เธอมา…
ทำอะไรที่นี่
กยอนอู
กยอนอู!
ฉันจะช่วยเขาเอง ฉันจะทำทุกวิธีเพื่อปัดเป่าเคราะห์ร้าย
ฉันสัญญาว่าจะปลดปล่อยเขาจากเคราะห์ร้าย หลังผ่านสามสัปดาห์ต่อจากนี้
เธอไปที่งานศพเหรอ
จีโฮน่ะ เขาเล่าให้ฉันฟังหมด
ฉันไปงานไม่ได้ ไม่ได้ก้าวขาเข้าไปเลยสักนิด
ไอ้คนเอาแต่ใจ
คิดว่าฉันมาที่นี่เพื่อคุณรึไง
ฉันมาเพื่อคุณย่าของคุณต่างหาก
อุบัติเหตุที่เลวร้ายเปรียบเหมือนโชคชะตา
มันรอคอยผมอยู่เสมอ
ชั่วครู่ที่โชคดีเปรียบเหมือนปาฏิหาริย์
มันไม่เคยเกิดขึ้นกับผม
เด็กผู้หญิงคนนึงบอกว่าจะอยู่เคียงข้างผม
จนความมืดหลีกทางให้แสงสว่าง
มือของเธออุ่นมาก
จนผมคิดว่าผมคงจะมีความสุขได้สักครั้ง
แต่มันกลับกลายเป็น…
ความฝันที่เป็นไปไม่ได้
กยอนอู
แบกยอนอู
กยอนอู
ขอโทษนะ กยอนอู
อย่าร้องไห้สิ
กล้าดียังไงมาร้องไห้ตอนนี้
ดีใจจังที่ได้เจอนายที่นี่
เมินงั้นเหรอ
บ้ารึเปล่า
ไว้ค่อยทำพรุ่งนี้
คืนนี้ไม่สะดวก
เสียสติไปแล้วรึไงวะ
อะไรวะ
ฉัน…
ทำอะไรผิดนักหนาเหรอ
ฉันบอกว่าอย่าเกลียดฉันเหรอ
อยากเกลียดแค่ไหนก็ตามใจ
ไม่ว่าจะเกลียดฉันแค่ไหน ฉันก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี!
น่าจะ…
เกลียดฉันต่อไป
รังเกียจฉันต่อไปก็พอแล้วนี่
ทำไมต้องโหดร้ายกับฉันด้วย ทำไมกัน
แค่…
ฉันต้องน่าสมเพชถึงขั้นไหน
ถึงจะหยุดได้ซะที
กยอนอู
ขอโทษนะ
บ้าจริง
ไสหัวไปให้หมด!
ไปให้พ้น!
ขอละ!
ฉันไม่ได้บอกนายนะ
ยังไงเธอก็เป็นหมอผีอยู่ดี
ฉันดูออกที่เธอไม่ละอายใจเลย
คงสนุกมากสินะ
ไม่ใช่อย่างนั้นนะ ฉันตั้งใจจะบอกนายตั้งแต่แรกแล้ว
แต่ฉันบอกไม่ได้ เพราะนายเกลียดมันเหลือเกิน
ตอนนี้เธออาจจะรู้สึกแย่แทนฉัน
แต่อีกไม่นาน อะไรๆ จะสนุกขึ้น
"นายมีแต่เคราะห์ร้าย"
"นายดวงตก"
"นายกำลังจะตาย"
การขู่ฉันด้วยเรื่องอะไรแบบนั้น
จะกลายเป็นเรื่องสนุกสำหรับเธอ
เห็นฉันล้มลุกคลุกคลาน
และทำทุกอย่างตามที่บอก ราวกับว่าฉันกลายเป็นหุ่นเชิดของใครสักคน
สุดท้ายเธอก็จะหัวเราะเยาะฉันเหมือนกัน
นายพยายามหนักมาก
นายไม่รู้ตัวเลยว่าเป็นกบในหม้อต้ม
ฉันไม่เหมือนหมอผีคนอื่นๆ
ฉันรู้ว่าทุกอย่างที่ฉันพูดไป จะฟังดูเหมือนข้อแก้ตัว…
มันไม่ใช่ข้อแก้ตัว
มันคือคำโกหก
ทุกอย่างที่เธอเคยบอกฉันจนถึงตอนนี้
มีเรื่องโกหกกี่เรื่อง
ใครน่ะ
ใครมันต่ำทรามได้ถึงเพียงนี้
คาถานี้ร่ายขึ้น โดยมีจุดประสงค์ในการสร้างสิ่งที่อยู่ข้างใน
เทพแห่งความชั่วร้าย
การแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม
ผู้ร่ายมนตร์เดิมพันด้วยชีวิตตัวเอง
จงรอบคอบให้มากๆ
ปิดตายที่นี่จากข้างนอก
แม้แต่มดก็อย่าให้ไต่เข้าไปได้
ถ้าไม่มีอะไรเข้าไปในบ้านหลังนี้ได้ ก็จะไม่มีอะไรต้องสังเวยด้วยชีวิต
- ปิดประตูและช่องให้หมด - ปิดประตูและช่องให้หมด
ด้วยพลังแห่งแสงสว่าง ข้าขอว่ากล่าว ดวงตะวันย่อมขึ้นทางทิศตะวันออก
- ปิดประตูและช่องให้หมด - ปิดประตูและช่องให้หมด
ด้วยเครื่องรางเหล่านี้ ข้าขอสั่ง ปลดปล่อยพลังงานอัปมงคล
- ปิดประตูและช่องให้หมด - ปิดประตูและช่องให้หมด
ดวงตะวันปลุกแสงแห่งสมาธิ
- ปิดประตูและช่องให้หมด - ปิดประตูและช่องให้หมด
ช่วยเบียดบังแสงอึมครึมและปราบผีร้าย
- ปิดประตูและช่องให้หมด - ปิดประตูและช่องให้หมด
นักรบศักดิ์สิทธิ์ถูกส่งมาจากเบื้องบน
- ปิดประตูและช่องให้หมด - ปิดประตูและช่องให้หมด
บดขยี้ร่องรอยเลวทรามที่ก่อให้เกิดโรคร้าย
- ปิดประตูและช่องให้หมด - ปิดประตูและช่องให้หมด
เราจะปราบผีร้ายด้วยเพชร
- ปิดประตูและช่องให้หมด - ปิดประตูและช่องให้หมด
ทำให้ทุกอย่างเที่ยงธรรมและเปี่ยมหวัง
ทำไมไม่รับโทรศัพท์เลยล่ะเนี่ย
เกิดอะไรขึ้น กังวลว่ายอมฮวา จะทำร้ายแม่หมอสวรรค์และพิภพเหรอ
พูดให้มันดีๆ
อาจารย์คะ
ทำไมอารมณ์ขึ้นกันล่ะ
พวกคุณคงคิดแบบเดียวกันแหละ
ก็เห็นโทรหาเธอไม่หยุดเลยนี่
เดี๋ยวนะ
- ได้ยินเสียงนั่นไหม - เสียงอะไร
โทรศัพท์ดัง
(อาจารย์แม่)
ซองอา!
