Ostatni raz widziano Edgara Andersona 48 godzin temu,
gdy o godzinie 8 rano szedł do szkoły.
Jeśli ktoś ma jakiekolwiek informacje, prosimy o ich przekazanie.
Zadzwońcie i pomóżcie sprowadzić Edgara do domu.
Panie komisarzu!
Greg.
Puścił pan czwartoklasistę samego do szkoły.
Żałuje pan tego?
Trzymaj się tematu, Greg.
- Panie komisarzu! - Mary.
W ostatnim roku liczba zabójstw i brutalnych zbrodni wzrosła o 4,7%.
Uznajecie to za kolejny przypadek do statystyki?
Cytuję tylko prasę.
Za nic tego nie uznajemy, a na pewno nie za zabójstwo.
Swoją drogą, Mary, jesteś z prasy.
A Marlon Rochelle?
Gdy na ulicy ginie kolejne dziecko,
ratusz musi sprzątać coś więcej niż śmieci.
Macie podejrzanego?
Pracujemy nad tym. Prosimy obywateli o czujność.
Może to sąsiad albo znajomy. Niczego nie wykluczamy.
Pozwólmy tym dzieciom zacząć lekcje.
Ale zanim to zrobimy, rodzice Edgara
powiedzą parę słów.
Edgar, jeśli to oglądasz...
Przepraszam, mały.
Wróć do domu, dobrze?
Pokaż dziennikarzom, że żyjesz.
Jezu.
Przestań! Chodź tu!
Na tym skończymy.
Damy znać, gdy się czegoś dowiemy.
Dziękuję.
Ciało albo podejrzany.
To i to, a może cię nie zwolnię.
ZAGINĘŁO DZIECKO
MYŚLĘ O TOBIE, EDGARZE
- Dzięki. - Mogę pomóc?
- Weźmiesz je? - Jasne.
DZIEŃ DOBRY, SŁONKO
Pamiętasz Sebastiana z moich zajęć?
Cześć. Bardzo mi przykro.
Co to w ogóle znaczy? Sam już nie wiem.
- Skąd się znacie? - Uczyła mnie.
Vincent, co z tobą?
- Co? A co... - Przepraszam, Sebastian.
Nie szkodzi. To ja już...
- Idź. - Ulotki...
- Rozwieś je od Broadway do Dziewiątej. - Muszę iść do pracy.
- Co? - Mam plan.
Musimy pokazać w programie kukiełkę Edgara.
Znaleźli jego koszulkę.
- Podartą i zakrwawioną. - Wiem.
- A jeśli nie żyje? Jeśli go porwano? - Nie mów tak!
On żyje.
Znajdę go.
Twoja matka zaproponowała nagrodę.
Dwadzieścia pięć tysięcy dolarów.
- Chcą pomóc. - Nie ma mowy.
Prędzej wróci dzięki pieniądzom niż głupiej kukiełce.
Vincent!
Za co go przeprosiłeś?
„Przepraszam, mały”.
Tak się mówi.
Tak, schrzaniłeś to.
Idź sobie.
Edgar lubi chodzić do szkoły?
Lubił...
Lubi rysować.
Nie jest zbyt towarzyski, ale to normalne.
Jest jedynakiem.
Ucieka z domu, a nie do domu.
Rodzice się kłócą.
Ci bardzo.
Uczymy dzieci i mamy nadzieję, że coś do nich trafi.
Odbierał go ktoś inny niż rodzice?
Zwykle odbierała go mama, czasami tata.
A to kto?
Zaczynamy, pani Ryan.
Przepraszam.
Raz na semestr mamy rozdanie nagród.
Mamy bardzo to lubią.
Dziękuję.
Chryste. Ma jedno dziecko, a drugie w drodze?
Dobra. Widzimy się wieczorem.
Na razie!
Co się stało?
Kennedy. Ten glina, którego chciałeś aresztować.
Zginął wczoraj w wypadku.
Cholera.
Zostawił żonę z dzieckiem, kolejne w drodze.
Idziemy po pracy się napić.
Lepiej się nie wychylaj.
Pewnie jakiś pijany nastolatek ukradł auto ojcu i za szybko jechał.
