Kochanie, zostałeś partnerem.
Ponoć w pełni poczuję się nim na imprezie firmowej.
Pierwsze słyszę.
Bo to zmyśliłem, ale jako partnerowi mi wolno.
Emanująca od ciebie władza mnie podnieca.
Mnie też.
Może weźmiesz moją smycz?
Twoją smycz.
Dziękuję.
No proszę.
Jejku. Masz kod QR.
Przeskanuję go, żeby zobaczyć plan.
A ja przeskanuję twój tyłek.
IMPREZA DLA PARTNERÓW
O tym właśnie marzyłeś?
Tak, ale jest jeszcze bardziej nijako, jeśli to możliwe.
- Sylvia. O Boże. - Hej, Stewart. Miło cię widzieć.
Super, że przyszłaś. Nie będzie tak nudno.
Kochany jesteś.
Cieszymy się na ten wypad,
a ja chętnie zobaczę orgię partnerów.
- To miał być sekret. - Ups.
Półmisek z serami.
Polecam kwitnące zielone kostki.
Smakują niczym.
Frank Schaeffer. Przemawia godzinami.
Założył kancelarię, żeby zanudzać nas historiami o golfie.
O Boże. Spotkałam go wiele razy. Nigdy nie pamięta mojego imienia.
Nie pamięta niczyjego. To jedna z korzyści sukcesu.
Też chcę go odnieść, żeby móc nie pamiętać imion.
Hej. Witaj, nowicjuszu.
Hej, nowicjuszu.
Gratulacje, partnerze. To był kowbojski akcent.
I to całkiem niezły.
Jesteś z Australii.
Co ty wiesz o kowbojach?
Słyszeliście, że zabrali Miltonowi Duponta?
Co takiego?
Milton prowadził całą sprawę Suareza.
- Prowadził. - Już nie.
Sorry, ale musimy zacząć od początku.
Kto tym zarządza? Harowałem przy Duponcie.
To było obowiązkowe odwołanie.
- Ale proces... Tak. - Obowiązkowe?
- Jestem Marjorie, żona Alberta. - Cześć.
Greg, mąż Dana.
- Miło mi. - Mnie również.
Sylvia, żona Charliego.
Katastrofa.
- Teraz proces. - Spokojnie.
- Panowie, nadchodzę. - Hej, Frank, jak tam przemowa?
- Jak idzie? - Powoli.
Musimy odwołać popołudniowe sesje, żeby ją skończyć, ale co tam.
To tylko prawnicy spragnieni alkoholu, nie?
Przepraszam.
Nie szkodzi. Wyszło na dobre.
Frank Schaeffer.
Sylvia Grieves. Już parę razy się spotkaliśmy.
Wybacz. Nie pamiętam imion.
Spokojnie, tylko żartuję. Miło cię widzieć.
- Prosecco? - Tak.
Chwila. Pracowałeś w Mezzalunie?
Trzy lata temu.
Czekaj. Kenneth z Ohio.
Tak. O Boże.
Dobrze mówię?
To taki dar. Dobra, pijemy.
PLATONICZNA PRZYJAŹŃ
Byłem u cioci z kuzynami i ciocia gotowała obiad.
Mój ulubiony. Siedmiowarstwowy dip. I zgadnij, kto przyszedł?
Raczej nie zgadniesz, bo go nie znasz.
A on: „Nie widzieliśmy się od liceum, ale wciąż możemy się przyjaźnić”.
Na co ja: „Przyjaźniliśmy się w liceum?”. Bo rzucał we mnie kurczakiem.
To była szkoła publiczna, więc był twardy.
Byliśmy u niego i jego brat zakazał mi ruszać Xboxa.
A ja na to, że nie gram już na Xboksie.
Czaisz? Odrzuciłem to, co dziecięce.
Gram w gry dla dorosłych, takie jak Osadnicy z Catanu.
- Grałeś w to? - Nie.
Teraz nazywa się tylko Catan,
by uniknąć skojarzeń z kolonializmem osadniczym.
No i 7-Eleven było zamknięte. Nie wiedziałem, że to możliwe.
Czy to nie sklep całodobowy? Siedem dni w tygodniu, od 7 do 11?
Kurwa mać!
Cholera, to musiało boleć.
- Bolało. - Na czym to ja byłem?
