ANG PINAKAMASAKIT NA KAMATAYAN SA ISANG MORTAL AY 'YONG INAASAHAN
BACCHYLIDES
Ano ba'ng ginawa ko?
Bakit ko kailangan mapunta ro'n kung wala naman akong ginagawang masama?
Nagkamali kang hanapin ako
bago kita mahanap.
Lintik!
Sandali.
Gusto ko ng siguradong kamatayan.
'Yon lang
ang gusto kong mangyari.
Para magawa 'yon,
hindi ako puwedeng
mamatay nang ganito.
EPISODE 1 KAMATAYAN
Malapit nang umalis ang tren.
Mangyaring tumayo lamang sa likod ng safety line.
7 TAON ANG NAKARAAN
Uy, Ji-su.
Parating ka na ba?
Hindi pa, pero malapit na.
Hindi ako makapaniwalang ang galing ng boyfriend ko.
Ano'ng ibig mong sabihin?
Alam mo na 'yon.
Hindi ka pa nga graduate, pero finalist ka na agad sa Taekang.
Hindi pa ako natatanggap.
Kinakabahan ako.
'Wag kang mag-alala.
Kung alam ng Taekang ang ginagawa nila,
ipapasok ka nila.
Ipakita mo sa kanila ang tunay mong pagkatao.
Sapat na 'yon.
Salamat, Ji-su.
Tatawagan kita pagkatapos ng interbiyu.
Sige. Kaya mo 'yan!
Salamat.
Kailangan kong makahanap ng trabaho bago ako magtapos.
Kaya ko 'to.
Hindi.
Kailangan kong gawin 'to.
Ayos ka lang? Sir?
Ayos ka lang?
ID NG APLIKANTE PANGALAN: CHOI YEE-JAE
Mr. Choi Yee-jae.
Mr. Choi Yee-jae?
Mr. Choi Yee-jae!
Opo, sir.
Bakit hindi ka sumasagot?
Pasensiya na po, pero hindi ko narinig 'yong tanong.
Puwede n'yo po bang ulitin?
'Yong susunod.
- Pero... - Mr. Jeong Jae-han, maaari kang sumagot.
Ang makapagtrabaho sa Taekang...
Sa mga kasamahan ko, ako ang nabigyan ng pagkakataon,
pero sinayang ko lang.
Hindi ko napagtanto
na pitong taon akong
maghahanap ng trabaho.
Dahil nabigo akong makahanap ng trabaho,
nagkaroon ako ng utang dahil sa mga student loan ko.
At dahil kumalat ang COVID-19 sa buong mundo,
mas nahirapan akong makahanap ng trabaho.
Opo, sir.
Papunta na ako. Bigyan mo ako ng limang minuto.
Sige. Papunta na ako.
Malapit na ako, sir.
Bakit hindi ka makahanap ng trabaho, ang bata mo pa?
Maraming trabaho diyan...
Habang lumalawak ang karanasan ng iba,
kumuha ako ng mga part-time na trabaho para makabayad sa utang
at makahanap ng desenteng trabaho.
Ito ang natutunan ko sa ganitong klase ng buhay.
- Nagpatawag kayo ng drayber? - Nandito na siya. Salamat.
- Ang galing n'yo kanina. - Salamat, sir.
- Umuwi na kayo. - Ingat po, sir.
- Ingat po kayo, sir. - Bukas ulit!
Ang pinakamahirap makamit sa lahat...
Ikakasal na ako.
...ay isang ordinaryong buhay
kung saan may trabaho't asawa ka
katulad ng ibang tao.
Habang nakapirmi ako sa isang lugar, hindi makausad,
at sa pagdaan ng mga araw,
ang kinakatakutan ko sa lahat ay wala akong tiyak na hinaharap.
Sa libo-libo at daan-daang sulat na ginawa ko,
sa dami ng interbiyu at mga bigong trabaho,
kinumbinsi ko ang sarili ko na magiging maayos ang lahat.
Matapos ang pitong taong pagkabigo,
natanggap ulit ako bilang finalist sa Taekang.
2023 TAEKANG BAGONG EMPLEYADO HULING INTERBIYU
Mr. Choi Yee-jae, mataas ang TOEIC score mo
at mayroon ka ring HSK,
pero hindi ka nakapag-aral sa abroad.
