale jesteśmy małżeństwem od dawna.
Nawet nie pamięta, że kiedyś coś takiego czuł.
Jesteś zazdrosna o sofę?
Tak. Bo nie musi się ruszać.
Słuchaj.
Jeśli kogoś kochasz i ten ktoś cały czas bawi się z kimś innym, robisz się...
Jakiego słowa szukam?
O tak, zazdrosna!
Co to było?
Co?
Może powiem coś Charliemu, żeby oczyścić atmosferę.
- Powinnaś. - Tak.
Zawsze czujemy się lepiej, kiedyś coś omówimy.
To siła naszego małżeństwa. Komunikacja.
- Dzisiaj mecz! To dobrze. - Tak.
- Co? - Co?
- Coś... - Nic. Baw się dobrze.
- Pa. - Pa.
Obiecaj mi, że będziesz wyluzowany.
No jasne.
Zwykle jesteś w takich chwilach nerwowy.
Co ty gadasz? Będę oglądał mecz.
- Hej, jak tam? - Will! Ziomalu!
- Przepraszam. - O nie. Wszystko gra?
Proszę.
- Sektor szósty. - Dobrze cię widzieć.
- Tak. - Sorry, że nie mam koszulki.
Poza tym gówno wiem o sporcie,
więc będziesz musiał tłumaczyć mi wszystkie zasady.
Jedyna zasada jest taka, że musisz zjeść Dodger doga.
Proszę.
Złap, kurwa, tę piłkę, Vivas!
- Musisz wziąć gryza. - Nie, dzięki.
- No weź. Tylko gryzek. - Dzięki.
Musisz. Po to tu jesteśmy.
Nie.
- Nigdy nie jadłeś Dodger doga? - Nigdy.
- Zjesz go. - Nie wystarczy
- dla mnie. - Podzielimy się.
- Nie musimy. - Jak w Zakochanym kundlu.
Tak! Dawaj!
- Szamaj! - Nie, Charlie, tak się nie robi.
Dawaj!
Musicie mieć zdjęcie. To słodkie.
Już robię. Nie ruszajcie się.
Nie, nie. Chwila. Muszę ustawić przesłonę.
Robi świetne zdjęcia.
Nie. Zmienię obiektyw. Zmieniam obiektyw. Dobrze.
Muszę ustawić głębię ostrości.
O tak. Chwila. Już.
Właśnie tak. Patrzcie tylko.
- Z filtrem sepii będzie super. - Świetnie.
Zrobię szybko fotkę i wyślę do Sylvii.
- Dobra, jeszcze jedno. - Możesz?
- Dobra. - Dzięki. Do dzieła.
Czy to wideo? Chyba zablokowałem.
Sorry.
Dobra. Jest.
- Powiedzcie „hot dog”. - Super.
Hot dog.
- Proszę. - Dziękuję. To dobre zdjęcie.
Charlie mówił, że masz bar.
Jestem współwłaścicielem.
- Gdzie? - Arts District. Lucky Penny.
Lucky Penny? Byłem tam. Spoko miejsce.
Nie mówiłeś, że chłopak twojej żony ma Lucky Penny.
- Kto? - Chłopak twojej żony.
Tak go nazywamy.
Nie... Ja nie...
Hej, dajecie! Trzy łatwe auty.
- Hej. - Cześć.
Fajny mecz?
Tak. Fajniejszy niż myślałem.
Przepraszam za moich kolegów.
Spokojnie. Tak żebyś wiedział, spotykam się z kimś.
- Serio? Super. - Tak.
- Cieszę się. - Dzięki.
To pierwsza dziewczyna od rozwodu, więc...
Wracasz do gry.
Jest dużo młodsza, więc jest pewien rozdźwięk.
Myślała, że Free Willy to raper.
Naprawdę tak myślała.
Nie martw się o takie rzeczy.
Jeśli ją lubisz, to zobacz, jak pójdzie.
Dziękuję.
Dobra rada. Jestem wdzięczny.
Sam mam tendencję, by za dużo myśleć.
Tak?
No i zaciągam kolegę żony na firmowe wyjście.
- Wypiłem dużo piwa. - Ja też.
- Może kupimy ci czapeczkę? - Tak.