Siedem jest od dni tygodnia, ale 11 jest...
A jedenaście...
- To godzina zamknięcia. - Czyli 23.00.
- Tak. - Cholera.
Kiedyś ciągle tam kradłem, choć nie musiałem, bo miałem kasę.
Jestem typowym pracownikiem fizycznym. Lubię pikantne żarcie, jak każdy.
Ale jadłeś kiedyś Doritos dla potępionych?
Kurwa.
Wiesz, że musisz to teraz wysterylizować?
Wiem.
Kurczę, pracujemy w barze. Zarąbiście, nie?
Tak, zarąbiście.
Ej, wydrukowałeś to W-4?
Nie. Drukarka jest zepsuta.
A nie masz w domu?
Nie. Żona dostała po rozwodzie.
Dzięki za przywołanie bolesnego wspomnienia.
- Jestem wdzięczny. - Co tam?
Hej, mam coś do obgadania.
- Możliwą współpracę. - Współpracę?
Co myślicie o Johnnym 66?
Johnny 66... To ta sieć restauracji, nie?
- No, taki fast food. - Tandetny i okropny.
Ale mają dużo lokali.
Jeśli czegoś jest dużo, to nie znaczy, że jest to dobre.
To dobra lekcja. Na przykład jest dużo seryjnych morderców.
- Naprawdę tak dużo? - Myślę, że tak.
Moja babcia mieszkała obok zabójcy z Golden State.
- No widzisz. - Masakra.
Przynosili sobie chleb bananowy.
Jest więcej programów o seryjnych mordercach niż morderców.
Mam nadzieję, bo jeśli nie,
sam Ice-T złapał jakieś 25 000 seryjnych morderców w samym Nowym Jorku.
- To sporo. - Dajcie mi powiedzieć.
Mów, proszę.
Poznałem prezesa Johnny’ego 66 i wiecie co?
Chce kupić licencję na nasze piwo.
Nie ma za co.
Przychodzi je dziś spróbować, więc dobijmy, kurwa, targu.
To raczej nie jest coś,
co sobą reprezentujemy ani kim jesteśmy.
O co ci chodzi?
Etycznie tworzymy produkt bardzo wysokiej jakości,
a potem sprzedajemy go ludziom na randkach
i zamożnym alkoholikom.
Ja myślę, że to zajebisty pomysł
i jeśli posmakuje mu nasze piwo, to zrobimy hajs.
Powinniśmy to zrobić.
Nie jestem zainteresowany.
To nie zależy od ciebie.
Zależy, bo to ja warzę piwo.
A ja warzę kasę i to mój bar, więc...
Nie można warzyć kasy,
a ja i Andy obaj mamy po ćwiartce baru.
No tak, racja.
Obaj macie po 24,5%, co w sumie daje...
Czterdzieści dziewięć.
Dziękuję. Czterdzieści dziewięć procent. Udział mniejszościowy, idioto.
To ja zapierdalam, prowadząc to miejsce.
Dzięki moim pieniądzom, stary.
I idzie ci świetnie, William. Gratulacje.
Wzbudzamy dużo zainteresowania. A teraz możemy zarobić więcej.
O to w życiu chodzi, nie, chłopaki?
Zastanówcie się. O postęp,
awans i bogactwo pokoleniowe.
Grając w Call of Duty, zostajesz na poziomie początkowym?
Nie, kurwa. Awansujesz, przechodzisz do elity.
A potem tam,
gdzie pójdzie Johnny 66 we współpracy z browarem Lucky Penny.
Na poziom legend.
Nie wiem, co to, kurwa, znaczy,
bo mam ponad 12 lat.
Powiesz temu wąsatemu chujkowi,
że nie będę współpracował z faszystowską burgerownią?
Wiecie co? Muszę iść na tył posprzątać,
bo od zarabiania dla was robi się bałagan,
a ty sobie tu stój w kamizelce.
Jak masz na imię? Ja jestem Will.
Zajebiste buty. Od Balmain?
- Ona jest ze mną. - Nie pierdol.
Nic o tobie nie wiem, ale zapewniam, że znalazłabyś kogoś lepszego.
Will, zaczekaj.
Cztery miesiące pracowałem nad sprawą w Des Moines.
Mają tam zaskakująco bogatą scenę gejowską.
Większość pracuje w Applebee’s.