Opo, sir. Hindi po.
Pagdating sa wika, mahalaga ang karanasan,
pero puro part-time na trabaho lang ang kinuha mo.
Baka talagang desperado na siya
kaya sinama niya ang mga part-time niyang trabaho sa résumé.
Kaya ko po isinama ang mga part-time kong trabaho sa résumé...
Parang alam ko kung bakit.
Gusto mong ipakita sa amin na matatag ka at matiyaga, tama ba ako?
Opo. Tama.
Namatay ang tatay mo no'ng bata ka.
Opo. Limang taong gulang ako no'ng namatay siya.
Kaya pala masipag kang magtrabaho.
Kahit nagtatrabaho ka,
nagawa mo pa ring makakuha ng mga sertipiko at lisensiya.
Matiyaga kang tao.
Mr. Choi Yee-jae.
Bilib ako sa 'yo.
Salamat, sir.
INTERVIEW ROOM
Uy, Tae-sik.
Yee-jae, nag-invest ka rin ba sa deal ni Hyeon-su?
Ano? Bakit mo natanong?
Nadawit siya sa isang scam na nagmamanipula ng market.
Nawala niya ang pera natin at tumakas siya.
Hyeon-su.
Si Yee-jae 'to. Buksan mo ang pinto.
Alam kong nandiyan ka, Hyeon-su!
Buksan mo ang pinto!
Gago ka!
Paano mo nagawa sa akin 'to?
Buksan mo ang pinto ngayon din!
Buksan mo ang pinto!
Buksan mo ang pinto.
Nakikiusap ako.
Nakikiusap ako, lumabas ka diyan!
Hindi mo dapat ginawa 'yon.
Irereport ka talaga kasi nanira ka ng pinto at nagsisisigaw ro'n.
Akala ko nga baliw ka.
Paano ako hindi mababaliw?
Nasimot ang lahat ng pera ko.
Hulihin n'yo siya.
Ang sabi mo investment 'yon.
Nag-invest ka para kumita,
kaya hindi mo siya makakasuhan ng panloloko
dahil lang nawalan ka ng pera.
May katuturan ba 'yon?
'Yon ang batas sa Korea.
May kompanyang masasali sa KOSDAQ sa susunod na taon.
Mag-invest ka ro'n.
Garantisadong kikita ka.
- Pero... - Pare.
Hanggang kailan ka ba ganiyan?
Pakakasalan mo pa si Ji-su, di ba?
Buwisit.
Ji-su.
Salamat.
- Ingat ka. - Okay. Bye.
- Mag-ingat ka sa daan. - Sige. Sa uulitin.
Yee-jae.
Ano'ng ginagawa mo rito?
May pinuntahan ako malapit dito.
Nakainom ka na naman ba?
Ano naman?
Hindi ba ako puwedeng uminom sa araw na 'to?
Ano'ng ibig mong sabihin sa "araw na 'to"?
Ang araw na puro kamalasan.
Hindi.
Matagal na akong malas.
Aalis na ako. Bye.
Sandali.
Alam kong di ka na pumapasok sa mga part-time mo
dahil sa mga interbiyu mo.
May bagong boyfriend ka na ba?
- Wala. - Ano 'yon?
Nakipag-blind date ka ba?
Hindi nga!
Ji-su.
Dapat na ba kitang pakawalan?
Ano?
Sinasayang mo lang ang oras mo sa walang kuwentang taong katulad ko.
Nakaka-pressure.
Pabigat lang ako sa 'yo.
Bakit hindi ka magsikap?
Hanggang kailan ka magiging ganiyan?
"Magsikap"?
Ano ba sa tingin mo ang ginagawa ko?
Kahit anong pagsisikap ang gawin ko, walang nagbabago.
Napapagod na ako!
Tingnan mo ang relasyon natin.
Ayos lang ba talaga sa 'yo...
na ganito tayo?
Tapusin na natin 'to.
Masyado na kitang pinahirapan.
Sana maging masaya ka.
Ano 'to?
Pambihira.
Kinuha ko ang deposito mo pambayad sa renta.
May bagong lilipat sa makalawa
kaya ligpitin mo na ang mga gamit mo bukas.
Seryoso ba?
Buwisit!
Ang numerong iyong tinatawagan...
