- Hej. - Cześć.
Zostało mi jeszcze 23 sekund!
Chwila, Simon!
Super.
- Dobra. - Minutka!
Pięć minut minęło. Chodź.
Stój
Dobra. Czekaj.
O Boże. Dobra.
Daj. Muszę... Ale brudne.
Szybciutko. Migusiem.
- Dobra, i już. - Potrzebujesz tego?
Oglądam dziś znowu dom.
Ten z pięcioma łazienkami. Po jednej na członka rodziny.
Wyobrażasz sobie?
Normalnie jak jakiś pałac.
Co robić z tyloma łazienkami?
Ty srasz w pracy.
- Tak się nie mówi. - Racja, sorki.
Kiedy się przeprowadzimy, będę srał w domu, jak król.
Srał, srał, srał.
- Nie mów tak. - Gdzie bagietka?
- Co? - Bagietka i beret na francuski. Gdzie są?
Pierwsze słyszę o bagietce i berecie.
- O Boże. Mamo. - Co?
Nie dostałam maila. Wiedziałeś o bagietce?
- Nie. Muszę iść. - A o berecie?
- Pa. - Powodzenia.
- Nie zamkniesz... - Nie zdam!
- Wyciągnij go. - Dobra.
- Chcę go mieć! - Ale nie możesz zamknąć plecaka.
PLATONICZNA PRZYJAŹŃ
- Jak twoja noc z Willem? - Przez jakieś pół minuty było fajnie.
A potem znowu zrobił się dramat.
Dosłownie krzyczeliśmy na siebie na ulicy o pierwszej rano.
Boże. Wystarczy, że to słyszę i czuję się żywsza niż przez ostatnie 20 lat.
Muszę więcej krzyczeć.
- To takie pierwotne. - Wiem.
Nie jak zrzędzenie.
Nie ukrywam, że to była świetna noc.
Ale szczerze mówiąc,
nie mam czasu na wymyślone problemy.
Mam dość prawdziwych. Na przykład ten.
Trzeci raz oglądam dziś dom w Encino.
Jeśli go nie kupię, na pewno mnie zwolni.
Odradzałam ci Diane
- jako agentkę. - Wiem.
To biurowa mama. Gra w innej lidze.
Nosi, kurwa, żakiet.
Spoko. Pracujesz w biurze. A inni wciąż muszą w domu.
Może i noszę dres, ale też mam prawdziwą pracę.
Jest dla mnie za luksusowa.
Wiem o tym. Gdybyśmy obie nie miały tu dzieci,
w życiu by ze mną nie współpracowała.
- W życiu. - Cześć!
- Diane! - Nie naśladuj jej miny.
- Cześć, Sylvia. - Cześć.
Ale emocje. Składamy dziś ofertę.
Właśnie. Dziś jest dzień na to, żeby kupić dom za pieniądze.
Bo dałaś mi niezły wycisk.
- Winna! - Obejrzałyśmy w tym roku ponad 40 domów.
- Nie. - Sprzedałam Ellen i Portii dom
w jeden dzień.
- Słyszałam dobre rzeczy o Ellen. - Ja też!
Mówiłam, że nie ma skrótów.
Nie można mieć dużego, nowego domu w dobrej lokalizacji z takim budżetem.
Wiem. Miałaś rację, a ja się myliłam.
Dostała wspaniały dom do odnowienia.
- To... - Na pewno duży projekt.
Ale mała poszła do przedszkola, więc to wymarzony nowy etap.
W końcu mam na to czas.
Słuchajcie, bo się spóźnię.
Muszę jechać do Malibu pokazać dom na plaży.
Nie zdradzę komu, ale rymuje się ze Schminn Liesel.
Ale wrócę tu, bo spotykamy się później.
- Dzięki, jesteś super. - Pa.
Dziękuję ci za pracę i cierpliwość.
- Powodzenia. - Wiesz co?
O Boże.
Mój pradziadek z Estonii nazywał się Schminn Liesel.
- Nie. - Papi Schminn.
Myślałam, że Schminn Liesel był piątym dzieckiem von Trappów.
- Słyszałam. Tak. - Schminnie.
Ojej.
DUPEK
No to co? Robisz dzisiaj coś fajnego?
- O Boże. Ważne rzeczy. - Opowiadaj.
Odbieram historię szczepień Sama.
Jedzie na pierwszy obóz. Ale emocje.
- Kocham takie dni. - Czyli wszystkie?
