เลวร้ายจริงๆ ที่ลูกชายคนโตของพวกเขาอยู่ในสภาพนั้น
หมอผีสามคนหนีไปเรียบร้อยแล้ว
ว่าไงนะ งั้นนี่คนที่สี่น่ะสิ
ถอยไปหน่อยค่ะ
กลิ่นสาบจะติดตัวพวกคุณถ้ายืนใกล้เกินไป
คนเป็นจะจัดการกับวิญญาณ ที่เข้าสิงร่างของคนเป็นได้ยังไง
พวกแกต้องตายกันหมด
ตายจริง นั่นคนหรือผีน่ะ
สงสัยจังว่าเธอเป็นคนหรือผี
ฉันเห็นว่าพวกคุณหลายคนมาร่วมพิธีนี้
เอาละค่ะ
เจ้าที่ได้เลือกอาศัยอยู่ในละแวกนี้ที่แพคเจดัง
เมืองมกจู จังหวัดคย็องกี
หญิงสกุลอิมได้ให้กำเนิดบุตรชายคนโต แก่ตระกูลคังแห่งกึมชอน
ในปี 1980 ซึ่งเป็นปีวอก
เมื่อเขาล้มป่วยจากโรคที่ไม่ทราบสาเหตุ ฉันจึงมาสวดภาวนาให้
ขอเหล่าเทพเจ้าและวิญญาณทั้งหลาย โปรดรับความจริงใจของฉัน
และช่วยให้เขาหายเป็นปกติในเร็ววัน
เอาละ
ลุยเลย!
ผู้วายชนม์
ฉันได้ทำพิธีทั้ง 12 อย่าง เพื่อปลอบประโลมวิญญาณของคุณ
และได้เชิญเทพบรรพบุรุษของคุณกับยมทูตมาที่นี่
ได้เวลาไปแล้วค่ะ
ไปไม่ได้
ฉันจะรู้สึกสบายใจ เมื่อคุณข้ามไปปรโลกแล้วเท่านั้นค่ะ
ปิดเสียงเตือนด้วยค่ะ
เร็วเข้า ปิดสิคะ
เดี๋ยวจะหาให้เจอแล้วทุบโทรศัพท์ทิ้งซะนี่
เธอใช้สมาธิอยู่ ไม่เคารพกันเลย
คุณป้าคะ 7.30 น.แล้วค่ะ รีบเสร็จพิธีในสิบนาทีเถอะ
ไม่นะคะ แม่หมอ
สิบนาที คุณต้องข้ามไปก่อนหมดเวลาค่ะ
ทำได้ใช่ไหม
เร็วเข้า
ขอโทษนะคะ ฉันมีเวลาไม่มาก
ถ้าคุณไม่ไปภายในสิบนาที ฉันจะเลิกช่วยแล้วนะ
จะทิ้งกันซะแล้วเหรอ
- นี่เรื่องด่วน - จะมีอะไรด่วนกว่านี้อีก
ฉันมีธุระที่ด่วนมากๆ
รีบไปปรโลกเดี๋ยวนี้เลย
คิดว่าฉันอ่อนหัดเพราะฉันเป็นผีรึไง
อย่ามาหลอกกันหน่อยเลยโว้ย!
(พัคซองอา โรงเรียนมัธยมปลายฮวามก)
- เธอยังเป็นนักเรียนอยู่เหรอ - นั่นชุดนักเรียนใช่ไหม
วันนี้ฉันมีสอบมิดเทอม
คุณจะรับผิดชอบไหม ถ้าฉันเป็นคนเดียวที่เข้ามหาลัยไม่ได้
รู้ใช่ไหมว่าจีพีเอแย่ๆ หมายความว่าไงกับนักเรียนม.ปลาย
นรกของคุณอยู่อีกฝั่งของแม่น้ำซัมโด
แต่ของฉันอยู่ที่นี่ ปัจจุบันนี้
จะข้ามไปหรือไม่ไป
ฉันสายแล้วเนี่ย!
รอด้วยสิ!
ไม่นะ!
- หวัดดีครับ - หวัดดีค่ะ
รับได้สวย
อะไรเนี่ย
มาทำอะไรตรงนี้
รอเธออยู่น่ะสิ
รอฉันเหรอ เพื่อ
ต้องถามจริงๆ เหรอ
ถ้าไม่มีเธอ…
ฉันก็มาสายสุดในห้อง
เธอเป็นคนเดียวที่ช่วยให้อันดับของฉันดีขึ้นได้
บ้าจริง ฉันเกลียดนาย
ให้ตายสิ
- ทำไมวันนี้มาสายล่ะ - นี่!
- มาทำอะไรตรงนี้ - นี่ จีโฮ
- อ่านหนังสือสอบมาไหม - ฉันลองทำตามที่เราคุยกัน
- จริงๆ ฉันอ่านมา - เคยได้ยิน…
ตามหลังมาติดๆ แท้ๆ
ช่วงเวลาที่คนอื่นรู้สึกโกรธ กระวนกระวาย หรืออับอาย
ฉันแค่ยิ้ม
ราวกับจะบอกตัวเองว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่
ฉันฝืนยิ้มเอา
แต่ว่า…
(พัคซองอา คณิตศาสตร์)
ตอนนี้ฉันยิ้มไม่ออก
วางมือไว้บนศีรษะ
คนที่อยู่ข้างหลังรวบรวมกระดาษคำตอบด้วย
วันนี้ทำได้ดีมาก
- ขอบคุณค่ะ คุณครู - ขอบคุณครับ คุณครู
ทำข้อสอบได้เปล่า
ยังไงก็อย่าลงโทษตัวเองสิ
พโยจีโฮ ฉันจะทำไงดี
ไม่มีมหาลัยสี่ปีที่ไหนรับฉันแน่เลย
ที่เดียวที่เธอจะเข้าได้ด้วยเกรดขนาดนี้
คือโรงเรียนม.ต้น
- เฮ้ย - โทษที ติดเป็นนิสัยน่ะ
รอดูละกัน
คืนนี้ฉันจะไม่ทำงาน ฉันจะอ่านหนังสือ
พรุ่งนี้ฉันจะต้องทำข้อสอบให้ได้ดีๆ
ฉันจะอ่านหนังสือที่โรงเรียนและกลับบ้านช้านะคะ
แต่เธอควรกลับมาไวๆ นี่นา
(โมบอม โรงเรียนมัธยมปลายฮวามก)
ปวดท้องจัง
ทำไมไฟไม่ติดล่ะเนี่ย
(โมบอม)
ฉันน่าจะไปเรียนโรงเรียนเอกชน
โรงเรียนนี้โกโรโกโสชะมัด
ซองอา
คนที่เดินกลับหัว
คือคนที่ถูกสาป และความตายกำลังเข้าใกล้พวกเขา
คนควรเดินแบบนี้
- ชอบเหรอ - อะไรนะ
เอาไปสิ
อย่าลืมนะ นี่เป็นของเธอ
คนนั้นจะเดินเข้ามาแบบนี้
ฉัน… ฉันเจอผี
มีพรายน้ำอยู่ในห้องส้วม
ฉันพูดจริงนะ
เขาคงจิตอ่อนแน่ๆ
จะว่าไป ฉันว่าฉันก็เพิ่งเห็นอะไรแปลกๆ
ฉายาอีกชื่อนึงของพัคซองอา
นักเรียนนิทราที่มีเกรดต่ำสุด!