Uwielbiam Applebee’s.
- To prawda. - Jak każdy. Wciąż mam kontakt z Duane’em.
Hej, co ty tu robisz?
To impreza dla partnerów.
Vanessa, hej.
I jeszcze Sylvia.
Cześć, Vanessa. Ojej.
Patrzcie na nas.
To jak zjazd stażystów z Kaplan-Meyer po 20 latach.
Czyli też jesteś partnerką.
Niesamowite. Gratuluję.
Dzięki. Wciąż bez należnego mi udziału,
ale to pozew na inny dzień.
Rety, masz siłę, że przyjechałaś z Charliem.
Nie, nie przyjechałam dla niego,
tylko dla darmowego hotelu i nocy bez dzieci.
Rozumiem.
A swoją drogą, jak tam Frances, Simon i Maeve?
- Idealnie. - Jak to mamusia.
Mamusie górą.
Właśnie. Zapomniałam, jaka jesteś śmieszna.
Mamusie górą.
Ale u nich dobrze. Dzięki, że pytasz. Trójka to sporo.
Nie strasz mnie, bo od niedawna mam czwórkę.
- Co? - Tak.
Ale czy...
Tak czy siak, będę się zbierać. Zobaczymy się później, partnerzy.
Mamusiu, życzę ci cudownego dnia. Dbaj o siebie, dobrze?
Jesteś super.
Vanessa, masz chwilkę na konsultację?
Chwila. Mamusię górą. Muszę...
Vanessa została partnerką.
- Tak. - Wiedziałam o tym?
Nie wiem. Wiedziałaś?
Nie sądzę. Nie, na pewno nie wiedziałam.
Czemu mi nie powiedziałeś?
Uznałem, że to nieważne. Dużo osób zostaje partnerami.
Chyba zapomniałem.
Zapomniałeś?
Co mam powiedzieć? Od dawna pracuje ciężko w kancelarii.
Jeśli ktoś to robi, po jakimś czasie zostaje partnerem.
Ale Vanessa jest inna.
Razem studiowałyśmy i praktykowałyśmy.
Wiesz, co o niej myślę.
Reprezentuje sobą wszystko, co mogłam osiągnąć.
Kochanie, rozumiem cię. Naprawdę.
Ale jej życie to nie żadna magia.
Pewnie ci zazdrości.
Pewnie opowiada o tobie swojemu mężowi.
Ale co?
Nie wiem. Nie uczestniczę w ich rozmowach.
Może o tym, że kupujesz dom, remontujesz go,
jesteś kreatywna.
Sam w to nie wierzysz.
To fajniejsze niż pięciogodzinna kłótnia o kontrakcie,
kiedy nie można skrzyżować nóg,
bo jest tak dużo kabli.
Wiesz co? Przepraszam. To nic takiego.
W ten weekend liczysz się ty. Jestem z ciebie dumna.
Chcę, żebyś dobrze się bawił, nawet z kablami.
Dziękuję.
A tobie życzę miłego popołudnia. Zobaczymy się na przyjęciu.
- Kocham cię. - I ja ciebie.
Słyszeliście, że zabrali Miltonowi Duponta?
Co takiego?
- Myślałem, że prowadził sprawę Suareza. - Już nie.
O, Paul z drukarką.
Dowiedziałem się, że są tu wtyczki, więc ją wziąłem.
Jasne, czemu nie?
Problem z głowy!
- Masz kabel do laptopa? - Nie. Gdzie moje nachosy? Zamówiłem je.
- Jakie? - Z dodatkami.
Tak myślałam.
Przepraszam.
Proszę wstać.
Dzień dobry państwu.
Sąd skazuje pana na dwa i pół roku w...
A teraz: matka trójki dzieci pozywa swoją uczelnię,
bo możliwości rozwoju jej kariery...
Nie możesz zabrać mi Duponta. To moja sprawa.
Nie jestem zwykłym pracownikiem. Jestem partnerem!
HEJ WILL, CO PORABIASZ?
W czym problem? Dzieci i ja uwielbiamy Johhny’ego 66.
To mnie wcale nie cieszy.
- Nie ma cieszyć ciebie, tylko dzieci. - Czemu się tu spotykamy?
To najgorsza część centrum.
