Łazienka to park wodny?
Czemu bawiliście się wodą?
Przepraszam.
Nie bawiliśmy się.
A więc ogniem, skoro paliliście.
Czemu, wy małe…?
Tydzień sprzątania.
- Proszę pana! - Co? Mają być dwa tygodnie?
Sprzątałem w zeszłym tygodniu.
Proszę nam darować ten jeden raz.
- Proszę nas nie karać. - Park Seong-a…
Nie podchodź. Mów z daleka.
To było nieporozumienie.
Mówisz o zakradaniu się do męskiej czy oblaniu mnie wodą?
O co dokładnie chodzi?
O obie rzeczy.
Chciałam coś usunąć z tamtej toalety.
Co takiego?
Wodnego du…
Robala. Karalucha.
Był tam karaluch.
Nienawidzę ich, więc chciałam go zabić.
Próbowałam go dostać…
i to się stało.
Rzecz w tym,
że mnie one nie przeszkadzają.
Przynajmniej nie oblewają mnie wodą i nie pakują w kłopoty.
Bardziej niebezpieczna od nich jesteś ty.
Więc trzymaj się ode mnie z daleka.
- Ale… - Nie podchodź.
Przynajmniej przeżyłeś.
Moja…
pierwsza…
miłości.
Nie wierzę, że przez Seong-a musimy sprzątać.
Ten filmik?
Chcesz wzniecić pożar?
- Nie boję się. - A powinnaś.
Zamknij się. Ciebie się nie boję.
A teraz?
Nie zauważyłam cię, Jin-ung.
Cześć.
Teraz się ze mną witasz?
Wcześniej nie mówiłam do ciebie.
Chyba jednak tak.
Hej.
Przestań pajacować.
Wiedz, kiedy przestać. Dziewczynę też spiorę.
Więc nie będę pajacować.
Co to w ogóle znaczy? Coś z cyrkiem?
Wiesz, czemu tu jestem?
Żeby posprzątać podwórko za was trzech.
Rozumiesz?
Widzisz, jaka jestem miła?
- Nie wiedziałem. - Właśnie!
O niczym nie wiesz.
No już. Idźcie. Spadajcie!
Zrobisz to… sama?
- Powodzenia. - Dzięki.
- Postaraj się. - Spokojnie.
Dzięki.
- Ekstra. - Wbijamy do baru z przekąskami?
Ale się przeraziłam. Myślałam, że na serio mnie uderzy.
Bok-i?
Pomogłam ci, bo jesteś słodki.
Co za dziwaczka.
URATUJ GO! OCHROŃ GO!
Ten mały duch wodny…
Jaka ciepła. Już mi lepiej.
Woli robale ode mnie, ale go ocaliłam.
Pech nie przytrafia się tylko raz.
Przez te 21 dni będzie go nękać bez przerwy.
To nie koniec.
Wszedł tu do góry nogami, więc to znaczy, że jest bardzo słaby.
Więc i tak jest bliski śmierci.
Nie ma się czym ekscytować.
Tak robią amatorzy.
Nie możesz mnie po prostu pochwalić?
Ty mała…
A więc jaki masz dalej plan?
Nie wiem.
Zużyłam dziesięć amuletów naraz, więc nic nie zostało.
Duch wodny był bardzo silny.
Nie działaj lekkomyślnie i bez planu.
Nie spiesz się, by wymyślić nowy.
Sama je zrobiłaś?
Dla mnie?
Dla takiej niereformowalnej duchowej córki?
Mam je od eksperta.
Też go znasz.
Właśnie…
dlatego nie chciałem robić jej amuletów.
Mamo.
Chwileczkę.
O rany.
Kocham cię.
Jesteś na to za duża. Okropieństwo.
I tak cię ogromnie kocham.
Dziękuję.
Myślisz, że zrobiłem, co chciałaś?
Lepiej się przygotujcie.
Skończyłam zamiatać.