เอาอีกแล้วนะ กลับบ้านไปเลยไป
- ไปนะ - บาย
(ร้านเนื้อย่าง)
ฉันจะช่วยให้คุณไปปรโลกเร็วๆ นี้
รอก่อนนะคะ
เมื่อไรพวกเขาจะเปิด
สำนักเรานี่เด็ดดวงจริงแฮะ
มาสายนะ
หมอผีประเภทไหนกันที่วิ่งหนีไปกลางพิธี
คุณแม่
หนูไม่ได้หนีค่ะ
คุณพระคุณเจ้า เดี๋ยวนี้กล้าต่อปากต่อคำเหรอ
ตายจริง ทีงี้ไม่ตอบฉันเหรอ
อยากให้หนูทำไงล่ะคะ คุณแม่
เธอทำให้ฉันลืมคำพูดไปหมดเลย เธอพยายามจะทำอะไรกันแน่
ยัยลูกศิษย์แสนน่ารักน่ารำคาญ
คุณรู้อยู่แล้วนี่คะ
มหาลัยเหรอ
- ต้องเป็นแบบสี่ปีด้วย - สาขาไหน เอกอะไร
วางแผนหลังจบมหาลัยยังไง
ไม่ต้องมีแผนอะไรหรอก
เพราะยังไงเธอก็จะเป็นหมอดูต่อไป
มหาลัยเหรอ
มันก็แค่เรื่องโลภๆ
มันอาจเป็นเป้าหมายในชีวิต หรือโอกาสสำหรับเด็กคนอื่นๆ
แต่สำหรับเธอแล้ว มันก็แค่ความฝันไร้สาระ ที่ไม่มีประโยชน์เลยสักนิด
มีคนไม่มากที่ถือดาบได้สองเล่ม
ใครเขาจะทิ้งดาบเล่มคม เพื่อเก็บดาบเล่มที่เป็นสนิมกันล่ะ
ลูกแม่
นี่คือสิ่งที่เธอทำอยู่ตอนนี้
เธอจะอดตายถ้าพยายามจับปลาสองมือ
แต่หนูอยากไปเทศกาลของมหาลัยนี่นา
หนูอยากนอนกลิ้งในสนามของมหาลัย กินพาจอน กระดกมักกอลลี
แล้วหนูก็จะโดดสอบและได้รับคำเตือน
เอาขนาดนั้นเลยเหรอ
มันคือความฝันนี่คะ
คุณแม่ คืองี้นะคะ
หนูชอบเวลาที่คนอื่นเรียกหนูว่านักเรียน
พวกเขาเห็นหนูเป็นแบบนั้นเพราะชุดนักเรียน
หนูได้เป็นคนธรรมดาเหมือนเด็กคนอื่นๆ
ทั้งที่จริงๆ แล้วหนูเป็นหมอดู
หนูก็รู้นะคะ
หนูรู้ว่าหนูฝันในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้
ฝันที่จะเป็นเด็กผู้หญิงธรรมดาคนนึง
ให้หนูฝันนานกว่านี้อีกนิดไม่ได้เหรอคะ
ปล่อยๆ ไปสักครั้งนะคะ หนูขอ
เธอนี่สรรหาคำพูดได้อยู่เรื่อยเลยนะ
ไม่เสียแรงที่คอยสอน
แต่ฉันขอพูดให้ชัดเรื่องนึง
เธอต้องให้ความสำคัญกับสัญญาที่ให้ลูกค้า มากกว่าสิ่งอื่นใด
อย่าทำตัวไร้ความรับผิดชอบแบบวันนี้อีก
เข้าใจไหม ซองอา
ค่ะ คุณแม่
กำลังเปิดสำนักแน่เลย
เอาละ เชิญเข้ามาได้ค่ะ
ฉันหางานทำไม่ได้
ไม่ต้องร้อง มันต้องมีทางสิ
เมื่อคนเจอวิกฤตในชีวิต พวกเขาจะมาหาหมอดู
ธุรกิจของเขาล้มมาสามรอบแล้วค่ะ
คราวนี้ต้องไปได้ดีให้ได้ครับ
คนไม่มีเงินก็อยากได้เงิน
สิ่งเดียวที่ผมทำหลังเลิกงาน คือรอให้คุณโดอาไลฟ์สด
มันเหงาซะเหลือเกินครับ
คนโสดก็อยากแต่งงาน
(สละให้สตรีตั้งครรภ์ก่อน)
คราวนี้ฉันหวังว่าลูกจะอยู่ในท้องจนครบกำหนดค่ะ
คนที่ไม่มีลูกก็อยากเลี้ยงลูก
ผมอยากอยู่คนเดียวให้ได้ครับ
ฉันคิดถึงแม่
เมื่อไรผมจะได้ไปจากเกาหลี
ฉันจะอยู่ในเกาหลีต่อไปได้ไง
ไม่มีใครซื้อบ้านฉันเลย
ฉันซื้อบ้านเป็นของตัวเอง
- ฉันอยากร้องไห้ - ผมอยากยิ้มออก
วิกฤตในชีวิตมาเยือนเรา เวลาที่เราไม่มีสิ่งที่เราต้องการ
คนไม่มีความสุขเพราะอิจฉาคนอื่น
ฉันอยากบอกพวกเขาให้โฟกัสกับสิ่งที่พวกเขามีอยู่
แต่บอกตามตรง ฉันเองก็มีปัญหาในการทำแบบนั้น
เห็นไหม ฉันอิจฉาพวกคุณทุกคน
ยกเว้นคนประเภทนึง
เพราะงี้คุณถึงไม่ควรคบกับใครสักคน เพียงเพราะพวกเขาชอบคุณ
งั้นฉันควรพิจารณาที่อะไรล่ะ