Lintik.
HINDI KA NAKAPASA SA HULING INTERBIYU SA TAEKANG
SALAMAT SA PAG-APPLY
KYOHAK UNIVERSITY
NUMBER 1 EMPLOYMENT RATE!
"Number one employment rate."
Mukhang hindi ako makakatulong sa alma mater ko.
Mataas ba ang suicide rate ng Korea sa lahat ng OECD na bansa?
Siguro...
hanggang do'n lang ang maiaambag ko.
Pitong taon na ang nakaraan
mula nang makilala ko ang lalaking 'yon,
ang rason kung ba't ako narito.
Naging ganito ang buhay ko dahil sa gagong 'yon.
Wala na akong pag-asa.
Takot akong mabuhay.
Hindi ako takot mamatay.
Kamatayan ang sagot sa sakit na nararamdaman ko.
Ayoko nang magsikap para mabuhay.
MAMA
Ano 'to?
Patay na ba ako?
Bakit ang dilim?
Ano 'tong nakatakip sa mga mata ko?
Ano'ng nangyayari?
Nasa eroplano ba ako?
Ito ba ang eroplano na maghahatid sa 'kin sa kabilang buhay?
Sobrang taas siguro talaga ng langit.
Ano?
Sino 'to?
Hindi ko mukha 'to.
"Kamatayan ang sagot
sa sakit na nararamdaman ko.
Hindi ako takot mamatay."
Natuwa akong basahin 'to, Choi Yee-jae.
Paano mo nalaman ang pangalan ko?
Ikaw ang nagsulat nito.
Ang huli kong habilin.
Paano mo nakuha 'yan?
Namatay ka.
Ako ang patunay n'on.
Akala mo ba ako ang sagot
sa sakit na nararamdaman mo?
Ano?
Ano'ng nangyari?
Nasa impiyerno ba tayo?
Hindi.
Dinala kita rito habang papunta ka sa impiyerno
dahil kailangan kitang parusahan.
Bakit?
Bakit mo ako parurusahan?
Dahil nagkasala ka.
Dahil ginawa mo akong katatawanan,
magiging mabigat ang parusa mo.
Sino ka para parusahan ako?
Ako ang tanging nilalang
na hindi kailanman mamamatay.
"Ang tanging nilalang
na hindi kailanman mamamatay"?
Ano ka?
Ako ang ginawa mong katatawanan.
Ako ang Kamatayan.
Kamatayan?
Paparusahan kita
sa pang-iinsulto mo sa 'kin.
Anong...
Anong parusa 'to?
Biniyayaan ng Diyos ang mga tao ng pribilehiyo.
At tatanggalin ko 'yon sa 'yo.
Pribilehiyong biyaya ng Diyos?
Ano 'yon?
Isang beses lang
dapat mamatay ang mga tao.
Pribilehiyo ba ang tawag do'n?
Hihintayin kong sabihin mo ulit 'yan
pagkatapos mong maparusahan.
Mamamatay ka ngayon nang 12 beses.
Papasok ang kaluluwa mo sa 12 katao na nahaharap sa napipintong kamatayan.
At lagi kang mamamatay
kahit saang katawan ka pa mapunta.
Mararanasan mo mismo kung gaano kasakit mamatay.
Kung magagawa mong maiwasan ang napipinto nilang kamatayan,
maaari kang mabuhay.
"Maaaring mabuhay"?
Oo.
Kung maiiwasan mong mamatay habang nasa katawan ng iba,
patuloy kang mamumuhay sa katawang 'yon.
Pero ayoko nang mabuhay.
Hindi ako masuwerte sa buhay.
Kaya nga ako nagpakamatay, e. Tapos bubuhayin mo ulit ako?
Ayoko.
Patay na ako.
Tapos na ang paghihirap ko.
Iniisip mo pa rin ba na kamatayan ang katapusan?
Simula pa lang 'to.
Gusto kitang makitang subukan
na kontrolin ang kamatayan,
katulad ng nakasaad sa habilin mo.
Mamamatay na ba ako?
At lagi kang mamamatay
kahit saang katawan ka pa mapunta.
Buwisit.
Hindi mo kailangan magsuot niyan, sir.
Pansamantala lang ang turbulence.
- Matatapos din 'to. - Hindi!