W klubie Lux wyglądał na wkurzonego. Ciągle mówił coś o 8.
Odpuściłem, ale potem przesłuchałem nagranie i był zły...
Chwila. Jakie nagranie?
Kurwa, nosisz podsłuch?
Kennedy gadał o 8. Kto to?
Ja pierdolę, Mikey. Masz obsesję na punkcie tego klubu.
Cripp...
Skończ z tym. Marnujesz czas.
Załatwiliśmy to, zamykając Sierrę.
I jaka 8, kurwa? Kogo to obchodzi?
Kennedy pieprzył jakieś bzdury.
Szukaj wariatów, dziwaków i pedziów.
Minęło 48 godzin.
Dzieciak albo nie żyje, albo jest gdzieś więziony.
Niech jego matka nie cierpi.
Znajdź mi jakieś tropy.
Vincent, nie spodziewaliśmy się ciebie. Sprawdzają nową kukiełkę.
- Jasne. - Mush mówi...
Cześć, nieznajomy. Wszystko okej?
Przyszedł Vincent.
Co...
Cześć.
Co mam robić w domu?
Udawajcie, że mnie nie ma. Róbcie, co robiliście.
Dobra.
Kontynuujcie.
MacKret mówi...
Zgubiłem się.
Skręciłem w prawo, a potem w lewo.
Rozumiem. MacKret.
Czyli to kret ze Szkocji.
Dlaczego?
Szefostwo ciągle nam powtarza,
że tylko 9% dzieci w Nowym Jorku spędza czas na podwórku.
Ale istnieje świat, którego nie widzimy.
Widzimy, jak wychodzą z kanalizacji.
To magiczny świat, który jest dla MacKreta domem.
- Bug i Mush chcą z nim iść. - Chcę.
A MacKret mówi...
Jesteś kudłatym dzieciakiem. Chcesz się babrać w gównie i brudzie?
Uciekaj, dzieciaku.
Tylko w ciemności możesz zobaczyć gwiazdy.
Jak je zobaczysz, siedząc w rurze?
Przestań.
MacKret to zmora firm odszczurzających.
U nas nie ma szkodników ani rur. Mamy parki, panoramę miasta.
Popieram nową kukiełkę, ale to dziadostwo? Co to ma być?
Dupek z ciebie. Przynajmniej się stara.
- Zróbmy przerwę. - Niech twoje usta odpoczną, Veronica.
Ale poważnie. Stać was na więcej.
- Nie kopcie leżącego. - Nie muszę.
Wszystkie gazety jeżdżą po tobie,
bo puściłeś dziewięciolatka samego do szkoły.
Oto ona. Moja kumpela.
Proszę.
- Proszę was. - Jasne.
Wiem, że ten pomysł jest do dupy.
Czego ode mnie chcesz? Masz coś lepszego?
- Może mam. - Serio?
- Ronnie nie chciała. - Chciała.
Kurwa.
Stary.
Wiadomo coś?
Daj mi chwilę.
Zaraz wracam.
Oj, Vincent.
Zamknij się!
Gdybyś chciał się mnie pozbyć,
to już byś to zrobił.
Spence, nadal czekam na nagranie z monitoringu.
Minęły dwa dni. Wiem, że to wymaga czasu, ale proszę.
Mamy tylko informację, że widziano go przecznicę od szkoły.
Proszę. Archiwum przygotowało więcej dokumentów.
Karani z okolic mieszkania dzieciaka.
Niektóre sprawy są stare.
- Sporo ich. - Dzięki.
Upomnę się o to nagranie spod mieszkania Andersonów.
Wydział Osób Zaginionych.
Tak. Jasne.
Możesz powtórzyć?
Wielkie dzięki. Jak najszybciej. Dzięki, Donny.
Cholera.
Jeśli znów zalałeś piętro, panie Partridge, to za to zapłacisz.
Nie będę malował i wymieniał dywanów za każdym razem, gdy...
Pan Lovett? Inspektor Michael Ledroit. Możemy wejść?
Mam tu bałagan. Smażyłem jajka.
Chcemy się rozejrzeć.