เบ้าหน้าดี
ว่าไงนะคะ
ถ้าคุณชอบคนที่หน้าตา เขาจะหน้าตาเหมือนเดิมต่อให้ใจเปลี่ยนไป
คุณก็จะไม่มีเรื่องให้ร้องไห้ เพราะจะไม่มีอะไรเปลี่ยนไป
ถ้าเขาหน้าตาดีเกินจะชอบฉันล่ะ
ไม่สำคัญหรอก คุณยังชอบหน้าตาเขาได้อยู่
เธอไม่เคยคบกับใครใช่ไหมล่ะ
เธอโสดมาทั้งชีวิตใช่ไหม
ใครสนเรื่องหัวใจกันล่ะ มองก็ไม่เห็น
มัวไปสนเรื่องนั้น แทนที่จะสนสิ่งที่จับต้องได้อย่างรูปลักษณ์
แล้วมาร้องไห้เสียใจเนี่ยนะ
ไม่เข้าใจเลยจริงๆ
ก็เห็นๆ อยู่ไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่สนหน่อยล่ะ
ฉันสนแต่หน้าตา
ฉันไม่หวั่นไหวไปกับความรู้สึก ที่เปลี่ยนแปลงตลอดเวลาหรอก
อะไรก็เหอะ
สมมติว่ามีหนุ่มฮอตคนนึง
แต่เขาเป็นฆาตกร เธอจะยังชอบเขาอยู่ไหม
นี่ แบบนั้นมัน…
เห็นไหมล่ะ ปัจจัยอื่นก็สำคัญกับเธอเหมือนกัน
ตัวอย่างนั้นมันสุดโต่งไป
แล้วไง เธอจะสนอะไรอีกนอกจากหน้าตา
สมมติว่ามีคนแปลกหน้าคนนึง
ร้องไห้อยู่ริมถนนคนเดียว
- ทำไม - ไม่รู้ว่าทำไม ก็เป็นแค่คนแปลกหน้านี่
ถึงงั้นก็เถอะ
ฉันอยากให้คนที่ฉันชอบ เป็นคนที่เข้าไปหาและปลอบใจคนนั้น
มันไม่ง่ายไปหน่อยเหรอ
ใครจะเดินผ่านเขาไปได้เฉยๆ ล่ะ ใจดำชะมัด
คนส่วนใหญ่เดินผ่านไป
พวกเขาคิดว่า "เขาคงไม่มีใครปลอบใจ"
หรือ "เขาคงไม่มีที่ให้ไปร้องไห้"
พวกเขาแค่เดินผ่านไป
ฉันก็หล่อพอตัวนะ
ฉันต้องปลอบใจคนที่กำลังร้องไห้ใช่ไหม
คิดว่าไงล่ะ
ไม่ผ่าน นายยังหล่อไม่พอ
เฮ้ย ฉันหล่อพอนะ
ไม่ผ่านเลย
คืนนี้ลูกศิษย์ของฉัน จะทำเงินได้เป็นกอบเป็นกำเหมือนเดิม
ขอโทษค่ะ
ที่นี่ใช่สำนักของแม่หมอสวรรค์และพิภพรึเปล่าคะ
ใช่ค่ะ
งี้นี่เอง ขอบคุณนะคะ
ถึงแล้วละ ไปกันเถอะ กยอนอู
หลานชายของคุณ…
ฉันรู้ค่ะ เขาหล่อมาก
คนชมบ่อยค่ะ
แหงละ
เขาหล่อมาก
ลูกค้าคนสุดท้ายมาแล้วค่ะ
เชิญเข้ามาค่ะ
ฉันเจอเขาแล้ว
เขาหล่อเกินไปแล้ว
เขาคือสเปกฉันเลย
ตาคม
จมูกโด่ง
ปากอวบอิ่ม
ขุ่นพระ
ขนาดเดินกลับหัวยังหล่อ
เอ๊ะ เดี๋ยวนะ
เดินกลับหัวเหรอ
อย่าลืมนะ
นี่เป็นของเธอ
คนนั้นจะเดินเข้ามาแบบนี้
นั่นใช่ญาณทิพย์รึเปล่า
ถึงงั้นก็เถอะ มันไม่แฟร์เลย
คือว่า…
หลานชายฉันเจอแต่เคราะห์ร้าย
เขาเฉียดความตายมาหลายรอบมาก
ฉันมาเพื่อขอเครื่องรางจากคุณ
ที่จะช่วยปกป้องเขาได้
งี้นี่เอง
ถ้าเขาตายก็เสียดายความหล่อแย่เลย
กรุณาช่วยชีวิตหลานชายฉันด้วยนะคะ
แต่เขากำลังจะตาย
เขาจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่เกิน 21 วัน
กยอนอู ไม่มีอะไรจะพูดหน่อยเหรอ
ไม่มีครับ
ขอโทษนะคะ
คุณหลานชายคะ
สมมติว่า
มีคนแปลกหน้าร้องไห้อยู่ริมถนนคนเดียว
คุณบังเอิญเจอเขาเข้า คุณจะทำยังไง
ก็…
ฉันอยากให้คนที่ฉันชอบ…
ผมว่าผมคงไปยืนอยู่ข้างๆ คนนั้น
แล้วยังไงต่อ
เป็นคนที่เข้าไปหาและปลอบใจคนนั้น
ผมจะยืนอยู่ตรงนั้น
จนกว่าเขาจะหยุดร้องไห้
ไม่พูดปลอบใจหน่อยเหรอ
ผมจะไปปลอบใจอะไรได้
ผมเป็นใครก็ไม่รู้ ผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับคนคนนั้น
แต่ว่า…
ผมยืนอยู่เคียงข้างเขาได้ ต่อให้ผมไม่รู้เรื่องอะไรเลย
นายผ่าน!