O tak.
DUPEK WIADOMOŚĆ GŁOSOWA
Hej, Sylvia. Tu Will. Zdarzył się okropny wypadek.
Musisz zadzwonić.
Jaki wypadek?
Tak naprawdę żaden. Tylko żartowałem.
Co u ciebie?
Dobra, czego chcesz?
Pogadajmy. Co porabiasz?
Co się dzieje?
No dobra. Powiem ci. Zostawiłaś w moim barze kartę kredytową.
- Kurwa. - Jeśli chciałaś znów się spotkać,
nie musiałaś tego robić.
- Mogłaś zaprosić mnie na lunch. - Nie mam na to czasu.
- No to lunch? - Nie.
- Brunch? - Nie.
Dim sum? Ostatnia oferta. W dim sumie niezła.
Dobra. Pa, Will.
Czekaj. Nie chcesz odzyskać karty?
Nakrzyczałeś na mnie na ulicy w środku nocy.
Nikt mnie tak nie traktuje poza trójką moich dzieci.
Ty też na mnie nakrzyczałaś. Ludzie krzyczą.
Potem do siebie pisaliśmy. Wszystko gra.
Zapomnij o tym.
Sam zapomnij.
Woda wzbiera, ale boję się znowu spuścić.
Nie wiem. Przepchanie może pomóc. Może też zaszkodzić.
Tak? Poprowadź show o naprawach. Chcę się już wyprowadzić.
- Dasz radę. - O Boże. Przelewa się!
- Co zrobiłaś? - Nic. Patrzyłam.
O nie! Jest wszędzie. Czym sobie na to zasłużyłam?
Mam wrócić do domu?
- Pa. - Pa. Kocham cię, skarbie.
Toaleta!
Kurwa. Cholera. Nie!
Kurwa.
Idę!
Co ty tu robisz?
- Jestem bohaterem. - Nie mam na to czasu.
Jestem wielki. Będą pisać o mnie pieśni.
- Co robisz? - Musisz mi pomóc. Przyjdziesz?
Mogę się poczęstować awokado?
O Boże.
Obiecuję, że to tylko woda.
- Tak? - Zatrzymaj to.
Ja nie wiem jak.
Niedobrze.
Ty to zrobiłaś?
- Naprawisz to? - Tak.
Proszę.
- Dziękuję ci bardzo. - Proszę. Gdzie masz mopa?
W kuchni, ale nie musisz tego robić.
Spoko. Jakieś 60% pracy w barze to mycie podłogi.
Dziękuję. Nie musisz.
Masz bardzo przytulny dom.
Czyli mały.
Nie, przytulny.
O Boże. Tu jest jego iPad.
O, sekretny iPad. Ktoś ogląda porno?
- On ma osiem lat. - No i? Ja w tym wieku byłem obrzydliwy.
- Nie tam. To ohydne. - Czemu?
- Czemu ohydne? - Bo tam leżymy.
- Można pić wodę z toalety. - Jasne.
- Spragniona? - Weź to...
Chcesz possać sznurki?
Co chcesz potem robić? Pójść na plażę?
Zjeść ostrygi? Obejrzeć film?
Nie mogę. Jestem zajęta. Składam ofertę na dom.
Tak. Po ostatniej wizycie.
Fajnie. Ten dom jest zły?
Wyrośliśmy z niego. Jest za mały dla piątki.
Jest tylko jedna łazienka. I to zalana.
- A nowy dom? - Jest super!
- Trzeba go odnowić. Wymaga trochę pracy. - Mogę iść z tobą?
- Nie. - Proszę.
Znam się na remontach.
- Od kiedy? - Sam odnowiłem bar.
- Naprawdę? - Tak. Wcześniej był ubojnią drobiu.
- Nie gadaj. - Serio.
- Rany. - Wciąż znajdujemy pióra i dzioby.
Ale serio. Mogę iść? Będę pomocny, obiecuję.
Dobra. Tylko się nie odzywaj.
Dobra.
Do mnie ani do nikogo innego.
- Zero gadania. Super. - Tak.
Jak często widujesz się z Audrey?
Nie wiem. Co parę tygodni. W domu wciąż zostały moje rzeczy.
Co jakiś czas tam wracam, żeby coś zabrać.
Co? Czemu?
- Wyprowadzka długo trwa. - Można to zrobić w dzień.
Gandalf też tam jeszcze został.
