ห้องน้ำมันใช่สวนน้ำรึไง
ไปเล่นน้ำในนั้นกันทำไม
ขอโทษค่ะ
เราไม่ได้เล่นน้ำนะครับ
อ๋อ หรือจะให้พูดว่าเล่นกับไฟ เพราะเธอไปสูบบุหรี่
ไอ้เด็กนี่…
ไปกวาดโรงเรียนทั้งสัปดาห์
- ครูครับ! - อะไรกัน
หรือจะเอาสองสัปดาห์
- ครูอะ! - สัปดาห์ก่อนผมก็ทำไปแล้ว
ไม่เอาน่า ยอมให้เราสักครั้งเถอะครับ
อย่ารายงานเรื่องเราเลย
- ยัยบ้าซองอา… - พัคซองอา…
อย่ามาใกล้เกิน ยืนคุยตรงนั้นแหละ
ฉันว่าเข้าใจผิดแล้ว
ที่เธอแอบเข้าไปในห้องน้ำชาย หรือที่เธอฉีดน้ำรดฉัน
เรื่องไหนที่เข้าใจผิด
ผิดทั้งสองอย่าง
มีบางอย่างอยู่ในนั้น ฉันเลยพยายามไปเอามันออก
อะไรอยู่ในนั้น
พราย…
แมลงน่ะ แมลงสาบ
ใช่แล้วละ มีแมลงสาบ
ฉันเกลียดแมลง เลยต้องฆ่ามันเวลาเห็นมันคลานเข้ามา
ฉันสู้กับมันอยู่…
แล้วก็เป็นอย่างที่เห็น
คืองี้นะ
ฉันไม่ได้เกลียดแมลงสาบขนาดนั้น
อย่างน้อยมันก็ไม่ฉีดน้ำใส่ฉัน หรือทำให้ฉันโดนทำโทษกวาดโรงเรียน
ส่วนเรื่องอันตราย
เธออันตรายต่อฉันมากกว่ามันเยอะ
เพราะงั้นก็อยู่ห่างๆ และอย่าเข้าใกล้ฉัน
- แต่ฉัน… - อย่าเข้ามา
อย่างน้อยนายก็รอดตายละน้า
รัก…
แรก…
ของฉัน
ไม่อยากเชื่อเลยว่าเราต้องทำความสะอาด เพราะพัคซองอา
วิดีโอของนายด้วยเหรอ
คิดจะเผาที่นี่รึไง
- ฉันไม่กลัวแกหรอก - กลัวหน่อยเหอะ
หุบปาก ฉันไม่กลัวแกหรอก
ตอนนี้ล่ะ
จินอุง ฉันไม่เห็นว่านายอยู่ตรงนี้
หวัดดี
มาทักกันตอนนี้เนี่ยนะ
เมื่อกี๊ฉันไม่ได้คุยกับนายน่ะ
คือว่า…
ฉันว่าฉันคงคุยกับนายละมั้ง
นี่
ยังหาเรื่องไม่หยุดเลย
หัดรู้บ้างว่าตอนไหนควรหยุด เข้าใจปะ
ผู้หญิงฉันก็ซัดไม่เว้นนะ
งั้นฉันจะไม่หาเรื่องแล้ว
ว่าแต่มันหมายความว่าไง หาหนังสือมาอ่านงี้เหรอ
รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงมาที่นี่
ฉันมาที่นี่เพื่อกวาดลานนี้แทนพวกนายทั้งสามคนไง
เข้าใจฉันไหม
ว่าไง คิมจินอุง เข้าใจไหมว่าฉันพยายามเป็นคนใจดีแค่ไหน
- ไม่รู้แฮะ - ก็ใช่ไง!
นายมันไม่รู้อะไรเลย
ไปสิ รีบไปเลย ชิ่วๆ!
เธอทำ… ทำเองคนเดียวได้เหรอ
- โชคดีละกัน - โอเค
- ตั้งใจกวาดนะ - ไม่ต้องห่วง
ขอบใจ
- แจ๋วว่ะ - ไปร้านขนมกันไหม
ตกใจแทบแย่ นึกว่าเขาจะหวดฉันจริงๆ ซะแล้ว
กินอะไรกันดี
ฉันจะกินรามยอนใส่ไส้กรอก รีบไปกันเร็ว
โพกี้
ฉันช่วยแกเพราะแกน่ารักหรอกนะ
ยัยนี่แปลกคนแฮะ
(แบกยอนอู! ช่วยเขาด้วย! ปกป้องเขา!)
นังพรายน้ำตัวดีนั่น…
เฮ้อ อุ่นจัง ตอนนี้หนูรู้สึกดีขึ้นเยอะเลย
เขามองว่าหนูเป็นแมลงสาบไปแล้ว แต่หนูช่วยเขาไว้ได้ค่ะ
เคราะห์ร้ายไม่ได้ซัดมาแค่ครั้งเดียว
เคราะห์ร้ายจะเข้าหาเขาได้ทุกเมื่อ ในช่วง 21 วันนี้
ยังไม่หมดแค่นั้นนะ
เขาเดินกลับหัวเข้ามาในนี้ แปลว่าเขาอ่อนแอยิ่งกว่าอะไรดี
เธอหาทางช่วยเด็กหนุ่มชะตาขาดได้หนึ่งครั้ง
ไม่ใช่ชัยชนะครั้งใหญ่ให้ดีใจจนเนื้อเต้น
เป็นมือสมัครเล่นรึไงกัน
ชมหนูบ้างไม่ได้เหรอ
ยัยเด็กนี่…
แล้ววางแผนจะทำยังไงต่อไป
ไม่รู้ค่ะ
หนูใช้เครื่องรางหมดรวดเดียวสิบใบ ตอนนี้เลยไม่เหลืออะไรแล้ว
พรายน้ำตนนั้นทรงพลังจริงๆ
อย่าผลีผลามทำอะไรโดยไม่วางแผนสิ
ใช้เวลาคิดแผนใหม่ซะ
คุณแม่ทำของพวกนี้เองเลยเหรอคะ
เพื่อหนูเหรอคะ
ฉันจะทำแบบนั้น เพื่อลูกศิษย์นิสัยเสียอย่างเธอไปทำไม
ฉันได้มาจากผู้เชี่ยวชาญ
เธอก็รู้จักเขา
นี่น่ะ…
นี่แหละเหตุผลที่ฉันไม่อยากทำเครื่องรางให้เธอ
คุณแม่