Chętnie dam 90 $ za raz ubraną czapeczkę.
Chyba to łapię.
Możesz się narąbać w ciągu dnia,
zjeść meksykańskie żarcie z kasku. Baseball jest fajny.
Tak. W końcu zaczynasz to rozumieć.
Zimne piwo.
Chcesz kolejne piwo?
Chętnie. To najlepsza randka, na jakiej byłem.
Traktujesz mnie jak króla.
Spoko.
Wasza Wysokość. Ależ proszę.
Ależ dziękuję, wasalu.
Hej, Wasza Wysokość, siadaj!
Dziękuję.
...numer pięć, Freddie Freeman.
- Obudzić go? - O nie. Zawsze tak robi.
Wiesz co? Fajnie było. Dać ci znać, kiedy znów będziemy mieć bilety?
Tak. A jeśli nic nie robicie, wpadnijcie do baru. Jest blisko.
Chętnie się napiję po tej katastrofie.
- Straciłem 4000 $. - O nie.
Stary, są świetne.
Każde jest najwyższej jakości.
Dziękuję bardzo.
Wiesz, kto ich nie lubi? Twoja żona.
- Nie cierpi piwa. - To prawda.
Ale uwielbia białe wino.
Wiesz, co też uwielbia? Ten bar.
Zawsze coś razem wywijacie.
Tak.
My nie spędzamy tak wieczorów.
Nie musicie. Nie dlatego cię kocha.
Jesteś stałym kutasem.
Je... O co ci chodzi?
Jesteś dojrzały i odpowiedzialny.
I oferujesz stabilność.
Co ma do tego mój kutas?
- Tak się tylko mówi. - Nie ma nic do tego.
Czyli ludzie tak mówią?
- Tak. - Powinni.
Sorry. Wszystko gra.
Spoko.
Czyli to znaczy, że jestem nudny?
Nie! Myślę, że to znaczy,
że jesteś dorosły.
A to bynajmniej nie jest nudne.
Ja jestem stałym kutasem moich kumpli.
Napiszę do Sylvii, żeby tu przyjechała,
bo ma wiele do nadrobienia.
Tak. W międzyczasie...
czy lubicie wymagające siły wyczyny?
Tak.
Trzeba wybrać dobrą.
Żeby nieźle się nią rzucało.
Tak to się robi.
Próba siły.
To było super!
- Stewart. - To na pewno jest legalne?
O nie, tak jest za szybko.
- Nie wiem, kiedy puścić! - Teraz!
- Nieźle. - Dobrze podkręcasz.
- Dawaj. - Uda ci się!
Czekaj.
Jest coś, co świetnie mi wychodzi.
- Serio? - Tak.
Och, Danny
Dudy cię wzywają
Od doliny do doliny
I wzdłuż zbocza gór
Lato się skończyło
I płatki róż opadają
To ty musisz odejść
A ja pozostać tu
Ukryte zdolności.
Co się dzieje?
Impreza może oficjalnie się zacząć.
Nie wiedziałem, że poślubiłaś tenora.
- Tak. - Ma piękny głos.
Dziękuję.
Umiem wymienić wszystkie liczby pierwsze aż do tysiąca.
Chcecie to zobaczyć?
Tak! Dawaj!
Dwa, trzy, pięć, siedem, 11, 13, 17...
- ...19, 23, 41, 43, 40... Nie, nie. - Wierzymy ci.
- Więcej liczb. - Ukryte zdolności.
Znam ukrytą zdolność Willa.
Potrafi zatańczyć taniec z Wygranych marzeń.
Nie.
Zatrzęś tyłkiem.
Tak! Jestem kojotem.
- Ukryte zdolności. - Dobra, ja coś mam.
Musi być całkiem cicho, żebym to zrobiła.
- Chcesz muzykę? - Nie. Tylko ciszę.
Muszę się skupić.
Cholera.
- Co to jest? - Najlepszy dzień mojego życia.
- O kurde. - Cholera.
Ukryte zdolności.
Hej, czekajcie.
Nikt nie pytał, ale umiem w pół minuty narysować nosorożca.
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
983, 991, 997. Zwycięstwo!
Tak jest!