Tak ci się nie uda.
Patrz uważnie.
O rany.
Wszystko gra?
W porządku. Kontynuujcie.
Ogarnij się. Powodzenia.
Niesamowite.
To było super.
Usiądźcie.
No już. Szybko.
Babcia Gyeon-u przyniosła przekąski dla jego nowych znajomych.
Podziękujcie jej.
Wystarczy.
- Dobre, Beom? - Tak. Nie kupi nam pan nic do picia?
Pójdę już. Kończymy na dziś.
Kluski ryżowe są pycha.
Posprzątajcie po sobie.
Dobrze, proszę pana.
Przestraszyłeś mnie.
- Co robisz? - Myślałam, że to Gyeon-u.
O nie. Nie dam rady.
Ale z ciebie tchórz.
Daj mi amulet i jego telefon.
- Dzięki. - Przepraszam.
Czy to telefon mojego wnuka, Gyeon-u?
Sama namalowałam te żółte kwiaty.
Kluski zawsze są łapówką.
Coś tu śmierdzi.
Śmierdzi?
Wali.
- Nie gra. - Jak to?
To podejrzane?
Sprawdźmy profil nowego.
Dobra.
JU-MONG BAE GYEON-U DZIESIĄTKA!
AS LICEUM JOONGHYUN KIM JEST GYEON-U?
„Będzie w krajowej drużynie”?
Co taki gość tu robi?
Byliście tak mili i znaleźliście jego telefon,
a teraz mnie odprowadzacie.
I tak idziemy w tę stronę.
Wszystko dobrze?
Tak.
W porządku.
Babciu!
Przepraszam. Zgubiłem telefon.
Oni go znaleźli.
Coś jest inaczej.
Majstrowaliście przy nim?
Przy twoim telefonie? Po co?
Właśnie. Po co?
Za kogo nas masz?
Sądzi, że ty byłabyś do tego zdolna.
Ej.
Zdobyłeś już przyjaciół.
Nieprawda. Nie przyjaźnimy się.
Ja chcę się zaprzyjaźnić.
Proszę pani, chcę się zaprzyjaźnić z Gyeon-u.
Inni nie zbliżają się do pechowców.
Dadzą jałmużnę, ale nie zjedzą z nimi.
Zjedzmy razem.
I zostańmy przyjaciółmi.
Co? Nowy był łucznikiem?
Złoty medal? Nie wierzę.
Jest z liceum Joonghyun.
Był obiecującym zawodnikiem. Zawsze zdobywał złoto.
To czemu przeniósł się tutaj?
Nasza drużyna jest na dnie.
- Może go tu ściągnęli. - Właśnie.
Poważnie?
Tadam!
„Koleś jest podpalaczem”.
„Wywalili go, bo podpalił akademik”.
To jakiś wariat?
- Szaleniec. - Miałem rację, będąc podejrzliwym.
„Chcę się zaprzyjaźnić, więc dla nas ugotuj”?
Nie masz wstydu. Gdzie twoje sumienie? No i właściwie nie znaleźliśmy telefonu.
Cicho bądź.
Mam plan.
Wszyscy idą do domu oprócz mnie…
To ty.
Mam rację?
No i jak?
Ty dobrze zbudowany. Naprawdę nie interesuje cię łucznictwo?
Czemu mi pan to robi? Proszę się ogarnąć.
To ty się ogarnij.
Twoja budowa…
To wszystko…
Nie powinieneś tego marnować.
Ale tak zrobię.
- To strata dla kraju. - Nieprawda.
Jeden amulet nie da rady z tak potężnym pechem.
Więcej będzie skuteczniejsze. Zwłaszcza tam, gdzie długo przebywa.
Już rozumiem. Wprosiłaś się na obiad,
- by je ukryć… - Cicho.
Trzymaj Gyeon-u i jego babcię z dala od domu.
W tym czasie ja ukryję amulety.