เดี๋ยวก่อนนะ
โอ๊ยตาย
หนูรักคุณแม่จังเลย
เธอโตเกินไปแล้วนะ มันจั๊กจี้
ยังไงหนูก็รักคุณแม่ที่สุดในสามโลกเลย
ขอบคุณนะคะ
คิดว่าฉันทำเครื่องรางโดยไม่มีพลังต้านทานรึไง
รอรับแรงกระแทกก็แล้วกัน
ฉันกวาดเสร็จแล้ว ก็แค่นั้นเอง
คิดว่าจะได้ผลเหรอ
คอยดูฉันให้ดี
อ๊ะ แย่ละสิ
เป็นอะไรไหม
อือ ไม่เป็นไร ทำต่อเถอะ
ออกไปได้แล้ว โชคดีนะ
โคตรบ้าเลย
นี่ เนียนสุดๆ เลยอะ
ไปนั่งที่
รีบไปนั่งเร็วเข้า
คุณย่าของกยอนอูเอาขนมมาให้พวกเธอ ฝากพวกเธอดูแลเขาด้วยนะ
ปรบมือให้ท่านหน่อย
พอได้แล้ว
โมบอม อร่อยไหม
ครับ ครูไม่เลี้ยงน้ำเราหน่อยเหรอครับ
ครูต้องไปสอนแล้ว อือ แค่นั้นแหละ
นี่ ขนมต๊อกอันนี้อร่อยจริงๆ
เก็บกวาดให้สะอาดก่อนไปด้วยล่ะ
- ครับ - ค่ะ
ตกใจหมด
- ทำอะไรอยู่ - ฉันนึกว่านายคือกยอนอู
โอย ไม่นะ ฉันทำไม่ได้
โธ่เอ๊ย ยัยป๊อด
เอาเครื่องรางกับโทรศัพท์ของเขามา
- แต๊งกิ้ว - ขอโทษจ้ะเด็กๆ
นั่นโทรศัพท์ของกยอนอูหลานฉันใช่ไหมจ๊ะ
ฉันเป็นคนวาดดอกแคนารีสีเหลืองพวกนั้นเอง
ขนมต๊อกถูกใช้เป็นสินบนเสมอ
บางอย่างดูทะแม่งๆ แฮะ
ทะแม่งๆ เหรอ
กลิ่นมันแปลกๆ
- มีบางอย่างเหม็นๆ - เหม็นเหรอ
มีอะไรน่าสงสัยงั้นเหรอ
เราส่องสตาร์แกรมของเด็กใหม่นั่นดีกว่า
โอเค
(จูมง แบกยอนอู สิบ! สิบ! สิบ!)
(ดาวเด่นรร.จุงฮยอน แบกยอนอูคือใคร)
"สมาชิกทีมชาติคนถัดไป" งั้นเหรอ
คนอย่างเขามาทำอะไรที่นี่เนี่ย
พวกเธอใจดีมากที่หาโทรศัพท์ของเขาเจอ
แถมยังเดินมาส่งฉันที่บ้านอีก
ยังไงเราก็ไปทางเดียวกันอยู่แล้วครับ
คุณโอเคไหมคะ
จ้ะ
ฉันไม่เป็นไร
คุณย่า!
ขอโทษครับ ผมทำโทรศัพท์หาย
พวกเขาหาเจอแล้วละ
บางอย่างดูแปลกไปนะ
แอบเอาไปทำอะไรมาใช่ไหม
กับโทรศัพท์นายเนี่ยนะ เราจะทำไปเพื่อ
นั่นสิ เราจะทำไปทำไม
เราดูเหมือนเด็กไม่ประสีประสารึไง
เขาอาจคิดว่าเธอทำก็ได้
นายนี่
หลานมีเพื่อนใหม่แล้วสินะ
เปล่าครับ พวกเขาไม่ใช่เพื่อนผม
ฉันอยากเป็นเพื่อนนาย
คุณย่าคะ หนูอยากเป็นเพื่อนกับกยอนอูค่ะ
คนทั่วไปไม่เข้าใกล้พวกอับโชคหรอก
พวกเขาอาจบริจาคของให้ แต่จะไม่กินอาหารร่วมกัน
ไปหาอะไรกินกันเถอะ
กินด้วยกันและมาเป็นเพื่อนกันเถอะ
ว่าไงนะ เด็กใหม่เคยเป็นนักยิงธนูเหรอ
เหรียญทองเหรอ เหลือเชื่อ
เขามาจากรร.จุงฮยอน
เขาเป็นนักกีฬาอนาคตไกล ที่คว้าเหรียญทองได้ทุกการแข่งขันเลย
แล้วคนอย่างเขาย้ายมาอยู่โรงเรียนเราทำไม
ทีมยิงธนูของเรารั้งอันดับท้ายของประเทศ
- เขาอาจถูกดึงตัวมามั้ง - นั่นสิ
คิดงั้นจริงๆ เหรอ
แถ่นแท้น
(ไอ้เวรนี่ลอบวางเพลิง)
"ไอ้เวรนี่ลอบวางเพลิง"
"มันถูกไล่ออกจากทีมเพราะวางเพลิงหอพัก"
เขาบ้าไปแล้วรึไงเนี่ย
- เขาบ้าจริง - เห็นไหม ฉันคิดถูกที่รู้สึกสงสัย
"หนูอยากเป็นเพื่อนกับเขา ช่วยทำอาหารให้เราหน่อยนะคะ" งั้นเหรอ
ละอายบ้างไหม ลืมจิตสำนึกไว้ที่บ้านเหรอ
อีกอย่างนะ จริงๆ เราไม่ได้หาโทรศัพท์เขาเจอ
เงียบๆ น่า
ฉันมีแผนแล้ว
ทุกคนได้กลับบ้านกันหมดยกเว้นฉัน…
เดี๋ยวนะ
นายนี่เอง
ฉันพูดถูกไหม
ว่าไงล่ะ
เด็กที่หน่วยก้านดีนี่เอง ไม่สนใจยิงธนูจริงๆ เหรอ
ทำไมทำกับผมแบบนี้ ตั้งสติก่อนเถอะครับ
ไม่ นายนั่นแหละที่ต้องตั้งสติ
รูปร่างนาย…
ให้ตายสิ ทั้งหมดนี้…
นายไม่ควรปล่อยให้มันเปล่าประโยชน์
แต่ผมจะทำ
- ประเทศก็เสียดายแย่สิ - ไม่หรอกครับ
ทำไม นาย…
เคราะห์ของกยอนอูร้ายแรงมาก จนเครื่องรางชิ้นเดียวเอาไม่อยู่