Spokojnie. Wielka mi rzecz. Przestańcie.
Umiem possać sobie pałę.
Co takiego?
Naprawdę?
O tak bym ssał.
Kupuję to, stary.
Pięta. Palce. Palce.
I na dół.
Nie. Też jest dobrą aktorką.
Zadzwoń do Peyton i ją zaproś.
- Chwila, kto to jest Peyton? - Nie.
No wiesz, nowa dziewczyna Willa.
Powinniśmy iść w czwórkę na kolację. Fajnie by było.
Dziewczyna?
Nie mówiłeś, że masz dziewczynę.
To nic takiego.
Nikomu w sumie nie mówiłem.
Poza Charliem.
Przepraszam. Miałem nie mówić?
Sorry.
Chwila. Sylvia, nie poznałaś Peyton?
Nie. Peyton? Ile ma lat? 18, 19?
- Nie 18. - Ma 25 lat.
Wymiatasz.
Chyba cię pytałam, czy się z kimś spotykasz.
Rzadko, więc nie wspominałem.
Ale spytałam cię wprost i zaprzeczyłeś.
Więc mnie okłamałeś.
- Nie. - Trochę tak.
Jeszcze nic nie powiedziałem. To nie kłamstwo.
- Kłamstwo. - Nie wiem,
co jadłaś na śniadanie. Kłamiesz?
Gdybyś mnie spytał i powiedziałabym, że tost,
choć tak naprawdę jadłam płatki, to bym skłamała.
To istotne pominięcie.
- Sąd by to wytknął. - Dziękuję.
Czemu kłamałabyś o śniadaniu?
A ty o dziewczynie?
Dobre pytanie. Czemu?
Złapaliśmy cię.
- Co się teraz dzieje? - Sekret.
To mi wygląda na „barbitraż”.
Arbitraż, tyle że w barze.
- Niezłe. - Zwołuję obrady baru.
Tak, uwielbiam Franklina & Basha.
Chwila.
Arbitraż nie odbywa się w sądzie i nic się nie zwołuje.
Nastawiasz przeciw mnie ławę.
- Co robisz? - W arbitrażu nie ma ławy.
Charlie, to nie arbitraż, tylko barbitraż. Czemu tego nie rozumiesz?
Niech powódka wniesie skargę.
Mój przyjaciel mnie okłamał i powiedział wszystkim innym
w tym barze, że ma dziewczynę, bo jest wielkim dziwakiem.
Co ci szkodzi?
Bo to dziwne.
Nie powiedziałem wszystkim.
Podnieście rękę, jeśli wiedzieliście o tym przede mną. Dziękuję.
Kiedy się poznali, to było jak magia.
Na koniec chcę spytać pozwanego, czemu mnie okłamał
w sprawie, którą swobodnie podzielił się
z obcą osobą, taką jak mój mąż.
- Znam Willa od 15 lat. - Odrzucam sprzeciw.
- Nie jesteś sędzią, a w arbitrażu nie... - To barbitraż.
Byłem zmuszony potwierdzić istnienie rzekomej dziewczyny
mężowi powódki,
kiedy dowiedziałem się, że mąż powódki
mówił wszystkim w pracy, że jestem twoim chłopakiem.
Wtopa.
- Co? - To był żart.
Nie jest śmieszny.
Ludzie w pracy myślą, że jest.
Wymyślił go Albert. Jest przezabawny.
Dobrze, więc mi go wyjaśnij.
Lubię dobre żarty. Jak to w ogóle wyszło?
To nie mój barbitraż.
Teraz chyba twój.
Nie rozumiem, jak to w ogóle wyszło w pracy.
Nie wiem. Wychodzicie razem w nocy i broicie.
Broimy? To nie znaczy, że jest moim chłopakiem.
To tylko skrót. Nic ważnego.
Czyli nie masz z tym problemu,
ale w pracy masz na to skrót.
Kiedy wracasz o czwartej, to wychodzi w pracy.
To było raz. Po jego imprezie rozwodowej.
- Wymknęła się spod kontroli. - Po ketaminie.
Cicho.
- Co? - Co powiedziałeś?
Że wzięliśmy ketaminę.
- Zamknij się. - O co mu chodzi?
Wzięłam trochę ketaminy.