- Audrey ma Gandalfa? - Tak.
Ale najpierw był twój. Kochasz tę jaszczurkę.
Wciąż go kocham. Ale nalegała, żeby został u niej,
bo uważa, że nie jestem dość odpowiedzialny, by o niego dbać.
To śmieszne.
To twój jaszczurzy syn. Powinieneś mieć prawo opieki.
Mamy wspólną opiekę, bo wciąż go odwiedzam.
Co?
- Co? Możesz powiedzieć. - Nic. Sama nie wiem.
Ciężko pozbierać się po rozwodzie, jeśli wasze życia są splecione.
Rozwody są trudne. To nie tak, że jednego dnia mam żonę,
a następnego jej nie znam.
Nie pomyślałeś, że zostawiasz tam rzeczy,
a ona trzyma Gandalfa, żeby nadal was coś łączyło
i żebyście mogli podtrzymywać ten dramat?
A skoro już o tym mowa, nasze kłótnie są dość burzliwe
i często prowadzą do seksu.
No właśnie. O to chodzi.
Są bardzo ożywione.
Nie, dziękuję.
- Prawdziwie płomienne kłótnie. - Nie, dziękuję.
- Wykluczone. - To cię obrzydza?
- Paluszki lizać. - Przestań.
Opowiedz mi o tym domu. Z czym mamy do czynienia?
Ma bardzo dobre fundamenty.
Większą powierzchnię. Basen.
Super. Nadaje się do rozbiórki?
Czy raczej do renowacji?
W sumie ani do rozbiórki, ani do odsprzedaży po odnowieniu.
Więc to...
To były ośrodek mieszkalno-opiekuńczy.
Zamknięty po COVID-dzie.
- Oczywiście. - Spierdalaj.
- Jest trochę inny. - Nie mogę się doczekać.
- Cześć. - O, hej.
- Jesteś. Miło cię widzieć. - Ciebie też.
A ty jesteś pewnie Charlie.
Miło cię w końcu poznać.
- Nie, nie. - Cześć.
- To Will, wykonawca budowlany. - Zgadza się.
- Świetnie, że przyjechałeś. - Zawodowy.
Prowadzi też program dla dzieci „Jamuj z nami”.
Ojej.
Uczymy dzieci pewności siebie za pomocą reggae.
Nie znam tego programu, muszę sprawdzić.
Charlie jest zawalony robotą.
- Więc... Tak. - Ten dom jest śliczny.
Nie do wiary.
- Ma przepory i tak dalej. - Tak.
Wszystkie te szczegóły.
Zbudowany w 1926, prawda?
- W 1986. - Właśnie.
- Blisko. - To 50-letni cykl.
Wnętrze domu ma...
- Pewnie z 550 metrów? - 325 metrów kwadratowych.
- Nie jestem pewny. - Ale...
- Serio? - Tak.
Wejdziemy? Rzucę okiem.
- Działka ma tyle. - Ocenimy.
Wygląda na 550.
Chodźmy na naszą czwartą
i oby ostatnią wizytę.
- Chodźmy! - Chwała Jah.
- No proszę. - Tak.
Macie siedem szachownic. To rzadkość. Nawet teraz.
Zachowaj otwarty umysł. To jest do pełnej przebudowy.
Tak. To może być przedpokój albo...
Tak. Ładne wysokie sufity.
Tak. Dużo przestrzeni...
- Ledwo mogę dotknąć. - ...świetna akustyka.
- Świetna. - Tak.
I jest to dobry okręg szkolny.
Poręcze i podjazdy dla fanów bezpieczeństwa.
- A to działa? - Tak.
Tak! Działa.
Możesz, proszę, zjechać z powrotem?
Dziękuję bardzo.
A to co?
Sanitariusz.
Sanitariusz. Sanita...
Jezu.
Wszyscy kochają ten guzik.
Ale wiecie co? Plus jest taki,
że instalacja w suficie pozwoli zamontować nagłośnienie...
- O tak. - ...w całym...
- To zły pomysł. - Tak.
- Musimy to powynosić. - Działa.
- Tak. Chyba tak. - Pasuje ci.
- Może... - Lepiej na tym nie siadać.
- Lepiej nie... - Uważaj.
- O nie. Nie radzę. - Spokojnie. To jak mały hamak.
- Czyli jesteś wykonawcą? - Jasne.
Tak, wykonuję różne rzeczy już od ponad dekady.