กลับมาแล้วเหรอคะ
วันนี้เธอเลือกที่จะทรมานใจฉันสินะ
ทำไมไม่รับโทรศัพท์…
ทำไมหน้าหงอยแบบนั้นล่ะ เป็นอะไร
- คุณแม่คะ - อะไร
ที่บ้านร้างน่ะค่ะ…
บ้านร้างทำไม
เกิดอะไรขึ้นรึเปล่า
ว่าไง
ที่บ้านร้าง…
ว่ามา ฉันฟังอยู่
ความแตกแล้วค่ะ…
ว่าหนูเป็นหมอผี
กยอนอูรู้แล้วค่ะ
มันคือเครื่องราง
ที่ขับไล่ปีศาจร้าย
คุณน่าจะวาดบนหน้าผมคนเดียว
เผื่อท่านไม่ไปปรโลกไง
ท่านอยู่กับนายมานานมาก
ฉันทำไปเพื่อปกป้อง
เพื่อปกป้องนาย
ฉันคิดว่านายคงจะเสียใจมากถ้ารู้ว่าฉันเป็นหมอผี
ขอโทษนะ
ที่อยากเป็นเพื่อนกับนาย
(แบกยอนอู! ช่วยเขาด้วย! ปกป้องเขา!)
ขอแค่ห้าวันนับจากวันพรุ่งนี้
เป็นเพื่อนกับฉันอีกแค่ห้าวันพอ
นายจะเกลียดฉันหรือด่าฉันแค่ไหนก็ได้
แต่อยู่ข้างๆ ฉันอีกห้าวันนะ
(ตำราความลับของปีศาจที่ดื้อด้าน)
คาถานี้ร่ายขึ้น โดยมีจุดประสงค์ในการสร้างสิ่งที่อยู่ข้างใน
เทพแห่งความชั่วร้าย
เมื่อเข้าไปข้างในแล้ว แม้แต่หมอผีที่เก่งที่สุด
ก็จะกลายเป็นเครื่องบูชายัญ
พวกเขาจะพ่ายแพ้ต่อวิญญาณร้ายและเสียชีวิต
ไม่เอาน่า ไม่ใช่ใครก็เป็นเทพแห่งความชั่วร้ายได้
ต้องฆ่าคนเป็นๆ ถึง 100 คน ไม่ใช่แค่วิญญาณ เพื่อที่จะ…
ไม่จริงน่า
ใกล้ครบแล้วงั้นเหรอ
ขาดอีกแค่ไม่กี่คนเหรอ
ได้ถามเธอรึยังว่าเธอเจอยอมฮวาที่บ้านร้างไหม
- ยัง - มัวรออะไรอยู่ล่ะ
ต้องรอให้เกิดเรื่องก่อนเหรอ
อรุณสวัสดิ์ค่ะ
- ผู้ชมทุกท่าน แขกของเราวันนี้ - เมื่อวานเจอยอมฮวาที่บ้านร้างไหม
มีคนเรียกร้องมาเยอะเลย
สวัสดีค่ะ
ฉันชื่อยอมฮวา เป็นหมอผีฝึกหัด ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ
ก่อนเราจะเริ่ม…
- เจอค่ะ - เจอนางด้วยเหรอ
นางไปทำอะไรที่นั่น
นางได้บอกอะไรไหม
หรือคุกคามเธอรึเปล่า
เขาไม่ได้พูดอะไรมากค่ะ เราแค่เต้นรำด้วยกัน
เต้นรำเหรอ เต้นทำไม
เขาบอกให้หนูร่ายรำโคมบุปผา
เป็นการเต้นรำของสองคน ก็เลย…
ตายแล้ว เธอนี่เหลือเกินจริงๆ
เธอกล้าเต้นรำกับยอมฮวา ที่ชื่อเสียงกระฉ่อนเหรอ
มันแย่กว่าการสูบบุหรี่กับผู้ใหญ่ซะอีก
แม่ทัพ
เด็กนี่จะเป็นหมอผีผู้ยิ่งใหญ่ เชื่อคำฉันได้เลย
หุบปากซะที
มีอะไรกันเหรอคะ
เขาบอกว่าเขาคือหนึ่งในหมอผี ที่อาจารย์ใหญ่เรียกมา
และบอกว่าเขามาถึงก่อนเวลา
โกหกทั้งเพ
- อะไรนะคะ - อย่าแม้แต่จะพูดถึงมันอีก
ถ้าหมอผีอาวุโสผู้ตาบอดเรียกทุกคนมาล่ะ
นังแม่มดนั่นนำหน้าเราก้าวนึง
นางร่ายคาถาที่เปลี่ยนทุกคน
ที่เข้าไปในบ้านร้าง ให้เป็นเครื่องบูชายัญวิญญาณร้าย
นางยอมสังเวยชีวิตตัวเองด้วย
กฎการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม
เราเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงไม่ได้
เราจะปิดตายบ้านร้างจากข้างนอก แทนเข้าไปข้างใน
นังขี้ข้าใจเด็ด
ทำไมถึงรับใช้วิญญาณร้ายแทนที่จะเป็นผีทั่วไป
ไม่กลัวนรกบ้างรึไง
นรกอยู่ไม่ไกลหรอกค่ะ
ชีวิตในฐานะหมอผีก็เหมือนตกนรกอยู่แล้ว
การเห็นผีได้ไม่ใช่ทักษะหรือพรสวรรค์