Ketaminy?
- Tak. - Wiesz, że masz dzieci, nie?
Dlatego to odespałam.
W sumie... to moja wina.
Dałeś Sylvii ketaminę?
Na swoją obronę powiem, że myślałem, że to kokaina.
Tak dla jasności, to twoja obrona?
Nie mam nic do dodania.
Chodźmy, kochanie. Porozmawiamy o tym w domu.
Chodź.
Może pozamiatamy to szkło.
Tak.
Kurwa!
O Boże.
O nie.
- O nie! - O Boże.
O cholera.
Jest źle?
O nie. Nie mogę patrzeć na krew.
Will, idź do łazienki!
Co mam robić?
Panikuję. Co mam robić?
Panikuję. Mam to zostawić czy wyjąć?
Nie, to niebezpieczne.
Ja bym wyjął.
Zostawić czy wyjąć?
- Nie. - Nie wyjmuj.
- Wyjmę. - Nie wyjmuj.
Trzymam cię.
Potrzebuję apteczki.
Cicho bądźcie!
Omar!
- Tak? - Przyniesiesz czyste ręczniki?
Tak.
Zadzwoń na pogotowie.
Już dzwonię.
Mogło trafić tętnicę.
Jak tam ręczniki?
Gdzieś tam są.
Dobra, walić to.
Spokojnie.
Mam ręczniki. Nie musiałeś rozrywać koszuli.
Daj mi je.
Usiądź i włóż głowę między nogi, Will.
Nie, damy mu nogi powyżej serca.
Nie słuchaj mnie. Rób, co każe. Ja się zawsze mylę.
- Będę żył? - Będziesz.
Czuję się trochę lepiej.
- Wyglądasz lepiej. - Przeżyję?
- Tak. - Dziękuję.
- Lepiej na to nie patrz. - To paskudne.
Czyli jedziecie na 7655 Uplander Way?
Tak.
O kurde.
Jest późno. Nie musiałaś przychodzić. To bardzo miłe.
Przyniosę ci arnikę, kiedy ściągną ci szwy.
Dobrze.
Co się dzieje? Wszystko gra?
Po prostu miło mieć kogoś, kto się mną opiekuje.
Zrobiłaś mi kolację i...
przepraszam.
Jestem teraz w rozsypce,
no i... przepraszam.
- Po prostu... - Hej.
Lubię cię.
Dziękuję.
Czas na ser.
Świetnie. Super.
O Boże. Znowu mi się udało. Jest idealny.
- Chcesz znać sekret? - Co?
Dwie paczki przypraw.
Co nie?
- Zajebiste. - Wiem.
- Chcesz więcej? - Tak. Pycha. Jesteś w tym dobra.
Zajebiście smaczne.
- Masz ładne włosy. - Dziękuję.
- Pasujemy do siebie. - Idealnie.
- Jak dzieci kukurydzy. - Jak mormońska rodzina.
Nigdy nie czułem się mniej Żydem.
Ale zmienisz z powrotem?
Nie. Dostaję dużo komplementów.
- Serio? - Tak.
Ja tak dużo nie dostaję.
A ja tak.
Przepraszam, że nie powiedziałam ci o ketaminie.
To był... całkowity błąd.
- Nie powinnam nawet brać kokainy. - Wiem.
Rozumiem.
Pamiętam takie noce z początku naszej znajomości.
Byłaś wtedy szalona.
W tym też się zakochałem.
Kocham naszą rodzinę. Nasze dzieci.
Nasz maleńki domek, ale jeśli mam być szczery...
brakuje mi tamtej ciebie i mam nadzieję, że ci tego nie odebrałem.
Co? Nie. Niczego mi nie odebrałeś.
Jesteś najlepszym, co mnie spotkało.
Wiem, że to trochę głupio brzmi,
ale czuję się w pewnym sensie odcięty.
Przepraszam, że przeze mnie się tak czujesz.
To moja wina. Już tak nie będzie.
Nie. Nie to teraz zrobimy.
W tamtej chwili to miało sens.
W jakiej chwili?
Przesyłka specjalna.
O kurwa.
Nie, to jest twoje.
No tak, dzięki.
Napisy: Marzena Falkowska