- I ani razu się nie spotkaliśmy. - Spotkaliśmy się, tylko nie pamiętasz.
- Chyba bym pamiętała. - Nie.
Tak.
To mój ulubiony pokój.
Ma klimat wschodniego wybrzeża.
Tak, trochę jak kolonialne hospicjum. Kostnica na Cape Cod.
Wyburzę tę ścianę i zrobię z tego duży salon
- do podejmowania gości. - Super. Ekstra.
Nie masz wrażenia, że ktoś tu umarł?
Bo ja mam takie wrażenie.
- To bez znaczenia. - Nie w tym pokoju.
Czy to wszystko tu zostaje,
czy właściciele planują to zabrać do następnej krainy?
Możesz przestać? Proszę. Wiem, że się wygłupiasz, ale...
- Wystarczy. - Wybacz.
Masz rację. To za dużo.
- Dziękuję. - Przepraszam. Ładne drewno.
- Nie jest prawdziwe. - Świetnie.
A to będzie pokój Simona.
Ma małą kuchnię.
Marzenie każdego chłopca.
Dziękuję.
- A to pokój Frances. - Ma dużą lodówkę.
Są w niej zęby i krew.
Ale mogę wykonać ich usunięcie. Żaden problem. Łatwizna.
- Łatwo się tym zająć. - Tak.
- A to będzie pokój Maeve. - Kolejna mała kuchnia.
Co jest?
- Widzieliście to, nie? - To tylko przeciąg.
To się już zdarzało?
Zobaczmy salon.
To nie był przeciąg.
Dzieci będą zachwycone.
Czym?
O co ci chodzi?
A to będzie nasza sypialnia.
Główna sypialnia.
Oczywiście postawimy ścianę między toaletą a sypialnią,
usuniemy aneks kuchenny, stojak do kroplówek,
gumową zasłonę, stojak do zasłony,
poręcze, belki bezpieczeństwa i...
A potem wstawimy tu parę okien...
- Tak. - ...jakoś.
Proste. Przebijecie tę ścianę.
Nie jest zewnętrzna.
Patrzcie.
- Sanitariusz. - Jezu! Sorki.
- Sanitariusz. - Naciśnij dwa razy.
- Sanitariusz. - Dwa razy.
Ten guzik wyglądał inaczej.
Spoko.
- Krzesło do robienia kupy. - Tak.
- W pakiecie. - Tak.
- Dobrze. - Po prostu...
Zrobię remont.
- Proszę, nie siadaj. - Bardzo chcę.
- Błagam cię. - Naprawdę bardzo.
O rany.
Co Charlie myśli o tym miejscu?
- Podoba mu się. - Tak.
Jak wszystko, co jest większe i na co nas stać.
Zamieszkałby w Blockbusterze.
Wszystkie są teraz własnością GNC.
Ale mogę być z tobą szczery?
Nie, bądź taktowny, jak zawsze.
To miejsce to koszmar.
I będzie potrzebna kupa kasy,
żeby zrobić z niego coś, co nie jest okropne.
Czemu nie kupicie domu pod klucz? Charlie jest prawnikiem.
Tak, ale mamy troje dzieci, jedną pensję
i żyjemy w drugim najdroższym mieście w Stanach.
To nie pasożytuj i znajdź pracę.
Przez 13 lat wychowywałam dzieci. Nie mogę ot tak „znaleźć pracy”.
Zapiszę cię do serwisu rekrutacyjnego.
Największe zjeby na świecie mają pracę. Ty też możesz ją mieć.
Jeśli chcemy mieć większy dom, to tylko na to nas stać.
Dlatego zakaszę rękawy i wyremontuję to miejsce.
To zajmie parę lat, a potem się wprowadzimy.
Tak. Parę lat i parę krucyfiksów.
Mamy bardzo różne życia. Taki jest fakt.
Możesz robić, co chcesz i jeździć, gdzie chcesz
w swoim dziwnym kapeluszu.
Kiedy jest się mamą, trzeba robić rzeczy, na które nie ma się ochoty.
Gadasz jak robot, wiesz?
To nie są sztywne zasady. Olej to gówno.
- Co? - Tak.
Charlie chce tu mieszkać, dzieci dorastają i potrzebują więcej miejsca.
Chcesz tu mieszkać?
Ni chuja. Co ty sobie wyobrażasz?
- Nie. - To nawiedzony koszmar.