แต่มันเป็นคำสาป
ก่อวจีกรรมงั้นสินะ
(วจีกรรม: หนึ่งในกรรมทั้งสามอย่าง ซึ่งเกิดจากการพูดไม่ดี)
หนูจะเตรียมตัวไปโรงเรียนนะคะ
กยอนอู ขอโทษนะ
ฉันขอเวลาแค่ห้าวัน
ทั้งสองคนเป็นอะไรไป
เกิดอะไรขึ้น
ไม่มีอะไรหรอก
แน่ใจนะ
อือ
การเห็นผีได้ไม่ใช่ทักษะหรือพรสวรรค์
แต่มันเป็นคำสาป
คืนดีกันซะที
ฉันดูออกว่าเธอสองคนทะเลาะกันมา คืนดีกันเดี๋ยวนี้
ไม่งั้นมันจะกระทบงานกลุ่มเรา
เราไม่ได้ทะเลาะกัน
คิดว่าฉันโง่เหรอ เธอทะเลาะกัน
หนักด้วย
เป็นครั้งแรกในชีวิต ที่ฉันชอบการพูดตรงๆ ของเธอ ฮเยรี
อย่าบ้องตื้นน่า
ถ้าสองคนไม่คืนดีกัน
อย่างน้อยก็บอกทีว่าทะเลาะกันเรื่องอะไร
มันกวนใจฉันมาทั้งวันแล้ว
เรื่องส่วนตัวน่ะ
ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเธอ
ไม่เอาน่า ไม่เห็นต้องทำเสียงจริงจังแบบนั้นเลย
พวกเขาไม่น่าเสิร์ฟถั่วต้มเป็นมื้อกลางวันเลย
ต้องพูดเรื่องถั่วต้มตอนนี้ด้วยรึไง
ถ้าไม่พูดตอนนี้ จะให้พูดตอนไหนล่ะ
ฉันควรพูดถึงถั่วต้มตอนที่ได้รับมาสิ
ถ้าฉันพูดว่าฉันเกลียดถั่วต้ม ตอนที่พวกเขาไม่ได้เสิร์ฟเป็นอาหารกลางวัน
มันก็เหมือนการพูดลับหลัง
จะยิ่งดูเกลียดมันมากขึ้นเป็นสองเท่า
ฉันไม่ได้เกลียดถั่วต้มขนาดนั้น
แต่บางคนอาจรู้สึกแย่กับมัน
และไม่บอกต่อหน้าว่าพวกเขาไม่ชอบถั่วต้ม
พวกเขาไม่อยากทำร้ายจิตใจของถั่ว
พวกเขาอาจจะกระซิบว่า
"ฉันไม่ชอบถั่วต้ม"
แต่ฉันไม่ทึกทักเอาหรอก ว่าพวกเขาเกลียดมันเป็นสองเท่า
ส่วนใหญ่แล้ว ความไม่ชอบของพวกเขา เป็นเพียงครึ่งเดียวของความรู้สึกปกติ
เมื่อพวกเขาไม่ยอมพูดอะไร เพื่อรักษาเกียรติของถั่วไว้
พูดเรื่องอะไรของเขา
ถ้าซองอาคือถั่วต้มของกยอนอู…
การเรียกร้องให้เขาอธิบาย ว่าทำไมเขาถึงไม่ชอบถั่วต้ม
มันออกจะใจร้ายกับเขา
ฉัน…
ฉันเป็นหมอผี
ฉันบอกว่าฉันทำงานพาร์ตไทม์ แต่จริงๆ แล้วฉันเป็นหมอผี
หมอผีในวิดีโอที่จูซึงพูดถึง
คือฉันคนนี้แหละ
ฉันถูกเข้าสิงตั้งแต่แปดขวบ และฉันก็เป็นหมอผีมาตั้งแต่นั้น
ฉันไม่ได้เข้าโรงเรียนประถมหรือมัธยมต้น
มีช่วงเวลาที่ฉันไม่ใช่นักเรียน แต่ไม่มีตอนไหนเลยที่ฉันไม่ใช่หมอผี
ฉันอยากเป็นนักเรียนปกติ เพราะงี้ฉันถึงเก็บเป็นความลับ
สาบานได้ว่าไม่ใช่เพื่อหลอกผู้คน
จากนั้นฉันก็เจอกยอนอูที่เกลียดหมอผี
และฉันอยากเป็นเพื่อนกับเขา
ก็เลย…
ตั้งแต่นั้น…
ขอโทษนะ
ฉันโกหก
แล้วเมื่อคืนนี้กยอนอูก็รู้ความจริงเข้า
ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม
ได้สิ
ทำไมเธอถึงอยากให้เราเป็นเพื่อนกัน
- เพราะว่า… - เราจะเป็นเพื่อนกับใครก็ได้ที่เราต้องการ
ต้องมีเหตุผลด้วยเหรอ
ปกติมันต้องมีเหตุผล
โดยเฉพาะกับพวกหมอผี
เขาเกลียดหมอผีเข้าไส้จริงๆ สินะ
ทำไมไม่บอกเขาไปเลย
ว่าเธอคอยอยู่ใกล้ๆ เขา เพื่อปกป้องเขาให้ครบ 21 วัน
แต่เขาพูดถูก เรื่องที่ฉันมีเจตนาที่จะเป็นเพื่อนกับเขา
ก็คงงั้น แต่ว่า…
"ชะตานายจะขาดใน 21 วัน"
เรื่องอะไรแบบนั้น…