Sprawdźcie, co jest za drzwiami.
- Ma pan klucz? - To kotłownia.
Proszę je otworzyć.
Są tam tylko stare śmieci, ale proszę.
Czyta pan gazety dla dzieci?
Lubię rozwiązywać krzyżówki.
Ledroit, chodź tu.
Zobacz.
Nie.
Niżej.
Kartonik po soku?
Otwórzcie kraty i przeszukajcie to miejsce.
Dzień dobry. Edgar Anderson. Zaginął dwa dni temu.
Proszę, to mój syn. Dziękuję.
Proszę pana, to mój syn.
Zaginął dwa dni temu. Edgar Anderson.
- Widział pan może... - Z drogi!
Jezu. To cholerne miasto.
W którym rodzą się marzenia. Ładne dziecko.
- Cześć, szefie. - Spóźniłeś się.
Policja mówi, że coś robią.
Nie wiem, co dokładnie robią.
Skończyłeś jeść?
Widzisz, że rozmawiam.
Policja jest bezużyteczna.
Syn Sama to tylko wierzchołek góry lodowej,
więc biorę sprawy w swoje ręce.
To nowa kukiełka. Dla mojego syna.
I tak nic z tego nie będzie, wiesz?
Jerry przeznaczył jesienny budżet na program Hektor i Pszczoły.
Ja pierdolę. Hektor i pieprzone pszczoły?
- Tak. - Amatorzy.
Mówiłem ci, że się tu zakradali, węszyli i próbowali nas wyczuć.
Kurwa mać.
Pogadaj z Jerrym o tym, co robię.
Powiedz mu o tym. Dobra? O tym.
Nie o tym gównie, które wypuszcza Jackson.
Pogadaj z nim o tym.
A co to jest, do cholery?
To... chaos.
To tylko szkice.
Potrzebuję kukiełki.
Jedyne, co ci tu wychodzi, to obrażanie wszystkich.
Jak to robisz?
W twoim życiu wydarzył się koszmar,
a ty usilnie się starasz, żeby ludzie ci nie współczuli.
Nie mam programu ani głównego lalkarza.
Nic nie mam, do cholery.
A ty mówisz mi to, co oczywiste.
Potrzebuję rozwiązań.
- Robiłem mu tosta francuskiego. - Co?
Nie chciał go.
Robiłem mu tosta francuskiego...
tamtego ranka...
Wiesz, kiedy...
To pomysł Edgara.
Chcę go zrealizować.
Jeśli będzie w programie,
to może mój syn go zobaczy
i wróci do domu.
- Jasne. - Idziesz na imprezę?
To 25 lat świetnej telewizji. Jest co świętować.
Cześć, Jerry.
Możemy porozmawiać?
Zejdę do ciebie.
Widziała go pani? Mój syn zaginął.
Proszę pani. Proszę pana. Widziała pani tego chłopca?
Mój syn zaginął.
Bardzo dziękuję.
Widziała pani tego chłopca? Proszę się przyjrzeć.
Bardzo dziękuję.
Proszę pana.
Edgar!
Przepraszam.
Edgar!
Przepraszam.
Edgar! Przepraszam.
Uważaj, jak chodzisz!
To on!
Skąd masz kurtkę mojego syna?
Odwal się ode mnie, kobieto.
...w związku z zaginięciem dziewięciolatka Edgara Andersona
aresztowano dozorcę kamienicy, w której mieszkał chłopiec.
Pan George Lovett został aresztowany dziś rano...
Nie. Jesteśmy mu to winni.
Nie powinien przychodzić do pracy.
Niech ci najpierw pokaże, co wymyślił, a później tak mów.
Proszę cię.
Pewnie tak. Ale robi to...
Mamy świetny pomysł. Musimy to zrobić dla naszego programu.
- Vincent. - Jerry.
Wyrazy współczucia.
Przecież on żyje.
Odpuść mu. Nie zgubił twojego dziecka.
Zamknij się.
Lennie powiedział, że tworzysz nową kukiełkę.
Tak, to prawda.
Tak.
Ma jakieś imię?
Ma.
- Eric. - I nastała jasność.
Eric?