มาช่วยชีวิตคุณกัน
แม่หมอคะ
ฉันจะช่วยเขาเอง
ฉันจะทำทุกวิธีเพื่อปัดเป่าเคราะห์ร้าย
ฉันสัญญาว่าจะปลดปล่อยเขาจากเคราะห์ร้าย หลังผ่านสามสัปดาห์ต่อจากนี้
อ๋อ ค่ะ
ลาก่อน
แล้วมาอีกนะ
ช่วยเขาเหรอ
ใครจะช่วยใคร
- คือว่า… - คุณผู้หญิง มาขับไล่สิ่งชั่วร้ายกันเถอะ
ไปกันเถอะน่า
ไปเถอะ
คุณแม่
ถอนคำสัญญาของหนูเหรอ เขาเป็นลูกค้าหนูนะคะ
- เธอมีความสามารถพอจะจัดการรึไง - มีสิคะ
ถ้าคุณแม่ช่วยหนูสักหน่อย…
นี่ เจ้าเด็กโง่
ลืมแล้วรึไงว่าตัวเองเกือบตาย เพราะพยายามช่วยชเวจากร้านเนื้อย่างน่ะ
ตอนนั้น…
เดินกลับหัวเหรอ
พกของนี้ติดตัวไว้ตลอดเวลานะคะ
เข้าใจไหม
ไอ้พวกนี้หนิ…
(ชเวกวังชิก วิญญาณร้ายที่ต่ำช้า)
(ร้านเนื้อย่าง)
นี่มัน…
มันไม่ควรมาอยู่ตรงนี้นี่นา
มันเพิ่งผ่านไปไม่นาน
แต่เธอก็ยังจะทำอะไรไม่คิดอีกแล้ว
ถ้าเขาเดินกลับหัวเข้ามา ก็ต้องใช้กฎแห่งการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม
เธอต้องเสี่ยงชีวิตตัวเองเพื่อช่วยชีวิตเขา
ทำได้ไหมล่ะ
หนูถึงต้องให้คุณแม่ช่วย…
เธอต้องรับมือกับวิญญาณร้ายทั้งหลายที่เข้าหาเขา
ฉันอาจจะมีเทพประจำตัวอยู่
แต่ฉันสู้กับวิญญาณเป็นร้อยเป็นพันไม่ได้
แต่ถ้าเราพยายามมากพอ…
ทำไมเราต้องทำ เขามีอะไรพิเศษนักหนา
หนูตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกเห็นค่ะ
เป็นอะไรไป ทำข้อสอบไม่ได้เลยเหรอ
อย่าบอกนะว่าเธอกินไข่
ฉันไม่มีแรง ไม่มีอารมณ์มาตบมุก
- ป่วยรึเปล่า - ทุกคนไปนั่งที่
ทำข้อสอบกันได้ดีไหม
- ครับ - ค่ะ
ครูรู้ว่าพวกเธอยุ่ง ครูจะเข้าเรื่องเลยละกัน
เรามีนักเรียนใหม่ย้ายมาอยู่ห้องเราด้วย
ว่าไงนะ ใครเขาย้ายกลางเทอมกัน
ย้ายได้แปลกช่วงจัง
อย่างี่เง่าน่า
เขาคงรู้สึกแปลกๆ เพราะมาที่นี่ครั้งแรก ฝากดูแลเขาด้วยนะ
- เข้าใจไหม - เข้าใจแล้ว
เข้ามาเลย กยอนอู
(แบกยอนอู โรงเรียนมัธยมปลายฮวามก)
- หล่อจัง - อึ้งไปเลย
เด็กฝึกเป็นไอดอลรึเปล่าเนี่ย
เบ้าหน้าเลิศมาก
อะไร พัคซองอา รู้จักเขาเหรอ
- ไม่รู้จักค่ะ - แล้วแปลกใจอะไรขนาดนั้นล่ะ
เรียกร้องความสนใจเหรอ
- เปล่าค่ะ - แล้วยืนขึ้นทำไม
ปกติจะเอาแต่งีบบนโต๊ะนี่นา
อะไร นักเรียนใหม่สุดหล่อทำให้เธอตื่น
จนตัวเด้งขึ้นยืนเลยรึไง
เสนอหน้าจริงๆ
นี่ ซองอา ฮเยรีเพิ่งบอกว่าเธอเสนอหน้าแน่ะ
แมงจูซึง หุบปากเลย
ฉันดูเสนอหน้าเหรอ
เขาไม่รู้ว่า "เสนอหน้า" แปลว่าอะไรสินะ
เขาคงไม่ยิ้มหรอกถ้ารู้ความหมาย
ซองอา ฉันจะอธิบายให้ฟัง ว่า "เสนอหน้า" คืออะไร
ผู้หญิงที่คลั่งไคล้
- ผู้ชายแบบสุดๆ - เธอหน้าคุ้นๆ นะ
พัคซองอา
ฉันว่าฉันเคยเจอเธอมาก่อน
- พวกเขาเคยเจอกันจริงๆ เหรอ - พวกเขารู้จักกันเหรอ
เขาต้องรู้จักซองอาแน่เลย ไม่อยากจะเชื่อ
- อะไรน่ะ - พวกเขารู้จักกันเหรอ
- ผมขอแนะนำตัวเองนะครับ - อือ ได้สิ
หวัดดีทุกคน ฉันชื่อแบกยอนอู
ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ
ปรบมือให้หน่อย
ไปนั่งที่ว่างตรงโน้นได้เลย
อย่าไปเที่ยวไหน เพียงเพราะโรงเรียนเลิกเร็วล่ะ
อ่านหนังสือด้วยนะทุกคน
การสอบยังไม่เสร็จสิ้นดี
- ครับ - ค่ะ
ตั้งใจจนถึงที่สุดเลยนะ โอเคไหม
- ครับ - ค่ะ
- ขอโทษนะ… - เธอหน้าไม่คุ้นแล้ว
ฉันไม่เคยเจอเธอมาก่อน
ว่าไงนะ
แต่ก่อนหน้านี้…
เธอเป็นพวกเสนอ…
- เธอเป็นแบบนั้นจริงไหม - เปล่านะ ฉันไม่ใช่คนแบบนั้น
งั้นก็อย่าขำกลบเกลื่อนเรื่องแบบนั้นสิ
การขำให้กับเรื่องแย่ๆ ไม่ได้เปลี่ยนให้มันเป็นเรื่องดีได้
แปลว่าเขาจำไม่ได้ ว่าฉันเป็นแม่หมอสวรรค์และพิภพ
แต่เขาแสร้งทำเพื่อฉันงั้นเหรอ
เขาเข้าข้างฉัน
ต่อให้เขาไม่เคยรู้จักฉันงั้นเหรอ
ไม่มีเหตุผลด้วยเหรอ
คิดว่าแบบนั้นเจ๋งรึไง
มันไม่เจ๋งเลยใช่ไหมล่ะ
ใช่
แล้วมันเซ็กซี่ไหม
- อะไร - เขานี่สเปกฉันเลย
แต่เธอบอกว่าเขาเหลือเวลาไม่มากนี่
เธอบอกว่าคนที่เดินกลับหัวเข้าไปในสำนักเธอ จะต้องตายเร็วๆ นี้
ฉันจะทำให้เขาไม่ตาย ไม่ว่ายังไงก็ตาม
- ยังไงล่ะ - ก็…
จโยจโย!