ควรบอกให้รู้ หลังจากที่เราช่วยเขาไว้ได้แล้วจริงๆ
ถ้าบอกก่อน เรามีแต่จะข่มขู่และทำให้พวกเขากลัว
คงถูกของเธอแหละ แต่…
เหลืออีกกี่วัน
ห้าวัน
นานขนาดนั้นเลยเหรอ
คุณจะหาตัวยอมฮวาได้ไง ขนาดฉันยังหาไม่เจอเลย
คุณเสียพลังไปหมดแล้วเหรอ
มัวเสียเวลาและพลังงานไปทำไม ถ้าคุณจะไม่มีวันหานางเจอ
เงียบไปเลย ฉันเลือกที่จะแส่หาเรื่องเอง
ฉันติดต่อหาเบอร์โทรด่วนทุกเบอร์ของฉันแล้ว
ยอมฮวามีการเตรียมการจริงจัง
นางขายบ้านและออฟฟิศ และยกเลิกการจองทุกอย่าง
นางรวบรวมเงินเก็บทั้งหมด ยกเลิกเบอร์โทร
ใช้ชีวิตแบบไม่พึ่งพาอะไร
ต้องมีอะไรสักอย่างที่นางยังกลัวอยู่ ถ้านางหลบซ่อนตัวอยู่แบบนี้
คิดว่าคนที่กลัวทำจะงั้นจริงเหรอ
ฉันว่านางตัดการติดต่อ จะได้ไม่มีใครไปรบกวนนาง
เห็นได้ชัดว่านางตั้งใจ จะรับใช้เทพแห่งความชั่วร้าย
งั้นก็ยิ่งมีเหตุผลที่ต้องตามหาให้เจอ
ฉันต้องหานางให้เจอและเรียกสตินางหน่อย
ไปก่อนนะ
นี่แหละนิสัยของหมอผีที่รับใช้เทพแม่ทัพ
เอาตัวเองเข้าไปยุ่งอย่างกับทหารแสนดี
ฉันจะไม่บ่นหรอกนะถ้าคุณไปเป็นทหาร ฉันเองก็เคยเป็นทหารมาแล้ว
คุณถูกปลดเพราะเหตุผลทางการแพทย์ไม่ใช่รึไง
ฉันถูกผีเข้าตอนอยู่ในกองทัพต่างหาก
ฉันต้องพูดว่า "แถวตรง" ด้วยเสียงแมนๆ ตอนที่…
วันนี้เราต้องทำสไลด์นำเสนอให้เสร็จ
ห้ามใครหนีกลับบ้านก่อน
นายสองคนด้วย
ฉันไม่ยอมปล่อยให้พวกนายแอบไปซ้อมยิงธนู หรืออะไรก็ช่าง
เข้าใจนะ
- ทำไมเขาต้องเป็นมือหนึ่งด้วยนะ - บ้าจริง
ไปกันเถอะ
ฉันจะไม่บอกให้เขารู้
ว่าฉันรู้อยู่แล้วที่เธอเป็นหมอผี
ถ้าเขารู้ว่าฉันมีเอี่ยวด้วยตั้งแต่ต้น
- เขาก็จะไม่เหลือใครให้เข้าหา - นั่นสิ
ฉันรู้สึกผิดแทนเราทั้งคู่
เลิกรู้สึกแย่ๆ และปกป้องเขาให้ดี
แล้วให้เขามาขอโทษหลังพ้น 21 วัน
โอเคไหม
ใช้เวลาเป็นชาติแน่เลยกว่าจะทำสไลด์เสร็จ
เธอมีอะไร…
กับขาฉันงั้นเหรอ
เปล่า ไม่มีอะไรหรอก ไปกันเถอะ
ยังหลับปุ๋ยอยู่เลย
ลูกฉัน
ลูกฉันหายไปไหน
ลูกฉัน
ลูกไม่อยู่แล้ว
- มันสกปรกนะ - ลูกไม่อยู่แล้ว
เลิกคุ้ยขยะซะที!
ฟังนะคุณ ลูกคุณไม่อยู่ที่นี่
เด็กทารกมาอยู่ข้างนอกไม่ได้หรอก มันอันตราย
- มือเลอะหมดแล้ว - อยู่ไหน…
มีอะไร
- อะไรเหรอ - เดี๋ยวสิ
เดี๋ยวก่อน ให้ตายสิ
- ไอ้หัวขโมย! - อะไรกันน่ะ
- เกิดอะไรขึ้น - เอาลูกฉันคืนมา!
ทำอะไรน่ะ เดี๋ยวสิ ปล่อยเขานะ!
- โทยอน - มีเรื่องอะไรกัน
- ไอ้หัวขโมย! - เดี๋ยวสิ
- เฮ้ย - ใจเย็นๆ
- หยุดนะ - เดี๋ยว
- ปล่อยเขา - ไอ้หัวขโมย!
ใจเย็นๆ ก่อนค่ะ ใจเย็นๆ
แย่แล้ว
อย่านะ เดี๋ยว
เป็นอะไรของคุณเนี่ย
หยุดนะ ทั้งสองคน!
อย่ามองเขา อย่านะ
เสียงดังทำให้ผีเด็กตื่น
ผีเด็กไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้น
เด็กจะทำอะไรได้นอกจากร้องไห้
ถ้าร้องไห้ ก็ปลอบซะ
แต่ถ้าปลอบไม่ได้…
หายนะก็จะเกิด
ไม่นะ อย่าร้อง เขาไม่ใช่คนเลว
เขาแค่มีเคราะห์เฉยๆ
จ๊ะเอ๋
ขอบคุณครับ
ช่างเหอะ ต้องใช้เครื่องรางมนุษย์แล้ว!