Byłam bardzo głodna i miałam też ochotę
otoczyć się klasycznymi autami i nostalgią za czasami,
kiedy ten kraj był lepszy.
Znalazłam sposób, żeby to połączyć. Patrz.
O nie. Nie tutaj. Nie idę.
Jest tu wiele lepszych restauracji.
- Nie marudź, tylko chodź. - Przestań.
Nie mogę się pokazywać w takim miejscu.
- Witamy. - Dzień dobry. Proszę stolik dwuosobowy.
Zespół mechaników przygotuje go za minutkę. Czas start.
Dobrze, dziękuję.
Twoje upodobanie do tego miejsca mnie zadziwia.
Uwielbiam je.
Co robi na ścianie Rosa Parks
obok dziewczyn pijących koktajle, nad autem zaprojektowanym przez Hitlera?
To twój kraj. Ty to wyjaśnij.
Przynajmniej jest z przodu.
A to co za koleś?
Wiesz, kto to jest?
Założyciel i wizjoner Johnny’ego 66.
- Johnny Rev. - To zmyślone nazwisko.
Inaczej byłoby prawdziwym cudem.
To w sumie ciekawy człowiek.
Bardzo mądry. Słyszałam z nim wywiad.
Uchodzi za reformatora.
Reformuje odbyty ludzi, którzy jedzą jego krążki cebulowe.
Możesz się od niego uczyć.
Jak zostać hybrydą człowieka i solarium?
Jak prowadzić lubiany, odnoszący sukcesy biznes.
To miejsce jest do dupy i nie chcę mieć z nim nic wspólnego.
To było super.
- Proszę za mną. - Dziękuję. Świetna fryzura.
- Każą mi ją nosić. - Super.
Gadżety.
Ludzie kupują ten szajs?
Tylko zerknę.
Ile piosenek doo wop istnieje?
Jeśli wsłuchasz się w słowa,
zobaczysz, że każda opowiada o seksie z nieletnią.
To obrzydliwy gatunek.
Żałuję, że nie mają serowych drążków.
Są pyszne. Smakowałyby ci.
Piwo jest dziadowskie.
Powinieneś spróbować stłuczki. Są bardzo mocne.
Co w nich jest?
Wszystko to, co w piña coladzie.
- Więc to piña colada? - Nie, stłuczka.
- Dobry branding. - Chcesz?
- Nie, dziękuję. - No weź.
Sto lat, sto lat
Sto lat, sto lat, niech żyje nam
- Brum, brum. Wszystkiego najlepszego. - Dziękuję.
- Najlepszego! - To nie moje urodziny.
- Nie moje urodziny. - Dzięki. Kłamie.
- Jesteś z siebie dumna? - Sto lat.
Życzę sobie, żeby meteoryt zabił teraz wszystkich.
Przyznam Johnny’emu Revowi, czyli pewnie Jonathanowi Revolutionowi,
że to pyszne, a w tych lożach fajnie się siedzi.
- Widzisz? - A szama jest spoko.
- Ktoś tu zmienił zdanie? - Nie, ani trochę.
Czegoś tu nie łapię.
Czy browaru nie zakłada się po to, żeby sprzedawać dużo piwa?
Po to, żeby sprzedawać dobre piwo, co robimy.
Jestem zadowolony z naszego sukcesu i nie sprzedam się wielkiej korporacji.
To trochę nielogiczne.
Będziesz robił i sprzedawał piwo,
zarabiając pewnie krocie.
Znowu ta obsesja na punkcie kasy?
Spokojnie. Wyluzuj, Alexandrio Cortazio-Cortez.
Zupełnie nie tak się nazywa. Poprawna była jedna część z trzech.
Dobra, o co tak naprawdę chodzi?
Będę z tobą szczery.
Jestem fajny.
- Fajność to moja kategoria. - Fajność?
- Jestem fajny. - Tak?
A to miejsce? Nie jest, kurwa, fajne. Jest niefajne.
Dla kogoś takiego jak ja to przerażające.
- Musisz zostać fajny. - Właśnie.
Nie mogę być niefajny.
Nikt nie mówi, że jesteś.
To miejsce by tak mówiło.
Nikt nie mówi, że nie jesteś fajny.
Sugeruję tylko, że na tym etapie życia
może powinniśmy skupić się mniej na byciu fajnymi,
a bardziej na zachowaniu zgodnym z wiekiem.