Dzięki za gościnę.
Dziękuję.
Wpuść mnie.
Dziękuję za zaproszenie.
Hej.
Usiądź tu.
Dzięki.
Który to twój pokój?
Czemu pytasz?
Jestem ciekawa.
To nie bądź.
Siedź tam, dopóki babcia nie wróci z zakupami.
- Czemu? Chcę się rozejrzeć. - Nie ruszaj się.
Siedź.
Zostań tam.
Na poduszce.
RZEŹNIK JINI
- Proszę pani. - Tak?
Przepraszam,
ale jestem weganinem.
Jadam tylko rośliny.
Zero mięsa.
Poważnie?
Tak.
Chodźmy stąd.
Co robisz?
Siedzę na poduszce.
Mam cię wywalić?
Nie.
To dla ciebie.
Podgrzałeś?
Jest ciepła.
Jak miło.
Nie pij. Oddaj.
Dlaczego?
Rób, co mówię.
- To moja woda. - Puść.
Hej.
Ale…
Co robisz?
Co jest?
Ty zacząłeś.
Co?
O rany.
Pewnie jesteście głodni. Szybko coś upichcę.
To ty rozlałeś.
To nie moja wina. Nie wyrzucaj mnie.
Co się stało?
- Co to za dziwne fluidy? - Jak to?
Samo jedzenie dla królików?
Od teraz jestem weganinem.
Co takiego?
Pewnie jesteście głodni.
Nakładajcie sobie. Sporo przygotowałam.
Dziękujemy za posiłek.
Proszę.
- Jedzmy. - Dobrze.
- Proszę. - Ty pierwsza, babciu.
Ale dobre.
Niesamowite, proszę pani.
- Pychota. - Dziękuję. Smacznego.
Babcia świetnie cię sama wychowała.
Bądź dla niej dobry.
Chodzi mi o to…
Wiesz,
jego rodzice pracują za granicą.
Zostawili go ze mną.
Są tak zajęci pracą, że rzadko przyjeżdżają.
Ale jesteśmy w kontakcie.
Często dzwonią.
Prawda, Gyeon-u?
Przepraszam. Przesadziłem.
Niepotrzebnie. W porządku.
No już.
Zajadajcie.
Jestem adoptowana.
Dziesięć lat nie widziałam rodziców.
Mieszkam z przybraną mamą.
Można powiedzieć, że zna się na nożach,
ale fatalnie gotuje.
Ja też nie potrafię.
Nie jadłam lepszego japchae.
Wyśmienite.
Pycha.
Rany.
Jedz, ile chcesz. Mamy mnóstwo jedzenia.
Proszę. Najedz się.
Dziękuję bardzo.
Jest naprawdę dobre.
Ma na imię Seong-a?
Silna dziewczyna, co?
Wyglądam na taką?
Nie wiem, czy jest silna,
czy tylko udaje.
Pogadajmy.
O co chodzi?
Jesteś adoptowana?
Nieoficjalnie.
Rodzice zostawili mnie u mamy, gdy miałam osiem lat. Nie wrócili.
Czy zwykle…
ludzie mówią o tym tak lekko?
Nie wiem. To w końcu nic niezwykłego.
To naprawdę nic takiego.
Inni mówią to, co babcia Gyeon-u.
Ewidentnie kłamią.
Choć wtedy to oczywiste.
Tak to już jest.
Pokazujesz odwagę, ludzie się litują. Smutek, a tobą gardzą.
Jeśli unikasz prawdy,
staje się ona twoją słabością.
Jeśli to nic wielkiego,
trzeba o tym mówić lekko, by właśnie się nią nie stało.
To pokój Gyeon-u?
Chyba tak.
Brawo, Ji-ho.
Ostatni amulet.
Gdzie mam go schować?
Może tam.
Pomogę ci.
Co to było?
Ale ze mnie idiota.
Tamten chłopak…
To był Bae Gyeon-u.