Tak.
Rozpierdoli Hektora, jego mokry sen o pszczółce Glorii
i ten jej pożal się Boże cholerny ogródeczek,
a my poprawimy oglądalność.
- Nie powinno cię tu być. - Jerry.
Wysłuchajmy go. Jesteśmy mu to winni.
Wszyscy go wspieramy, a ja czuję, że ma dobry pomysł.
Dobra. W piątek.
O 14. Zbiorę zespół.
Masz być w formie.
Będę.
Tak.
Piątek o 14. Masz być w formie.
- Dzięki, Lennie. - Nie schrzań tego.
Dobry z ciebie kolega.
Zawsze nim będę.
Porwałeś mojego syna?
Zawsze go lubiłeś.
Lennie, czytamy za pięć minut.
Dobra.
Halo.
Vincent.
Policja.
- Larry. - Dziś dostaniesz nagranie.
Mamy wyniki badań koszulki. Grupa krwi to 0 plus.
Sprawdzisz grupę chłopca?
I daj mi wszystko o George’u Lovetcie. Czy chodził do psychiatry.
Daj znać, gdy przyjdzie pani Clark i Andersonowie.
Już przyszła. Chce rozmawiać z klientem.
Dzwonił jakiś William. Mówił, że go znasz.
Pani Clark.
Pozwoli pan policji wrobić kolejnego czarnego?
Miło panią widzieć. Został skazany za gwałt na nieletnim.
I uniewinniony po apelacji dziewięć lat temu.
Mieszka cztery piętra pod Andersonami.
Jako ostatni widział chłopca, zanim zniknął.
Jakim byłbym detektywem, gdybym go nie zatrzymał?
Robię, co mogę.
Proszę robić więcej, bo to za mało.
- Gdzie się pan wychowywał? - Hell’s Kitchen.
I trafił pan tutaj? W domu jest bezpieczniej.
Zna pan synonim słowa „rasista”?
„Nowojorska policja”.
Pani przodem.
Dziękuję.
Przestań to robić.
DOWODY
Poznaje go pan, panie Lovett?
Znaleźliśmy go u pana w piwnicy.
- Skąd się tam wziął? - Nie musi odpowiadać.
Myślimy, że należał do Edgara.
Wpuścił pan Edgara do mieszkania?
Tak.
- Po co tam przyszedł? - Lubił rysować.
Na ścianie?
Są tam tylko pająki i grzyb, więc czemu nie?
Lubił ciemność. Czuł się w niej bezpiecznie.
Często zaprasza pan dzieci?
Nie.
Mój klient nie musi odpowiadać.
- Co robił Edgar w pana mieszkaniu? - Nie lubił ich kłótni.
- Czyich? - Mamy i taty.
Tamtego ranka się kłócili?
Kłócą się cały czas.
- A tamtego ranka? - Nie było inaczej.
Pokażę coś panu.
Znaleźliśmy jego koszulkę. Poznaje ją pan?
Proszę się przyjrzeć.
Jest zakrwawiona.
Wie pan, gdzie jest Edgar?
Proszę tu spojrzeć.
Wie pan, gdzie on jest?
- Siedział pan w więzieniu. - Wyrok uchylono.
- Odpokutowałem. - Tylko winni to robią.
- Jest pan winny? - Panie inspektorze.
Chcę porozmawiać z klientem.
Może pan powiedzieć, jaką ma pan grupę krwi?
Zero.
Najpopularniejszą.
Dzień dobry.
Ma go? Ma Edgara?
George nigdy by tego nie zrobił.
Tego nie wiesz. Nie mów tak.
Boże, Cassie.
Przeszukaliśmy jego mieszkanie.
W piwnicy znaleźliśmy rysunki i kartonik po soku.
Wygląda znajomo?
- Tak. - Tak.
Wiedzieliście, że do niego chodził?
- Wszystkie dzieci tam chodzą. - Nie o to pyta.
- George zna Edgara od urodzenia. - Właśnie.
Nie wyciągamy żadnych wniosków.
Nie rób tego.
W telewizji mówią, że gdyby żył, to już byście go znaleźli.
Proszę nie oglądać telewizji.