อ้าว โจฮเยรี มีอะไรเหรอ
นายสัญญาว่าวันนี้จะไปคาเฟ่อ่านหนังสือกับฉัน จำได้ไหม
- ใช่เหรอ - โธ่ เร็วเข้า
ไปกันเถอะ
นายมีแผนแล้วเหรอ
งั้นนายควรไปกับฮเยรี ฉันไปก่อนนะ พโยจีโฮ
นี่ พัคซองอา!
ก่อนหน้านี้ฉันไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้นในห้องเรียน
ฉันรู้ หัวหน้าห้อง
แกล้งทำเป็นไม่ได้ยินละกันนะ
แต่ก็อีกนั่นแหละ มันเป็นเรื่องจริงนี่นา
อือ ไม่เป็นไร ฉันไม่ได้รู้สึกแย่หรอก
ฉันต้องไปแล้ว
ตั้งใจอ่านหนังสือนะพวกเธอ
- ไปละนะ - พรุ่งนี้อย่ามาสายล่ะ
- ฉันไม่รอรับเธอแล้วนะ - โอเค
งั้นก็อย่าขำกลบเกลื่อนเรื่องแบบนั้นสิ
การขำให้กับเรื่องแย่ๆ ไม่ได้เปลี่ยนให้มันเป็นเรื่องดีได้
เขาควรเป็นหมอดู ไม่ใช่ฉัน
กยองมิน ดึงธนูด้วยความมั่นใจ ผ่อนคลายบ่าหน่อย
(แบกยอนอู รร.จุงฮยอน)
สาม
(โรงเรียนมัธยมปลายจุงฮยอน)
สอง
(การแข่งขันยิงธนูระดับประเทศ)
หนึ่ง
สิบ
เห็นไหม บอกแล้วว่าสิ่งสำคัญคือผ่อนคลาย
- สุดยอดไปเลย - ยิงสวยมาก
นั่นครั้งแรกของนายไม่ใช่เหรอ
- โอ้โฮ - เก่งนะนายเนี่ย
ดูแขนเขาสิ
นี่ ดูแขนเขา
เยี่ยมเนอะ
เฮ่ย
ไปห้องน้ำเป็นเพื่อนฉันทีสิ
นายนี่เรียนเยอะจนสมองเสียเหรอ
ใจเย็นสิเพื่อน
อย่าทำงี้สิ ไปเป็นเพื่อนฉันครั้งนี้ก็พอ
ทำอะไรของนาย อุบาทว์ ไปเองสิวะ ไอ้โง่
บ้าเอ๊ย
ช่วยไปกับฉันหน่อยเถอะ นายเป็นคนนิสัยดีนี่
ฉันนิสัยดีไม่พอที่จะไปเข้าส้วมกับนายเว้ย!
เด็กใหม่
ทำอะไรอยู่
ได้ยินไหม
ไม่ได้ทำหูทวนลมใช่ไหม
นายทำเมินฉันนี่หว่า
เจ็บจี๊ดเลยเรา
เขามาทำอะไรที่นี่นะ
- นี่ ไอ้หนุ่ม - ครับ
นายมาดูเราตลอดเวลาเลยใช่ไหม
เปล่าครับ ผมเพิ่งมาถึง คงเป็นคนอื่นต่างหาก
โห ดูนายสิ
หน่วยก้านดีนะเนี่ย
ครับ หลายคนก็ว่างั้น
จริงเหรอ ทำไมไม่ลองยิงธนูดูล่ะ
ง่ายๆ งั้นเลยเหรอครับ
สิ่งเดียวที่นายต้องทำคือตัดสินใจ ที่เหลือครูจัดการเอง
ว่าไง
ตั้งสติก่อนครับครู
ผมรู้ว่าทีมรั้งอันดับท้ายของประเทศ แต่ครูต้องตั้งใจเลือกมากกว่านี้
ไอ้นี่
กวนตีนเหมือนกันนี่หว่า
เหมาะกับการยิงธนูที่สุด
ทำไมพวกเขายังไม่ซ่อมไฟอีกนะ
โธ่ ไม่เอาน่า
ไม่จริง
แค่อย่ามองขึ้นไปบนเพดาน มันก็แค่เพดาน
โอย ไม่เอานะ
(ร้านเนื้อย่าง)
สาม สอง หนึ่ง
ถ้าเขาเดินกลับหัวเข้ามา ก็ต้องใช้กฎแห่งการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม
เธอต้องเสี่ยงชีวิตตัวเองเพื่อช่วยชีวิตเขา
ทำได้ไหมล่ะ
ฉันช่วยให้เจ้าของร้านเนื้อย่าง ไปปรโลกตอนนี้ยังได้เลย
ไม่นะ!