LICEUM JOONGHYUN
- Spójrz tutaj, Bae Gyeon-u. - Robimy.
- Babciu, chodź. - Tutaj.
Jedno wspólne.
Proszę.
- Dobra robota. - Dziękuję.
Raz, dwa, trzy.
KRAJOWE ZAWODY ŁUCZNICZE
ZWYCIĘZCA WIELOBOJU
ZWYCIĘZCA LICEALNYCH ZAWODÓW KRAJOWYCH
Jesteś łucznikiem? I to dobrym. Masz sporo nagród.
Racja. Możemy kiedyś przyjść popatrzeć?
Zrezygnowałem.
Przeglądanie rzeczy innych w ich domu…
to niegrzeczne.
Co się stało? Coś sobie zrobiłaś?
Nie. Nic mi nie jest.
Seong-a jest cała. W przeciwieństwie do mnie.
- Hej. - Co jest?
Co się stało? Nic ci nie jest?
Moje uczucia…
zostały poważnie zranione.
Ale boli.
Przepraszam. To ja nabałaganiłam.
Ji-ho nic nie zrobił. Posprzątam.
Halo?
Wróżko. Gdzie jesteś?
Klienci czekają.
No tak.
Dobrze.
Przepraszam. Muszę iść do pracy.
Posprzątam kiedy indziej.
Przepraszam. Jestem spóźniona.
- Czekaj. - Dobranoc pani.
O nie.
Codziennie późno kończy. Nie wróci.
Nieważne. Wariatka.
Poczekaj.
- Proszę. - Moja torebka.
Dziękuję.
Poczekaj.
- Dziękuję, wróżko. - Nie ma problemu.
Słucham?
Zaraz. Skąd pani wiedziała?
Myślałam, że to Gyeon-u.
Daj mi amulet i jego telefon.
Dziękuję.
Ocalę go.
Pozbędę się tego pecha.
Obiecuję, że za trzy tygodnie będziesz od niego wolny.
Porozmawiamy następnym razem.
Już pędzę.
To, co widzieliście…
Nieważne, czy komuś powiecie i będziecie mnie obgadywali.
Ale nie udawajcie moich przyjaciół. Powiedz to Seong-a.
Jak to?
Nie chcę przyjaciół.
To dlatego,
że to zrzuciliśmy?
To był wypadek.
Nie zrozum mnie źle.
Nic do was nie mam.
Tylko nie lubię ludzi.
Jesteś większym wariatem niż Seong-a.
Bae Gyeon-u z liceum Joonghyun?
Wywalili go. Jego kariera łucznicza jest skończona.
Gyeon-u, nie chcesz przeprosić?
Złoty medalista.
Zawsze zdobywał złoto.
Dlatego choć podpalił akademik, postanowili go przenieść i to zatuszować.
Nie zgłosili tego na policję.
Podpalenie to poważne przęstepstwo. Mogą tak?
O tym mówię.
Wysłali go do innej szkoły, a nie do poprawczaka.
Do naszej klasy.
Co zrobimy, Beom?
- Boję się. - Przestań. Ciężki jesteś.
Co tak was bawi o poranku?
Seong-a.
Co jest?
Gyeon-u coś mówił?
Nie, nic a nic.
Przywitałam się, gdy go rano zobaczyłam, ale nie odpowiedział.
I się uśmiechasz?
Ale nie udawajcie moich przyjaciół. Powiedz to Seong-a.
Nie chce się z nami przyjaźnić.
- Miałem ci to przekazać. - Co?
Dlaczego? Jaki ma powód?
Nowy jest podpalaczem.
Unikaj go, jak możesz.
Nie wiem.
Może ma problemy.
A tak. Słyszałaś?
Nowy z drugiej klasy.
Wiesz, ten przystojniak.
- Podobno jest podpalaczem. - Serio?
Coś podpalił i kazali mu się przenieść.