To były słowa godne prawdziwej lamerki.
Nie mogę sprzedać się korporacji.
Musisz powiedzieć to Andy’emu.
Studiował biznes. Nie wiem jak.
Jestem prawniczką. Pójdę z tobą. Załatwimy to.
- Pójdę z tobą. - Dziękuję.
Wyglądacie masakrycznie.
Tak, i powiem ci dlaczego. Byliśmy w Johnnym 66.
Było super.
Tort był dobry i podali go w autku, ale poza tym jest tam do dupy.
Ten gość nie może tu przyjść,
spróbować naszych pysznych piw i złożyć nam świetnej oferty.
Powinniśmy podawać tam nasze piwa.
Chcę się całkowicie sprzedać i zarobić.
Chyba żartujesz. Byłeś tam w środku?
Ja byłem. Nie jest dobrze.
Mieli obraz z Martinem L. Kingiem surfującym z Fredem Flinstonem
i nawet na obrazie King się dziwił.
Nieważne. Wyguglałem ich i mają od chuja lokali.
Możemy sporo zarobić.
Smuci mnie to, jak wszyscy mają obsesję na punkcie „pieniędzy”.
Mieszkamy w Ameryce.
- Tak. To kraj kapitalistyczny. - Można za nie kupić auto.
Albo drukarkę do domu,
żebyś przyniósł mi to jebane W-4.
- Rozumiem ideę pieniędzy. - Wiesz, co myślę?
Nie chcesz tej umowy, bo nagrał ją Reggie,
a nie znosisz go, bo jest bratem Audrey.
Nie pogodziłeś się z rozwodem,
więc uwalisz każdy jego pomysł, nawet dobry.
To bardzo wnikliwa uwaga.
- Chodzi o rozwód i... - Dość już tej terapii.
- Otwórzcie razem gabinet. - Może, kurwa, powinniśmy.
Na pewno zarobiłbym więcej niż tutaj.
Mówię tylko, że większa płynność by nas nie zabiła i tyle.
Zawsze mamy tu pełno i radzimy sobie nieźle.
Pierdolę „nieźle”. Chcę czegoś więcej. Wiesz o tym.
Chcę wziąć ślub, założyć rodzinę i robić z nią różne rzeczy.
Tylko ci się wydaje, że tego chcesz.
- Dokąd idziesz? - Donikąd.
- Will? - Tak?
Wylewasz piwo.
Wiem. Nie można podawać piwa, jeśli go nie ma.
Hej, co ty robisz?
Hej, Omar. Pomożesz mi opróżnić ten zbiornik?
- Tak. - Dziękuję.
Te zbiorniki wyglądają, jakby mieściły dużo piwa.
Bo mieszczą.
To bardzo mały wąż, a jest ich tu sporo.
Ale to głównie gest symboliczny.
Za sobą masz też puszki z piwem.
To cydr, nie piwo. Ale też mogę je opróżnić.
Posmakowałby ci. Kobiety go lubią.
- Will. - Lubię cydr.
- Jestem Sylvia. - Co ty odpierdalasz?
- Hej. - Cholera! Przestań.
Daj mi ten... Nie...
Przestań!
- Nie! - Daj mi ten wąż.
- Wyłaź stąd. - Nie!
Wleciało mi do oczu, kutasie! Co ty robisz?
Nie poddam się bez walki!
To o Audrey to nieprawda, jasne?
Pogodziłem się. Rozwiązałem to emocjonalnie.
Zabrałem nawet od niej swoje rzeczy.
Chodzi o to, że nienawidzę Reggiego,
ale nie dlatego, że jest przybranym bratem Audrey,
tylko dlatego, że to gnój!
Do widzenia.
Kutas!
Będę musiał to posprzątać? Bo to chyba nie powinno być moje zadanie.
Obaj musimy to posprzątać. Pracują tu tylko cztery osoby.
- Wszystko gra? - Tak.
To typowe. Nasze normalne relacje.
Według mnie dość zdrowe.
To największa kłótnia, jaką kiedykolwiek widziałam.
Jestem z nas w sumie dumny. Kiedyś było gorzej.
Co teraz robisz? Robimy coś?
Tak. Nie, nie mogę.
Muszę wracać do Omni.
Śpisz w Omni?