เครื่องรางจะได้ผลดีกว่าถ้ามีหลายอัน
โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้ามันอยู่ในที่ที่เขาอยู่นานๆ
เข้าใจแล้ว เธอถึงขอให้ทำอาหารที่บ้าน
- เพื่อเอามันไปแอบไว้ในบ้านเขา… - ชู่ว
ให้กยอนอูกับคุณย่าอยู่ห่างๆ จากบ้านนะ
ระหว่างนั้นฉันจะเอาเครื่องรางไปซ่อน
รบกวนด้วยนะ
ให้ฉันเข้าไปเถอะ
ขอบคุณที่ชวนมานะคะ
นี่
- เธอนั่งตรงนี้ - โอเค
ขอบใจนะ
ว่าแต่ห้องนายอยู่ไหน
ทำไม
แค่สงสัยน่ะ
ไม่ต้อง
รออยู่นิ่งๆ ตรงนี้เลย จนกว่าคุณย่าจะกลับมาจากซื้อของ
- ทำไมล่ะ ฉันอยากดูรอบๆ นี่นา - ไม่ได้ อย่าขยับ
นั่งลง
หย่อนตูดลงไป
ให้ติดเบาะเลย
(ร้านขายเนื้อจีนี่)
- คุณย่าครับ - จ๊ะ
ขอโทษนะครับ
แต่จริงๆ แล้วผมเป็นวีแกน
ผมกินแต่อาหารที่ทำมาจากพืชครับ
ผมกินเนื้อสัตว์ไม่ได้
อ้าว จริงเหรอ
ครับ
งั้นเราไปจากที่นี่ดีไหมครับ
ทำอะไรน่ะ
นั่งบนเบาะไง
ฉันควรไล่เธอออกจากบ้านไหมเนี่ย
ไม่จ้ะ
นี่ของเธอ
นายเอาไปอุ่นมาเหรอ
มันอุ่นๆ น่ะ
น่ารักจุง
ไม่ต้องดื่มแล้ว เอาคืนมา
ทำไมล่ะ
ดื่มไม่ได้เพราะฉันไม่ให้ดื่ม
- ไม่ได้ นี่มันน้ำฉันนะ - ปล่อย
เฮ้ย
แต่…
ทำอะไรน่ะ
ทำไม
นายเริ่มก่อนเองนี่
อะไร
ตายจริง
คงหิวกันแย่แล้วละสิ ฉันจะรีบทำอะไรให้กิน
นายทำหก
ไม่ใช่ความผิดฉัน อย่าไล่ฉันกลับเลยนะ
อะไรกัน
- ทำไมบรรยากาศแปลกๆ - หมายความว่าไง
ทำไมซื้อมาแต่อาหารกระต่ายล่ะ
ตอนนี้ฉันเป็นวีแกนแล้ว
ว่าไงนะ
ตายจริง คงหิวกันแล้วสิ
เติมได้นะ ฉันทำไว้เยอะเลย
- ขอบคุณสำหรับอาหารครับ - ขอบคุณสำหรับอาหารค่ะ
นี่จ้ะ
- กินกันเถอะ - ได้ค่ะ
- นี่จ้ะ - คุณย่าก่อนเลย
อร่อยจังเลยค่ะ
สุดยอดมากครับ คุณย่า
- แสงออกปากเลยค่ะ - ขอบใจจ้ะ กินเยอะๆ นะ
ท่านเลี้ยงดูนายมาอย่างดีด้วยตัวคนเดียว
ทำตัวดีๆ กับท่านนะ
ผมตั้งใจจะบอกว่า…
คืองี้จ้ะ
พ่อแม่เขาทำงานที่ต่างประเทศ
พวกเขาทิ้งเขาไว้กับฉัน
และพวกเขางานยุ่งมากจนไม่ค่อยได้แวะมาหา
แต่เรายังติดต่อกับพวกเขาอยู่
พวกเขาโทรมาบ่อยด้วยละ
ใช่ไหม กยอนอู
ขอโทษครับ ผมพูดไปทั้งที่ไม่รู้
ไม่หรอก ไม่เป็นไรจ้ะ
รีบกินเร็วเข้า
กินเยอะๆ
หนูเป็นลูกบุญธรรมค่ะ
หนูไม่ได้เจอพ่อแม่บังเกิดเกล้าเกินสิบปีแล้ว
หนูอยู่กับแม่บุญธรรมค่ะ
จะบอกว่าท่านใช้มีดเก่งก็ว่าได้
แต่ท่านทำอาหารไม่ได้เรื่องเลย
อาหารที่หนูทำก็กินไม่ได้เหมือนกันค่ะ
หนูไม่เคยกินจับแชอร่อยเท่านี้มาก่อน
อร่อยสุดๆ เลยค่ะ
อร่อยเว่อร์
ตายจริง
กินได้เท่าที่ต้องการเลยนะ มีเยอะเลย
นี่จ้ะ เติมได้ไม่อั้น
ขอบคุณค่ะ เย่! ขอบคุณนะคะ
อร่อยจริงๆ นะเนี่ย
ชื่อซองอาใช่ไหม
เป็นเด็กที่เข้มแข็งมากเลยว่าไหม
ฉันดูเสนอหน้าเหรอ
ผมไม่แน่ใจว่าเธอเข้มแข็ง
หรือแค่แสร้งทำเป็นแบบนั้น
- มาคุยกันหน่อย - ฮะ
มีอะไร
เธอถูกรับมาเลี้ยงเหรอ
ทะเบียนครอบครัวฉันไม่ได้เปลี่ยนไป
พ่อแม่บังเกิดเกล้าทิ้งฉันไว้กับแม่บุญธรรม ตอนฉันอายุแปดขวบและไม่กลับมาเลย
ปกติคนเรา…
คุยเรื่องพวกนี้ได้หน้าตาเฉยเลยเหรอ
ฉันไม่รู้หรอก ยังไงมันก็ไม่ใช่เรื่องที่ปกติมากๆ อยู่แล้วนี่นา
แต่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก
ถ้าใช่ คนก็จะคุย เหมือนอย่างที่คุณย่าของกยอนอูเพิ่งทำไป
พวกเขาพูดเรื่องโกหกที่เห็นได้ชัด
มันย้อนแย้งตรงที่มันยิ่งเห็นได้ชัดขึ้น
มันก็เป็นแบบนั้นแหละ