Poważnie? To straszne.
- Podpalacz? - Nie patrz na niego.
Nowy to podpalacz.
Nie patrz.
- Czemu to zrobił? - Co?
Chodźmy.
To jakiś szaleniec?
Czemu coś podpalił?
Mogę tu usiąść, prawda?
Tutaj, Ji-ho.
Smacznie wygląda.
Dobre.
Mówiłem, że nie chcę się przyjaźnić.
Litujecie się?
Słyszeliście plotki?
Tak.
Dobre mięso.
Nie jesz?
Jedz mięso, a będziesz wyższy.
Czy morderstwo nie było granicą?
Z resztą się godzisz?
Podpalacze też odpadają. Są niebezpieczni.
A więc?
Wokół przeklętych dochodzi do wielu wypadków.
Wszystkie duchy się ich uczepiają, by ich zabić.
Widzę więcej niż inni.
Wierzę w to, co widzę. Nie w plotki.
- Co zabaczyłaś? - Że jest dobrą osobą.
Podgrzeje ci wodę, gdy tylko to ma do zaoferowania.
By była ciepła.
- Wróciłem. - Witaj.
Ładnie pachnie.
Czemu tyle zrobiłaś?
By podzielić się z koleżanką.
Już się z kimś tu zaprzyjaźniłaś?
Jest miła i od razu się polubiłyśmy.
Niedługo wrócę.
- Może pójdę z tobą? - Zjedz, nim wystygnie.
Ale…
Ostatnio bardzo ci smakowało japchae.
To prawda. Jest pyszne.
O raju.
- Spokojnie. - Tam nie można.
Chcę coś sprawdzić.
Gyeon-u.
Co robisz?
Teraz też dla ciebie gotuje?
Poczekaj.
Co jest? Oszustwa i wyciąganie pieniędzy nie wystarczą?
Nie masz wstydu, ale to już przesada!
Nie mam wstydu?
Gyeon-u, to nie tak.
- Chodźmy stąd. - Poczekaj, kochanie.
Przepraszam.
Wysłuchaj mnie.
To nie tak, jak myślisz.
Nic ci nie jest, wróżko?
Temperament ma coraz gorszy.
Pewnie jesteś roztrzęsiona.
Proszę pani.
Co się stało z Gyeon-u?
Też nie rozumiem. Jego babcia jest taka miła.
Po kim to odziedziczył?
Nie.
Nie o to mi chodziło.
Tym razem spłonie.
O rany.
Zawsze jesteś na krawędzi śmierci?
Ty przystojniaku.
Gyeon-u. Przepraszam.
Naprawdę.
Przepraszam, że cię zdenerwowałam.
Wybacz mi.
Czemu przepraszasz mnie?
To przeze mnie.
To moja wina,
że jesteś na jej każde skinienie!
Nie jestem zły na ciebie.
Tylko na siebie.
Nie zrobiłaś nic złego.
Gyeon-u.
Nikomu nie ufaj.
Wynosisz śmieci? Jeszcze nie jest pełno.
I tak muszę sprzątnąć w ramach kary.
Serio mnie przeraził.
Przestraszył mnie.
Nie chciał wyjść.
Zmusili go.
Gdzie Gyeon-u?
Tyle masz mi do powiedzenia?
Halo. Gdzie Gyeon-u?
Wyniósł śmieci.
- Do śmietnika? - Tak.
Tego nie powinno tu być.
Co to za dym?
Co to?
Coś się pali?
- Gdzie? - Tam.
Mówi Park Seong-a. Koleżanka Gyeon-u.
Nie może odebrać…
Co się stało? Rozłączył się.
Nieważne.
„Generał Dongcheon
jest głupolem”.
GENERAŁ DONGCHEON JEST GŁUPOLEM
A niech to.
Mistrz Kwiatów!
Pomóż mi!
Pomocy!
Proszę!
To przeze mnie.
Przepraszam.