Wydałaś mile lotnicze na seksowny weekend?
Charlie ma imprezę służbową. Spotykamy się za 20 minut. Spóźnię się.
Nie widziałem Charliego od wieków. Uwielbiam go. Chciałbym go zobaczyć.
- Serio? - Chyba że mnie tam nie chcesz.
Skąd. Naprawdę chcesz iść?
Tak. Dzięki. Nie mam planów.
Dobra. Lyfta nie złapię. Jest 25 minut stąd.
Lyft boi się tu przyjeżdżać.
Weźmy hulajnogę.
Jeszcze taką nie jechałam.
Tak? Weź tamtą. Ja płacę.
Jest na niej dużo ptasich kup.
No. O, ta jest zepsuta.
Czemu?
Czemu ludzie coś robią? To skomplikowane pytanie.
Czy to dobry pomysł po paru drinkach?
Wymyślili je dla ludzi po paru drinkach.
- Smakuje ci piwo? - Nie. Jest okropne.
- Chcesz drugie? - Jasne.
- Co się dzieje? - Rzuć je. Tak się ich używa.
Trzeba tak robić.
Na dół!
- Dobra! - A masz!
Pójdę do pokoju się przebrać, więc poczekaj tu na mnie.
Dobra. Hej, jest Charlie.
- Hej. Co słychać, stary? - Muszę zdjąć te głupie ciuchy. Co robisz?
Za późno. Idzie tu.
- Ale niespodzianka. - No proszę.
Wyglądasz pięknie. Nawet mocniej niż ostatnio,
a byłeś zajebiście mocny.
Dziękuję. Ty też świetnie wyglądasz.
Nieprawda. Miałem kiepski rok.
- Cześć. Stewart. - Will. Miło mi.
Pracowaliśmy razem ze sto lat temu.
- Fajnie. - Wyglądacie zabawowo.
On wygląda o wiele lepiej niż wcześniej. Trzeba było widzieć jego ciuchy.
O Boże. Wyglądał masakrycznie. Nie obraź się.
Obraziłbym się, gdyby ci się podobało.
Wyglądasz, jakbyś mieszkała w Ann Taylor Loft.
Uwielbiam ich. Mają świetny styl.
Tak. Bardzo beżowy.
Rozumiemy, Sylvia. Masz świetne ciało. Nakazuję zaprzestania.
Hej. Vanessa. Też jestem partnerką.
- Will. Gratulacje. - Dziękuję.
Nie jestem prawnikiem, ale brawo.
Sylvia, co robiłaś, kiedy my ugrzęźliśmy na sesji strategicznej?
Mama była w spa?
Czy mama była w spa?
- Rozbawiłam wesołka. - Tak.
Nie jestem pajacem.
Charlie, będziesz wolny na kolację po mojej przemowie?
Idę z ludźmi z Winer i Finlin do The Palm na surf’n’turf.
Ja idę.
Powinieneś iść.
Skarbie, przyniesiesz mi Johnniego Walkera z lodem?
Przepraszam, nie jestem kelnerką.
- Mój błąd. Jestem Frank Schaeffer. - Wiem. Spotkaliśmy się ze 200 razy.
Moja przemowa.
Może się pobawimy?
Oddam ci przemowę, jeśli odgadniesz moje imię w trzech próbach.
- Skarbie... - Nikt nie podpowiada.
Pamiętam. Jesteś żoną Charliego.
Nie. „Żona Charliego” to nie imię.
- To była próba? - Zostały dwie.
To jak niezręczny Rumpelsztyk.
- Dobrze, skarbie... - To bardzo śmieszne.
Ale znam twoje imię. To Marni.
Nie. Fajne imię. Mogłoby być moje. Ale nie jestem Marni.
Została ci jedna próba.
Dobrze, pobawiliśmy się. Poproszę przemowę, bo będzie mi potrzebna.
- Nie. Została jedna próba. - Dobrze.
Sylvia.
Nie podpowiadaj.
Pamiętam twoje imię.
Cynthia.
Nie. Sylvia.
O cholera. Zrobiła to.
Teraz mnie zapamiętasz.
To moja przemowa.
Powiedziała, że teraz ją zapamiętasz.
Następnym razem zapamiętasz.
Powiedziała, że następnym razem zapamiętasz.
- Dziękuję. - Dobrze.