ถ้าทำเป็นเข้มแข็ง พวกเขาจะสงสารเรา ถ้าทำเป็นเศร้า พวกเขาจะดูถูกเรา
ถ้าเราซ่อนความจริงเพื่อหลีกเลี่ยงทุกอย่าง
มันก็จะกลายเป็นจุดอ่อนของเราจริงๆ
ถ้ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่
เราก็ต้องเล่าแบบหน้าตาเฉย เพื่อป้องกันไม่ให้มันกลายเป็นเรื่องใหญ่ไง
(แบกยอนอู)
นี่ห้องของกยอนอูไม่ใช่เหรอ
ฉันคิดว่างั้นนะ
เยี่ยมมาก พโยจีโฮ
นี่คือเครื่องรางชิ้นสุดท้าย
เอาไปซ่อนตรงไหนดีน้า
อ๊ะ ตรงนี้ก็ดีนะ
ฉันช่วยเอง
อะไรน่ะ
ฉันนี่งี่เง่าจริงๆ
เด็กที่เห็นก่อนหน้านั้น…
นั่นมันกยอนอู แบกยอนอู
(รร.มัธยมปลายจุงฮยอน)
- มองทางนี้หน่อย คุณแบกยอนอู - จะถ่ายละนะ
- คุณย่า มานี่สิครับ - มองทางนี้ด้วย
มาถ่ายรูปด้วยกัน
นี่ครับ
- เก่งมาก - ขอบคุณครับ
หนึ่ง สอง สาม
(การแข่งขันยิงธนูระดับประเทศ)
(การแข่งขันยิงธนูรุ่นเยาวชน ผู้ชนะประเภทเดี่ยวรอบด้าน)
(การแข่งขันกีฬาระดับประเทศ ผู้ชนะการยิงธนูประเภทโค้งกลับรุ่นม.ปลายชาย)
นี่นายเป็นนักยิงธนูเหรอ
นายต้องเก่งแน่เลย ดูเหรียญทองพวกนี้สิ
จริงด้วย เราไปดูนายแข่งบ้างได้ไหม
ฉันเลิกเล่นแล้ว
การค้นข้าวของของคนอื่นในบ้านพวกเขาเอง…
มันไม่หยาบคายไปหน่อยเหรอ
เป็นอะไร บาดเจ็บเหรอ ไหนดูซิ
เปล่า ไม่ได้เจ็บ
ซองอาไม่ได้เจ็บหรอก ฉันเอง
- นี่ - เฮ้ย เป็นอะไรไป
เฮ้ย เป็นอะไร นายโอเคไหม
ความรู้สึกฉัน…
ความรู้สึกฉันมันเจ็บจี๊ดเลย
อูย เจ็บจัง
ขอโทษนะ ฉันเองแหละที่ทำให้ห้องรก
จีโฮไม่ได้ทำอะไรผิด ฉันจะเก็บให้
ฮัลโหลค่ะ
แม่หมอ อยู่ไหนคะ
ลูกค้ารออยู่นะคะ
เอ้อ จริงด้วย
ได้ค่ะ
ขอโทษที ฉันต้องไปทำงานพาร์ตไทม์แล้ว
ไว้ฉันจะมาเก็บให้คราวหน้านะ
ขอโทษจริงๆ แต่ฉันสายแล้ว
- รอเดี๋ยวสิ - ฝันดีนะคะ คุณย่า
โอย ไม่นะ
เธอเลิกงานดึกทุกวัน กลับมาที่นี่ไม่ได้หรอก
ช่างเหอะ ยัยเพี้ยนนั่น
เดี๋ยวสิจ๊ะ
- นี่จ้ะ - กระเป๋าหนู
ขอบคุณค่ะ
เดี๋ยวก่อน
- ขอบใจนะจ๊ะ แม่หมอสวรรค์และพิภพ - อ๋อ ไม่เป็นไรค่ะ
อะไรนะคะ
เดี๋ยวสิ คุณรู้ได้ไงคะ
ฉันนึกว่านายคือกยอนอู
เอาเครื่องรางกับโทรศัพท์ของเขามา
แต๊งกิ้ว
ฉันจะช่วยเขาเอง
ฉันจะทำทุกวิธีเพื่อปัดเป่าเคราะห์ร้าย
ฉันสัญญาว่า
จะปลดปล่อยเขาจากเคราะห์ร้าย หลังผ่านสามสัปดาห์ต่อจากนี้
ไว้คุยกันอีกคราวหน้านะคะ
กำลังไปค่ะ คุณป้า
สิ่งที่นายเห็นวันนี้…
ฉันไม่สนหรอกถ้านายจะเอาไปบอกคนอื่น หรือนินทาลับหลังฉัน
แต่อย่าทำเหมือนเราเป็นเพื่อนกัน
บอกพัคซองอาด้วย
หมายความว่าไง
ฉันไม่อยากเป็นเพื่อนนาย
เป็นเพราะ…
เราทำของพวกนี้หล่นเหรอ
เราไม่ได้ตั้งใจจริงๆ…
อย่าเข้าใจผิด
ฉันไม่มีอะไรโกรธเกลียดทั้งสองคน
ฉันแค่ไม่ชอบคน
นายนี่เพี้ยนกว่าพัคซองอาเยอะเลย
แบกยอนอูจากรร.มัธยมปลายจุงฮยอนเหรอ
ผมมั่นใจว่าเขาถูกไล่ออก อาชีพการยิงธนูของเขาจบลงแล้ว
กยอนอู ไม่อยากขอโทษฉันหน่อยเหรอ
เหรียญทอง
ทุกครั้งที่แข่ง เขาได้เหรียญทองตลอด
เพราะงี้ต่อให้เขาวางเพลิงหอพัก
พวกเขาก็ตัดสินใจย้ายเขามาแล้วปิดข่าว
พวกเขาไม่แจ้งตำรวจด้วยซ้ำ
ลอบวางเพลิงเป็นคดีอาญาร้ายแรงนะ ปิดข่าวแบบนี้จะดีเหรอ
ก็ใช่น่ะสิ
ส่งเขามาอยู่โรงเรียนอื่นทำไม ในเมื่อเขาควรไปอยู่สถานพินิจโน่น
มาอยู่ห้องเราอีกต่างหาก
ทำไงกันดี บอม
- ฉันกลัวไปหมดแล้ว - หยุดเลย นายนี่หนักเป็นบ้า
ขำคิกคักอะไรกันแต่เช้า
พัคซองอา
พัคซองอา!