Mamy grupę krwi z koszulki.
Sprawdzamy dane Edgara.
- Jaka to grupa? - Zero plus.
Edgar ma A plus.
To dobra wiadomość.
Gdybyśmy wyznaczyli nagrodę, to by pomogło?
Może. Dam znać, gdy coś znajdziemy.
- Inspektorze. - Przepraszam. Muszę iść.
Co robisz?
Śmierdzisz alkoholem.
Cassie, poczekaj!
- Mikey. - Słucham.
Jak poszło?
Grupa krwi z koszulki pasuje do Lovetta.
Czarny?
Złapałeś go.
Powiedział, że cały dzień naprawiał przeciek na piętrze.
Czekamy na świadka, który to potwierdzi.
Ale na ścianach w piwnicy znaleźliśmy rysunki.
Trzymaj go, aż się przyzna.
- Ma prawnika? - Renatę Clark.
Cholera. Jest upierdliwa.
Zwłaszcza gdy jej klient jest winny.
Do końca tygodnia sprawa trafi do zabójstw.
Mikey, matka Marlona Rochelle’a zostawiła ci kolejną wiadomość.
Zaczyna mi brakować wymówek.
Marlon Rochelle? Znowu?
Jej syn nie żyje.
Ale ta matka może będzie mogła pochować swojego syna.
Trzeba świętować zwycięstwa.
Widzimy się na kolacji w piątek.
Lorenza cały tydzień gotuje.
I koniec wypadów do klubu Lux.
Idziesz dzisiaj na stypę Kennedy’ego?
Nie znam nikogo z obyczajówki.
Znam jego żonę. Pracowałyśmy razem w sekretariacie.
Dana i ja dużo razem przeszłyśmy.
Dobranoc.
Nie dorzucisz się?
Zbieramy dla wdowy po Kennedym.
Wielka strata dla zespołu.
Proszę.
Jego żona to doceni.
Jebany dupek. Musi się nauczyć, gdzie jego miejsce.
Minęły już trzy dni. Czy policja ma nowe tropy?
Odsuńcie się i ich przepuśćcie.
Dajcie im trochę prywatności. Ich dziecko zaginęło.
- Weź je. - Dobrze.
Nie ma go tam.
Właśnie.
Wychowywałem się w mieście.
Było to dla mnie miejsce, do którego zawsze mogłem wrócić.
Ratusz od dłuższego czasu walczy z krytyką.
Rośnie liczba bezdomnych, przez co...
Proszę.
Proszę cię. Możemy...
Możemy o tym porozmawiać? O czeku od mojej matki?
Proszę, porozmawiajmy. Daj mi tego cholernego pilota.
Wiedziałeś, że chodził do George’a?
Wszystkie dzieci tam chodzą.
Pozwoliłeś mu tam chodzić?
To George. Edgar się przy nim wychowywał.
To znajdź kogoś innego.
Znajdź kogoś, kto wie, gdzie jest mój syn!
To też mój syn!
Vincent. Myślisz, że chcę wziąć te pieniądze od twoich rodziców?
Może się czegoś dowiemy. Ludzie nie pomagają za darmo.
Weźmiesz je, a oni zabiorą ci duszę. Dla nich liczy się tylko kasa.
To ich wnuk.
Kiedy się nim interesowali, do cholery?
Nie możesz. Wezmę go.
Musisz ze mną współpracować. Trzymajmy się razem.
Myślałam dziś, że go widziałam.
Ale to była tylko kurtka.
Wyglądała jak jego.
Po co ci te rysunki?
Mówiłem ci, że tworzę kukiełkę.
Jeśli Eric będzie w programie...
- Eric? - Edgar go zobaczy.
Zobaczy, jak bardzo go kochamy, jak bardzo chcemy, żeby wrócił do domu.
Będzie wiedział, co robić.
Boże.
Odbija ci.
Nie. Co?
Mogłeś im powiedzieć, że za nim poszedłeś.
Mogłeś powiedzieć policji.
Ona już wie, Vincent.
Skąd masz tę ranę na czole?
Jak się skaleczyłeś?
Jaką masz grupę krwi?