To może stąd jedźmy, oblejmy się święconą wodą
i powiesz Charliemu, że nic z tego?
Powiem mu, jeśli pójdziesz do Audrey, weźmiesz swoje rzeczy
i zerwiesz kontakt.
To emocjonalny szantaż.
Zależy mi na tobie, więc zmusisz mnie do czegoś,
- czego nie chcę? - Mnie zależy bardziej.
- Nie sądzę. - Musisz
- zerwać ten związek. - Akurat.
- Musisz się stamtąd wynieść. - Wiesz co?
Niech ci, kurwa, będzie.
- Serio? - Zrobię to.
- A teraz zrezygnuj. - Serio?
Powiedz, że nie chcesz tu mieszkać.
- Teraz? - Tak. Idą tu.
- Umówiliśmy się. - Jak mam niby...
- No idź. - Boję się.
- Już. - Możesz ty?
No dobrze, słuchajcie.
Czas na dokumenty.
Wiem, że wszyscy tego nienawidzą. Ale uwiniemy się szybko.
Wpiszemy tu twoje nazwisko...
Przepraszam, po prostu... Nie mogę.
- Chyba żartujesz. - Po prostu...
Na pewno mnie zwolnisz. Wiem.
Szczerze? To okropne miejsce.
W sumie to totalny szajs.
Był mojego taty.
Tak mi przykro.
O Boże!
Czuję się o wiele lepiej.
Nie robię swojego. Nie chcę.
- Idziemy na lody? - Nie.
- Kupię ci lody. - Zrobimy to.
- Nie chcę. - Wykluczone.
- Proszę. - Mowy nie ma.
- Jedziemy. - To będzie koniec.
Kiedy zabiorę swoje rzeczy, już tam nie wrócę,
- a to okropna myśl. - Jedziemy.
Poczujesz się dobrze.
- O kurwa. - Będzie dobrze.
- Nie ma jej. Tak miało być. Idziemy. - Chodźmy od boku. No już.
Halo?
O Boże.
To Gandalf.
- Patrz. - Ale smutny.
- Przybity. - Tak. Widzi cię.
- Cześć. - Widzi. Patrz.
- Hej. - Rozweselił się.
Inaczej się zachowuje.
- Hej. - Ożywił się.
- Hej, kolego. - Nie ma jej w domu.
Zadzwonisz do niej i się umówicie.
- Chodź. - Nie. Musimy teraz.
Potem stchórzę. Potrzebuję cię.
- Zróbmy to teraz. - Dobra, jak?
Wejdź na czworaka przez drzwi dla psa.
- Co? Nie. - Musisz.
- To jedyne wejście. - Ty to zrób.
- Nie zmieszczę się. - No weź.
Potrzebny jest ktoś bardzo szczupły, wysportowany i giętki.
Drobny, z długim torsem i nogami.
- Wiem, co robisz. - Bardzo wąski.
- Podoba mi się to. - Dobra, właź przez drzwiczki.
Dobra. Dam radę.
Szybko.
Nie patrz na mój tyłek, chyba że chcesz się zahipnotyzować.
Z całym szacunkiem, nie.
No idź.
- Jaka gracja. - Tak.
- Patrz. - Dałaś radę. Dobrze.
Nieźle. Otwórz drzwi.
- Brawo. Trzymaj. - Chodź.
- Tędy. - Tak.
Will, co ty robisz?
Jesteś w domu.
Powiedziałeś mi, że to twój dom. Co ty robisz?
- A ty? - Silvi...
- Wcale nie. - Nie rżnij głupa.
Widziałam na kamerze, jak wchodzisz.
Nie powiedziałeś mi o kamerze.
Wtedy byś tego nie zrobiła.
Na jego obronę: chce tylko zabrać swoje rzeczy
- i zerwać relację. - Nie możesz.
- Chcę moje rzeczy. - Nie możesz,
bo na pewno w innym miejscu znajdziesz
starą szczotkę albo ładowarkę, zamiast traktować je jako wymówkę,
- żeby mnie stalkować. - Ja cię niby stalkuję?
Akurat.
Kurwa, Sylvia. Co ty tu w ogóle robisz?
Nie masz dzieci i rodziny?
Mam. Pamiętałaś. Tak, mam.
Gdyby zależało ci na Willu, nie wciągałabyś go w tę porąbaną relację
sprzed lat.
Jesteście jak nastolatki. Macie głupie ksywy,
powiedzonka i wspólne żarciki.