มีอะไรเหรอ
กยอนอูไม่ได้พูดอะไรเหรอ
ไม่นี่ ไม่ได้พูดสักคำ
เช้านี้ฉันทักทายเขาทันทีที่เห็น แต่เขาไม่ทักกลับ
แต่เธอก็ยังยิ้มได้เนี่ยนะ
อย่าทำเหมือนเราเป็นเพื่อนกัน บอกพัคซองอาด้วย
เขาไม่อยากเป็นเพื่อนกับเรา
- เขาขอให้ฉันมาบอกเธอ - ว่าไงนะ
ทำไมล่ะ มีเหตุผลอะไร
เด็กใหม่เป็นคนลอบวางเพลิง
อยู่ให้ห่างจากเขา ไกลๆ เลย
ฉันจะไปรู้ได้ไง
เขาอาจอยู่ในวัยหัวเลี้ยวหัวต่อละมั้ง
เออนี่ ได้ข่าวไหม
นักเรียนใหม่ในห้องสองน่ะ
- คนที่หล่อๆ ไง - ทำไมเหรอ
- ได้ข่าวว่าเขาเป็นคนลอบวางเพลิง - จริงดิ
อือ เขาถูกบังคับให้ย้ายมาที่นี่หลังจากวางเพลิง
อะไรวะเนี่ย น่ากลัวจัง
- คนลอบวางเพลิงเหรอ - อย่ามองเขานะ
นักเรียนใหม่เป็นคนลอบวางเพลิง
อย่ามอง
- เขาวางเพลิงทำไมกัน - ว่าไงนะ
ไปเหอะ
เขาเสียสติไปแล้วเหรอ
เขาวางเพลิงไปเพื่อ
น่ารำคาญชะมัด
ไม่ว่าอะไรใช่ไหมถ้าฉันนั่งตรงนี้
ทางนี้ พโยจีโฮ
ดูน่ากินจัง
นี่ อร่อยด้วยละ
บอกแล้วไงว่าฉันไม่อยากเป็นเพื่อนด้วย
สงสารฉันรึไง
ไม่ได้ยินข่าวลือเหรอ
เราได้ยินแล้ว
เนื้ออร่อยจัง
นายไม่กินเหรอ
เร็วเข้า กินเนื้อเข้าไปจะได้ตัวสูงๆ
เธอปฏิเสธฆาตกรต่อให้เขาหล่อก็ตาม
เธอไม่สนเรื่องอื่นด้วยเหรอ
คนลอบวางเพลิงก็ไม่ผ่านสุดๆ พวกเขาอันตรายพอๆ กัน
แล้วยังไงต่อ
คนที่ถูกสาปให้มีเคราะห์ มักจะเกิดอุบัติเหตุใหญ่ๆ ใกล้ตัวเสมอ
วิญญาณร้ายทุกรูปแบบจู่โจมพวกเขาเพื่อฆ่าให้ตาย
ฉันเห็นมากกว่าที่คนอื่นเห็น จำได้ไหม
ฉันเชื่อในสิ่งที่ฉันเห็น ไม่ใช่ข่าวลือ
- เธอเห็นอะไรกันแน่ - เห็นว่าเขาเป็นคนดีไง
เขาเป็นคนประเภทที่อุ่นน้ำให้เราดื่ม
ทั้งๆ ที่นั่นเป็นสิ่งเดียวที่เขาให้ได้
อุ่นน้ำน่ะ
- กลับมาแล้วครับ - กลับมาแล้วเหรอ
โห อะไรน่ะหอมจัง
ทำไมทำเยอะจังล่ะครับ
เอาไปแบ่งให้เพื่อนบ้านไง
คุณย่ามีเพื่อนบ้านแถวนี้แล้วเหรอ
เธอนิสัยดีมากจนเราสนิทกันทันทีเลยละ
เดี๋ยวย่ากลับมานะ
- ผมเดินไปด้วยนะครับ - กินมื้อเย็นซะก่อนที่มันจะเย็นหมด
แต่ว่า…
วันก่อนฉันสังเกตเห็นว่าเธอชอบกินจับแชมาก
ใช่ค่ะ ชอบสุดๆ เลย
ตายจริง
- ค่อยๆ กินจ้ะ - คุณเข้าไปในนั้นไม่ได้นะคะ
ผมแค่ต้องมาดูอะไรหน่อย
กยอนอู
ทำอะไรน่ะ
เดี๋ยวนี้ให้ท่านทำอาหารมาให้ด้วยเหรอ
เดี๋ยวสิ
อะไรเนี่ย หลอกเอาเงินเรายังไม่พออีกรึไง
ผมรู้ว่าคุณไม่มีความละอาย แต่ทำแบบนี้มันล้ำเส้นเกินไปแล้ว
"ไม่มีความละอาย" เหรอ
กยอนอู มันไม่ใช่อย่างนั้น
- กลับกันเถอะ - เดี๋ยว กยอนอู โอ๊ยตาย
ขอโทษด้วยนะ
กยอนอู ฟังย่าก่อนสิ
มันไม่ใช่อย่างที่หลานคิด
แม่หมอ เป็นอะไรไหมคะ
อารมณ์เขารุนแรงกว่าเดิมเยอะเลยค่ะ
โธ่ถัง คุณคงตกใจแย่เลย
คุณป้าคะ
กยอนอูเขาเป็นอะไรเหรอคะ
ฉันเองก็ไม่เข้าใจหรอกค่ะ คุณย่าของเขาจิตใจอ่อนโยนจะตายไป
เขาไปเอานิสัยนี้มาจากใครกัน
ไม่ค่ะ
ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น
ฉันว่าคราวนี้เขาจะถูกเผาจนตาย
แย่ละสิ
ทำไมนายถึงเฉียดความตายอยู่เรื่อยเลย
สุดหล่อของฉัน
กยอนอู ย่าขอโทษ
ย่าขอโทษจริงๆ
ขอโทษที่ทำให้หลานโมโหนะ กยอนอู
ย่าขอโทษนะ กยอนอู
คุณย่าขอโทษผมทำไม
ทั้งหมดเป็นเพราะผมเอง
คุณย่าครับ
ผมผิดเองที่ทำให้คุณย่า ต้องทำอาหารมาเอาอกเอาใจเธอ
ผมไม่โกรธคุณย่าหรอก
ผมโกรธตัวเองต่างหาก
คุณย่าไม่ได้ทำอะไรผิดเลย
กยอนอู
อย่าเชื่อใจใครล่ะ
จะเอาขยะไปทิ้งเหรอ แต่เพิ่งมีขยะอยู่ครึ่งถังเอง
ยังไงฉันก็ต้องไปกวาดโรงเรียน ที่โดนทำโทษอยู่แล้ว
เขาทำให้ฉันกลัวจริงๆ นะ
- ฉันโคตรกลัวเขาเลย - โห
เขาไม่ได้ออกไปเอง
เขาถูกบังคับให้ออก
กยอนอูล่ะ
จะพูดกับฉันแค่นี้เองเหรอ
หวัดดี กยอนอูล่ะ
เขาออกไปแยกขยะรีไซเคิล
- ที่ห้องเก็บของเหรอ - ใช่
ไอ้นี่ไม่ควรมาอยู่ตรงนี้
ควันอะไรน่ะ
นั่นอะไร
นั่นไฟไหม้ใช่ไหม
- ที่ไหน - ตรงโน้น
(ฮ)
หวัดดีค่ะ ฉันพัคซองอา เป็นเพื่อนของกยอนอูค่ะ
ตอนนี้กยอนอูไม่ว่างมารับสาย…
อะไรน่ะ วางไปแล้ว
ช่างมันเถอะ
"แม่ทัพทงชอน
คือคนที่โคตรหน่อมแน้ม" งั้นเหรอ
(แม่ทัพทงชอนคือคนที่โคตรหน่อมแน้ม)
บ้าเอ๊ย
อาจารย์บุปผา!