Znajdź jej sos barbecue. Kiedy biorę grzybki, to go używam.
Przyniosę ci wodę.
Przepraszam.
To było szalone. Zjebie ci żołądek.
Co to miało znaczyć?
Przepraszam. Nie wiem, co się stało. Po prostu się wściekłam i...
Wiem, że Frank to dupek, ale to była przesada.
- Wiem. - Drzwi się zamknęły.
- Jestem uwięziony. - Widzę go codziennie.
Muszę całować go w tyłek.
Muszę z nim teraz jechać na ryby, a przez lata tego unikałem.
Nienawidzę tej chatki z łóżkami piętrowymi.
- Wiem. Wybacz. - A teraz muszę.
Serio, Sylvia, o co chodziło?
Czemu mi nie powiedziałeś, że Vanessa jest partnerką? Wiem, że nie zapomniałeś.
Bo wiedziałem, że wtedy zrobiłabyś coś szalonego, jak teraz.
Jestem twoim mężem. Nie jestem ślepy.
Mogłaś mieć taką karierę, ale jej nie wybrałaś.
Wybrałam obecność przy dorastaniu naszych dzieci.
To cenne lata. Jestem wdzięczna i cieszę się, że to zrobiłam,
ale to nie znaczy, że w takich miejscach nie jest mi ciężko.
Czuję się niepewnie, a wszyscy dawni współpracownicy
traktują mnie jak niewidzialnego ducha.
W porządku. Jeśli chcesz wrócić do prawa, to możesz.
Musisz znaleźć coś, co się kręci.
Serio? Jestem bezrobotna od 13 lat. To prawdziwy plus dla pracodawców.
Potrzebna jest karta...
Nie mówię, że nie będzie przeszkód, ale masz dyplom.
Jesteś świetną prawniczką i jeśli chcesz, to możesz.
Nie jestem tylko prawniczką, ale i mamą. Odbieram dzieci o 14.00.
Niekoniecznie.
Można mieć wartościową pracę od 9.00 do 14.00.
Serio? Może powiesz szefowi, że będziesz pracować pięć godzin?
Zobaczymy, jak pójdzie.
Hej. Przepraszam, że przerywam, ale Frank zaraz przemawia.
Chyba nie chcecie tego przegapić.
- Idź. - Przepraszam.
- Przedyskutujemy to później. - Tak, tak.
Idź z nim.
Nie. Nie chce, żebym tam była.
Chce. Twój bardzo atrakcyjny mąż chce, żebyś tam była.
Poza tym zjadłaś przemowę. Musisz zobaczyć, co powie.
Czuję w trzewiach, jaka będzie ta przemowa.
Cholera! To było dobre.
Nawet w trudnych chwilach tryskasz dowcipem.
- Dzięki, stary. - Idź tam.
Czekaj. Kurwa.
SYLVIA! ZAMKNĘŁAŚ MNIE!
NOWA RELACJA HELLOAUDREYJONES
- Niedzielny poranek. - Uwielbiam owoce.
Skaagn.
Macie centrum biznesowe?
FORMULARZ PODATKOWY TRWA DRUKOWANIE
Co to jest?
Moje W-4. Prosiłeś o nie.
- Musisz je wypełnić. - Pożyczysz długopis?
- Tak. Proszę. - Dziękuję.
- Jaki mam numer identyfikacji podatkowej? - Powinieneś go znać.
Nie znam. Moja mama ma wszystkie informacje.
Uwielbiam twoją mamę.
Co podamy temu Johnny’emu?
Pewnie wszystko.
- Pasi ci to, piwowarze? - Pasi.
Kombinezon.
- Niezły, nie? - No. Super.
Zarąbisty. Powinniśmy takie sprzedawać.
- Jasne. - I wygodny.
Wygląda na wygodny.
Trudno się w nim sika, ale ogólnie jest naprawdę niezły.
Za rok
będziemy po prostu...
Będziemy dalej budować naszą wielkość i...
rozwiniemy się do poziomu...
który będzie następnym poziomem.
Łuk wszechświata zagina się w stronę...
Cóż, dziękuję.
To była świetna przemowa.
Dziękuję, Sylvia.
Zadziałało. Zapamiętał moje imię. Powiedział: „Dziękuję, Sylvia”.
Napisy: Marzena Falkowska