ทำไมแก้วแตกล่ะ
ฉันจับมือเขาแล้วนี่
เจ็บรึเปล่า ขอฉันดูหน่อย
ไม่เป็นไร
- นี่ นายเลือดออก - ฉันไม่เป็นไรไง
นี่ นายโอเคไหม
แค่ถลอกน่ะ
เป่านิดหน่อยก็หาย
นายโอเคนะ
- ขอโทษด้วยครับ - ไม่เป็นไร
เธอล่ะ โอเคไหม
อือ ฉันไม่เป็นไร
ทำไมจู่ๆ แก้วก็แตกล่ะ
- จะไปรู้ได้ไง แต่เรา… - ฉันจะกลับบ้านละ
มีเรื่องแบบนี้จะกลับบ้านได้ไง
เธอบอกว่าถ้าทำเสร็จก็กลับได้นี่
ทำเสร็จแล้ว
(สไลด์นำเสนอวิชาชีวิตและจริยธรรม)
โทยอนเตรียมสไลด์หมดเลย
มีบางอย่างผิดปกติ
ฉันต้องหาให้เจอ
เธออยากไปบ้านฉันเหรอ ไปทำไม
ฉันคิดว่า
มันคงดีถ้าเราได้เป็นเพื่อนกัน
ดีตรงไหน
คงฟังขึ้นมากกว่าถ้าเธออยากได้เคล็ดลับ จากผู้เชี่ยวชาญด้านการทำสไลด์
ใช่เลย ฉันอยากเรียนรู้จากเธอ
หวัดดีค่ะ
ไม่มีใครอยู่บ้านหรอก
พ่อแม่ฉันทำงานทั้งคู่
น่าทึ่งจัง
ฉันอยากให้เธอลงรายละเอียด ว่าตรงไหนที่เธอคิดว่าน่าทึ่ง
อ๋อ ก็แบบว่า…
คือว่า…
แปลว่าผีไม่ได้อยู่ติดตัวโทยอนสินะ
ตาถึงมาก
แบบนี้ง่ายขึ้นเยอะเลย
ไม่ได้
ห้าแสนวอนน้อยไปเหรอ
งั้น…
หนึ่งล้านวอนล่ะ
แพทริเชียเป็นลูกฉัน
คิดว่าฉันจะยอมขายเพราะเห็นแก่เงินเหรอ
ฉันจะดูแลลูกเธอเหมือนเป็นลูกตัวเอง
ฉันจะรักและทะนุถนอม
ฉันเห็นปุ๊บก็รักเลย
เธอช่วย… ขายให้หน่อยได้ไหม
เธอโกหก
เธอพยายามเอาเงินมาซื้อน้องไป แบบนั้นไม่ใช่รักแท้หรอก
กลับไปเถอะ
ฉันเป็นแม่น้อง เธอไม่มีคุณสมบัติพอ
โอเค ฉันจะกลับแล้ว
ฉันจะกลับเดี๋ยวนี้แหละ
ใจเย็นๆ นะ
ขอแค่ห้าวันนับจากวันพรุ่งนี้
เป็นเพื่อนกับฉันอีกแค่ห้าวันพอ
เธอทำอะไรของเธอน่ะ
กยอนอู
นี่ แบกยอนอู ไฮไฟฟ์หน่อย
นี่ความสงสารเหรอ
มิตรภาพต่างหาก
ทุกอย่างคือคาถา
มันไม่ใช่ความสงสารหรือมิตรภาพหรอก
เธอเป็นหมอผีมาตั้งแต่แรกแล้ว
หน้ามุ่ยแบบนี้ ไม่มีอะไรได้ผลละสิ
อยากได้เครื่องรางไหม
เครื่องราง…
เครื่องรางมนุษย์ใช้ไม่ได้ผลค่ะ
ผีเด็กที่ติดอยู่กับตุ๊กตาคงทรงพลังมากจริงๆ
ฉันต้องเอาตุ๊กตามาให้ได้
ถ้าฉันจะทำพิธีและทำให้มันอ่อนกำลังลง
พลังของเธอใช้ไม่ได้ผล
กับเด็กผู้ชายที่รู้ว่าเธอเป็นหมอผีใช่ไหม
- ใช่ค่ะ - งั้นเธอก็ยังไม่รู้
ว่าผีเด็กแข็งแกร่งหรือเธอแค่อ่อนแอ
จะเป็นมนุษย์หรือไม่ เครื่องรางทุกอย่างก็เหมือนกัน
พลังของเธอเริ่มไม่ได้ผลตั้งแต่เมื่อไร
คิดดูดีๆ
มันไม่ได้ผลตั้งแต่เมื่อไรเหรอคะ
ฉันจะรู้ได้ไง
เครื่องรางของฉันขลังเสมอ
ว่าไงล่ะ
อยากได้อันใหม่ไหม
ทาให้ชุ่มชื้นไว้นะ
เอาละ อุดมการณ์ทางสังคม…
ปวดหัวจนน่ารำคาญจริงๆ
ครูครับ
ผมปวดหัว
ครูก็เหมือนกัน เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
เปิดหน้าต่างให้อากาศสดชื่นเข้ามาหน่อย
ครูครับ ผมขอไปห้องพยาบาลได้ไหมครับ
ได้ ไปเลย เร็วๆ นะ
นั่งหลังตรง ยืดเส้นยืดสายกันหน่อย
โทยอน
- ได้คิดดูรึยัง - เรื่องอะไร
เรื่องตุ๊กตาของเธอไง
ให้ฉันได้ไหม
นี่ กูโทยอน ฉีดน้ำใส่เขาทำไม
- โรคจิตเหรอ - พูดแบบนี้กล้ามากนะ
- อะไร - นี่ อย่าทะเลาะกันสิ
ฉันไม่เป็นไร
เธอเอาแต่เงียบ ฉันต้องโอเคด้วยเหรอถ้าเธอไม่เป็นไร
- ช่วยกันทำงานกลุ่มดีกว่าน่า - ทำอยู่นี่ไง
เราอยู่ในห้องสมุดนะ เงียบๆ หน่อย
เธอนั่นแหละเงียบ เสียงดังกว่าฉันอีก
ส่วนสไลด์ที่สองน่ะ มันไม่ถูก แก้ไขด้วย
ต่อให้ฉันเสียงดังแค่ไหนก็ดังได้ไม่เท่าเธอ
และ…
สไลด์ที่สองน่ะ
เธอไม่เข้าใจเพราะเธอรสนิยมต่ำไงล่ะ
อะไร รสนิยมอะไร "รสนิยม" เหรอ
- เธอมันโรคจิต - ดูเหมือนจะร้องไห้เร็วๆ นี้แล้ว
- "รสนิยม" กับผีสิ - ก่อนอื่น
ไม่ว่ามันจะได้ผลหรือไม่
ลองเป็นเครื่องรางมนุษย์ดูอีกทีละกัน