ช่วยด้วย!
ช่วยด้วยครับ!
ทั้งหมดเป็นเพราะฉัน
ฉันขอโทษ
ตั้งสติหน่อย
ขอโทษนะ ฮีนา
ทั้งหมดเป็นเพราะฉันเอง
(โรงเรียนมัธยมปลายจุงฮยอน)
ฮีนา ขอละ
กยอนอู ไม่อยากขอโทษฉันหน่อยเหรอ
ฉันอยากขอโทษนายนะ
ฉันอยากให้นายตายๆ ไปซะ
ได้ ฉันจะยอมตาย
กยอนอู แบกยอนอู!
แบกยอนอู
ไปซะ
อย่าเข้าใกล้ฉัน
เกลือช่วยเราได้ไม่นาน
- กยอนอู - กลับไปซะ
กยอนอู เราไป…
ไปจากที่นี่เถอะ
ไปด้วยกัน
(รายงานการเกิดอุบัติเหตุ)
ทำไมกยอนอูต้องเขียนรายงานอุบัติเหตุด้วยคะ
หมายความว่าไงคะที่ว่าเขาอาจจงใจวางเพลิง
เพราะงี้ครูถึงขอให้เขาเขียนรายงานไง
ครูพยายามหาคำตอบว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
เขาเป็นเหยื่อที่ติดอยู่ในนั้นนะคะ
เธอพูดถูกครับ กยอนอูเกือบตายแน่ะ
จะให้ครูทำไงในเมื่อคนอื่นยังสงสัยกันอยู่
พวกเขาบอกว่า เป็นเพราะข่าวลือที่ติดตัวเขามาด้วย
ครูต้องรู้เหตุการณ์แบบเป๊ะๆ…
เหตุการณ์เหรอคะ
เหตุการณ์เดียวที่หนูเห็นคือ ครูกล่าวหาเขาโดยไม่มีหลักฐาน
เราต้องพิจารณาอะไรอีกคะ
พัคซองอา นี่เธอ…
เธอมีคารมคมคายแบบนี้เสมอเลยเหรอ
รู้สึกดีจังที่เห็นเธอเป็นแบบนี้ ไม่ใช่แอบนอนหลับ
ครูคะ
หยุดเซ้าซี้ครูแล้วไปถามเขาเองสิ
ครูขอให้เขาอธิบาย ว่าเรื่องข่าวลือการลอบวางเพลิงมันไปไงมาไง
แต่เขาบอกว่าจะเขียนรายงานแทน
อย่ามากล่าวหาครูว่าเป็นครูที่ไม่ดีสิ เขาเลือกเองแท้ๆ
- แต่ว่า… - ไปได้แล้ว ครูยุ่งอยู่
ไปแอบนอนไป๊
(ผมขอโทษ…)
(ห้องพักครู)
ขอบใจที่ช่วยชีวิตฉันไว้เมื่อกี๊นะ
มันก็แค่อุบัติเหตุ
ทำไมนายไม่อธิบายไปล่ะ ทำไมถึงทำอย่างที่ถูกบอกให้ทำ
มันทำให้ดูเหมือนว่า…
นายเป็นคนวางเพลิงจริงๆ
เธอมีหลักฐานไหมว่าฉันไม่ได้ทำ
ว่าไงล่ะ
ฉันเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น พโยจีโฮด้วย เราเห็นกันทั้งคู่
เธอมาช่วยฉัน
- ฉันเป็นคนเดียวที่เห็นว่าไฟลุกได้ยังไง - มีใครเห็นนายจุดไฟไหมล่ะ
นายบอกฉันว่าการขำ ไม่ได้เปลี่ยนเรื่องแย่ๆ ให้เป็นเรื่องดีได้
แล้วนายจะไม่ทำอะไรหน่อยเหรอ มันเปลี่ยนเรื่องแย่ๆ เป็นเรื่องดีๆ รึไง
ทำไมนายถึงทำเหมือนไม่ใช่เรื่องของตัวเอง
แล้วเธอล่ะ
มาจุ้นจ้านเหมือนเป็นเรื่องของตัวเองทำไม
อยากช่วยคนน่าสงสารขนาดนั้นเลยเหรอ
ถ้าอยากช่วยคนอื่นนักละก็ ไปเข้าห้องน้ำแล้วส่องกระจกซะสิ
รู้ไหมว่ารอยยิ้มเธอมันน่าเวทนาแค่ไหน
ที่ฉันจะพูดคือ…
อยู่ห่างฉันไว้ ถ้าไม่อยากเป็นคนน่าสงสารไปมากกว่านี้
ใครสนล่ะว่าฉันเป็นคนจุดไฟรึเปล่า
ถ้าทุกคนคิดว่าฉันทำ ก็แปลว่าฉันทำ
ไอ้ผีเพลิงเหลี่ยมจัดนั่น
มันหายหัวไปแล้ว
เธอบอกว่าเธอห่อเหี่ยว แต่ก็ทำงานจนเสร็จ
ทำไมพวกเขาต้องสร้างโรงเรียน ในสถานที่เส็งเคร็งแบบนี้
และปล่อยให้ผีออกอาละวาดด้วย
สรุปว่าเธอจะทำ โปรเจกต์ "ช่วยชีวิตแบกยอนอู" ต่อไปไหม
ฉันควรทำ แต่ก็ไม่รู้สิ
พอฉันเข้าใกล้ได้ก้าวนึง
ฉันอยากให้เขาถอยหนีไปแค่ก้าวเดียว แต่เขาดันถอยไปตั้งสิบก้าว
มันทำให้ฉันรู้สึกแย่มาก
เข้าใจได้อยู่
เธอเจออะไรมาเยอะ แต่ดันโดนไล่ให้ไปไกลๆ
นี่ เขาไม่ได้ไล่ฉันให้ไปไกลๆ นะ
เขาแค่บอกฉันว่าอย่าเข้าใกล้
ก็เหมือนๆ กันแหละน่า
เป็นเพราะเคราะห์ร้ายของเขาด้วยไหม ที่เขาดูไม่ค่อยสำนึกบุญคุณคนอื่น
ตลกตายละ
ตลกดีออก
- มีสมาธิหน่อย - ครับ/ค่ะ
- ปล่อยธนูอย่างมั่นใจ - ครับ/ค่ะ
ดึงมือที่จับลูกธนูมาใกล้ๆ
- ยิงเหมือนที่เคยยิงมา - ค่ะ
โอ้โฮ แบกยอนอูนักธนูดาวรุ่งมาแล้ว
ลมอะไรหอบมาถึงนี่
โค้ชจองโทรหาผมครับ
ผมจะไม่ร่วมทีมนี้
ไอ้เด็กกวนตีนนี่