นี่ เป็นอะไรรึเปล่า
ฮะ อ๋อ ไม่เป็นไร
นายล่ะ
นายเจ็บนี่นา
คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน
- โดดเข้ามาแบบนั้นได้ไง - อะไรนะ
ฉันพยายามช่วยนาย ป้ายนั้นกำลังจะตกลงมา
แต่นายกลับช่วยฉันไว้แทน ขอโทษนะ ความผิดฉันเอง
- เจ็บมากรึเปล่า - ฉันไม่เป็นไร
- ไม่ต้องห่วง - ไม่ห่วงได้ไง นายบาดเจ็บนะ
นี่เธอชอบจุ้นจ้านหรือแค่ไม่ระมัดระวังตัวกันแน่
โดดเข้ามาแบบนั้นไม่ได้เรียกว่าใจดี มันเรียกว่าโง่
คิดว่าฉันจะขอบใจเธอที่มาช่วยฉันรึไง
นี่
แต่ฉันซึ้งใจนะที่นายช่วยฉันไว้
ว่าแต่ทำไมนายไม่แปลกใจเลยล่ะ
มันเกิดขึ้นบ่อยเหรอ เป็นแบบนี้เสมอเลยเหรอ
คุณแม่คือคนที่บอกให้หนูรักษาสัญญา ที่ให้ไว้กับลูกค้าของหนู
หนูจะรักษาสัญญาให้ได้ค่ะ
เดี๋ยวกลับมานะคะ
(ซูวอน ยางยาง)
(สำนักอาจารย์บุปผา)
จ้า เข้ามาเลยจ้ะ
คุณแม่ฉันมักบอกให้ฉันเดินตามรอยเท้าของคุณค่ะ
การทำพิธีเยอะแยะไม่มีความหมายอะไรหรอก
คนที่มอบเครื่องรางที่ขลังจริงๆ ต่างหาก ที่ทำเงินได้มากที่สุด
คนอย่างอาจารย์บุปผาน่ะ
หมอผีอย่างเขาไม่ร่ายรำบนใบมีดด้วยซ้ำ
ฝ่าเท้าของพวกเขานุ่มอย่างกับเท้าเด็ก
โอย ฝ่าเท้าบ้าๆ พวกนั้น
ฝ่าเท้าที่น่ารำคาญเหลือเกิน
ท่านบอกว่าคุณรับใช้พญามังกร และทำเครื่องรางได้ดีที่สุด
จริงเหรอ
ค่ะ
ฉันทำได้ดีที่สุดก็จริง…
แต่ฉันไม่ทำให้เธอหรอก ฉันทำไม่ได้
อันที่จริงจะไม่ทำต่างหาก
- ทำไมล่ะคะ ทำไมไม่ทำคะ - ต้องถามด้วยเหรอ
อาจารย์แม่ของเธอคือแม่ทัพทงชอน
เขามี…
- ดาบ - ดาบ!
เธอรู้ดีว่าเขามีอยู่เล่มนึง
ใช่ค่ะ มีจริงๆ
ถ้าเขาเอาดาบไล่ฟันฉัน เพราะฉันทำเครื่องรางให้เธอลับหลังเขาล่ะ
ฝ่าเท้าของฉันจะรอดเหรอ
แปลว่าเขาถูกเล่นงานที่ฝ่าเท้าจริงด้วย
เรื่องของเรื่องคือฉันอยากช่วยคนคนนี้จริงๆ ค่ะ
เดี๋ยวนะ ผู้ชายรึเปล่า
ชอบเขาเหรอ
เธอตาบอดสนิทเพราะความรักเลยสินะ
ถอย จะใกล้เกินไปแล้ว
- ขวางจริงๆ - ขอโทษค่ะ
คืองี้ค่ะ…
ส่วนเล็กๆ ตรงนี้น่ะ
ฉันว่าฉันไม่ค่อยแฮปปี้กับมัน
- เอาใหม่ มันยังไม่ใช่ - อันนี้มันผิดตรงไหน
- อีกใบด้วย อีกค่ะ! - งั้นทำเองสิ
กยอนอู
ฉันจะช่วยนายเอง
ลุยกันเลย!
เอาละ
(บริการเหตุฉุกเฉิน)
เขาถูกพบหมดสติอยู่ในห้องน้ำชาย
แต่ทำไมตัวเปียกโชกงั้นล่ะ
- พรายน้ำ… - อะไรเนี่ย
ฝีมือพรายน้ำแน่…
เกิดอะไรขึ้นกับเขา คิดว่าเขาบาดเจ็บหนักไหม
โธ่ ไม่นะ เขาหมดสติไปเลย ถ้าเขาแย่ล่ะทำไง
ไม่เจ็บสักกะนิด
ให้ตายสิ เขามาสายอีกละ
กยอนอู ตอนนี้ทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้วนะ
ฉันทำได้แล้ว
ฉันต้องปกป้องชีวิตนาย…
ทำไมทุกอย่างมันเบลอไปหมด
เขาเป็นอะไรน่ะ
ฉันต้องนอน เมื่อคืนฉันไม่ได้นอนเลย
ยัยนี่เพี้ยนหรืออะไรกัน
(พัคซองอา = เพี้ยน)
(จากฮเยรี)
กยอนอู อยากไปร้องคาราโอเกะหยอดเหรียญ หลังสอบเสร็จไหม
ฉันโจฮเยรี หัวหน้าห้อง นั่งแถวสองช่องสอง
ดีๆ หน่อยพวกเธอ
ไม่ยอมอ่านหนังสือเพราะนี่สอบวิชาสุดท้ายละสิ
(ขอชื่อสตาร์แกรมนายหน่อยสิ)
- ไปอินเทอร์เน็ตคาเฟ่กันไหม - โฟโต้บูธล่ะ
- มีแฟนรึยัง - ขอชื่อสตาร์แกรมหน่อย
หนูจะไม่เห็นผี
หนูจะเป็นเด็กดี