ขอร้องละ
อีกแค่ครั้งเดียว
คาถา
อีกแล้ว
ฉันไม่ได้รู้จักเธอดี
แต่ฉันรู้ว่าหมอผีเป็นยังไง
เธอร่ายคาถาใส่ฉันใช่ไหม
เธอทำแบบนั้นใช่ไหม
นายรู้ได้ไง
สิ่งที่นายเจออยู่ตอนนี้
มันคงเหมือนตกนรกทั้งเป็น
พลังของเครื่องรางมนุษย์
หายไปจนหมดสิ้น
ฉัน…
ไม่สามารถปกป้องกยอนอูได้อีกต่อไป
(โรงพยาบาลกลางเจอิล)
จะเป็นมนุษย์หรือไม่ เครื่องรางทุกอย่างก็เหมือนกัน
คิดดูดีๆ
พลังของเธอเริ่มไม่ได้ผลตั้งแต่เมื่อไร
ทำไมมาอยู่ที่นี่แล้วไม่นอนที่เตียง
ฉันไม่เป็นไร ไม่บาดเจ็บอะไร
การอยู่ตรงนี้ทำให้เธอเศร้าไหม
ฉันทำตัวเองทั้งนั้น
ก็พูดเกินไป
อยากพิงไหล่กว้างๆ ของฉันไหม
ไม่ละ ขอบใจ
โธ่ถัง กยอนอู
โอย ดูนายสิ
โถ กยอนอู
พลังของฉันในฐานะเครื่องรางมนุษย์หายไปแล้ว
มันไม่ได้ผลแม้แต่ตอนที่ฉันแตะตัวเขา
งั้นชั้นหนังสือที่ล้มนั่น…
ใช่ เคราะห์ร้ายของเขา
ทำไมมันต้องหายไปตอนนี้ด้วยนะ
เป็นเพราะกยอนอูไม่ชอบฉัน
ไม่ว่าใครสักคนจะใจดีกับเราขนาดไหน ถ้าเราเกลียดเขา เราก็ยังเกลียดอยู่ดี
มันไม่มีความหมายอะไรกับเรา
ก็เหมือนกันแหละ
ดราม่าอะไรขนาดนั้น
ฉันน่าจะหยุดตั้งแต่ตอนที่เขาจับได้
ฉันน่าจะมองหาวิธีอื่นแทน
ฉันว่าฉันคงโลภมากไป
"ทั้งหมดก็เพื่อกยอนอู"
"ฉันเลยไม่มีทางเลือก"
ทั้งหมดเป็นแค่ข้ออ้าง
ฉันไม่ใช่ทางออกเดียวแน่ๆ
วิธีช่วยชีวิตคนไม่ได้มีแค่อย่างเดียว
ฉันแค่อยากเป็นเครื่องรางให้เขา
ถึงจะแค่พักเดียวก็เถอะ…
ฉันอยากเป็นคนสำคัญของกยอนอู
แล้วไงต่อล่ะ
เธอวางแผนจะทำยังไง
ฉันจะหาวิธีอื่นให้ได้เร็วที่สุด
ส่วนตอนนี้…
ฉันเตรียมไอ้นี่เผื่อไว้
ตอนนี้ไอ้นี่คือเครื่องป้องกันเพียงอย่างเดียว
เข้าใจแล้ว
ฉันจะเอาไปใส่กางเกงในเขาให้เอง
ฉันตั้งสติได้แล้ว
ฉันเกือบเสียกยอนอูไป ระหว่างที่ไล่ตามความโลภของฉันเอง
ฉันจะไม่ทำตัวเซ่อซ่าอยากเป็นเพื่อนกับเขาอีก
ในฐานะแม่หมอสวรรค์และพิภพ
ฉันจะโฟกัสกับการช่วยกยอนอูเท่านั้น
โอเค พอเขาหายเวียนหัวก็กลับบ้านได้
- ขอบคุณมากครับ - ไม่เป็นไรครับ
- ขอบคุณครับ - ขอบคุณครับ
ไปกันเถอะ ฉันจะพานายกลับบ้านเอง
ความคิดดี คอยดูแลเขาด้วย เจ้าหนูหน่วยก้านดี
ฉันจะไปจัดการบิลค่ารักษา
ไม่ต้องครับ โค้ชไม่…
เงียบน่า ฉันอยากทำเพื่อนาย
ขืนปฏิเสธจะตบให้คว่ำเลย
ขอบคุณเขาสิ
พวกผู้ใหญ่รวยจะตาย
ยอดทั้งหมด 498,000 วอนค่ะ
- ว่าไงนะครับ - ทั้งหมด 498,000 วอนค่ะ
ไม่เป็นไร
ไม่เป็นไร ไปกันเถอะ
สี่แสน…
ฉันกำลังเตรียมเครื่องรางอยู่
ฉันขอ 100 อันให้เร็วที่สุด
ปัญหาจริงๆ คือผีเด็ก
มากับฉันเร็ว
แม่หมอคะ กำจัดผีให้ฉันทีค่ะ
ตายจริง
คุณคะ คุณเอาเข้ามาในนี้ไม่ได้นะคะ
ไม่ มันเป็นของฉัน ปล่อยนะ!
เธอแท้งลูกตอนตั้งครรภ์เดือนสุดท้าย
น่าสงสาร
ตั้งแต่นั้นมา เธอก็สติไม่ค่อยสมประกอบ
เธอเอาแต่เข็นรถเข็นเด็กเดินไปมาทั้งวัน
เมื่อไม่นานมานี้ เธอไปเก็บตุ๊กตาจากไหนไม่รู้
และถือไปทั่ว เรียกมันว่าลูก
ฉันว่านั่นคือตอนที่เธอผีเข้า
วันนึงเธอขว้างตุ๊กตาทิ้ง
และตอนนี้เธอก็ไปคุ้ยขยะทั่วละแวกบ้าน เพื่อตามหามัน
ตายจริง ดูรอยยิ้มนั่นสิ
เธอคงเสียสติไปแล้วแน่ๆ
เธอไม่ได้ถูกผีเข้าหรอก
พาเธอไปหาหมอ
คุณยังไม่ได้
- ดูเธอให้แน่ใจด้วยซ้ำ - ฉันเป็นหมอผี
ดูแค่แวบเดียวก็รู้แล้ว
ว่าคนคนนั้นเสียสติหรือถูกผีเข้า
เธอเป็นบ้าไปแล้ว อาจจะถูกผีเข้าก็ได้
ไม่มีทาง ผีไม่สามารถสิงร่างคนบ้าได้
ทำไมล่ะคะ
ผีจะมาสิงทำไมในเมื่อในนั้นไม่มีอะไรให้
ไม่มีจิตให้ควบคุม
ผีนั่นแหละจะกระวนกระวายเอา
"คนคนนี้เป็นอะไรไป"
"ทำไมถึงไม่กลัวฉันเลยล่ะ"
เอาลูกฉันคืนมา!