- ฉันยังไม่ได้เริ่มคุย… - ผมไม่ร่วมครับ
วันนี้เราปิดแล้วค่ะ
วันนี้สำนักไม่เปิดค่ะ
ไม่ใช่ลูกค้านี่นา
เข้ามาก่อนสิคะ
กยอนอูไม่ยอมเปิดใจให้เธอใช่ไหม
ไม่ใช่ว่าเขาไม่เปิดใจหรอกค่ะ
เขาปิดตายเลยต่างหาก
เขาเป็นเหมือนเกาะร้างค่ะ
เกาะที่ห้ามไม่ให้ใครเข้าไป
จริงของเธอ
ต้องใช้ความพยายามอย่างมาก
ที่จะเข้าถึงจิตใจของเขาได้
ทุกครั้งที่เขาสร้างสะพาน เชื่อมระหว่างเกาะของเขากับแผ่นดิน
คนก็ทำลายมันอย่างไร้ความปรานี
แม้แต่พ่อแม่ของเขาเอง…
ก็ไม่อยากติดต่อหาเขา
กยอนอูถูกสาปให้เจอแต่เคราะห์ร้าย
ตั้งแต่เกิดเลย
"ตายไปซะ ไอ้เด็กน้อย"
เหมือนว่ามันเป็นสิ่งที่โลกนี้บอกกับเขา
เพราะเขาเจออุบัติเหตุไม่หยุดหย่อน
(ห้องฉุกเฉิน)
กยอนอู
กยอนอู ไม่เป็นไรใช่ไหม
เราพยายามทำทุกวิถีทาง เพื่อปลดปล่อยเขาจากเคราะห์ร้ายบ้าบอนี่
เราเดินทางไปทั่วประเทศ
เพื่อพบหมอผีและหมอดูที่มีชื่อเสียง
คงลำบากน่าดูเลยนะคะ
ไม่หรอกจ้ะ
ไม่ลำบากเลยสักนิด
เขามักมีรอยยิ้มสวยๆ ให้ฉันเสมอ
ถึงจะผ่านประสบการณ์เฉียดตายมานับครั้งไม่ถ้วน
เขาก็ไม่เคยกลัวอะไร
หรือรู้สึกเสียขวัญเลย
รอยยิ้มเขาทำให้ฉันนึกถึงแสงอาทิตย์ฤดูใบไม้ผลิ ที่สาดส่องให้ดอกแคนารีบาน
มันไม่ลำบากเลยจ้ะ
เขาทำให้ฉันอิ่มใจอยู่เสมอ
เธอคงคิดว่า…
เคราะห์ร้ายฆ่าคนได้ใช่ไหม
ไม่จริงเลย
การถูกเรียกด้วยคำต่างๆ เพราะเป็นคนโชคร้าย
การฟังพ่อแม่โวยวายใส่ลูกตัวเอง ไม่ใช้เวลาร่วมกับเรา
หรือการต้องทนมุกตลกที่น่ารังเกียจของคนแย่ๆ
เรื่องพนันกันว่าเราจะตายตอนไหน…
ถ้าคนเป็นถูกปฏิบัติราวกับคนตาย…
คนคนนั้นจะเริ่มถอยห่างจากจุดนั้นไปเรื่อยๆ…
ทีละนิด ทีละนิด
คนต่างหาก…
ที่ฆ่าคนด้วยกันได้
นายจะเลิกยิงธนูจริงๆ เหรอ
ครับ
คงเคยได้ยินเรื่องแบกยอนอูตัวซวยสินะ
ได้ยินอยู่แล้ว
เกิดอุบัติเหตุใหญ่โตทุกครั้งที่เขาลงแข่ง
รถบัสคว่ำบ้าง เพดานถล่มบ้าง
ไหนจะพวกนักกีฬาอาหารเป็นพิษอีก…
เขาต้องมีผีติดตามตัวหรืออะไรแน่ๆ
เรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นรอบตัวเขาตลอด
แต่อย่างที่รู้ การยิงธนูต้องใช้อะไรล่ะ
มันเป็นเรื่องของการควบคุมอารมณ์ เหตุการณ์พวกนั้นทำให้นักกีฬาเสียสมาธิ
ทีมฉันถึงไม่ได้เป็นที่หนึ่งอีก
อันดับเราตกฮวบๆ ตั้งแต่กยอนอูมาร่วมทีม
แบกยอนอูชนะเหรียญทอง ทุกครั้งที่เขาแข่งไม่ใช่เหรอ
มีแค่กยอนอูที่ทำได้ดี แค่เขาคนเดียว
นั่นแหละที่ยิ่งแย่ไปใหญ่
อ๋อ เข้าใจแล้ว
แปลว่าพวกเด็กขี้อิจฉา ใส่ร้ายเขาว่าลอบวางเพลิง
- แล้วโค้ชอย่างพวกนายทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นสินะ - เปล่า
คนที่บอกว่าเขาเป็นคนลอบวางเพลิง
- คือตัวกยอนอูเองนั่นแหละ - ว่าไงนะ
เขาอ้างว่าไฟลุกเพราะตัวเขาเอง
เขาบอกว่าเขาไม่ได้จุดไฟ แต่เขาเป็นสาเหตุที่ไฟลุก
แล้วเพื่อนร่วมทีมของเขาก็บ่น ว่าเขาไม่ถูกลงโทษทั้งที่สารภาพแล้ว
และสปิริตของทีมก็พังหมด
โค้ชควรทำยังไงล่ะ
ฉันต้องตัดสินใจ…
ว่าจะเข้าข้างกยอนอูหรือเด็กคนอื่นๆ
เพราะงี้ฉันถึงปล่อยกยอนอูไป
ให้ตายสิ
ก่อนอื่น นาย…
นายไม่มีวันเป็นพระเยซูได้
นายทิ้งลูกแกะที่หลงทาง เพื่อช่วยลูกแกะอีก 99 ตัว
ไม่เป็นไร ฉันจะรับเขาไว้เอง
ฉันเคยเป็นครูโรงเรียนศึกษาพระคัมภีร์เด็ก
ฉันเชี่ยวชาญด้านการรับลูกแกะที่หลงทาง
ไปก่อนนะ
เดี๋ยวสิ พี่จูซอบ
เขาไม่ง่ายจริงๆ นะ
แล้วคิดว่าฉันง่ายรึไง
ทำไมนายถึงเลือกยิงธนูตั้งแต่แรก
คุณย่าของผมชอบที่ผมยิงธนูครับ
เห็นไหม ดูสิ
แล้วปัญหาคืออะไรล่ะ นายก็เล่นต่อไปสิ