Weź się w garść.
Przepraszam, Hui-na.
To przeze mnie.
LICEUM JOONGHYUN
Hui-na, proszę.
Gyeon-u, nie chcesz przeprosić?
Ja chcę przeprosić ciebie.
Chciałabym, żebyś umarł.
Dobrze. Tak będzie.
Bae Gyeon-u!
Gyeon-u!
Gyeon-u.
Idź.
Nie podchodź.
Sól na długo nie pomoże.
- Gyeon-u. - Odejdź.
Gyeon-u, chodź…
Uciekajmy stąd
razem.
RAPORT Z WYPADKU
Czemu Gyeon-u ma napisać raport?
Miałby wzniecić pożar umyślnie?
Dlatego chcę, żeby wszystko spisał.
Chcę wiedzieć, co się stało.
To on jest ofiarą. Był uwięziony w środku.
Właśnie. Gyeon-u prawie umarł.
Co mam zrobić? Ludzie są podejrzliwi. Podobno to przez szerzącą się plotkę.
Muszę poznać okoliczności…
Okoliczności?
Są takie, że oskarża go pan bez dowodów. Co jeszcze trzeba wiedzieć?
Park Seong-a…
Zawsze byłaś taka elokwentna?
To miła odmiana, że się obudziłaś.
Proszę pana.
Nie nękaj mnie, tylko jego.
Prosiłem, by wyjaśnił tę plotkę o podpalaczu,
ale wolał napisać raport.
Nie jestem złym nauczycielem. Podjął decyzję.
- Ale… - Idźcie. Jestem zajęty.
Zdrzemnij się.
PRZEPRASZAM
POKÓJ NAUCZYCIELSKI
Dzięki za ratunek.
To był wypadek.
To czemu tego nie wyjaśnisz? Czemu robisz, co ci każą?
To wygląda, jakbyś…
naprawdę wzniecił pożar.
Masz dowód, że tego nie zrobiłem?
No?
- Ja i Ji-ho wszystko widzieliśmy. - Przyszłaś mi na ratunek.
- Tylko ja widziałem początek. - Ktoś widział, jak wzniecasz pożar?
Mówiłeś, że śmiech nie zmieni złego w dobre.
Więc nic z tym nie zrobisz? W czym to pomoże?
- Zupełnie, jakby to nie był twój interes. - A ty?
Czemu się wtrącasz, jakby nim był?
Jesteś tak zdesperowana, by mi pomóc?
Jeśli chcesz komuś pomóc, spójrz w lustro.
Twój uśmiech jest żałosny.
Lepiej…
zachowaj dystans, by nie było gorzej.
Kogo obchodzi, czy wznieciłem pożar?
Jeśli wszyscy tak myślą, to tak było.
Co za przebiegły duch ognia.
Już uciekł.
Mówisz, że jesteś przybita, a robisz swoje.
Czemu zbudowali szkołę w takim miejscu,
gdzie duchy się panoszą?
Czyli kontynuujesz projekt „Ocalić Bae Gyeon-u”?
Powinnam, ale sama nie wiem.
Gdy robię krok do przodu,
on powinien robić jeden w tył, a robi dziesięć.
Straszne uczucie.
To zrozumiałe.
Tyle przeszłaś tylko po to, by kazał ci spadać.
No weź, nie powiedział tak.
Mam się tylko trzymać z daleka.
Jeden pies.
To przez jego pecha? Też źle traktuje innych.
- To nie było śmieszne. - Owszem, było.
- Skup się. - Tak jest.
- Puść pewnie. - Tak jest.
Ramię blisko.
- Strzelaj jak zawsze. - Tak jest.
Toż to gwiazda, Bae Gyeon-u.
Czemu zawdzięczam tę przyjemność?
Dzwonił do mnie trener Jeong.
Nie dołączę do drużyny.
Ty smarkaczu.
- Nawet nie zacząłem… - Nic z tego.