Oddam mojej matce czek.
ZAGINĄŁ DZIEWIĘCIOLETNI WNUK DEWELOPERA ROBERTA ANDERSONA
Możesz mnie nie lubić, ale mnie potrzebujesz.
Nie słucham.
Tylko ty wiesz, jak działa umysł tego dzieciaka.
Nie słucham.
Pokaż mnie w programie, a dzieciak mnie zobaczy i wróci do domu.
- Poczęstuję się. - Serio?
Możesz to wszystko naprawić,
robiąc to, o co poprosił cię syn.
Przestań.
Gówniany z ciebie ojciec.
Tak.
Teraz słuchasz.
Mówił ci ktoś, że jesteś dupkiem?
Panie Lovett.
Wie pan, że nie mogę nic mówić bez mojej adwokatki.
Chce pan coś powiedzieć?
- Co to? - Proszę to wziąć.
Wie pan, kto to jest.
Że niby ja?
Poważnie?
Wtedy tego nie zrobiłem, teraz też nie.
Ale i tak zrobicie, co chcecie.
Mam 72 lata.
Nie miałem wzwodu od tak dawna, że Jezus nazwałby go cudem.
Nie lubię dzieci w takim kontekście. To obrzydliwe.
Coś panu powiem.
Im dłużej mnie tu trzymacie,
tym dłużej będziecie szukać porywacza Edgara.
Przez pana, inspektorze.
Taylor.
Otwórz.
Niech tu siedzi, aż powiem.
Ej, Yuusuf!
- Co? - Mam to, co chciałeś.
Co tak długo?
Pierdol się.
Ty się pierdol.
Vincent. Mama wie, że przyjdziesz?
To zabiłoby całą zabawę.
Tia, jest moja mama?
Tia, odebrałaś pranie pana Andersona?
Tak, pani Anderson. Zaraz je rozwieszę.
Mamo.
Uprzejmość nakazuje najpierw zadzwonić.
Gdybyś odbierał telefon i dał znać, że przyjdziesz,
zrobiłabym ci coś do jedzenia.
Złaź z tego.
- Nie jestem głodny. - To napij się herbaty.
Policja mówiła coś więcej o tym aresztowaniu?
- Nie. - Jasne, że to czarny.
Chryste. Wasze pieniądze. Nie potrzebujemy ich.
Zachowujesz się tak, gdy zrobisz coś złego.
- Po herbacie poczujesz się lepiej. - Woli coś mocniejszego.
Wyglądasz na zmęczonego. Przez brak snu jesteś zrzędliwy.
Wasze pieniądze nie pomogą znaleźć Edgara.
Jasne?
No to trzeba było go nie gubić.
Masz rację, jestem zmęczony.
Mogę dziś tutaj spać?
Nie przygotowaliśmy łóżka.
Nie poproszę teraz o to Tii. Wiesz, jaka jest.
Nie możesz spać w domu?
Nie mów, że znów cię wyrzuciła.
A hotel? Dać ci na niego pieniądze?
Nie potrzebuję pieniędzy na pieprzony hotel.
Znowu to robisz.
Znowu to samo.
Robiłeś to w dzieciństwie. Mówiłeś sam do siebie.
Mówiłeś:
„Nie widzisz tego, ale to nie znaczy, że tego tam nie ma, mamusiu”.
Muszę już iść.
Uciekałeś ze szkoły.
I to lato, gdy miałeś 16 lat.
Wiesz, co wtedy robiłam?
Musisz znów brać leki.
Nie.
Mam numer do doktora Masona.
Nie, proszę cię.
Możesz mnie wysłuchać?
Co z tobą?
- Cholernie się boję! - Cicho!
Twój tata pracuje.
Wiesz co?
Przestań obwiniać wszystkich o swoje problemy
i zrozum, że rozwiązanie jest w tobie.
Nie potrzebujemy waszej kasy.
Kup więcej miedzi.
Mam 20 000 metrów kwadratowych i potrzebuję rur do 12 łazienek.
Tato.
Skarbie, wróciłem.
Dzwoniłeś do pracy. Wszystko w porządku?
Rozmawialiśmy o tym!