ทำแบบนี้ทำไม
คุณแม่
นี่ คุณแม่!
ลูกคุณหน้าตาเป็นยังไง
ลูกฉันเหรอ
- แกน่ารัก - แกสวมเดรสสีฟ้า
ทับเสื้อสีขาวใช่ไหม
แกขนาด…
ใหญ่ประมาณนี้และมอมหน่อยๆ
เดรสสีฟ้าเปล่งประกายสวยงาม
เดรสนั้นมีรูเยอะมาก
ฉันอุ้มลูกไว้แนบตัวเผื่อว่าแกหนาว
มันคือตุ๊กตา
ฉันทำได้ ฉันกำจัดผีเด็กได้
เดี๋ยวก่อน
แม่หมอคะ
- ใครคะ - หวัดดีค่ะ
ฉันเป็นเพื่อนของโทยอน
ฉันไม่มีเพื่อน
นี่ฉันเอง พัคซองอา
แต่งคอสเพลย์เหรอ
ฉันเป็นหมอผี จำได้ไหม
(แบกยอนอู)
เวรละ กดรับสายไปแล้ว
หวัดดีครับ นี่โทรศัพท์ของกยอนอู
นี่
ทำอะไรกับโทรศัพท์ฉัน
ไม่ได้ตั้งใจจะรับสาย แต่บังเอิญ…
คงเป็นคนต่างชาติแหละ
ชื่อเป็นภาษาอังกฤษ "ฮ" น่ะ
เรื่องสำคัญงั้นเหรอ
ขอโทษด้วยนะ
แพทริเชียมีผีสิงเหรอ
เธอรู้สึกหายใจไม่ออก คลื่นไส้ และปวดหัวใช่ไหมล่ะ
ทั้งหมดเป็นเพราะมีผีเด็กอยู่ในตุ๊กตาตัวนั้น
ฉันไม่เชื่อหรอก
เธอคงฝันร้ายว่ามีเด็กเพิ่งเกิดร้องไห้ทั้งคืน
เธอน่าจะขายให้ฉันตอนที่ฉันเสนอเงินให้ล้านวอน
เธอพูดจาเหมือนตัวร้ายของจริงเลย
ทำไมจู่ๆ ถึงเผยตัวตนที่แท้จริงออกมาล่ะ
มันยากที่จะทำให้ผีเด็กไปปรโลก เพราะเราคุยกับมันด้วยเหตุผลไม่ได้
การปลอบมันให้หลับและไม่ร้องไห้คือวิธีที่ดีที่สุด
และฉันเพิ่งเจอคนที่ทำหน้าที่นี้ได้ดีที่สุด
ใครเหรอ
แม่ไง
(ทีมยิงธนู)
ฮีนา
ฉันจะอมทุกข์มากกว่าที่เธออยากให้ฉันเป็น
ไม่ต้องห่วง
เธอก็รู้ว่าเรื่องดีๆ ไม่เคยเกิดขึ้นกับฉัน
อย่าร้องไห้สิ
พยายามตั้งสติหน่อย
ฉันขอโทษที่…
เหมือนเดิมแหละ ฉัน…
เขามีปัญหาอะไรเหรอ
ฉันไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟัง
ฉันบังเอิญได้ยินเข้าน่ะ
ทำไมเขาถึงโทรมาร้องไห้
เพื่อทำให้นายทุกข์เหรอ
นายจะรับสายแบบนั้นทำไม
มีเรื่องอะไรเหรอ
เขาเป็นเพื่อนฉัน
(ชเวฮีนา)
เขาเป็นคนนิสัยดี
แต่ฉันทำให้เขาเป็นแบบนี้
นายกับซองอาก็ควรหยุดเหมือนกัน
หยุดได้ไม่เป็นไรหรอก
อยู่ห่างๆ จากคนอย่างฉันเถอะ
อะไรกัน
นี่ จีโฮ
นายทำแบบนั้นได้จริงๆ นะ
ฉันจะไม่โกรธหรอก
บ้าไปแล้วรึไง
ถ้าฉันปฏิเสธล่ะ
ชุดฉันยังบอกไม่ชัดอีกเหรอ
ฉันจะแย่งมาจากเธอให้ได้
ถ้าฉันไม่เอามา เธอจะทรมานต่อไป
เธอจะมีปัญหานอนไม่หลับและปวดหัวบ่อยๆ ต่อไป
มันไม่ฆ่าเธอหรอก แต่กับคนอื่นน่ะไม่ใช่
พวกเขาตายได้เลยนะ
สิ่งที่ทำให้เธอแค่ปวดหัว อาจก่อให้เกิดอุบัติเหตุกับคนอื่นได้
เธอมีตุ๊กตาเยอะแยะ
ยอมสละสักตัวเพื่อเพื่อนเถอะ
- ฉันไม่ได้เป็นเพื่อนใคร - งั้นก็เป็นนับจากนี้ไปสิ
เป็นเพื่อนฉันนะ
ปกติเธอไม่พูดตรงๆ แบบนี้นี่
ฉันเข้าใจนิทานที่คนตัดไม้ เอาชุดของนางฟ้าไปซ่อนแล้ว
เธอกลายเป็นคน…
ที่แข็งแกร่งเกินไป
ขอบใจที่ชม
ที่เธอไปโรงเรียนน่ะ…
ทุกอย่างเป็นเรื่องโกหกเหรอ
อาจจะใช่มั้ง
ฉันซื้อแพทริเชียมือสองมา
แม่ฉันแอบเอาไปทิ้งเพราะมันดูน่าขนลุก
ฉันว่าผู้หญิงคนนั้นคงไปเจอมันเข้า
ฉันบังเอิญเจอแพทริเชีย
แล้วเอามันกลับบ้าน
หนูเจ็บปวดมาเยอะแล้ว
ทำไมถึงยังอยู่ในโลกนี้อยู่นะ
กลับมาได้ซะที
มีอะไรเหรอ
ทำไมถึงมาที่นี่ รอฉันอยู่เหรอ
ใช่
ทำไม เกิดอะไรขึ้นกับกยอนอูรึเปล่า
ฉันว่า…
บางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น