Dziś zamknięte.
Dziś świątynia zamknięta.
Nie jest pani klientem.
Zapraszam.
Gyeon-u nie otworzył się przed tobą, co?
Nie to, że się nie otworzył. Jest całkowicie zamknięty.
Jest jak bezludna wyspa,
na którą nikt nie ma wstępu.
Masz rację.
Wiele się natrudzisz,
by trafić do jego serca.
Gdy tylko budował most łączący wyspę z lądem,
ludzie okrutnie go burzyli.
Nawet jego rodzice
nie chcą się z nim kontaktować.
Gyeon-u jest przeklęty.
Od urodzenia.
„Umieraj, mały”.
Wygląda na to, że to mówi mu świat,
gdyż wciąż coś mu się przydarza.
IZBA PRZYJĘĆ
Gyeon-u.
Jesteś cały?
Próbowaliśmy każdej metody, by uwolnić go od tego pecha.
Przejechaliśmy cały kraj,
by spotkać znanych szamanów i najlepsze wróżki.
Pewnie było wam ciężko.
O nie.
Wcale.
Zawsze pięknie się do mnie uśmiechał.
Nawet po licznych spotkaniach ze śmiercią
niczego się nie bał
ani nie tchórzył.
Jego uśmiech był jak światło padające na kwitnące drzewa.
Nie było ciężko.
Byłam przepełniona szczęściem.
Można by pomyśleć,
że to pech zabija osobę.
Ale to nieprawda.
Wyzywali go przez to, że miał pecha.
Słuchał, jak rodzice nie pozwalają dzieciom się z nim bawić.
Znosił okropne żarty
i zakłady o to, kiedy umrze…
Jeśli kogoś żyjącego traktuje się tak, jakby nie żył,
w końcu ta osoba zaczyna zanikać.
Kawałek po kawałku.
To ludzie…
zabijają innych ludzi.
Rezygnujesz z łucznictwa?
Tak.
- Pewnie słyszałeś o pechu Bae Gyeon-u. - Pewnie.
Podczas zawodów zdarzały się wypadki.
Przewrócony autobus, spadający sufit,
zatrucie zawodników…
Pewnie jest nawiedzony.
Wciąż mu się coś przytrafia.
Wiesz, o co chodzi w łucznictwie?
O kontrolę i skupienie. Te wypadki wpływają na zawodników.
Nie prowadzimy już.
Zaczęliśmy spadać, odkąd pojawił się Gyeon-u.
Przecież za każdym razem zdobywał złoto.
Ale tylko on.
A to jest gorsze.
Już rozumiem.
Zazdrosne dzieciaki wrobiły go w podpalenie,
- a trenerzy przymknęli oko. - Nie.
Osobą, która uznała go za podpalacza,
- był sam Gyeon-u. - Co?
Twierdził, że pożar był jego winą.
Powiedział, że nie on go wzniecił, ale był jego przyczyną.
Jego koledzy z drużyny byli źli, że nie dostał kary, choć się przyznał,
i duch zespołu poległ.
Co nam pozostało?
Musiałem dokonać wyboru.
Albo wziąć stronę Gyeon-u, albo reszty.
Dlatego go wyrzuciłem.
O rany.
Po pierwsze…
nie zostaniesz Jezusem.
Porzuciłeś zagubioną owieczkę, by ratować pozostałe.
W porządku. Wezmę go.
Byłem nauczycielem na obozie biblijnym.
Znam się na przygarnianiu owieczek.
Pójdę już.
Czekaj, Ju-seop.
Nie jest z nim łatwo.
Myślisz, że ze mną jest?
Dlaczego w ogóle zainteresowałeś się łucznictwem?
Babcia lubiła, gdy się tym zajmowałem.
No proszę.
To w czym problem? Rób to dalej.
Gdy ostatnio zdobyłeś złoto, babcia była przeszczęśliwa.