Coś ty zrobił?
Miałeś się nie kąpać, gdy mnie nie ma.
Chcesz dołączyć?
Chodź tu, mądralo.
Powoli.
Podniosę cię.
Już dobrze.
Uważaj na ręce.
- Masz dużo pracy. - Drzwi.
Nie chciałem zawracać ci głowy.
Proszę.
Na pewno mogę wyjść?
Masz gorączkę. Zostanę.
Nie.
Idź do pracy.
Musisz znaleźć tego chłopca. Kto to zrobi, jeśli nie ty?
Dziękuję.
Co to?
Żółte dla ciebie, zielone dla Caroline.
- Jest też konto w banku. - Nie gadajmy o tym dzisiaj.
Kiedyś trzeba będzie o tym pogadać.
Pa!
Na zapleczu jest dziesięcioletni burbon. Z dzisiaj.
- Może później. - Nie wiesz, co tracisz.
Dwa razy burger i frytki!
- Jesteś głodny, młody? - Tak.
Wpuszczamy po dwie osoby.
Panie władzo.
Gdzie jest Gator?
Mocny.
Muszę go czymś przepić.
ZAKAZ WSTĘPU
Mikey.
Musimy pogadać.
Dobrze.
Pogadajmy.
Przy barze.
Musisz czegoś posłuchać.
Kiedyś mówiłeś na mnie Alex.
Gdy nakryłem tamtych policjantów, chcących tu namieszać...
Każdy ssak ma swojego pasożyta.
Gliny to mój.
- Usłyszałem coś. - Mówiłem, że zawsze jesteś w pracy.
Na zapleczu jest dziesięcioletni burbon. Z dzisiaj.
- Może później. - Nie wiesz, co tracisz.
Dwa razy burger i frytki!
- Jesteś głodny, młody? - Tak.
Ten chłopiec, który zaginął, ma dziewięć lat. W lipcu skończy dziesięć.
Udajesz, że nie rozumiesz?
Na zapleczu jest dziesięcioletni...
Cokolwiek myślisz,
kimkolwiek kiedyś byłem,
to miejsce jest czyste.
Sierra dała mi nauczkę. Odsiedziałem swoje.
Spełniamy dziwaczne zachcianki, ale w legalny sposób.
Tak miało być, gdy mnie nie było, i tak jest teraz.
Niektórzy chłopcy tutaj wyglądają całkiem młodo.
Raz w miesiącu sprawdzam dokumenty i robię badania. Mam dowody.
Odsyłam zboków.
Każę chłopakom robić wosk przed dymankiem.
Jestem biznesmenem.
Ale przeszłość... Skończyłem z nią.
- Naprawdę? - Naprawdę.
Nie wierzysz mi.
Tak, tutaj.
Mandy, znów przyprowadziłaś syna?
Ostatni raz, obiecuję. Jego ojciec zabierze go za dziesięć minut.
Charlie, wystarczy ciasta.
Ten dziesięcioletni burbon, o który pytałeś.
Napijesz się?
Hej.
Chodź tu.
Jestem czysty. Odsiedziałem swoje.
Po co tutaj wracasz?
Dzięki, Gator.
ZAGINĘŁO DZIECKO
Masz na biurku taśmy, Ledroit.
Mówi inspektor Ledroit.
Wszyscy zapomnieli o moim synu.
Nazywa się Marlon Gabriel Rochelle.
Zaginął 12 czerwca 1984 roku.
Nikt o nim nie zapomniał, Cecile.
Po zaginięciu Edgara Andersona narastają pytania dotyczące...
Taki wystarczy?
Musi.
Podzielisz się ze mną, Yuusuf?
Czym mam się podzielić?
To coś zżera ci mózg.
Oto nasz bohater.
Legendarny Vincent Anderson.
Przestań obwiniać wszystkich o swoje problemy
i zrozum, że rozwiązanie jest w tobie.
Widzę, że wziąłeś się do roboty.
AKT URODZENIA
VINCENT ARTHUR ANDERSON GRUPA KRWI 0+
Mogę rozmawiać z inspektorem Ledroitem?
Napisy: Kamila Krupiński