Gadaliście przez telefon do 4.00 rano.
Moje dziecko miało kolkę. Z kim miałam gadać?
- Z mężem. - Spał. Mieliśmy system.
Ja czuwałam w nocy, a on rano.
Karmiłam piersią...
Mam to w dupie.
Wasza relacja była dziwna i destrukcyjna.
Zapraszał cię na nasze randki. Nosił ubrania, które mu wybrałaś.
Miałam nie wyznaczać granic? To mu nie służyło.
Wiesz co? Rozstaliśmy się
i nie muszę już słuchać twoich umoralniających gadek.
Właśnie że musisz,
bo stoisz w mojej jadalni,
po tym, jak wczołgałeś się przez drzwi dla psa.
- Ruchamy się? - Wypierdalaj!
Już!
Mogę skorzystać z toalety?
- Przepraszam. - Tak, ale potem idź.
Dziękuję.
Ale ona mnie wkurza.
- Dobrze ci poszło. - Tak?
Nie licząc błagania o seks.
Tak, to... było trochę żałosne.
- Tak. - Ale wysyłała sprzeczne sygnały.
- Nie czułam tego. - Nie?
- Nie. - Nie byłaś tam ze mną?
Mam coś na pocieszenie.
- To Gandalf. - Tak.
- Uratowałaś go. - Tak.
- Już jest szczęśliwszy. - Wygląda na 10 lat mniej.
Dziękuję. Hej, kochanie.
- Tak. - Jest słodki.
Nie. Przestań.
Odsuń się. Nie podoba mi się to.
- Patrz na niego. - Jedziemy.
I my jesteśmy destrukcyjni?
Nie. Jest wprost przeciwnie.
- Jesteśmy konstruktywni. - Właśnie.
Co się stało?
- Super! Tak! - Ale szkoda.
Wybacz, Audrey.
- Aż się Gandalf podjarał. - Och, Gandalfik.
Dobrze. I już. Tu będzie idealnie.
- To tu mieszkasz? - Tak.
- Ładna okolica. - Tak.
W ciągu dnia jest miło. W nocy trochę dziwnie.
Dużo szczekania i krzyków.
Czasem jakiś głośny łomot,
o który lepiej nie pytać.
- Wiesz? Ale mi się podoba. - Ciekawe.
Dziękuję ci za dzisiaj.
Nie miałabym odwagi odpuścić tej rudery,
gdyby nie twoja opinia, więc za to ci dziękuję.
A ja dziękuję tobie, że zmusiłaś mnie, bym odciął się od Audrey
i zerwał ten plaster.
Nie powinienem się z nią spotykać, więc... dziękuję.
No i...
- No i? - No i...
- Dziękuję, że go ocaliłaś... - Proszę.
- ...z tego okropnego miejsca. - Nie ma za co.
On też dziękuje. Patrz, jak się cieszy.
Tak, widzę.
- Jestem wdzięczny. - Proszę.
Ale jeśli mam być szczery,
nie bardzo nadaję się do opieki nad Gandalfem.
Do opieki nad jaszczurką?
Nie nadaję się do opieki nad nikim, w tym sobą.
Dlatego rozwiedliśmy się z Audrey.
- Weźmiesz go? Proszę. - Nie ma mowy.
Intuicyjnie go chronisz. Widziałem to.
Pod żadnym pozorem nie wezmę tej jaszczurki.
Czyli jechałaś do domu
i uznałaś, że potrzebujemy pogony?
Zobaczyłam jeden z tych punktów adopcji jaszczurek na poboczu
i ścisnęło mi się serce.
Nigdy nie chciałaś zwierzęcia.
To dla dzieci.
- Większość ma psy. - To dużo pracy.
Jesteś pewna w sprawie domu? Nie chcesz sprawdzić go ostatni raz?
Nie, ten dom to jeden wielki kłopot. Will się zgadza. Też go widział.
Will tam był?
Pojechał ze mną. Jako druga para oczu.
Jak chcecie go nazwać? Myślałam, że może...
- Gandalf. - Nie podoba mi się.
- To dziwne. - Tak?
A może Jessipa?
A nie Jessica?
Nie, Jessipa.
Lubisz w ogóle jaszczurki?
Jasne, uwielbiam je.
Uwielbiam.
Patrz na jej buzię.
- Podoba jej się tu. - Tak.
Kocham Jessipę.
Napisy: Marzena Falkowska