Nie odszedłem, bo byłem wyrzutkiem.
Z czasem
można się przyzwyczaić do bycia nielubianym.
Poza tym nie potrzebuję nikogo oprócz niej.
Tyle tylko…
że gdy przychodzi na zawody,
widzi, jak inni mnie nienawidzą.
Nie powinna być tego świadkiem.
To, że to widzi…
Nie mogę tego znieść.
Do widzenia.
Nie zobaczymy się już.
Moja zagubiona owieczko.
Jesteś cudowna i słodka.
Idealna do łucznictwa.
Drogi Gyeon-u.
Mój biedaczek.
Smutno mi, gdy widzę jego oczy.
Gdy patrzę na jego nos czy usta.
Gdy trzymam go za ręce.
Zawsze mi smutno z jego powodu.
Wydaje mi się,
że tak okazuje pani swoją miłość do niego.
Ci wszyscy ludzie
nigdy nie przeprosili Gyeon-u.
Nawet gdy tak należało.
Nigdy nie przeprosili.
A skoro nikt tego nie robi,
on myśli, że to jego wina.
Ma się za zgniłe jabłko.
Dlatego ja go przepraszam.
Chcę wypowiedzieć wszystkie przeprosiny,
których nigdy nie usłyszał.
Przypominam mu, że nie zrobił nic złego
i że nie jest złą osobą.
Ale wciąż…
nie powiedziałam mu wszystkiego, co należało.
Wróżko.
Mój Gyeon-u…
jest już naprawdę sam.
Babciu.
NUMER ALARMOWY
Babciu.
O nie. Babciu.
Tylko raz…
Ten jeden raz…
możesz potrzymać Gyeon-u za rękę?
Odeszłam zbyt szybko i nie miałam szansy
pomóc mu się podnieść.
Przepraszam.
Wiem…
że proszę o wiele.
Chyba mnie pani nie docenia.
Wie pani…
nie jestem dla kogoś miła tylko raz.
Gdy już tak postanowię, zawsze jestem miła.
Nie zmienię się przez uczucia.
Tak jak bogowie nie porzucają ludzi,
jak matki nie porzucają dzieci,
ja wciąż będę
dla niego dobra.
Gyeon-u…
Ocalę go.
Gyeon-u.
Trochę tu ciemno.
Chyba spadła twoja ostatnia gwiazda.
Wiem, że twój świat spowiła ciemność.
DOM POGRZEBOWY
Zapewne trudno myśleć o świetle,
gdy otacza cię mrok.
Ale od tej chwili
zawsze będę przy tobie.
ZMARŁA OH OK-SUN SPOCZYWAJ W POKOJU
Przepraszam, że jestem kimś,
kogo nie lubisz.
Zaczekaj.
Co robisz?
Śmiesz tu przychodzić?
A co? Nie mogę?
Słyszysz, co mówisz?
Odejdź.
Już. Zjeżdżaj stąd.
Nie słyszysz? Odejdź stąd!
Spadaj!
Nawet wtedy cię ocalę…
Ty smarkaczu.
…w sposób, którego nienawidzisz.
Myślisz, że przyszłam dla ciebie? Jestem tu dla twojej babci.
Nie zostawię cię samego.
SPECJALNE PODZIĘKOWANIA DLA GIL HAE-YEON
Podobno zmarła twoja babcia. W końcu się od ciebie uwolniła.
Nawet po śmierci musisz ją oczerniać?
Przepraszam,
że byłem źródłem twojego nieszczęścia.
Nie zmuszę go, by zrozumiał, ale go ochronię.
Jeśli będzie mnie nienawidził, trudno.
Skupię się na tym, co mogę zrobić.
Zaskakujące, że do tej pory tylko troje zmarło.
Nawet duchy umierają trójkami.
To nie jest człowiek.
To duch w ludzkiej skorupie.
Witaj.
Napisy: Karolina Gruszczyńska .