ฉันจะเป็นเอง
เครื่องรางมนุษย์น่ะ
เธอทุ่มสุดตัวเพื่อกยอนอู
และบอกตามตรง ฉันไม่ค่อยเข้าใจหรอก
ฉันจะอมทุกข์มากกว่าที่เธออยากให้ฉันเป็น
แต่ฉันเข้าใจแล้ว หลังจากใช้เวลาอยู่กับเขา
ฉันก็อยากทุ่มสุดตัวเพื่อเขา
ถ้าเขาตายไปแบบนั้น ฉันคงรู้สึกผิดไปทั้งชีวิต
เครื่องรางมนุษย์หรืออะไรก็ช่าง
ฉันเองก็เป็นได้ใช่ไหม
คือว่า…
ฉันเป็นไม่ได้เหรอ
เป็นได้สิ
ถ้านายรู้สึกแบบนั้นน่ะนะ
เพื่อไอ้บ้าที่น่ารำคาญและน่าสงสาร
ที่ไม่มีใครอยู่เคียงข้าง…
เธอเป็นหมอผี…
ส่วนฉันจะเป็นเครื่องรางมนุษย์ให้เขา
ตอนนี้นี่คือสิ่งที่เราเป็นได้
อะไรที่มีตา จมูก และปาก
- มีตา จมูก และปาก - เอาของสักอย่างที่นายจับบ่อยๆ ให้กยอนอู
ของที่มีตา จมูก และปาก
เวลานายไม่ได้อยู่ใกล้ๆ กยอนอู
มันจะช่วยปกป้องเขาแทนนาย
ตา จมูก และปาก…
เฮ้ย
ทำไมแกต้องมีตา จมูก และปากด้วยฟะ
ดูแลมันดีๆ นะ มันมีความหมายกับฉันมาก
ฉันไม่อยากได้
เอาไป ไอ้บ้านี่
ฉันไม่ได้ทำงานกลุ่มในส่วนของฉัน
- วันนี้ช่วยกันทำทั้งวันเลยนะ - วันนี้ฉันยุ่ง
ทำไม มายุ่งกับฉันนี่มา
ต้องให้แหกปากไหม
เสร็จธุระอะไรก็โทรมานะ ฉันจะรอ
นี่ เอาไอ้นี่ไปด้วยสิ
อย่างที่บอก ดูแลมันดีๆ มันมีความหมายกับฉันมาก
นี่คนหรือปลิง
ไปกันเถอะ
ฉันจะพาหนูไปหาแม่
คุณเห็นผู้หญิง
ที่ใส่เดรสลายดอกและเข็นรถเข็นเด็กบ้างไหมคะ
ไม่ใช่คนนี้
อุ๊ย ตกใจหมด
อยู่ไหนนะ
ลูกฉันไม่อยู่แล้ว
ลูกฉันไม่อยู่ตรงนี้
สมมติว่ามีคนแปลกหน้าคนนึง
ร้องไห้อยู่ริมถนนคนเดียว
ลูกฉันไม่อยู่แล้ว
ถึงงั้นก็เถอะ
ฉันอยากให้คนที่ฉันชอบ
เป็นคนที่เข้าไปหาและปลอบใจคนนั้น
ผมจะยืนอยู่ตรงนั้น
จนกว่าเขาจะหยุดร้องไห้
ผมยืนอยู่เคียงข้างเขาได้ ต่อให้ผมไม่รู้เรื่องอะไรเลย
ร้องไห้เสร็จรียังครับ
คุณไม่ควรแตะต้องของพวกนั้น
มันมอมแมมน่ะครับ
มันมอมแมม
ไปกันเถอะ
หวัดดีค่ะ
รถเข็นเด็กของคุณน่ารักมากเลยค่ะ
รถเข็นของลูกฉันเอง
- สวยใช่ไหมล่ะ - ใช่ค่ะ
ตรงนั้นอะไรเหรอคะ
- อะไรเหรอ - มันคืออะไรคะ
ตายจริง
ลูกของคุณก็น่ารักเหมือนกันค่ะ
ลูกฉันไม่อยู่แล้ว
ลูกแม่
ลูกหายไปไหนมา
แม่ตามหาตั้งนานแน่ะ
เจ้าตัวน้อยของแม่
ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมหนูถึงไม่ไปไหน
หนูเจอแม่แท้ๆ ของหนูแล้วนะ
มันแปลกมาก
ทุกอย่างเกี่ยวกับสองคนนั้นดูปลอมไปหมด
แต่ความรักอย่างเดียวคือสิ่งที่แท้จริง
ลาก่อนจ้ะ
(ถุงขยะ เมืองจางอัน)
กยอนอู
ถึงฉันจะไม่ใช่เพื่อนแท้…
ถึงทุกอย่างจะเป็นเรื่องโกหก…
และถึงมันจะปลอม…
ฉันก็เจ็บที่หัวใจเหลือเกิน
ความเจ็บปวดนี้คือสิ่งเดียวใช่ไหมที่เป็นเรื่องจริง
เจ็บเหลือเกิน
จริงๆ นะ…
ฉันรู้สึกเหมือนจะตายให้ได้
มีเหตุผลที่นายเป็นคนกล้าขึ้นมาสินะ
ฉันยังไม่เข้าใจเธออยู่ดี
ทำไมเธอถึงทำดีกับฉัน
ทำไมคุณไม่หยุดทำแบบนี้ซะทีล่ะคะ
เขาต้องมีชีวิตดีๆ และยืนยาว
เมื่อเขาตาย เขาจะลงนรก
ทำไมฉันรู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆ
ทั้งสองคนคิดว่าฉันโง่รึไง
นายทำแบบนี้เพราะซองอาบอกให้ทำ
สุดท้ายแล้ว
คนที่อ่อนแอก็จะแพ้ไป
เป็นไปไม่ได้
อย่านะ คุณทำแบบนั้นไม่ได้ ไม่…
ที่ซองอาพูดน่ะจริงไหมครับ
เกลียดฉันเถอะ