อย่าทิ้งหนูนะ
อย่าทิ้งหนูไปเลย
หลับไปนานแค่ไหนนะเรา
(เธอไม่ยอมตื่น งั้นฉันกลับก่อนนะ! จีโฮ)
จริงด้วย เครื่องราง
บ้าเอ๊ย ฉันน่าจะเอาให้เขา
แผนการเดิมของฉันคือบอกเขาว่าฉันเป็นใคร ระหว่างที่เอาเครื่องรางพวกนี้ให้เขา
และเริ่มความสัมพันธ์กุ๊กกิ๊กของเราซะที
น่าเสียดายจัง แผนนี้เด็ดจะตาย
ไหนว่าไม่อยากให้ใครรู้ตัวจริงของคุณไงคะ
เพราะงี้คุณถึงสวมหน้ากาก
นั่นเป็นปัญหาเมื่อเขาคือลูกค้าของฉัน
แต่เราไม่ควรมีความลับต่อคนที่เรารัก
สไปเดอร์แมนยังถอดหน้ากาก ตอนจูบเอ็มเจเลยค่ะ
แค่ครึ่งเดียว
จริงอะ
ทำไมเขาทำแบบนั้น เขาอายเพราะเป็นจูบแรกรึเปล่านะ
ถ้าอาจารย์แม่รู้เข้า ท่านโกรธเป็นฟืนเป็นไฟแน่…
โอ๊ย ช่างมันเถอะ
คำพูดของคุณแม่ต้องถูกเสมอไปงั้นเหรอคะ
บางทีฉันก็พูดถูกได้เหมือนกัน
ทำไมท่านถึงขัดขวางไม่ให้ฉันช่วยคนอื่น ไม่เข้าใจเลย
ฉันเองก็ไม่รู้หรอกค่ะ
ต้องเป็นลูกค้าของคุณแน่เลย
ฉันมารับเครื่องรางค่ะ แม่หมอสวรรค์และพิภพ
ได้ข่าวว่าคุณมีเครื่องรางให้ฉัน
หลานชายคุณล่ะ
ปกติเขาไม่ชอบมาในที่แบบนี้หรอกค่ะ
วันก่อนนั้นฉันต้องลากเขามา
- ไม่ดีเลย - ว่าไงนะคะ
เครื่องรางพวกนี้
จะใช้ได้ผล
เมื่อลูกค้ามาเห็นและฟังคำแนะนำด้วยตัวเอง
หลานชายของคุณจึงต้องมาที่นี่ด้วย
ไม่มีข้อยกเว้น
โอเค
เขาใกล้ถึงแล้วค่ะ
กยอนอู
เมื่อเช้าก็หล่อ ตกเย็นก็ยังหล่อ
ขนาดเดินกลับหัวยังหล่อ
หล่อจัง…
กยอนอู นาย…
นาย…
นายจะจมน้ำตายเหรอ
พัคซองไอซ์ที
พัคซองอเมริกาโน
ซองอา รู้สึกดีขึ้นยัง
หนูจะไม่เห็นผี
หนูจะเป็นเด็กดี อย่าทิ้งหนูนะ
อ๊ะ ไม่นะ
ถ้าฉันเห็นภาพชัดขนาดนี้ แปลว่าเขาเหลือเวลาไม่ถึงหนึ่งวัน
ทำไมทำหน้าแบบนั้น
โชคร้ายยิ่งรายล้อมตัวคุณในเวลาสั้นๆ
- แต่ด้วยเครื่องรางพวกนี้… - ราคาเท่าไรครับ
ว่าไงนะ
ไม่ได้คิดราคาไว้เลยเรา
เขาจะมองฉันออกไหมนะ ถ้าฉันให้เขาฟรีๆ
บอกความรู้สึกของฉันให้เขารู้ พร้อมให้เครื่องรางมันแปลกๆ นะ
ราคา…
สิบล้านวอนเหรอ ยี่สิบล้านเหรอ
หรือรวมแล้วร้อยล้าน ใบละสิบล้าน
หรือคราวนี้คุณจะลดราคาให้เรา
และคิดค่าทำพิธีด้วย เวลาที่ผมกลับมาในสภาพหนักกว่านี้
กยอนอู
- นี่คุณ… - พวกต้มตุ๋น
กยอนอู
เราเคยเจอหมอดูแบบคุณมานับไม่ถ้วน
คุณไม่ได้สนใจจะช่วยอยู่แล้วนี่ครับ
คุณแค่อยากได้เงินเรานั่นแหละครับ
กล้าดียังไงพูดจากับฉันแบบนี้!
เห็นแม่หมอสวรรค์และพิภพเป็นอะไร
รู้อะไรไหม
เคราะห์มันติดต่อกันได้
เพราะงี้คนทั่วไปถึงไม่เข้าใกล้พวกอับโชคไง
พวกเขาอาจบริจาคของให้ แต่จะไม่กินอาหารร่วมกัน
คนที่ขอกินร่วมกับพวกเขาน่ะเหรอ
มีแต่พวกสมองน้อยกับพวกต้มตุ๋นเท่านั้นแหละ
แต่คุณไม่ใช่คนสมองน้อย แปลว่าคุณคือพวกต้มตุ๋นแน่ๆ
ไปกันเถอะครับ คุณย่า
กยอนอู
ไม่ว่าฉันจะเป็นคนสมองน้อยหรือคนต้มตุ๋น
ขอให้ลองอีกสักครั้งและเชื่อในตัวฉัน
คุณทำแบบนั้นไม่เสียหายอะไรแน่นอน
ถ้าผมเชื่อคุณ ผมจะเสียเงินและกลายเป็นคนไม่มีความสุข
ถ้าผมไม่เชื่อคุณ
ผมจะแค่ไม่มีความสุขแต่ไม่เสียเงิน
ไปกันเถอะ คุณย่า
ขอโทษด้วยนะคะ
(เข้ามหาลัยสี่ปีให้ได้กันเถอะ!)
(แบกยอนอู! ช่วยเขาด้วย! ปกป้องเขา!)