Babalik po sa normal ang eroplano.
Babagsak 'to.
Sigurado akong babagsak ang eroplano!
Sir.
Patay na po ang seatbelt sign.
Ano?
Pasensiya na. Matatakutin kasi ako.
Puwede n'yo nang tanggalin ang lifejacket.
Mamaya na.
Okay. Sige, sir.
Nakaligtas ba ako?
Ano ang mga 'to?
Ano 'yon?
Ako lang ba ang nakakakita nito?
Ako si Park Jin-tae, 33 taong gulang.
Ako ang pangalawang anak ng CEO ng Taekang.
No'ng bata ako, akala ko mayroong pool at hardin ang bawat pamilya
at hindi bababa sa tatlo ang mga pribadong jet nila.
- Akin 'to! - Bitawan mo! Akin 'to!
Pagkasilang ko, namulat agad ako
sa kompetisyon.
Palagi na lang akong may kakompetensiya.
Ang nakatatanda kong kapatid ang kalaban ko.
Alam kong
- ang tanging taong... - Mahusay.
...kailangan kong talunin ay ang kapatid ko.
Dapat mas matalino at mas magaling ako sa kaniya.
Kailangan ko higitan ang lahat ng ginagawa niya.
Ikaw na ang magiging
CEO ng Taekang, Jin-tae.
Sa wakas, sa akin ipinamana ang Taekang.
Salamat, Pa!
Sinasanay na ako bilang bagong CEO.
Ano'ng nangyari?
Ang daming bumalik na alaala sa isip ko.
Siya ba 'yon,
ang CEO ng Taekang,
ang kompanyang gusto kong pasukan?
Ibig sabihin,
puwede akong mamuhay sa katawan niya
at ako na ang magmamay-ari ng lahat ng 'to?
Sige.
Dahil nandito na ako, mas pipiliin kong mabuhay.
Ngayon lang ako mabibigyan ng pagkakataong mamuhay nang ganito.
Baka isa 'tong...
oportunidad.
Hindi!
Sir!
Ayos lang kayo?
Tingnan n'yo! Nasusunog ang makina!
Ang kamay mo! Akin na ang kamay mo!
Humawak ka sa akin!
Kaunti na lang! Kapit!
Nandito ako ulit.
Labindalawa nga ba?
Labing-isa pa.
Nasaan ako?
Ano'ng pakiramdam na mamatay ulit?
Natiis ko naman.
Para saan ang mga balang 'yan?
Ito ang bilang ng mga kamatayan mo.
Kapag binaril kita sa ulo,
magsisimula ka ulit.
Hindi ba madaling mamamatay ang tao kapag sa ulo binaril?
Para sa akin, ang kamatayan...
ang simula.
Ano 'yong kakaibang orb na nakita ko kanina?
Ang orb ang naglilipat ng mga alaala at abilidad
ng orihinal na may-ari ng katawan sa 'yo.
Mga alaala at abilidad?
Parang video game.
Video game?
Ano'ng nangyari kay Park Jin-tae?
'Wag mo sabihing ninakaw ko ang katawan niya.
Dahil kinompara mo 'to sa video game,
ipaliliwanag ko sa 'yo sa gano'ng paraan.
Ang totoong may-ari ng katawan
ang naglaro hanggang dulo pero di siya nakapag-save ni isang beses.
Ikaw ang nagsimula sa parehong laro,
kung saan siya nag-save bago ang katapusan.
Nakadepende sa 'yo
ang magiging katapusan ng laro.
Para talagang video game.
Posible ba akong umabot sa dulo nang di namamatay?
Ano'ng dapat ginawa ko para makaligtas sa sasabog na eroplano?
Ikaw na ang bahalang umisip n'on.
Ngayon, ano na'ng mangyayari?
"Ano na'ng mangyayari"?
Ano?
Paano kung mamatay pa rin ako hanggang sa huli?
Sa impiyerno ka babagsak.
Impiyerno? Bakit?
Masuwerte ka ngayon.
Naghihintay ang impiyerno sa likod ng pintong 'yan.
Ililibot kita.
Ano?
Teka...
Ano ba'ng ginawa ko?
Bakit ko kailangan mapunta ro'n kung wala naman akong ginagawang masama?
Nagkamali kang hanapin ako
bago kita mahanap.