ตอนที่นายได้เหรียญทองจากการแข่งครั้งล่าสุด ย่าของนายมีความสุขที่สุดในโลกเลย
ผมไม่ได้เลิกเล่นเพราะคนอื่นไม่ยอมรับผมครับ
พอเวลาผ่านไปสักพัก
เราก็จะชินกับการที่คนอื่นไม่ชอบขี้หน้าเรา
อีกอย่าง ผมไม่ต้องการใครอีก นอกจากคุณย่าของผม
เรื่องของเรื่องคือ…
ทุกครั้งที่ท่านมาดูผมแข่ง
ท่านเห็นว่าคนอื่นเกลียดผม
มันเป็นสิ่งที่ควรมีแค่ผมคนเดียวที่รู้
การให้ท่านเห็นอะไรแบบนั้น…
ผมทนไม่ได้หรอกครับ
ลาก่อนครับ
ผมจะไม่มาเจอคุณอีกครับ
ลูกแกะหลงทางที่รักของฉัน
นายทั้งอ่อนหวานและน่ารัก
นายเหมาะกับการยิงธนูสุดๆ
กยอนอูหลานรัก
เจ้าลูกหมาที่น่าสงสารของฉัน
ฉันรู้สึกสงสารเวลามองตาเขา
ฉันรู้สึกสงสารเวลามองจมูกหรือริมฝีปากเขา
ฉันรู้สึกสงสารเวลาจับมือเขา
ฉันรู้สึกสงสารเขาเสมอ
ดูเหมือนว่า…
การที่คุณย่าพูดว่าขอโทษ เป็นวิธีที่คุณย่าใช้บอกรักเขานะคะ
คนพวกนั้นน่ะ…
ไม่เคยขอโทษกยอนอูเลย
แม้แต่ตอนที่ขอร้องให้ขอโทษสักคำ
พวกเขาก็ไม่เคยขอโทษเลย
ในเมื่อไม่มีใครขอโทษเขา
กยอนอูเลยคิดว่าเขาเป็นคนผิด
เขาเชื่อว่าเขาเป็นตัวปัญหา
เพราะงี้ฉันถึงขอโทษเขาแทนไงล่ะ
ฉันพยายามพูดคำขอโทษทั้งหลายกับเขา
คำที่โลกนี้ไม่เคยมอบให้เขาเลย
ฉันย้ำเตือนเขาว่าเขาไม่ได้ทำอะไรผิด
และเขาไม่ใช่คนเลวร้าย
แต่ฉันก็ยัง…
ไม่เคยได้บอกเขาในสิ่งที่เขาอยากฟัง
แม่หมอ
ตอนนี้กยอนอูหลานฉัน…
โดดเดี่ยวจริงๆ แล้วละนะ
คุณย่าครับ
คุณย่า
ไม่นะ คุณย่า
เพียงแค่ครั้งเดียว…
แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว…
เธอช่วยไปจับมือกยอนอูไว้ทีได้ไหม
ฉันจากโลกนี้เร็วเกินไปจนไม่มีโอกาส…
ที่จะช่วยให้เขาลุกขึ้นยืนไหว
ขอโทษนะ
ฉันรู้ตัวดี…
ว่าฉันขออะไรมากมาย
คุณย่าคะ หนูว่าคุณย่าประเมินหนูต่ำไปค่ะ
คืองี้นะคะ…
หนูไม่ได้ทำตัวดีกับใครสักคนเพียงแค่ครั้งเดียวค่ะ
เมื่อหนูตัดสินใจว่าจะดีกับใครแล้ว หนูจะดีกับคนนั้นไปตลอด
หนูจะไม่เปลี่ยนไปต่อให้ใจจะเปลี่ยนแปลงค่ะ
เหมือนที่เทพเจ้าไม่ทิ้งมนุษย์
เหมือนที่แม่ไม่ทิ้งลูกของตัวเอง
หนูจะ…
ดีกับเขาต่อไปค่ะ
กยอนอูน่ะ…
หนูจะทำให้เขามีชีวิตต่อไปค่ะ
กยอนอู
ที่นั่นคงมืดแล้วใช่ไหม
ฉันรู้ว่าดาวดวงเดียวในชีวิตนายเพิ่งดับไป
ฉันรู้ว่าโลกของนายกลับกลายเป็นมืดสนิท
(สถานที่จัดพิธีศพ)
ฉันไม่เข้าใจว่าการนึกถึงแสงสว่างมันยากแค่ไหน
เมื่อรอบตัวมีแต่ความมืดมน
จากนี้ไป…
ฉันจะเข้าหานายเรื่อยๆ เอง
(โออ๊กซุนผู้วายชนม์ ขอให้ไปสู่สุคติ)
ขอโทษนะที่ตัวตนฉันเป็นแบบนี้
คนแบบที่นายไม่ชอบ
เดี๋ยวก่อน
คุณจะทำอะไร
กล้าดียังไงถึงมาที่นี่
อะไร ฉันมาที่นี่ไม่ได้เหรอ
ฟังที่ตัวเองพูดเข้าสิ
กลับไปซะ
ไปสิ ออกไปจากที่นี่ซะ
ไม่ได้ยินรึไง ออกไปเดี๋ยวนี้!
ไปให้พ้น!
ถึงอย่างนั้น ฉันก็จะช่วยนายให้ได้…
ไอ้คนเอาแต่ใจ
ในแบบที่นายเกลียดนั่นแหละ
คิดว่าฉันมาที่นี่เพื่อคุณรึไง
ฉันมาเพื่อคุณย่าของคุณต่างหาก
ฉันจะไม่ทิ้งนายไว้คนเดียว
(ขอขอบคุณกิลแฮยอนเป็นอย่างยิ่ง)
ได้ข่าวว่าคุณย่าของนายเสียแล้ว
ในที่สุดท่านก็เป็นอิสระจากนายซะที
ต้องว่าร้ายท่าน แม้แต่ตอนที่ท่านเดินทางครั้งสุดท้ายด้วยรึไง
ขอโทษนะครับ
ที่ผมเป็นตัวนำความทุกข์มาให้คุณย่า
ฉันอาจทำให้เขาเข้าใจไม่ได้ แต่ฉันปกป้องเขาได้
ถ้าฉันไม่มีทางเลือกนอกจากถูกเกลียด งั้นก็ปล่อยไปตามนั้น
ฉันจะโฟกัสกับสิ่งที่ฉันทำได้ตอนนี้
น่าแปลกใจนะที่ตายไปแค่สามเอง
แม้แต่ผีก็ตายที่นั่นได้
นี่มันไม่ใช่มนุษย์แล้ว
แต่เป็นผีที่อยู่ในร่างของมนุษย์
หวัดดีค่ะ
คำบรรยายโดย ชลันธร เรืองภักดี ษย์