ชะตาของกยอนอูต้องจมน้ำตาย แต่เครื่องรางยังอยู่ที่ฉันอยู่เลย
สามสัปดาห์จากนี้ไป
ฉันจะปกป้องนายเอง ไม่ว่ายังไงก็ตาม
(อ่างเก็บน้ำใกล้เขตจางฮยอน)
ง่วนทำอะไรอยู่
ฉันกำลังหาที่ที่คนอาจจมน้ำได้
อยู่ๆ ก็หาเนี่ยนะ
แย่จัง มีเต็มไปหมดเลย
มีมากกว่า 100 แห่ง
เขาเพิ่งย้ายมาอยู่ที่นี่ แปลว่าเขาคงรู้จักได้ไม่มาก
ฉันควรถามเขาไหมว่าเขาไปไหนมาบ้าง
มันจะดูน่าสงสัยเกินไปไหม ฉันควรทำไงดี
อ๋อ เด็กใหม่เหรอ
มีเยอะเชียว
อย่าเอาให้เด็กใหม่หมดปึ๊งนี่ล่ะ
เหลือไว้ให้บอมสักใบ
เขาหมดสติในห้องน้ำและถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล
- เป็นเพราะเขาอ่อนแอเกินไปน่ะสิ - ฉันว่าไม่ใช่
ฉันว่าเขาเห็นอะไรบางอย่าง
วันก่อนหน้านั้น เขาขอให้ฉันไปห้องน้ำเป็นเพื่อนตอนเย็น
- เพราะนายอ่อนหัดยังไงล่ะ - ถามจริง
- อีกอย่าง ฉันเอาให้บอมไม่ได้หรอก - ทำไมล่ะ
เขาไม่ได้หล่อเท่ากยอนอูนี่นา
ปากร้ายจริงๆ นะ
พวกเขากำลังเปิดรับสมัคร…
ฉันกังวลทำไมเนี่ย
เขาไม่รู้ซะหน่อยว่าฉันคือแม่หมอสวรรค์และพิภพ
ว่าแต่ทำไมผนังชื้นจัง
(ห้องน้ำชาย)
เหลือไว้ให้บอมสักใบ
เขาหมดสติในห้องน้ำและถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล
ฉันเห็นพรายน้ำในห้องน้ำ
มันห้อยตัวลงมาจากเพดาน
ปากมันอย่างกับปากของตัวตลก น่ากลัวชะมัดเลย
ทุกคนไปนั่งที่
อะไร พัคซองอาไม่มานั่งหลับในห้องเหรอ
เขาหายไปไหน
เขาอาจจะไปห้องน้ำครับ
(อยู่ระหว่างทำความสะอาด)
เมื่อคนพบเจอพรายน้ำ
พวกเขาจมน้ำได้แม้น้ำจะตื้นแค่เท่าในจาน
อยากตายเหรอ
เธออยากตายไหม
เพราะงี้เธอถึงไม่ควรทำเรื่องแย่ๆ ไง
เธอแค่อยากหลอกพวกเขา และดูดพลังงานของพวกเขา
แล้วเธอก็อยากกลืนกินพวกเขา
เธอถึงกลายเป็นวิญญาณร้ายยังไงล่ะ
แต่ไม่ต้องห่วง ฉันจะช่วยพาเธอข้ามไปปรโลกเอง
แต่อย่าไปไล่หลอกเด็กนักเรียนอีกเป็นอันขาด เข้าใจไหม
เร็วเข้า เกี่ยวก้อยสัญญาก่อน
เธอเกี่ยวก้อยสัญญาแล้วนะ
ฉันต้องไปก่อน
ย้ายไปอยู่ห้องน้ำหญิงที อยู่ที่นั่นฉันจะได้ช่วยเธอสะดวกขึ้น
ไปก่อนนะ ทำตัวดีๆ ล่ะ
เอาป้ายมาตั้งไว้ทำไมวะเนี่ย ไม่มีใครอยู่ในนี้ซะหน่อย
ฉันกลัวโดยไม่มีสาเหตุน่ะ
โซมัง ขอไฟหน่อย
เฮ้ย ครูโฮมรูมของเราตลกเนอะ
- จริงด้วย - นี่อะไร
- มีคนอยู่ในนี้ - จริงดิ
- ไม่นะ - นี่
ดูดควันมือสองให้เพลินเลยละกัน
- หอมชื่นใจใช่ไหมล่ะ - มันตายไปแล้วมั้ง
ไม่เห็นร้องสักแอะ
- เด็กใหม่เหรอ - กยอนอูเหรอ
โห ดูสารรูปตัวเองสิ
เบ้าหน้าดีขนาดนี้ ชีวิตคงเยี่ยมไปเลยเนอะ
ชีวิตไม่ได้เยี่ยมหรอก
โห
เสน่ห์ล้นจุกๆ เลยนะเนี่ย
เราออกไปจากที่นี่กันเถอะ
- ราคาเท่าไรก็ไม่รู้ - จ่ายๆ ไปเถอะน่า
- นายจ่ายนะ - ก็ได้ ฉันจ่ายเอง ให้ตายสิ
ไม่นะ
- ฉันไม่เล่นลิ้นหรอก - ฉันก็ด้วย
อะไรวะน่ะ
- พัคซองอา - ทำอะไรน่ะ
- เขาทำอะไร - เธอมาทำอะไรที่นี่
ให้ตายสิ เฮ้ย!
- หยุดนะ - ปิดน้ำสิ
- อะไรกันเนี่ย - หยุด!
เฮ้ย หยุดสิ เร็วเข้า!
ทำบ้าอะไรของเธอน่ะ
คือว่า…
คือ…
ฉัน…
คือว่า…
ปกป้องนายอยู่…
เคราะห์ร้ายจะเข้าหาเขาได้ทุกเมื่อ ในช่วง 21 วันนี้
เขาชะตาขาดแล้ว
เด็กใหม่เป็นคนลอบวางเพลิง
อยู่ให้ห่างจากเขา ไกลๆ เลย
อยากช่วยคนน่าสงสารขนาดนั้นเลยเหรอ
เธอปฏิเสธฆาตกรต่อให้เขาหล่อก็ตาม
ฉันเห็นมากกว่าที่คนอื่นเห็น จำได้ไหม
ฉันเชื่อในสิ่งที่ฉันเห็น ไม่ใช่ข่าวลือ
- มาเป็นเพื่อนกันเถอะ - ฉันแค่ไม่ชอบคน
จากนี้ไป ฉันจะเข้าหานายเรื่อยๆ เอง
ถึงอย่างนั้น ฉันก็จะช่วยนายให้ได้
ไปจากที่นี่เถอะ ไปด้วยกัน