Lintik!
Para akong nasa impiyerno araw-araw no'ng nabubuhay pa ako.
Sa impiyerno rin pala ang bagsak ko sa kabilang buhay.
Kamangha-mangha talaga ang mga tao.
Hirap na hirap sila,
pero tinitiis nila
at patuloy na namumuhay sa malaimpiyerno nilang buhay.
Ano'ng masasabi mo sa tunay na impiyerno?
Kaya mo bang tumagal do'n nang isang minuto?
Kailangan mong makaligtas.
Para saan pa?
Babalik din naman ako sa impiyerno!
Malay mo...
Nakadepende pa rin 'yan sa 'yo
pagkatapos mong makaligtas sa katawan ng iba.
Baka hindi ka mapunta sa impiyerno.
Posible ba 'yon?
Posible ba talaga 'yon?
Oo.
Sa puntong 'yon, ang maghahatol sa 'yo
ay ang maawaing Diyos at hindi ako.
Hindi ako puwedeng mapunta sa impiyerno. Kailangan kong makaligtas.
Tama. Isa 'tong oportunidad.
Kailangan kong lumaban kahit ano pa'ng mangyari.
Pero hindi mga bonus round 'to.
Isa 'tong parusa
na magtuturo sa 'yo kung gaano kasakit at katakot-takot ang mamatay
bago ka mapunta sa impiyerno.
- Pero... - Oo.
Posible ka pang mabuhay.
- Seryoso ka ba? - Oo.
Kung gano'n,
simulan na natin ang ikalawang round.
Sandali!
Hala! Bakit wala akong parachute?
Akala ko puwede akong makaligtas!
Tulungan n'yo ako!
ANG PARACHUTE ANG TANGING MAKAPAGLILIGTAS SA 'YO
Ako si Song Jae-seop,
38 taong gulang.
Bata pa lang ako, mahilig na ako sa extreme sports.
Matagal na akong namumuhay sa panganib.
Pinangaralan ako ng apat na Guinness World Records.
Ang record na susubukan kong gawin
ay ang pag-dive mula 8,000 metro sa ibabaw ng lupa na walang parachute
at lalapag sa safety net na nakalagay sa baba.
Mapapanood ngayon nang live sa telebisyon ang hamong hindi pa kailanman nagagawa
sa tulong ng magiting kong sponsor.
Live rin itong masi-stream sa buong mundo
sa sarili kong streaming platform.
Kung magtatagumpay ako sa hamong 'to,
bibigyan ako ng sponsor ko ng tatlong bilyon.
Bakit ang lakas ng loob ko?
Hindi na ako natatakot.
Tatlong bilyon?
Sige. Gawin na natin 'to.
Nabalanse ko ang sarili ko.
Ayos.
Nalipat siguro sa akin ang abilidad ng lalaking 'to.
Grabe, muntik na akong atakihin sa puso.
Umabot na sa 17 porsiyento ang ratings.
Mabuti naman.
Bantayan mo ang ratings.
- Sabihan mo ako kung tataas. - Opo, sir.
Sagot na namin ang bakasyon n'yo pag umabot sa 25 porsiyento ang ratings!
Okay!
Kailangan ko munang hanapin ang net.
Ayon.
Okay. Heto na!
Kaya ko 'to!
Nasa 19 porsiyento na!
Ayos!
Mukhang kakayanin niya.
Nasa 20 porsiyento na!
Mabuti.
Malapit na!
Magtatagumpay ako
at magsisimula ulit gamit ang tatlong bilyon!
Kakayanin ko 'to!
Nasa 30 porsiyento na!
Ayos! Bayad na ang bakasyon natin!
Nice!
BASE SA WEBTOON SERIES NA DEATH'S GAME
Ikaw pa rin ba'y nakatayo?
Natatakot bumalik?
Ang mukhang malamlam kong naaalala
Ang taong pinasasalamatan ko
Ang taong pinagkakautangan ko
Bagama't hindi dumating Ang milagrong ating inasahan
O ang lakas upang makatayo muli
Pakinggan ang mga boses Na bumabalot sa 'yo
"Mahal kita"
Kung ika'y may pag-aalinlangan
Sana'y mahanap mo ang lakas
Upang makabangon muli
At labanan ito
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Kristine Gutierrez o